Doodgewone dingen

Vandaag doe ik eens niks hoor je soms zeggen. Wat is het dan, dat “niks doen”?

Veel mensen beweren dat niets doen niet bestaat, want je doet altijd wel iets (ademhalen, rondkijken, met de sleutels spelen die je in je hand hebt). Het is dan ook niet makkelijk om een duidelijke definitie voor “niets doen” te vinden. Er bestaan alleen maar synoniemen, als ik de woordenboeken moet geloven. Bij gebrek aan beter dus maar mijn definitie van niets doen: met “niets doen” bedoel ik dat je even tot rust komt.

Niets doen.

Gewoon, op een bankje in het park zitten en voor je uit staren. Onthaasten. In bed liggen en nergens aan denken, niets lezen en je telefoon uitzetten. Achter je bureau even een momentje voor jezelf, even alles laten liggen en niets doen.

Of mijn favoriet: op het strand zitten en met je ogen dicht luisteren naar de golven die binnen komen rollen. Niets doen, niets denken, niets moeten.

Ja, misschien is dat wel makkelijker gezegd dan gedaan. Het gaat hier om het doorbreken van een patroon, iets doen wat tegen je natuur in lijkt te gaan. Maar ik beloof je: het is het waard. En, zoals met elke kunstvorm (en ja, ik vind het een kunst om niets te doen) gaat het niet altijd perse om talent, maar om discipline, doorzettingsvermogen en oefenen, oefenen, oefenen. Dus ook de kunst van het nietsdoen kun je onder de knie krijgen. En maak je maar niet druk om dat talent, ik ben ervan overtuigd dat we het allemaal ergens diep van binnen hebben zitten.
Drie stappen om dat dolce far niente toe te passen

1. Stop met het denken dat je pas leeft als je het druk hebt. Je leeft pas als je de tijd en de ruimte creëert om te genieten van alles wat je hebt, wie je bent en wat er om je heen gebeurt.
2. Laat het op je afkomen en gelijk weer van je afglijden. De gedachten, alle dingen die je nog moet doen, alles wat je nog wilt bereiken, laat ze op je afkomen, zie dat ze er zijn, en laat ze dan weer los. Je hoeft even helemaal nergens op te reageren.
3. Geniet

Dat is wat ik van plan ben om te doen.....

Melchior, de koning van Arabië, Caspar, de koning van Tarsis, en Balthasar, de koning van Ethiopië – waren de drie wijzen uit het oosten die een opgaande ster zagen en daarop de koning der Joden gingen zoeken. Ze kwamen in Bethlehem en vonden daar Jezus, de pasgeboren koning der Joden in een stalleke. Ze hadden goud, mirre en wierook bij zich.

De drie koningen van vandaag zijn nu zanger(tje)s..

Met Driekoningen, op 6 januari, trekt men in onze streek van huis tot huis, zij het wel minder talrijk dan op oudejaarsdag met nieuwjaarke zoete

Het liedje gaat zo:

‘Driekoningen,Driekoningen,

koopt mij ne nieuwen hoed.

Mijne oude is versleten,

ons moeder mag het niet weten.

Ons vader heeft het geld op de rooster geteld.’

Professor Volkskunde Stefaan Top (KUL) situeert het ontstaan van het driekoningenzingen in onze streken omstreeks de vijftiende - zestiende eeuw. Men mocht het kerstfeest toen niet langer in de kerk vieren met een uitgebreide feest. Verstoken van gratis drank en eten trokken vele minderbedeelden dan maar noodgedwongen de straat op.

Driekoningen was eeuwenlang het feest van de armen. Zingend van deur tot deur scharrelden ze iets eetbaars en liever nog geld, bij elkaar. Bedelzingen was toegelaten van kerstmis tot de dertiende dag die er op volgde, 6 januari dus.

Toen er geen grote armoede meer heerste, kreeg het zingen met driekoningen een filantropisch tintje. Vandaag wordt er dikwijls voor het goede doel gezongen al denk ik dat de meesten zingen voor zichzelf!!

Ik sleep mezelf slaapdronken uit bed. Ja, het maakt niet uit hoe warm het is in mijn dekenfort ik sta steevast als eerste op. Neen, natuurlijk is het in onze kamer niet snikheet al is het een hele grote verbetering met de slaapkaner in mijn kindertijd. Mijn blote tenen haasten zich vanzelf in mijn pantoffels die naast het bed staan als ze de vloer raken. Maar kom, ik bijt door het is tijd om op te staan.

Douchen, dat doe ik natuurlijk met warm water, ik ken mijn grenzen.  Daarna ga ik naar de keuken , dek de tafel , zet de dagelijkse thee en of koffie maak mijn slaapgenoot wakker. Ik smeer en eet geen brood, neen ik hou het bij wat fruit en cornflakes. Er past zelfs een tas thee bij dat is goed om een sliert slaap weg te blazen, een compleet wolkendek zoals ik daar juist buiten zag, daar is geen gat in te slaan.

Ik kijk elke ochtend naar buiten. Is het donker? Zie ik wolkjes komen uit de monden van voorbijrijdende fietsers? Glinstert de weg met ijzel of buigen de bomen gewillig op de adem van de wind? Zie ik mensen ploeteren terwijl regenwolken hen voorzien van een tweede douche? Of is de eerste sneeuw er al?

Voor mij heel belangrijk om dat te weten voor ik mij buiten waag om de krant uit de brievenbus te halen!

Later na wat ochtendklusjes spring - neen dat is weer teveel gevraagd - hijs ik mezelf in de auto om nog een paar boodschappen te doen. Ik werp eerst een blik op de thermometer die tegen de muur hangt .Ik vergeet voor alle zekerheid mijn muts en handschoenen niet. Een jas en sjaal trek ik ook aan , opnieuw ik ken mijn grenzen. Wakker ben ik nu zeker.

Vandaag is het weer zover. Op 31 december, oudejaarsdag, trekken honderden kinderen al zingend door de straten van onze drie deelgemeenten. Een mooie traditie die hier nog in eer gehouden wordt!

Waar ligt de oorsprong van ‘Nieuwjaarke zoete’ ?

Het nieuwjaarszingen is één van de vele ‘bedelzangtradities’ die plaatsvinden tussen 24 december en 8 januari. De oorsprong ervan is niet volledig te achterhalen en is bovendien sterk geografisch gebonden.

Er is voor het eerst sprake van nieuwjaars- of bedelzingen in de dertiende eeuw. Zowel kinderen als volwassenen uit minder gegoede bevolkingsgroepen gingen toen in de eindejaarsperiode bedelen om een gift; mensen werden dan immers geacht vrijgeviger te zijn. In ruil voor een cent, zongen ze voor hen een lied. Als gevolg van de grotere welvaart gingen volwassenen vanaf de twintigste eeuw minder vaak mee. De oudste kinderen namen de jongste mee op sleeptouw. En waren het in het begin nog vooral arme kinderen die gingen zingen, dan trokken na verloop van tijd alle kinderen de straat op met hun engelengezang. In plaats van geld kregen ze ook vaker snoep, waardoor er van bedelzingen in de strikte zin van het woord helemaal geen sprake meer was.

Op heel wat plaatsen is het nieuwjaarszingen intussen, ook bij de kinderen, uitgestorven. In de Kempen is het echter een gekende traditie gebleven. Muts op, handschoenen en sjaal aan en de speciaal daarvoor bestemde knapzak - met een apart ingenaaid zakje voor het geld - rond de nek. Zo staan honderden kinderen de ochtend van 31 december vertrekkensklaar en blijkbaar komen ze zelfs van de grote stad naar hier om deel te nemen aan dit gebeuren…!

De meeste nieuwjaarsliedjes zijn nooit erg lang zijn. Hoe korter het liedje, hoe meer plaatsen de kinderen immers kunnen bezoeken en hoe meer snoep en geld ze kunnen ophalen.

Gekende korte liedjes zijn:

‘Nieuwjaarke zoete,

ons varken heeft vier voeten,

twee oren en ne steert.

Is dat dan geen centje weerd?’

Of:

‘Oud jaar, nieuw jaar,

ik wens u een zalig Nieuwjaar.

Echt waar, tot volgend jaar!’

Af en toe zit er ook een iets langer liedje tussen:

‘Hier woont nog wel een goede vrouw,

die nog wel wat geven zou.

Veel mag ze geven, lang mag ze leven.

Honderd jaar na dezen dag,

hoop ik dat ze leven mag.

Jaja, ’t is waar,

ik wens u een zalig en gelukkig Nieuwjaar.’

Blijft de deur toe , dan klinkt wel eens een “ wraaklied”. Het blijft echter kort omdat de kinderen zo weinig mogelijk tijd willen besteden aan mensen die niets willen geven . Ik liet me vertellen dat men dan soms zingt :

Hoog huis, laag huis,

hier zit een gierige pin in huis!

Dat nieuwjaarke zoet zingen is een gewoonte die we in West Vlaanderen niet kennen…

Hier staat het mandje met mandarijntjes al klaar voor als de zangertjes langskomen...

Bedenkingen op de vooravond van een nieuw jaar

Straks is 2016 voorbijgevlogen als een tsunami, alles met zich meesleurend succes, mislukkingen, verdriet, geluk, terreur, gelach……..Zo zijn we terug de cirkel rond van Januari tot Januari..jaar in , jaar uit.

We hebben geen tijd om te reflecteren  want we moeten terug paraat staan voor het volgende jaar om misschien nog meer succes te hebben , meer gelukkig te zijn , meer vrienden te hebben , meer te reizen enz.. Maar door dit meer wat krijgen we allemaal ?

Bij het lezen van het gedicht hieronder, maakte ik me volgende bedenking: Wat moet ik volgend jaar minder doen, om meer te hebben waarvan ik dit jaar minder had?

De paradox van ons tijdperk

.

Het zit er weeral op Kerst 2016!

Oma en opa hebben in ieder geval genoten van de drukte hier ten huize Natoken met kleinkinderen die stilaan boven ons hoofd groeien met als gevolg een letterlijke en figuurlijke lift up voor oma bij het knuffelen .

We werden aangenaam verrast met een Kerstcadeau dat opa willens nillens uit zijn comfortzone haalt maar we hebben weer iets om naar uit te kijken in 2017!

Gisteren breiden we verder aan die Kerstsok bij de dochter en co met de eerste kerst van Flint  hun niuew hondje) als attractie en vanaf nu denderen we - als het tempo van een trammetje 7 nog kan denderen - op naar de eindejaarsfeesten en dan leggen we de riem van 2016 er weer af om een nieuwe riem te steken en zo 2017 in te rijden!

 Voor iedereen hier nog een fijne rit naar het jaareinde toe!

24/12/1974, Lima Peru staat voor eeuwig in mijn geheugen geschreven want ergens in een lokale kliniek mocht ik haar voor het eerst vasthouden .. ons dochtertje 2 jaar en 2 maanden na broerlief die Caracas als startpunt meekreeg... Een Koningsdroom  die we nu nog steeds koesteren en voor ons is Kerstavond altijd een dubbel feest.

Een gelukkige verjaardag Nesky

In de voormiddag staat hier altijd de radio aan terwijl ik bezig ben en zo hoorde ik gisteren Koen Crucke met zijn versie van een oud lied " Nog éénmaal .."een succes nr uit mijn kindertijd...

Ik zie me nog zitten bij mijn grootouders. Ze hadden een winkel en meter naaide ook nog voor de mensen ze maakte gewone dagdagelijkse kleren en ik was vaak bij hen omdat ons ma als kapster druk bezig was. Meter was meestal aan het naaien terwijl peter de winkel deed. Bij hen stond een radio met een ingebouwde platenspeler waar je zomaar 10 achtenzeventig toeren platen samen kon opleggen zodat je een tijdje zoet was met muziek. Mijn grootouders hielden van Duitse operetten en zangers als Rudy Schuricke, Mario  Lanza en andere tijdsgenoten die ik nu vergeten ben.. Mijn grootmoeder zong dan mee en ik natuurlijk ook al zal dat Duits van mij wel met heel veel haar geweest zijn

Er waren natuurlijk ook Vlaamse schlagers en andere platen en eén van die nrs die we ook samen zo vaak gezongen hebben of naar geluisterd hebben was "Nog éénmaal "..Pure nostalgie..

Ik word even emotioneel als ik eraan terugdenk, die huiskamer die ook als naaikamer diende, de gezellige drukte, de warmte van de stoof en de muziek.....Wie kent dat lied nog?

Het is in alle vroegte hier ten huize Natoken.. de kerstboom slaapt nog.. de radio ook.. en zelfs de gedekte tafel is nog in alle rust.. Stilletjes steek ik de lichtjes in de kerstboom aan.. wakker worden fluister ik terwijl ik de knop indruk die de lichtje moet voorzien van eten en drinken.. ze zijn meteen wakker.. zoals altijd.. druk schijnend zoeken ze hun weg doorheen de takken van een mooi versierde boom. Het knoppeke van de chauffage kijkt mij aan en vraagt .. zet mij wat hoger . alstublieft.. barmhartig als ik ben.. en met het oog om mezelve ook te trakteren op een warme omhelzing duw ik een paar keer op het knoppeke en een zacht geronk weerklinkt vanuit de garage.. waar de verwarmingsketel zich naar een hoogtepunt toe werkt..

Op mijn ochtendlijke trektocht doorheen de vroegte geef ik het koffiezetapparaat een aaitje en met nog koffiepruttekes in de knopkes zet het voor mij vrolijk, doch met eng gebrom een heerlijke tas koffie.. met moeite kan ik de suikerklontjes in bedwang houden, want ze zijn als op een warme zomerdag in de vaart te springen.. zo geneigd om in mijn koffie te springen op deze koude winterochtend..

Deze morgen met enkel een paar kleine draaiingskes opgestaan en ik ben daar al content mee. .hopelijk gaat het nu stilaan terug de goede kant op wat die duizeligheid betreft want met de feestdagen in het vooruitzicht is zo'n " zotte kop" geen lachertje!!

Maar ik ga eerst het koffiemachine nog een keertje diep in zijn knopkes kijken...want mijn slaapgenoot komt er aan....een aangename dag iedereen!

Iedereen die al een halve eeuw meedraait, herinnert zich nog wel het liedje " Daar bij die molen.." van Willy Derby.. en neen ik zal het niet over die oldie hebben maar wel over  het feit dat ik hier al een paar dagen ook aan het draaien ben maar niet van op de molen te zitten maar wel in mijn bovenkamer. 

Ik was zaterdag na een normale dag gewoon gaan slapen en toen ik de zondag wakker werd en me nog even wilde draaien, begon het feest .. ik zat precies op een draaimolen , kamer en plafond tolden aan 360°... Omdat het niet de eerste keer is dat ik dat voorheb, ben ik dan wat later maar met een zucht en wat gesakker traag, voorzichtig en zonder teveel verkeerde bewegingen  opgestaan.... Dat spelletje duurt nu al drie dagen al wordt het stilaan minder erg... De vorige keer ( na een scan van het hoofd en zo) werd verwezen naar een probleem in mijn rechter oor en vermits het evenwichtstelsel in het oor ligt, zal het nu ook wel weer van dat zijn vrees ik....Tijd en wat medicatie zouden moeten helpen!!

Ik herinner mij dat ons ma ook regelmatig last had van duizeligheid  en vermits ik nogal veel naar mijn moeder aard, zal ik dat meegekregen hebben. Alleen .....ons ma zat al op trammetje 8 toen die klachten begonnen en ik ben daar nog een heel stuk van af.. PLEZANT en VEELBELOVEND!

Ik kan niet zeggen dat ik er bepaald vrolijk van word temeer omdat die duizeligheid gepaard gaat met koppijn en ik door dat getol uit mijn ritme gehaald ben...

Hopelijk duurt het niet lang meer want er staan hier nog drukke dagen op mijn agenda!!

Ik heb zo van die momenten -en vraag me niet waarom of waardoor - dat ik opeens bij een gedachte blijf hangen zoals vandaag bij “ tijd”……

Als kind gaat de tijd zo traag en tel je elk jaar gretig bij het andere want je kijkt uit naar dat moment dat je op je eigen benen staat en je eigen weg kan kiezen en je leven zelf mag uitstippelen.

Dan komt de tijd dat je niet meer telt want je ben danig opgeslorpt door je kinderen, je job, het sparen voor een eigen stekje … tijd  lijkt iets voor later als je “tijd” zal hebben… Tot je jezelf betrapt dat je niet meer optelt maar aan het aftellen bent en de vraag stelt waar is het optellen gestopt en het aftellen begonnen?

Nu zit ik in de periode van het aftellen en besef ik maar al te goed dat mijn teller aan het uitbollen is, mijn tijdskrediet elke dag krimpt.. misschien krijg ik nog 10 of 20 j ( denk ik als optimist) maar het kan ook veel minder zijn. Beangstigt mij die gedachte? Het is met een dubbel gevoel dat ik hierbij stilsta..

Toen ik 3O was of jonger probeerde ik me voor te stellen hoe ik eruit zou zien als ik oud werd. Nu is het zover en dat valt nog goed mee, behalve dat mijn karkas aan het verkruimelen is en er stilaan kwaaltjes mee gemoeid zijn. Er zijn zaken die ik nog allemaal kan doen en andere die ik niet meer zo vlot kan. Ik durf nog te plannen en durf ook nog even te dromen als het over de kleinkinderen gaat! Als je je kinderen en kleinkinderen het beste van jezelf geeft, heb je het toch heel goed gedaan, denk ik dan maar wat zou ik hen graag als volwassenen hun weg zien vinden.

Ach, soms zeg ik al lachend .. ik ben geen 3x7 meer, dit is eerder veranderd in 7x10 en meer. Wat als mijn teller opeens stilvalt?

Maar eerlijk: het merendeel van de tijd hou ik me daar niet mee bezig. Ik neem de momenten zoals ze komen. Zoals ik in het begin van dit logje zei….Ik heb zo van die momenten. Misschien dat het uitbollen van 2016 er voor iets tussen zit?

Wanneer ik december zeg dan denk ik aan de huizen, straten en bomen die weer mooi versierd zijn met lichtjes en kransen en glitter....

December is ook de maand waarin iedereen weer bij elkaar komt en waarbij al onze zonden vergeven worden. De maand waarin we ons weer lekker kunnen vol eten. De maand waarbij sommigen mooi siervuurwerk de lucht inknallen. 🎆 Of de maand waarin je een wensballon de lucht in laat gaan voor de dierbaren die je bent verloren. Iedereen heeft zo zijn eigen manier/betekenis van vuurwerk afsteken. Maar daar doen we hier niet aan mee!

Kortom, december is dé feestmaand van het jaar. Sinterklaas is nog niet helemaal vertrokken of de kerstman staat dan alweer voor de deur, gevolgd door het inluiden van het nieuwe jaar. Daarmee is voor velen december de drukste maand van het jaar!

In die mooiste tijd van het jaar draait alles rond de warmte en gewoon gezellig samen zijn bij een knapperend haardvuur, een lekker glaasje wijn, een goeie babbel . Gewoon even tijd maken voor jezelf en voor elkaar, lekker cocoonen en genieten…

Daarom tot slot :

December, you're the last one, so be the best one. I hope all our wishes came true. . ...

Hoewel de kleinkinderen niet meer tot de " believers" behoren, komt de Sint toch nog langs met een kleinigheid. Bij de kinderen van de dochter was de Sintvreugde maar in mineur...De dag voordien hebben ze hun hondje Chappie , een Jack Russeltje van 16j moeten laten inslapen en daarom hadden ze echt geen zin om te feesten.

Het beestje leed al een tijdje aan ouderdomskwaaltjes zoals niet meer goed horen en zien en andere ongemakjes. Onlangs hebben ze haar zelfs in allerijl naar de spoed van de dierenarts moeten brengen met hartproblemen.. maar met de nodige medicatie leek het te lukken tot ze eergisteren 's morgens een zware epileptische aanval kreeg. De dochter bracht haar direct naar de dierenarts die na een grondig onderzoek vaststelde dat ze een hersentumor had ... Ze kreeg een spuitje om te stabiliseren en aanvankelijk leek alles nog mee te vallen maar toen de dochter terug thuis was, kreeg ze nogal snel een tweede aanval en jankte ze zodanig dat de dierenarts er terug bijgehaald werd..Die heeft alles geprobeerd wat enigszins mogelijk was maar uiteindelijk bleek een spuitje de enige goede beslissing te zijn...

Het was dan ook een groot drama toen de kinderen van school kwamen en Chappie er niet meer was. De dierenarts had beloofd de hond nog bij te houden zodat de kinderen nog afscheid konden nemen voor ze gecremeerd werd! Toen ik later op de avond even telefonnerde met de kleinkinderen zei de kleinzoon dat zijn zus al gans de avond aan het wenen zat in de zetel en dat hij het ook moeilijk had. Ik heb hem dan gezegd dat hij gerust mag wenen, dat daar niets mis mee is en dat zijn  mama en papa dat ook gedaan hebben en dat oma een paar jaar terug ook geweend heeft toen ze de poes hier een spuitje moest laten geven...

Begrijpelijk dat het Sintfeest gisteren in het water is gevallen .. de groten noch de kinderen hadden er veel zin in... Spijtig dat het juist op zo'n moment  gebeurde maar aan de ander kant.. volgende week beginnen de examens voor de kleinzoon, voor de eerste keer in het middelbaar en het zou een ramp geweest zijn mocht het dan gebeurd zijn want concentreren zit er nu eventjes niet in!

Mijn hart gaat uit naar hen alle 4 want Chappie was het 5e lid van de familie. Ze ging overal mee, zelfs op reis en juist om haar hebben ze nog nooit een vliegtuigreis gemaakt want dan zouden ze haar moeten achterlaten en dat was geen optie! Ook op haar verjaardag waren er cadeautjes en onder de Kerstboom lagen elk jaar een paar pakjes voor haar en of ze het wist!! Het was telkens een dolle pret om haar die pakjes te zien openscheuren ...

Hier lagen er ook al weer 3 pakjes te wachten om dit jaar onder de boom te leggen .. de speeltjes zullen ditjaar niet voor de nodige lol zorgen..

Nu weet ik weer waarom we enkele jaren gelden toen we ook een tweede poes moesten laten inslapen, besloten om geen huisdier meer te nemen.. Ofwel sterft het beestje en dat doet pijn ofwel overleeft het beestje jou en dat is ook miserie...

Ik denk dat diegenen die zelf een huisdier hebben of hadden begrijpen wat ik bedoel...

Vandaag kloppen weer veel hartjes sneller want voor hen is het de dag van de Sint en zijn Zwarte Piet, noch meer noch minder!

Natuurlijk hebben vandaag de dag ook de meeste ouders helemaal geen racistische bedoelingen als ze Sinterklaas vieren en alternatieve verklaringen voor Zwarte Piet worden dan ook verzonnen, waarbij Zwarte Piet bijvoorbeeld zwart zou zijn geworden door roet in de schoorstenen. Tradities kunnen natuurlijk evolueren. Gelukkig maar. Als de traditie nooit was aangepast geweest, dan had de Sint helemaal geen helper(s) gehad, dan kwam hij nog steeds uit Myra (in het huidige Turkije) en niet uit Spanje en dan was er van een stoomboot geen sprake. Dan zou Zwarte Piet nog steeds een boeman zijn die kinderen de daver op het lijf jaagt en bedreigt met zijn roe en met deportatie in niet bepaald humane omstandigheden nl in een grote jute zak. Onverantwoord naar hedendaagse opvoedkundige normen.

Zwarte Piet die zwart ziet door de roet in de schoorsteen is een goed begin, maar dat de cadeautjes via de schoorsteen zouden geleverd worden is een beetje moeilijker vol te houden. Lang niet iedereen heeft nog een werkende open haard met voldoende brede schouw. De aardgas-condensketel op veel zolders heeft wel een uitlaatpijpje, maar ik kan me niet voorstellen dat zelfs een hele slanke Piet daar in past en dan nog, hoe raakt hij uit die verwarmingsketel? Krijg dat maar eens uitgelegd aan een kritische kleuter! Nee, dan is het nog aannemelijker dat de Sint beschikt over een magische sleutel, een passe-partout die op alle voordeuren past en gewoon langs de voordeur de cadeautjes komt afzetten.

In elk geval, voor kinderen van “sinterklaasgerechtigde” leeftijd, maakt het volgens mij weinig uit hoe die Pieten er precies uitzien, als het maar een vrolijke en kleurrijke bedoening is en vooral, als ze maar mandarijntjes, speculaas, marsepijn , chocolade en cadeautjes krijgen.

Mijn brief aan de Sint!

Mijn idee was om hier over van alles en nog wat te schrijven, maar van alles  is zo allesomvattend.. en waar begin je dan... want alles is alles.. en alles is veel.. dus ga ik het niet over van alles hebben. Waarover dan wel.. ik zou het begot niet weten.. want ik heb momenteel nog pruttekes in m'n ogen zitten.. en mijn badjas heeft een ochtendhumeur.. en mijn pas aangekochte croqs met een pelske zijn nog niet goed wakker..

Ergens in de buurt daarentegen zijn ze wel al wakker … en dat op een uur dat er bij ons ten huize hier meestal nog met de ogen halfopen rondgelopen wordt.. .. buitenwerken in december op een koude winterdag, moet kunnen zeker?

De zon is er nog niet doorgekomen als ik de gordijnen opentrek.. en laat er nu juist in mijn zicht een vieze streep mijn raam verdoezelen... maar ik laat het niet aan m'n hart komen, straks komt de ruitenwasser ...en achter mij staat de thee te trekken en wacht het suikerklontje ongeduldig om in de kruidige massa te springen..

December is begonnen. het lijkt wel of de maanden steeds korter en korter worden.. Afgelopen weekend zijn er links en rechts al enkele kerstdecoraties tevoorschijn gekomen. Dat is vroeg, ik weet het.. want de zakken van de Sint staan ook nog te wachten.. en zo wordt het een mengelmoes van feestdagen.. want ook de pompoenen liggen er nog te pompoenen.. ne mens zou voor minder in de war geraken...

"Hoor de wind waait door de bomen.. " nee het is nog te vroeg om te zingen voor de Sint.. ik weet het.. maar het is wel zo.. de wind waait hier door de bomen..langs de gevel.. tussen m'n billen. Wat, dat telt niet.. wind is wind.. neh.. kortom het waait overal..