Venezuela 17: En we gaan verder.

Dinsdag 24-10-1972

Vandaag is onze zoon Kenny geboren!!

Gisterenavond vermoedde ik al dat 15 november wel wat te ver kon liggen.
Toen ik rond 23u wakker werd met buikpijn begon ik mij onzeker te voelen. Stilletjes kroop ik het bed uit, controleerde  nog even de valies die toch al een paar weken klaar stond ( en besloot nog snel een pot soep te maken voor mijn ventje mocht ik de komende dagen even " weg " zijn!!!
Er lag nog wat strijkwerk, dat kon ik best ook afwerken... Ieder heeft zijn manier om naar " le moment suprême" toe te leven hé , wel dat was  mijn eindrush ( )
Prenatale oefeningen, daar hadden ze hier nog nooit van gehoord maar ik had wel boekjes gelezen en daardoor kon ik mijn  " topmomenten" draaglijker maken.
De weeën bleven komen en ik besloot T uiteindelijk wakker te maken want onze kleine kondigde zich aan, weliswaar 3 weken te vroeg, maar ik was er niet rouwig om!
In de auto had ik reeds om de 5 min weeën en T sakkerde dat ik hem veel te laat had wakker gemaakt. Gelukkig was het nacht en  geen verkeer en T heeft wellicht alle verkeerslichten genegeerd!!!
We stonden in een recordtempo aan de kliniek maar vingen daar bot. Die was 's nachts gesloten dus moesten we 2x aanbellen voor er een bewaker kwam om open te doen.T stond door de glazen deuren  in geuren en kleuren uit te leggen dat het dringend was want intussen was mijn water al gebroken.
Als jullie dachten dat daarom de formaliteiten sneller zouden gaan.. vergeet het, eerst inschrijven en de nodige formulieren invullen, was de boodschap. !!
Gelukkig was de kamer al op voorhand geboekt en  hadden we al een  voorschot betaald, dat was dan een probleem minder!!...
De arts werd snel verwittigd en toen hij eraan kwam, sleurde hij mij haast mee naar een kamer. Daar werden in allerijl de laatste voorbereidingen gedaan ( ik bespaar jullie de details!!!!) en onder luid geroep dat ik niet mocht persen werd ik naar de verlossingskamer gerold.
Hoewel het hier absoluut geen gewoonte is, had T toch de toestemming gekregen om bij de bevalling aanwezig te zijn. Alleen... we waren de valies met alle nodige spulletjes voor de kleine in de auto vergeten.
T donderde  naar beneden want hij wilde het " sublieme " moment niet missen. Helaas toen hij terug boven was, lag de kleine al op de verzorgingstafel en ik aan het trillen als een espenblad van de doorstane emoties!!! Er werd een deken over mij gegooid maar veel haalde het niet uit.Tot daar in het kort wat veel vrouwen " in het lang"  meemaken!!

Ik wist dat Kenny 49cm was en 2.940 kg woog en gezond was en .. de schoonste baby was die we ooit al gezien hadden!!! Daar hield het voorlopig op.

(klik op foto)

Na een vlotte bevalling bracht men mij terug naar de kamer. Het was hier niet de gewoonte om de baby op de kamer te hebben, dus lag ik daar " verweesd " te wachten tot  de kleine eventjes bij ons zou gebracht worden. T pendelde op en neer tussen de kamer en de baby-afdeling en kwam telkens met een trotse grijns terug binnen...Hij kreeg maar niet genoeg van dit kleine wonder.
Om 5u in de morgen had hij Nelly en Jan al opgebeld om hen het nieuws te vertellen. Aanvankelijk dachten ze dat het om een misplaatste grap ging- want 3 weken te vroeg- maar toen Nelly hoorde dat het menens was, kon ze haast niet wachten om haar " meetje lap " kindje te bezoeken. Ze was er dan ook als de kippen bij toen de kliniekdeuren opengingen!!
Ik wilde ook wel eens  tot aan de baby - afdeling wandelen maar " moest " in bed blijven!! Er liep hier een verpleegster rond die ik in gedachten al de naam " matronne" had gegeven en die duldde blijkbaar geen tegenspraak!!!!
Het was pas in de late namiddag dat ik Kenny voor het eerst terugzag en dat voor een eerste borstvoeding of althans een poging daartoe!!! Het werd een geval van bloed , zweet en tranen zowel bij ons zoontje als bij mij en dat uit pure frustratie!!
Omdat Kenny te vroeg was geboren, lag hij van de nek tot en met de voetjes ingebundeld! Hij leek bijna een mummie...Het enige wat we zagen waren zijn pikzwarte, lange haartjes tegen zijn bezweet hoofdje dat hij amper kon bewegen!!
Dat krijsende bundeltje werd door " matronne" tegen mijn borst geduwd. De kleine zocht en tierde en schreeuwde zijn honger en frustratie uit .Intussen trokken en duwden matronne en nog een verpleegster aan mijn borst om die in het kleine mondje te duwen...Het zweet parelde langs mijn slapen tot het mij allemaal teveel werd. Was dat hier zo de gewoonte dan zou dat niet lang duren!!!
Ik vroeg kordaat aan iedereen om de kamer te verlaten en mij met de kleine alleen te laten. Blijkbaar klonk het " menens" want  Matronne en co verlieten " geshockeerd " de kamer en  zelfs T volgde in hun " zog ".  .. Maar dat laatste was niet de bedoeling. Ik vroeg hem om bij mij te blijven.

Het eerste wat ik deed was die kleine uit zijn bundel verlossen... Eindelijk kon ik hem keuren en bewonderen en dit kleine lijfje ontdekken voor we samen rustig " tot de orde van de dag " overgingen...
Binnen de kortste tijd lag ons ventje gulzig te zuigen en keken we vertederd en gelukkig toe. Ik had geen zintuigen genoeg om ons zoontje in mij op te nemen. Ik snoof de geur van zijn kleine lichaampje op terwijl mij handen zijn kleine voetjes en vingertjes streelden. Mijn ogen, handen en hart verkenden elk plekje van ons wonder en T genoot intussen mee. Het was alsof al mijn zintuigen zich gulzig wilden verzadigen aan dit kleine wonder. Ik fluisterde heel stil om onze hongerige schat niet te storen: " Vanaf nu gaan we met zijn drietjes verder.."
Maar lang duurde dat intieme moment niet. Matronne stond daar weeral, klaar om onze cocon te doorbreken. Ik vroeg haar of ik Kenny nog wat bij mij mocht hebben maar in plaats van een ja kreeg ik een hele tirade naar het hoofd....
Waarom had ik die omslagdoek losgemaakt???
Om de kleine warm te houden  moest hij ingebundeld liggen en ze hadden geen tijd om dat telkens opnieuw over te doen. Ik vroeg haar of dat echt nodig was? Indien ik dat niet wilde dan moest T handschoentjes, sokjes een mutsje en een brede sjaal gaan kopen, zei ze . Vroeggeboren kindjes moeten warm gehouden worden!!
Samen met Nelly heeft hij dat ook snel gedaan.

Het was pas de volgende morgen dat ik de kleine terugzag, men had mij een ganse nacht laten slapen. Onder de strenge blik van " matronne" ( ik kon  amper een lach onderdrukken) werd de kleine in mijn armen gelegd. Geen gesleur of getrek meer van haar kant!!!!!
Een  knalgeel mutsje hing doorgezakt tot op het neusje van onze schat. De even knalgele sokjes waren groot genoeg om in elk 2 voetjes te bergen en met zijn idem gekleurde handschoentjes kon hij zo het verkeer regelen!!..
T begreep mijn glimlach en zei: " Het was de kleinste maat die we konden vinden.."
Omdat de Venezolaanse vrouwen in normale omstandigheden de dag na de bevalling al naar huis gaan, vroeg " matronne " of ik problemen had want ik zou blijkbaar nog éen dag langer blijven?
Ik vertelde haar dat T erop aangedrongen had om hier nog een extra dag uit te rusten om te  wennen en te bekomen want eenmaal thuis zou ik er alleen voor staan . Hij kreeg maar 4 halve dagen om aan het vaderschap te wennen!!!!

Die dag werd het natuurlijk druk door de bezoekjes van de andere Belgen, zodat ik Kenny enkel zag voor de voeding ( en dan werd iedereen door matronne  naar buiten gestuurd)!!

De derde morgen kwam mijn gynaecoloog langs met de nodige ontslagpapieren en instructies voor intieme verzorging.. Ook de kinderarts kwam nog eventjes uit de doeken doen wat er moest gebeuren met het naveltje en dito dinges , daarna was ik klaar om naar huis te gaan.

Matronne  kwam  nog even langs voor een laatste intieme verzorging. Ik bedankte haar en gaf haar een zakje " doopsuiker ". Heel even zag ik de verwarring op haar gezicht en toen kruisten onze blikken zich in een moment " van vrouw tot vrouw "... daarna was ze weer haar eigenste zelf en met een waardig: " Gracias señora  que te vaya bien y mucha suerte"... haastte ze zich  naar de deur.
Heel even had ik een glimp mogen werpen op de vrouw/moeder in die verpleegster en besefte ik dat haar aanpak wellicht de enige juiste was in dit land. Als ik hoorde hoe in de aanpalende kamers het " kreunen en kermen " van moedertjes in spé ondersteund werd door even luide kreten van echtgenoten , ouders en schoonouders en de decibels in koor toenamen naar mate het uur der waarheid naderde, dan was er inderdaad maar éen houding de juiste en dat was die van " matronne".
T bracht ons naar huis en Nelly kwam eventjes bijspringen want in de namiddag moest T lesgeven. De volgende dagen stond het weekend voor de deur maar vanaf maandag was het gewoon: " My little King and I "....

Eenmaal terug " thuis" werden de foto's met volle aandacht bekeken en genoten we nog eens volop na van ons uitstapje.
De slideshow geeft nog een kort zicht op de omgeving van de Orinocco en 

het stadje Bolivar.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Jullie zien op de slide ook mangroves. Dat zijn bomen of struiken die het beste groeien op zoute slikgronden. De mangrove komt alleen voor in tropische gebieden met een getij. Deze gebieden worden regelmatig overspoeld en de grond is zout. Vandaar dat we ze vinden in rivier delta's en langs de kust.

Ook aan bloemen en planten hebben we een nooit te vergeten schakering gezien maar ik kan ze niet allemaal opladen dus houd ik het bij een paar

foto's.....

  ;
Het had ons beiden deugd gedaan weer even wat tijd voor mekaar te hebben want het werk en alles wat erbij kwam kijken, eiste T steeds meer en meer op!

De eenzaamheid en het gemis van familie liet zich soms toch heel hard voelen. Nochtans had ik veel steun aan Nelly en co maar ook in de vriendschap moet je mekaar soms de ruimte laten en Nelly zat  in hetzelfde schuitje als ik en dan zaten we toch maar samen te " sakkeren"!!
Gelukkig bleven ma en de ouders van T trouw mijn brieven beantwoorden. Ook voor hen was het een ritueel geworden waar ze naar uitkeken. Zo heb ik ook T's ouders veel beter leren kennen en zij mij en is er tussen ons een diepe band ontstaan met waardering en een warm gevoel langs beide kanten.

Vrijdag 14/04/1972
Ik maak een sprong in de tijd want er viel tot nu toe niets belangrijks te vertellen.
Of toch !!!!
Vandaag kregen we door een gynaecoloog bevestigd wat we al vermoedden... we worden rond 15 nov mama en papa!!!! Er zullen dus niet direct lastige trips gepland worden trouwens T heeft het momenteel ook veel te druk daarvoor.
Ik popel om zondag het nieuws over de zender aan T's ouders te vertellen. Want inderdaad we hebben intussen een zendamateur gevonden hier dicht bij ons en die is bereid om zo om de 14 dagen eens te proberen om België te contacteren.

Het contact met België is gelukt en wij hebben het " blijde " nieuws kunnen doorgeven.
Zelf loop ik hier op wolkjes. Gedaan met piekeren over het alleen zitten en het missen van familie. Mocht ik nu nog eventjes ons ma bij mij hebben dan was alles volmaakt. Maar ik stuur wel een lange brief naar haar over " wat alleen een moeder begrijpen kan"!
Van nu af aan zal je mij hier vaak al mompelend zien rondlopen en misschien krijg ik dan wel vragende blikken, maar " My little one and I"   hebben al heel wat te vertellen!!!

Nochtans is het niet allemaal vreugde. Bij een van onze contacten met het thuisfront vernamen we minder goed nieuws. Mijn grootvader was op 5 mei gestorven. Blijkbaar had ons ma een brief gestuurd met het droevig nieuws maar toeval of niet.. we hebben die nooit aangekregen. Het kwam dan ook als een slag over toen T's ma het vertelde.  Geboorte en dood.. ze liggen zo dicht bijeen, evenals vreugde en verdriet.
Mijn lieve grootvader waar ik altijd zo'n innige band mee had...  ik heb  het eventjes heel moeilijk! Zou die " oude wijvenpraat " dan toch kloppen dat voor  elk nieuw leven een oudere vaak plaats moet maken?? Dat wordt bij ons thuis wel vaker gezegd!

Mijn schoonouders ( hebben een kledingszaak) hadden beloofd om onmiddellijk  twee zwangerschapskleedjes op te sturen . Wellicht dachten ze dat die hier niet te krijgen zijn  Spijtig , maar die kwamen  nooit aan... Er zullen onder weg nog zwangere vrouwen rondgelopen hebben zeker die dat pakje even geschikt vonden.!!.
Ik ga hier wel eens rondzien om iets  te vinden hoewel... ik kan nog steeds in mijn gewone kleren want ben nog niet veel bijgekomen!

Nog een grote sprong in mijn relaas...
Het was hier wel eventjes schrikken toen we in de morgen van  24 juli om 6u 52 ' een aardbeving meemaakten. Het was onze eerste en dat  vergeet je nooit!!!
Ze was gelukkig niet zwaar zo'n  4,5 à 5 op de schaal van Richter en duurde  maar een paar seconden toch  was het voldoende om paniek te veroorzaken bij de bevolking en bij ons. De meesten verlieten hun huis uit schrik dat er nog naschokken zouden volgen. Het episch centrum lag op zo'n 200 km van Caracas ten ZO van het eiland La Blanquilla.
Ik heb  zelfs het krantenknipsel erover bijgehouden!!!!.

Ik blijf op mijn wolkje drijven en mijn ventje zweeft af en toe mee als hij er de tijd voor heeft. Maar mannen worden wellicht pas papa als de kleine er is. Nu moet hij zich tevreden stellen met  mijn toenemend volume en het stampen van de kleine 's nachts!!!

We dachten dat we haast alles beleefd hadden maar op 11 aug werden we op de terugweg van de ambassade onaangenaam verrast  door een opkomende orkaan. Het begon eerst geweldig donker te worden en te waaien en we probeerden zo goed als het kon zo snel mogelijk thuis  te geraken. De avondbeelden op tv van uitgerukte bomen, ingewaaide vensters, weggeblazen auto's en afgebroken takken  toonden ons dat we veel geluk gehad hebben.

Op vrijdag 19/10 gaan we nog eens op bezoek bij de gynaecoloog. Alles blijft prima verlopen en de baby zit nog goed te genieten bij mama die het stilaan " beu " wordt!!! Nog 4 weken te gaan!!!


 

Maandag 14/2/'72

We besloten nog maar eens onze pick- nick mee te nemen want het zou weer een lange uitstap worden.
Vandaag bezoeken we Presa Guri een stuwdam in aanbouw  aan de Caroni rivier op zo'n 100 km van de uitmonding er van in de Orinoco.
We rijden door een dicht begroeid gebied dat weer wat oerwoudachtig oogt en zijn blij als  we in de buurt van de stuwdam komen. Het is verboden om tot bij die dam te komen tenzij onder begeleiding van een gids.
Het duurt zomaar eventjes 2u voor we kunnen vertrekken We  moeten er toch af en toe aan herinnerd worden dat we  in Latijns Amerika zijn dus...despacito = traagjes aan!!!!



Wij staan bij een enorm werf maar we krijgen toch al een idee van wat er hier zal gebouwd worden. Het zal een stuwdam worden van 150m lengte en 180m hoogte met een overloop van 3 kanalen om in het regenseizoen het teveel aan water te laten afvloeien.
De stuwdam zal op termijn een capaciteit van 10 miljoen KW/u moeten leveren.
De bewaking is er heel streng en lang mogen we er niet rondlopen.

Ik ben even gaan opzoeken hoe de stuwdam er nu uitziet en vond volgend plaatje:
 

Jammer genoeg zit onze uitstap er bijna op. We keren weer voldaan terug naar ons hotel maar worden onderweg wel even staande gehouden door kinderen die de baan afzetten om wat geld te vragen. We waren bijna vergeten dat het  nog steeds carnaval was.
We hebben geluk want achteraf hoorden we dat in sommige gevallen de inzittenden moesten uitstappen en dat ze die dan kletsnat gieten.....Venezolanen gebruiken heel van ballons gevuld met water om carnaval te vieren. Ze gooien die naar elkaar, soms een gevaarlijk spelletjes omdat sommige mensen hun ballons in de vriezer steken  dan worden die ijs en zo is het een veel gevaarlijker spel! Ook een manier om carnaval te vieren.
Gelukkig hier geen van die toestanden en mogen we  na een fooi rustig doorrijden!

De volgende dag staan Alirio ( ook Diaz genoemd hangt af of je de eerste of tweede naam neemt!!) en vriendin Sofia ons in het hotel op te wachten om mee de terugreis naar Caracas aan te vatten.
Het wordt zeker een geanimeerde terugreis want wij zowel als zij hebben veel te vertellen.
De batterijen zijn weer opgeladen, de doos met belevenissen en ervaringen weer een stukje voller en eerlijk gezegd... wij hebben het toch getroffen dat we dat allemaal mogen meemaken!

Ciudad Bolivar en Puerto Ordaz  vertonen een zekere  gelijkenis maar Puerto Ordaz is vooral het park van Cachamay... en daar bleven we heel lang hangen want we kregen maar niet genoeg van de schoonheid van de natuur en het rustgevend spel van vallend en stromend water..
We staarden er naar een adembenemend panorama.
Over een breedte van bijna éen km was het éen aaneenschakeling van watervallen met een  hoogte van 12 à 15m.
Terwijl we opgingen in de pracht van de natuur en het aanzwellend  geluid van vallend water, stelden we verwonderd vast dat na een uur  het water gestegen was en de watervallen geweldiger werden en breder.
We bleven er een paar uur hangen en hadden dat immense panorama voor ons alleen. Een overweldigend gevoel waarbij we alle twee stil werden en in mijn geval wil dat wat zeggen!!!!

.
Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Omdat het water maar bleef stijgen en we vreesden niet meer weg te geraken, besloten we nog een stukje verder te rijden richting San Felix.
Een onschuldig voorvalletje deed mijn fantasie even op hol slaan want plots werden we gevolgd door een kleine wagen.
Het was even zoeken om de weg naar San Felix te vinden en voor onze " volgers" blijkbaar ook. Maar er gebeurde gelukkig niets en we reden tot we niet meer verder konden.
Dan moesten  de ferry nemen om in San Felix te geraken want we waren aan de deltagebieden aangekomen.
Ons bezoekje aan San Felix stelde niet veel voor maar het stukje op de Orinoco des te meer.We stapten zelfs eens over in een ander bootje (!!!)  omdat we wilden zien hoe de visvangst werd binnengebracht.

Op ons watertripje kwamen we voorbij de habitat van de  Warao indianen die in  paalwoningen boven het water woonden. Woning is overigens een groot woord. De hutten bestaan uit een vlonder op palen en ook nog eens palen voor hangmatten en een dak van palmbladeren. Hier leeft een gehele familie in
                                

Klik op de foto's om te vergroten.

De Warao indianen worden ook wel eens " Boat People" genoemd omdat ze het grootste deel van hun leven doorbrengen in boten op de Orinoco.
Wat wij daar beleefden is moeilijk in woorden te vatten daarom laat ik jullie genieten- aan de hand van een selectie foto's - van  onze  adembenemende  ontdekkingen  van wat voor ons éen van de mooiste delen van Venezuela was: de Orinoco en omgeving....


Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Ciudad Bolivar is een stad in Venezuela ten Z van de oevers van de Orinoco rivier. Het is de hoofdstad van de staat Bolivar en kent een gemiddelde t° tussen 27° en 30° C.
De stad werd in 1595 gesticht door Antonio Berrio en heette eerst Santo Tomé de Guayana. Nadat de stad een paar keer “ verplaatst” werd, koos men in 1764 voor een plek waar de Orinoco tamelijk smal was. De stad kreeg dan de naam Santo Tomé de Guayana de la Angostura del Orinoco ( ofwel Santo Tomé van Guyana aan de nauwte van de Orinoco ).
Omdat die naam nogal lang was, werd hij ingekort tot Angostura. Op die plaats was de stad minder kwetsbaar voor piraten die de Orinoco afzakten op zoek naar goud en diamanten.
Die stad werd de plaats waar veel onafhankelijkheids veldslagen zich afspeelden om vrij te geraken van de Spanjaarden. Angustura werd daarom ook uitgeroepen tot interim hoofdstad van de nieuw gevormde republiek in 1818 onder leiding van Simon Bolivar.Vandaar dat de uiteindelijke naam van de stad veranderde in Ciudad Bolivar ter ere van die bewuste Simon Bolivar..
De economie van de regio is vooral gebaseerd op mijnbouw ( goud, diamant en bauxiet). Ook wordt bijna ¾ van de elektriciteit van Venezuela voorzien vanuit de regio van Ciudad Bolivar.

Ciudad Bolivar was ook de plaats waar de eerste krant van Venezuela geprint werd nl “ El correo del Orinoco”.

In het Bolivar museum( het witte gebouw) 
kan je de pers zien waarmee die eerst krant gedrukt werd.



In dit museum kregen we ook een zicht op het werk van " moderne "  Venezolaanse kunstenaars maar wat vooral onze aandacht trok waren pre-Colombiaanse kunstwerken en een paar rotstekeningen.  Het was een hele bedoening om stiekem een foto te maken spijtig dat ik jullie niet meer kan laten zien, maar ik zal ruimschoots compenseren als we op de orinoco zijn!!!!



zondag 13/02/'72

Onze medereizigers kwamen van Puerto Ordaz en wat we ervan gehoord hadden, loonde het zeker de moeite om zelf op ontdekking te gaan.
We vertrokken dan ook  vroeg en hadden onze pick nick meegenomen want we vermoedden dat we daar wel even zouden blijven hangen.
Puerto Ordaz werd genoemd naar de Spaanse ontdekkingsreiziger Diego de Ordaz. Ordaz kwam aan in 1531 op zoek naar goud. Terwijl hij op zoek was naar goud , botste hij op een gebied dat omwille van zijn ligging ook nog eens rijk was op veel andere gebieden. Pas in 1952 werd Puerto Ordaz opgericht als het hoofdkwartier van de Orinoco mijncompagnie ( belangrijk voor ijzer en aluminium.)
De stad viel veel positiever uit dan Ciudad Bolivar. Het was een mooi, rustig en voor de tijd modern stadje met verzorgde huizen, supermarkten en vooral prachtige fauna en flora.
Hier vloeien de twee grootste rivieren van Venezuela nl de Orinoco en de Caroni samen.. De rivierdelta is daarom precies een plantentuin als gevolg van de vruchtbare grond die er ontstaan is.
Van op een brug kregen we een perfect zicht op die samenvloeiing.
( klik op foto )
 

Zaterdag 12/2/'72

Om 6u15 vertrokken we voor onze 4daagse uitstap.
Eén van T's studenten wilde samen met zijn vriendin ook naar huis toe nl naar Puerto Ordaz dat nog voorbij Ciudad Bolivar ligt . We namen hen mee tot onze bestemming vandaar konden ze dan  per taxi verder naar huis toe.
We hadden gelukkig niet teveel verkeer want de weg lag er maar zo en zo bij. T en ik wisselden  af om te rijden zodat we ons beiden wat met onze medereizigers konden bezig houden.
We reden door een mooi maar verlaten landschap.
Hoe meer we onze bestemming naderen hoe meer "boorpompen " we zagen staan.



Zo werden we er nog eens aan herinnerd waarom er zoveel minder aandacht besteed werd aan toerisme als je het vergeleek met Mexico. De hoofdbron van inkomsten haalden ze hier uit aardolie!!
We reden even tot dicht bij zo'n pomp om te zien hoe die werkte. Er was niemand in de buurt te bespeuren en de pomp werkte niet op dat moment.

Wat ons vooral fascineerde waren de laatste kms (zo'n 1u 1/2 rijden).De weg was éen lange rechte baan  zonder ook maar éen bocht erin ..indrukwekkend.
Bij het binnenrijden van Ciudad Bolivar bleven we even staan om de mooie lange hangbrug over de Orinocorivier te bewonderen. Deze rivier is met zijn 2150 km de langste van Venezuela en is de derde langste van Zuid-Amerika. Vanaf de Mirador Angostura zien we de rivier en de Angostura brug (de enige brug over de Orinoco).



We hadden telefonisch gereserveerd in hotel Bolivar maar toen we eraan kwamen vielen ze uit de lucht... Alles was volzet!! Gelukkig wisten onze medereizigers nog een ander groot hotel liggen even buiten het centrum. Het was een hotel gelegen tegen de bergen en er was gelukkig nog plaats. We zegden adios tegen Diaz en Sofia en na de plakkende hitte was een douche meer dan welkom. Daarna besloten we terug naar het centrum te rijden om te genieten van de carnavalstoet.( klik op de foto )

De volgende weken gebeurde er niets  en toch veel..
Ik had al een tijdje last van oorpijn en toen het steeds erger werd , suggereerde T om toch maar naar een oorspecialist te gaan. Omdat hij het te druk had met zijn cursisten, moest ik alleen op zoek naar een kliniek en arts.
Op aanraden van een paar lokale buren had ik uiteindelijk een dokter gevonden maar reeds na het  eerste bezoekje wist ik al dat die " kwibus" mij nooit meer zou terug zien. Na 2 minuten had hij zijn diagnose al klaar: de oorpijn kwam van mijn neus en ik zou naar de kliniek moeten om mij neus te laten " schrapen".!! No way dat dit zou gebeuren , dan nog liever oorpijn!!!!
Ik ging dan nog maar eens op eigen houtje naar de apotheek en kreeg wat tegen de pijn. Veel helpen deed het niet maar het werd ook niet meer erger. Intussen had  T  naar zijn ouders getelefoneerd en alles uitgelegd. Die zouden contact opnemen met hun homeopaat en dan hoorden we het wel. Binnen de week had ik ( via de firma) de voorgeschreven kuur van die man en besloot ik voor het eerst in mijn leven mijn heil te zoeken in homeopathie. En... het hielp en zonder "schrapen" of opnames ben ik van die vervelende oorpijn afgeraakt.

Intussen had T wat problemen met een paar cursisten. Die vonden dat het stilaan tijd werd dat hun loon opgetrokken werd vermits ze meer en meer van de " materie" wisten. Maar zo werkt de firma niet. Ze zouden eerst in de praktijk moeten  bewijzen wat ze waard waren. Een paar " straffe" studenten besloten maar met hun kennis naar een andere firma te gaan die meer betaalde.. T had alle overredingskracht nodig om er toch een paar te overtuigen om te blijven.

Hij had die dag dan ook nog eens de brute pech dat zijn auto te dicht bij de hoek van de straat geparkeerd stond , dus toen hij op een middag naar huis wilde komen om te eten was de wagen " foetsjie".. Gelukkig waren er een paar van zijn mannen die met hem de nodige instanties afliepen zodat hij tegen 16u zijn wagen terug had maar zijn "beurs" was ook wat lichter geworden...

Intussen zijn we al  23/1/72.
Het was de eerste zondag dat we een zendamateur in de buurt vonden die bereid was om te proberen om in het weekend contact te leggen met België en zo met de familie.. We keken er al naar uit om de ouders te horen.

We zitten hier nu weer al 3 maanden. De eerste cursusgroep is klaar met de opleiding en T stelt voor om van de carnavalsdagen te profiteren om een 4 daags reisje te maken naar het zuiden . Eenmaal dat hij met de tweede groep cursisten start, kan hij niet zo gemakkelijk weg.

Onze keuze viel op Ciudad Bolivar .
De komende dagen dienden dan ook om zo snel mogelijk zo veel mogelijk info op de kop tikken voor ons tripje..Ik keek er echt al naar uit!!!

Zaterdag 1/1/72: Nieuwjaarsdag!

We stonden vroeg op en na een goed ontbijt vertrokken we  naar Cumana.

Cumana is éen van de eerste nederzettingen van Europese Franciscanen in Z Amerika.(1515) Omwille van de vele invallen van de inlandse bevolking werd de nederzetting dikwijls herbouwd. Het was uiteindelijk in 1521 dat, onder leiding van Gonzalo de Ocampo, de huidige stad onder de naam Cumana is ontstaan.
Cumana betekent in de taal van de indianen " vereniging van de rivier en de zee".
Eén van T 's studenten had gezegd dat dit wegstukje een aanrader was. Toen we bij Playa Colorada kwamen , konden we het niet nalaten om even pootje te baden. Het water was er heel helder, het strand had een oranje kleur en zoals jullie zien hadden we aangenaam gezelschap!!!



Het water was lauw en  we bleven er  zo'n 2 uur rondhangen maar moesten dan toch verder.
We reden nog maar eens door een enig landschap met  zicht op de zee (Caraibische) en de eilanden . Nu wisten we welke eilandjes we gezien hadden vanuit het vliegtuig toen we aankwamen.
Het weer werd vochtig heet. De mensen die we tegen kwamen liepen in bloot bovenlijf en de kinderen meestal in Adams of Eva's kostuum.. maar wij hielden het " netjes"!!!

In Cumana werden we getroffen door het stadsbeeld. Het leek er éen bouwwerf te zijn. Men spoot zand en grond op de moerassige gronden en daarop verschenen dan de betonnen geraamtes van huizen. Over enkele jaren zal deze stad een totaal ander uitzicht hebben!!
Ergens op een heuvel van de stad stond een kasteel en van daar uit had je een prachtig zicht op de ganse stad ( in aanbouw weliswaar) en de golf van Caraco die het schiereiland Araya scheidt van de rest van het vastenland.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Onze trip ging verder tot in Barcelona.
Daar trokken we nogal ogen op bij het zien van de stad. Er was 1 hotel en voor de rest niets!!! Zo'n kleine stad , we zagen er geen enkele winkel!!. Waar gingen de mensen hier inkopen???
We bleven dan ook in dat ene hotel slapen en hoopten maar dat het nog wat zou meevallen!!

Zondag 2/1/72

Vandaag zouden we uiteindelijk naar Puerto la Cruz  rijden en een bezoekje brengen aan Lecheria.
Dat is een dorpje dat op een zeearm gebouwd is. Het water was er vies en vuil en er  viel  niet veel te bezichtigen tenzij de vele koeien.... De naam zegt het zelf " leche= melk" dus... leg  zelf maar de link!!

.

We konden Puerto la Cruz niet verlaten zonder een paar foto's te trekken .. geniet dus maar mee van de markt en de tortillabakkerij en het kruis zelf waaraan de stad zijn naam dankte.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Van Isla Marguarita zou er deze keer niets in huis komen want het was tijd  om naar Caracas terug te rijden.
Even buiten Barcelona stond een soldaat te liften. Hij moest ook naar Caracas en we besloten hem mee te nemen.We hadden er een goede gids bij om wat uitleg over de streek te krijgen. Van hem vernamen we dat het " oerwoudachtig" gedeelte waar we langs kwamen een zeer vruchtbaar gebied was met veel landbouw. Men verbouwde er cacao en koffie.
Het was rond 15u30 toen we terug thuis kwamen. Ons wagentje had zijn maidentrip goed doorstaan en wij waren heel ontspannen na onze trip.
We besloten  nog even te gaan " Nieuwjaren" bij Jan en Nelly maar waren blij dat we ons daarna konden terugtrekken in ons  knus appartementje.

Vrijdag 31/12/'71.

Ik zei het al dat we de eindejaarsdagen  wilden doorbrengen in Puerto La Cruz.
We vertrekken rond 11u30 en omdat we maar een 400 km moeten rijden, besluiten we om het rustig aan te doen en te genieten.

We rijden voor het eerst door Petare.

Petare is een stad in Miranda, Caracas . De stad werd opgericht in 1621 onder de naam San Jose de Guanarito. De stad behoort tot de voorstad van Caracas als je hier al van een stad mag spreken. Het krioelt in de straten van verkopers en illegale verkopers die jou als je voorbij rijdt  kleren, eten, zelfs elektronische apparatuur willen aansmeren. Maar wat hier vooral opvalt is de armoede en de enorme dichtheid van de bevolking. We moeten maar een klein stukje door die buurt rijden en zijn dan ook opgelucht als we dat achter de rug hebben want echt veilig voelen we ons niet. Ik vraag me af hoe de mensen het hier volhouden en overleven..
. 
Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Wij zijn blij als we Petare kunnen verlaten en rijden  snel door naar

Puerto La Cruz:





Dit is een stad die ontstaan is met de komst van de Spanjaarden in Venezuela.
Aanvankelijk (1780) heette de plaats " De christelijke missie van Pozuelos" en had hoofdzakelijk Indianen als bevolking.
Op 9 april 1862 besloot een groep van zo'n 26 families van Margarita eiland zich in de Pozuelos baai te vestigen.
De " Virgen del Amparo ( maagd van Amparo) en de " Santa Cruz" (heilig kruis) werden in die tijd als de belangrijkste religieuze plaatsen van het dorp beschouwd.
Het is ook sedert die periode dat op 8 november de dag van de maagd van Amparo en op 3 mei de dag van het heilige kruis wordt gevierd .
In 1868 werd de eerste kerk gebouwd en van toen af aan veranderde men de naam van het dorp in Puerto de la Santa Cruz maar uiteindelijk na een tijd werd het gewoonweg Puerto la Cruz.

We reden al zo'n 100 km  door een bochtig berglandschap. Het was uitkijken geblazen want de weg lag er heel slecht bij. Het was dan ook even schrikken toen een overvol geladen wagen voor ons in éen van die diepe putten in de weg belandde en zijn band letterlijk opensprong. We dachten echt dat hij de diepte zou induiken en wisten nog op tijd af te remmen. Na wat oponthoud konden  we verder om na zo'n 2u rijden even langs de weg te gaan staan voor een pick nick. We hadden een enig plekje gevonden met langs beide kanten bos . De geluiden die daar uit kwamen, leken precies op oerwoudgeluiden. Het was er zalig! en toch een beetje beangstigend! Maar we konden er niet blijven zitten en trokken verder de berg over.
Af en toe werden we tegengehouden door mandarijn- of appelsienverkopertjes. Die kereltjes verkochten hun waren tegen een spotprijs in vergelijking met Caracas. Onze achterbank lag binnen de kortste keer vol met heerlijk ruikend fruit.
Even na 16u kwamen we aan in Puerto La Cruz. We reden meteen naar het strand dat er zo rustig en verlaten bij lag evenals de stad trouwens. Blijkbaar waren er minder toeristen met die speciale dagen.
We informeerden eerst wat de overtocht met de Ferry naar Isla Marguarita kostte. Het viel echt mee en we zouden zien of het kon ingepland worden éen van de dagen..
Ons oudejaarsavond feest was een lange romantische wandeling langs het strand ...We waren de enige strandgenieters.... meer moest het echt niet zijn!!

Op de slideshow zien jullie een stuk van ons traject. .

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Dinsdag14/12/'71

Ik maak een sprong in de tijd want er valt niets speciaals te vertellen
Omdat T hier 6 maanden opleiding moet geven, heeft hij na de werkuren nog heel wat tijd nodig om schema's enz te bekijken en éen en ander voor te bereiden tegen de volgende dag.
Daardoor komt het meeste geloop voor nog hangende administratieve zaken  op mijn schouders terecht.
Dat moet allemaal per taxi of met openbaar vervoer gebeuren. Vermits we niet in het centrum van de stad wonen, is dat soms een groot probleem. T had ook al ondervonden dat het niet zo eenvoudig was om naar het werk te gaan en terug!. We besluiten dan maar om uit te kijken naar een tweedehandse auto, dat zou heel veel tijd besparen voor T en in geval van nood kan ik hem wel even naar het werk voeren... alleen ik ben niet zo'n " crack" in het herkennen van wegen. Het wordt dus een tijdje " stressen" als die auto er eenmaal is.!!

Het grote voordeel van ons appartement is dat er een zwembad bij hoort. Daar maak ik dagelijks gretig gebruik van en zo krijg ik stilaan mijn zuiders kleurtje terug...( T ziet er eerder uit als een kreeft als hij gaat zwemmen wat bij menig lokale bewoner een glimlach tovert!!!)

Op donderdag 23/12 hebben we ons wagentje. Het komt goed uit want vanaf morgen verdubbelen de taxitarieven. Dat blijkt hier elk jaar zo de gewoonte te zijn , kwestie van zo een 13e maand te verdienen!!

Vrijdag 24/12 '71

Het wordt onze tweede Kerst in het buitenland maar wat een verschil met Mexico.
We zouden met onze vrienden en hun 2 kinderen samen Kerst vieren, dus was het aan de dames om inkopen te doen en voor alles te zorgen.
Het eerste wat ons opvalt, is dat er in Caracas op Kerst heel wat vuurwerk afgeschoten wordt. Het zijn geen kleine bommetjes of vuurpijlen maar wel  echte knallers die een prachtig kleurenspel geven!  Het is  hier dus  " België avant la lettre".

T had in zijn weinige " vrije tijd"  een paar klankboxen in mekaar gestoken om wat extra decibels  aan onze muziek te geven. Niet dat je die hier niet kan kopen maar we wilden ze integreren in onze woonkamer vandaar... Die boxen nemen we dan ook eventjes mee naar de vrienden want we willen qua " lawaai"  niet onderdoen voor  de Venezolanen!!!
Het werd een gezellige hoewel niet al te stille Heilige Nacht..Het deed wel beetje pijn  dat we de dag ervoor niet op het trouwfeest van T's jongste zus aanwezig waren! Dat is dan de keerzijde van de medaille.....Maar zijn ouders hebben ons veel foto's beloofd! ....We kijken er al naar uit.

Nu we ons wagentje hebben ,kunnen we ook wat meer van de omgeving verkennen en ... op zoek gaan naar een autocinema. Daar zijn er heel wat van in Caracas en .. we zo kunnen we in de toekomst veel films gaan zien als er tijd voor is!!!!

Vermits we mobiel zijn, denken we eraan om de eindejaarsdagen op reis door te brengen. Onze keuze valt op Puerto La Cruz. op zo'n 400 km van Caracas. We hebben de tijd om het rustig aan te doen en meteen eens een goed beeld van Caracas en omgeving te krijgen.
Eventjes tijd om er samen tussenuit te zijn is welkom.
Ik wist al van Mexico dat ik veel tijd alleen zou doorbrengen en ook dat T voor bepaalde zaken volledig op mij rekende. Mijn jaren kostschool hadden dan toch zin gehad... daar had ik ook moeten leren om de heimwee een plaats te geven en mijn plan te trekken. Maar dat neemt niet weg dat er steeds periodes blijven dat ik het moeilijk heb met de keuze die ik indertijd maakte toen ik ja zei tegen T en mee trok naar het buitenland!!....Nooit gedacht dat je soms zo alleen kan zijn tussen zoveel mensen en dat niettegenstaande die ene persoon voor wie je zo " unconditional" gekozen hebt...Ik heb gewoon te weinig om handen !!
Daar moet dringend wat aan gedaan worden!!

De twee opvallende, vrijwel even heldere sterren die rond middernacht hoog in het zuiden schitteren, zijn Castor en Pollux.

Sinds de oudheid worden ze beschouwd als de hemelse tweeling, zonen van Leda en Zeus.Volgens de legende beloonde Zeus hen voor hun onderlinge trouw door ze als sterren aan de hemel te plaatsen.

Castor, de meest noordelijke ( bovenste) van de twee is zelf een zesling, maar dat is met het blote oog niet te zien. Castor ziet eruit als een eenvoudige ster, maar is in werkelijkheid een " familie" van 6 om elkaar wentelende sterren.

Pollux is een gewone, enkelvoudige ster die 10 keer groter is en 30 keer meer licht uitstraalt dan de zon.

Castor en Pollux vormen de beide hoofden van het sterrenbeeld Tweelingen.
Deze hemelstreek ligt aan de rand van de Melkweg. Alleen op donkere, maanloze nachten en ver van storend stadslicht kan men de Melkweg zien als een vlokkige, zilverwitte band aan de hemel. In een verrekijker lost het zwakke licht op in miljoenen sterren.

Als jullie het niet te koud hebben... ga maar eens op zoek!!


"De dag zal nooit de nacht geloven, dat er sterren bestaan." :
 ( Hans Kudszus)

Morgen vliegen we weer naar Venezuela!

Het was een heel prettig weekend en groot en klein hebben volop genoten. Het was hier geen seconde stil want kleinzoon 1 is nogal flink van de tongriem gesneden en het is een openbaring wat er allemaal door zo'n kinderhoofdje gaat...
De batterijen zijn weer opgeladen en aan de andere kant plat ... We kunnen  weer verder.

Intussen  beginnen de dagen al te lengen en stilaan zal het voorjaar ontwaken.

Vandaag  is  het ook 2/2 en dan vieren we Lichtmis.



Hoe kwam men  aan het woord Lichtmis?

In de bijbel staat dat 40 dagen na de geboorte van Jezus, Maria volgens Joodse gewoonte een zuiveringsritueel moest ondergaan en dat men het kind in de tempel moest wijden.
Maar we kennen Lichtmis ook als de dag dat er kaarsen worden gewijd en er vroeger een kaarsjesprocessie werd gehouden .

Het kaarsenritueel ter gelegenheid van Lichtmis gaat terug tot de 10e eeuw en werd pas in de 12e eeuw door Rome overgenomen. Kerkgangers namen gewijde kaarsen mee naar huis ter berscherming tegen onheil en tegenspoed. Men ging ervan uit dat de Lichtmiskaarsen een geneeskundige kracht bezaten.

Zelfs al bij de Kelten werd 2 februari gevierd onder de naam "Imbolc" wat verse melk betekent en verwijst naar het moment waarop de lammeren worden geboren. Bij dat feest werden ook kaarsen gebruikt, waarmee het lengen van de dagen werd voorgesteld.

Maar voor de meesten is Lichtmis de dag waarop in heel Europa traditioneel pannenkoeken gebakken worden.
In veel talen bestaat het volgende gezegde:

" Er is geen vrouwtje nog zo arm, of ze maakt haar panneke warm "

Ik vond bronnen uit Zwitserland, Frankrijk, Groot Brittannië...waar die traditie bestond/bestaat.
De ronde vorm van de pannenkoek zou verband houden met de ronde vorm van de zon, die vanaf nu immers duidelijk meer kracht gaat krijgen. In sommige streken van Frankrijk wordt in plaats van pannenkoeken een soort ronde beignets gebakken en in Spanje zijn de beignets van uienschijven.
Een oud Frans gebruik zou erin bestaan dat de eerste pannenkoek die op 2 februari werd gebakken, werd opgegooid terwijl men een geldstuk vasthield. Daarna wikkelde men de koek rond de munt en dat pakje werd dan in  processie door het hele huis gedragen en tenslotte door het oudste lid van het gezin bovenop de kast gelegd. Die hoogst bijzondere pannenkoek zou niet beschimmelen ( misschien omdat de muizen er mee weg waren voor die kans bestond ). De munt van die pannenkoek werd dan bestemd voor de eerste arme die het volgende jaar het huis zou passeren.
Zo werd Lichtmis beschouwd als een geluksbrenger .

Maar voor ons was pannenkoeken bakken op Lichtmis een totaal ander feest. In hoeverre die traditie nog wordt onderhouden door de andere familieleden weet ik niet maar dit vrouwtje hier bakt als naar gewoonte altijd pannenkoeken op Lichtmis.
Ons ma bakte verse pannenkoeken, geen pakje klaargemaakte uit de supermarkt die alleen maar moeten opgewarmd worden. Neen, ons ma maakte zelf het beslag en dan stond die grote kom te rijzen en bleven wij in de buurt tot het festijn begon. De keuken was dan meestal vervuld van zalige geuren, gelach en gebabbel.
Wat rook het toen heerlijk. De bruine suiker en de donkere siroop stonden al op de tafel klaar om op die lekkere, verse pannenkoeken te smeren. We verorberden het ene koekje na het anderen. De stroop liep langs onze vinger, we likten onze lippen af en aten ons buikje rond. Wat was dat heerlijk in die gezellig verwarmde keuken.
De pannenkoeken werden niet in de pan gebakken maar lagen lekker naast elkaar te bruinen op een " Leuvense " stoof...
Weet je wat er nog het zaligste was ?? We moesten op die pannenkoekendag niet verplicht een mes en vork gebruiken. Neen we rolden de royaal bestrooide koek op tot een grote rol en  haphap... zo maar uit het vuistje!!
Pure nostalgie.

Daarom  zet ik die traditie voort en bak ik mijn pannenkoeken ook uit gistdeeg en mijn ventje heeft van dikke innox een grote bakplaat gemaakt die op elektriciteit werkt . Zo kan ik  in éen keer 6 pannenkoeken bakken en als iedereen er is dan is dat nodig want dan schuift de stapel hoor!!

Hoe lang zal die traditie nog bestaan ?
Mens, wat zou ik graag hebben dat ons ma er heel eventjes bij was want zij heeft ons die gezellige gewoonte doorgegeven!!
Heb je zin? Schuif maar bij!

Gisteren na school, hebben we kleindochtertje 1 mee genomen. Ze wilde absoluut nog eens logeren bij oma en opa. Broer wilde natuurlijk ook mee maar omdat hij op zaterdagvoormiddag tennisles heeft, brengt de zoon hem pas tegen de middag, dan rest ons toch nog tot zondagavond om te genieten van onze twee schatten.
We waren amper 2 uurtjes thuis of broer belde reeds op om te horen  of zijn zus het niet erg vond dat hij pas morgenmiddag hier zou zijn en of ze hem niet teveel miste!!! Als er hier al iemand is die iemand mist , dan is het wel kleinzoon die zijn zus mist!!!.
Ja, bij de zoon is het twee per twee. De tweeling vormen een stel en de twee oudsten het andere ploegje... Het is vertederend te zien hoe ze aan mekaar hangen... Hopelijk is het over 20 j ook nog zo..
Na het voorleesritueel en het slaapliedje gisterenavond (!!!) zag ik toch eventjes dat de oogjes hier blonken... Raar hé, ze zagen je de oren van de kop om mee te komen maar toch willen ze ook bij mekaar zijn.
We zullen dus de komende 2 dagen volop genieten en Venezuela zal heel eventjes blijven  liggen...

 Ik kan onmogelijk over Venezuela schrijven zonder niet even stil te staan bij zijn grondslaglegger Simon Bolivar. Zijn standbeeld staat dan ook heel opvallend in het centrum van de stad, de lokale munt is de bolivar en zelfs een stad in het zuiden is naar Bolivar genoemd. Bolivar is Venezuela zoals de Inca's Peru zijn.....Telkens twee begrippen maar onafscheidelijk met elkaar verbonden.

Daarom even ter info iets over die man:!

Simon Bolivar (1783-1830) was een van de grootste generaals van Z Amerika.
Door zijn overwinningen op de Spanjaarden werden Bolivia, Colombia, Equador, Peru en Venezuela onafhankelijk. Daarom wordt hij ook wel eens “ El Liberator” ( de bevrijder”)  genoemd of “ De George Washington van Zuid Amerika”.

Bolivar is geboren in Caracas op  24 Juli 1783. Zijn ouders stierven toen hij nog een kind was en van hen erfde hij een fortuin. Als jongeling zwierf hij door Europa. Toen hij naar Venezuela terugkeerde, sloot hij zich aan bij een groep patriotten die in 1810 Caracas in beslag namen en van Spanje de onafhankelijkheid opeisten
Daarna ging hij naar Groot Brittannië op zoek naar hulp maar kreeg enkel de belofte van neutraliteit. Toen hij terugkeerde naar Caracas nam hij de leiding over van een patriotistisch leger en heroverde in 1813 Caracas van de Spanjaarden.
Maar de Spanjaarden dwongen hem Venezuela te verlaten. Hij vluchtte naar New Granada ( nu Colombia) dat ook in oorlog was met Spanje. Daar nam hij de leiding van een Colombiaanse macht maar tekort aan mannen en voorraad dwongen hem weer te vluchten, nu naar Jamaica. Van daaruit keerde hij in 1816 met een leger terug naar Venezuela en nam Angostra ( nu Ciudad Bolivar) in.
Hij werd daar een echte dictator.

Van daaruit zal hij in 1819 na de bevrijding van Colombia ( nu Equador, Panama en Venezuela) de eerste president van dat gebied worden.
Hij verpletterde het Spaanse leger in Carabobo in Venezuela in 1821.
In 1822 werd hij dictator van Peru.

Ter ere van Bolivar werd het noorden van Peru als een afzonderlijke staat uitgeroepen onder de naam Bolivia.
De grondwet die hij uittekende voor Bolivia is éen van zijn belangrijkste politieke verklaringen en heeft een enorme impact gehad op de Z Amerikaanse regio van toen. .

Deze info heeft mij eventjes weer weggetrokken van mijn dagboek.
We kregen  nog steeds geen nieuws  van het thuisfront  en ik voel de "spleen" stilaan opkomen zeker als  mijn ventje dan ook nog eens  weg is of tot 's avonds laat met zijn neus in de schema's zit. .
Ons appartementje valt dan weer reuze mee maar ligt toch wat verder van het centrum dan ik dacht . Ik was vergeten dat het openbaar vervoer in Zuid Amerika soms kan tegenvallen.
De bussen zijn hier wel proper maar... overladen en ik "haat" het om bij zo'n hitte "gesandwiched " te worden!!!

Mocht ik na ons bezoek aan CT twijfelen of we in Zuid Amerika zitten.. dan ben ik het intussen  zeker dat we wel degelijk daar zitten. Alles duurt hier de nodige tijd en loopt verkeerd als het kan verkeerd lopen .....
Eerst komen de mannen van de gasaansluiting maar blijkt dat ze ons order niet bij hebben. Dat is dan nog een dag langer " koud" eten presenteren aan mijn ventje....De elektriciteit werkt in het woongedeelte maar niet in de keuken en juist daar is het heet en kan ik de " ventilatie" niet opzetten!!!...Twee dagen lieten ze ons wachten.... De meubelen werden natuurlijk een dag later dan gevraagd geleverd en daar zat ik dan op de blote grond te wachten zonder ook maar éen moment het appartement te kunnen verlaten....
T vindt niet direct de geschikte locatie voor zijn cursus en is dus een ganse dag op " zwier" zodat het geloop naar al de instanties voor mij is. Mijn Spaans is nu al wel behoorlijk maar al die technische termen zijn toch nog een probleem. Gelukkig is Nelly er om mij overal naar toe te voeren want anders geraak ik op éen dag nergens.. Alleen aan haar Spaans heb ik niets ( ) en dat zorgt toch nog voor de nodige hilariteit...En de postbode heeft Venezuela of ons adres nog niet gevonden, vrees ik want nog steeds geen nieuws van het thuisfront...En om de cirkel rond te maken heb ik al eens de verkeerde halte genomen om af te stappen en dan maar zien dat ik weer " thuis" geraakt in een stad waar ik geen enkele straat of voorstad of locatie ken tenzij " Jardin Tiuna, Calle la Guarita por favor señor..."
Maar daarover wil ik het niet nu niet meer hebben. Ik weet zo stilaan dat alles wel op zijn pootjes komt met veel geduld en mañanas....dus ik neem jullie terug mee op " trot"....

Zondag 7- 11- '71
Vandaag zouden we samen met René en Maria naar Mariposa gaan dat bij Potrerito hoort en daar een bezoekje brengen aan een glasblazerij ..

Bruno Ava kwam vanuit Italië naar Venezuela op zoek naar nieuwe horizonten. Hij huwde met een Italiaanse die in Venezuela woonde en omdat het in de bergen kouder is, bouwde hij  er in 1957 zijn glasfabriek .
Hij startte daar Icet Arte Murano samen met  een 12tal Venetiaanse vakmannen . Ze blazen  er vooral artistiek glas - en kristalwerk.

Het loonde de moeite om er naar toe te rijden niet alleen voor de natuur maar ook om de handigheid van die mannen te bewonderen.
We kochten er een vaas + bijpassende asbak, een eerste souvenir uit Venezuela en meteen een cadeau voor onze tweede huwelijksverjaardag morgen.
Op de slideshow zien jullie het gebouw waar de glasbalazerij gevestigd was ( in de vorm van een kerk) en enkele vb van hun kunst.
Go to ImageShack® to Create your own Slideshow


Op onze trip werden we  geconfronteerd met de andere kant van Caracas. Leek de stad op een grote Europese metropool, de buitenkant van Caracas geeft een totaal ander beeld van Venezuela.

Het was mij al opgevallen toen we de mooie , propere vlieghaven Maiquetia verlieten dat de noorderlijke kust bezaaid was met barrio’s. Ze zijn  het kloppend hart van Caracas, waar mensen dagelijks vechten voor hun bestaan.. De huizen zijn meestal gebouwd uit platen, plastiek en in het beste geval roodbruine stenen of cement en bedekt met metalen of tinnen platen.Velen hebben geen water of elektriciteit. Soms zegt men: " Ze leven als haringen in een ton",.. wel hier zou dat gezegde goed van pas komen!!
De huizen zijn gebouwd op de heuvels aan de rand van de stad. Ze worden ook wel de informele stad genoemd. Het ontbreekt er meestal aan voorzieningen en infrastructuur.

Omdat dit het eerste is dat je ziet als je de luchthaven verlaat - met uitzondering van de fluweel groene bergen die je moet oversteken, wil je de stad Caracas bereiken-  geven de barrio’s een eerste beangstigend indruk dat Caracas wel uiterst arm en gevaarlijk moet zijn. De verwondering is dan ook groot als je de eigenlijke stad Caracas ziet!.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Gisteren vertelde ik jullie dat we een bezoekje brachten aan Colonia Tovar. We zijn er later nog een paar keer naartoe geweest, alleen en ook met de ouders van T toen ze hier op bezoek waren na de geboorte van de zoon. Daarom maak ik een samenvatting van al die trips naar dat typische dorpje.

Wat is Colonia Tovar?

Het is een heel verrassende en onverwachte plaats in Venezuela. Het is een typisch Duits dorpje dat doet denken aan het Duitse “ Schwarzwald”. Het ligt zo’n 60 km ten W. van Caracas, verborgen in de bergen van de staat Aragua, op zo'n 2000 m boven zeeniveau. Daardoor kent het een heel typisch klimaat met een gemiddelde temperatuur van 16° C.
De hoge ligging zorgt voor spectaculaire landschappen en zichten.

Hoe is colonia Tovar ontstaan?

In 1843 kwamen een groep immigranten, 145 mannen, 96 vrouwen en 117 kinderen van de Duitse steden Wyhl, Edingen en Oberbergen over de Atlantische oceaan naar Venezuela als deel van een kolonisatiepackt dat opgezet was door Agustin Codazzi. Het was op vraag van de Venezolaanse regering dat die immigratie gebeurde om het tekort aan arbeid, dat ontstaan was door de onafhankelijkheidssoorlog, op te vullen en zo de economie terug een zetje te geven.
Tijdens de overtocht stierven 70 mensen aan “ smallpox”.
Toen ze aanmeerden in La Guaria hield de Venezolaanse regering  hen 40 dagen aan boord in quarantaine. Daarna lieten ze hen aan land komen zonder enige steun. Daarom trokken de eerste immigranten de bergen in naar het stuk land dat Codazzi voor hen gekozen had en zetten ze er  een kopie van hun eigen land neer.

Juist omdat het dorp zo'n 100 j  lang afgesloten bleef van de buitenwereld, waren de bewoners in staat om  hun eigen typische gewoonten en tradities jarenlang in stand te houden. Zo behielden ze bv hun eigen taal ( een dialect uit Baden) hun eet - en drinkgewoontes, hun kledij en hun typische dansen.
Dat is niet het enige restant van hun afkomst. Ook hun gebouwen zijn typisch Duits met die steil afhellende daken, een noodzaak in het thuisland om de sneeuw van de daken te houden maar natuurlijk helemaal niet nodig hier in de tropen waar sneeuwval niet bestond. Het houtwerk en de felle kleuren geven ook dat typisch Duitse accent aan het dorp.
Men vraagt zich nog steeds af of de eerste Duitsers die typische bouwstijl toepasten uit pure nostalgie of omdat het de enige  manier van bouwen was die ze kenden?.

Het duurde tot 1940 vooraleer het Spaans geïntroduceerd werd in Colonia Tovar.

Ik zei reeds dat het dorp van een uitzonderlijk klimaat geniet. Overdag is het fris, zo'n 16° C omwille van zijn hoogteligging. Dat uitzonderlijk klimaat voor Venezuela zorgt ervoor dat hier veel typisch Europese gewassen kunnen geoogst worden.We kochten daarom heerlijke aardbeien... een onverwacht"snoepje" hier in de tropen....
De straten in CT zijn steil maar ze geven een uniek zicht op de omgeving.

Op de Plaza Municipal staat de oude kerk in een replica van een Duitse kerk.
Achter de kerk staat nog steeds de eerste molen die in het dorp gebouwd werd.
Maar wat zeker het bezoeken waard is , is het museum.
Het werd opgericht door Professor Nestor Rojas en daarin wordt voor een groot stuk de geschiedenis van het ontstaan en de evolutie van CT uitgebeeld.

Op de slideshow zien jullie in volgorde:
De eerste kerk in die typische Duitse stijl; de eerste molen waarmee in de kolonie koffie gemalen werd; het museumgebouw; overblijfselen uit de eerste kapel in CT; de oorspronkelijke gebruiksvoorwerpen van een smid in die koloniale tijd; een archeologische tekening van de eerste bewoners uit die zone en daarna drie zichten op de omgeving met o.a een zicht op het kerkhof ( in de verte).
Dit is een kleine greep uit wat we daar allemaal konden bewonderen. Niets dus dat ons eraan doet denken dat we tussen Z Amerikanen leven want we vinden er geen enkel restant van de indiaanse cultuur!
Dat bewijst nog maar eens te meer dat we hier met een unicum te maken hebben in die  tropische omgeving.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Donderdag 28-10-'71
Om 9.30 stond de verantwoordelijke( René) al aan ons hotel om eerst met T naar het kantoor te gaan en daarna zouden we samen op zoek gaan  naar een appartement.
Terwijl de mannen weg waren , had ik de gelegenheid om even de buurt rond het hotel te verkennen. Wat een heksenketel!!! Het stond voor mij nu al vast dat ik niet in het centrum van de stad wilde wonen. Ik ben een buitenkind en heb graag wat ruimte en rust rondom mij en zoals het er hier aan toegaat.... Ik zou mij in die drukte doodongelukkig voelen. Voor T maakt het niet zoveel verschil uit, hij zal toch niet veel thuis zijn !!!!!! Zijn voorwaarden zijn dat het moet bereikbaar zijn met openbaar vervoer en niet te ver afgelegen van alles! !
We brachten René hiervan op de hoogte, hij had een paar adressen genoteerd die binnen ons budget lagen.
Diezelfde dag nog  vonden we een knus  appartement met twee slaapkamers in het gebouw " Jardin Tiuna" . Het was wel onbemeubeld maar er viel iets gezelligs van te maken.
Wat bij mij vooral de doorslag gaf was de nabijheid van een supermarkt  ( 5 min wandelen ),de autobus halte die op zo'n 100 m lag en de mooie, rustige  buurt. Het gebouw was behoorlijk nieuw had een mooie binnentuin en ..er was een gemeenschappelijk zwembad! Wat een luxe!!!
Het contract werd getekend en we spraken af dat wij,de vrouwen, de volgende dag de nodige aankopen  ( huisgerief)  en de boodschappen zouden doen.Voor we gingen slapen waagden we ons nog aan een wandeling in de buurt van het hotel. De auto's leken in een betere toestand dan in Mexico maar het verkeer leek hier een probleem.
Het viel ons dat er dat er in Caracas zoveel Spanjaarden, Italianen en kleurlingen rondliepen en dat de meesten ervan taxichauffeur waren...
Maar ik heb het al gezegd  en de toekomst bevestigde die eerste vaststelling, Caracas was een smeltkroes van volkeren.

Vrijdag 29- 10- '71
T. was al vroeg vertrokken zodat ik nog de tijd had om een paar brieven te schrijven vooraleer mijn " shopgenote  Maria " eraan kwam. Hij moest op zoek gaan naar een leslokaal voor zo'n 35 man. Afwachten of dat even vlot zou verlopen als met ons appartement!!!
Wij waren het derde Belgische koppel dat voor de firma in Venezuela verbleef. Er was  T 's rechtstreekse baas René en vrouw en de coördinator van het project met vrouw ( Jan en Nelly, rasechte Westvlamingen!!!!) en hun twee zoontjes. .
Jan en Nelly waren maar een 8 tal jaar ouder dan wij en meteen klikte het tussen ons 4. We zouden er in de toekomst nieuwe vrienden bij hebben.

Wat mij hier intussen opviel ,was dat autorijden hier zijn eigen leven leidde.... Signalisaties werden vervangen door arm en handgebaren en je kon die maar beter in het oog houden want rode lichten beletten niemand om door te rijden , de arm wel!!!!!
Daarnaast waren de hoofdwegen wel uiterst verzorgd en kende Caracas een hypermodern wegennet. We zagen dat er werken aan de gang waren om boven de bestaande autostrades  een extra baan aan te leggen en op bepaalde plaatsen zelfs 3 boven elkaar. De betonen palen daarvoor rezen hier en daar al uit de grond. De verkeerswisselaars bestonden al uit 2 autostrades boven elkaar...
We hebben op termijn die werken zijn evolueren maar vertrokken een paar maanden te vroeg om er ook over te rijden. Maar nu loop ik al vooruit op de tijd.

Zaterdag 30-10- '71

In de voormiddag kochten we de nodige meubelen  regelden we de gas en elektriciteitsaansluiting en alles wat er bij het intrekken in een appartement komt zien.  De hitte waren we al snel gewoon alleen het hoogte verschil met België ( 800m) vroeg een kleine aanpassing, vandaar dat we 's avonds bekaf waren!

Zondag 31- 10- '71
Om 10u kwamen René en vrouw ons ophalen om samen een uitstap te doen even buiten de stad.
We reden naar " Colonia Tovar"; een typisch Duits dorpje op 60 km buiten de hoofdstad.



Het lag in de bergen op zo'n' 2000 m hoogte en van daaruit hadden we een enig zicht !!! De ingang van het dorp moest door een soort "arc", zie foto


>
De bergflanken waren prachtig begroeid en het rook er heerlijk, wat een verschil met Caracas waar de benzinegeur niet uit de lucht was!






Colonia Tovar was een Duitse kolonie waar naast de eigen taal en klederdracht niets spectaculairs te beleven viel.

Er waren nog een paar voorbeelden van de eerste rudimentaire huizen. Die werden na een tijd vervangen door  typische Duitse huizen.






We bezochten het kerkje en een klein museum en slenterden langs de vele toeristenwinkeltjes.
Het tochtje werd abrupt afgebroken door een plensbui. Het water kwam in bakken naar beneden en dat maakte de afdaling met de auto redelijk gevaarlijk.
Toen we terug de stad naderden , moesten we rechtsomkeer maken want de straten waren overstroomd met modder en water....

Woensdag 27-10-1971

Eindelijk, na veel geloop, was de vertrekdag voor ons tweede avontuur daar.
We hadden de laatste nacht bij de ouders van T geslapen want die zouden ons naar Zaventem brengen.
We stonden om 4:45u op want om 7:30u hadden we onze vlucht naar Frankfurt. Daar werden we per busje in transito gebracht. Om 10:15u vertrokken we dan met Lufthansa over de Canarisch eilanden naar Caracas, hoofdstad van Venezuela. Een tussenlanding op Las Palmas gaf ons reeds een eerste indruk van de Zuiderse warmte.We waren het al wat vergeten na drie maanden België!!
Vanaf Las Palmas ging het dan in een ruk naar Caracas.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

We konden weeral dromen over wat ons te wachten stond en met ons hoofd in de wolken was dat niet moeilijk!!
Het was een lange, zware vlucht ( 7u). Gelukkig hadden we een goede bediening want Lufthansa viel 100% mee.
Emotioneel was dit vertrek veel minder geladen dan toen we voor het eerst op avontuur vertrokken. Ok, er waren wel eventjes traantjes bij het afscheid, maar dat hoort er bij zeker als je weet dat je voor minstens éen jaar weggaat?
Intussen hadden we na Mexico ook de meeste sceptici van de familie  op de hand gekregen want we hadden ons daar  toch behoorlijk gered! Vandaar dat het deze keer veel minder zwaar was dan ons eerste afreizen. We hadden al zoveel meegemaakt dat we geen schrik meer hadden van obstakels ter plaatse én we waren nu de taal machtig en dat maakte een groot verschil uit.
Misschien daardoor ook dat onze ouders veel rustiger reageerden dan de eerste keer en dat scheelde " een slik in de keel" !!
Vanuit het vliegtuig zagen we stilaan onze nieuwe heimat naderen en de spanning steeg.


Landen en opstijgen in Venezuela vergt altijd een staaltje vliegkunst want de landingsbanen liggen aan zee en veel plaats is er niet en aan de andere kant  rijzen de bergen direct voor je uit. Het is dus altijd  even de adem inhouden.

              

 We landden in Maiquetía waar de firma verantwoordelijke en zijn vrouw ons opwachtten. We passeerden de douane zonder problemen.

Maiquetia ligt aan zee en daarom was het er vochtig heet maar hoe meer we Caracas naderden, hoe frisser het werd. We waren  moe want bijna 24 u in de running, maar de eerste indruk was positief. Caracas was een propere, mooie stad en de mensen die we tot nu ontmoet hadden , vielen reuze mee.
We hadden er beiden weer zin in, T. omdat de job een nieuwe uitdaging was en ik met veel meer moed omdat ik nu ook de taal meester was.