Ouder worden, heerlijk toch?

Goeie avond bloggers en voor al diegenen die geen ijsberen zijn, het wordt koud niet?

We hadden hier een gans dag regen en meestal zaten we met het licht aan maar als je het eens op een andere manier wil opfleuren en dat voor niks dan heb ik hier een alternatief gevonden. Niet direct mijn ding maar ik denk wel voor veel studenten

Iedereen kijkt er misschien anders naar maar bij deze foto's lijkt het alsof we vanuit de ruimte bespied worden".

8 november 1969 was de dag waarop we "JA' zegden tegen elkaar En dit intussen al 55j lang.

Twee mensen die van elkaar houden

Het valt bijna niet meer op.

We beschouwen het vaak als iets gewoon

en staan er niet meer bij stil.

Dat het toch wel iets wonderlijks is.

Samen wachten, hopen en bouwen.

Elkaar kunnen zeggen wat je wil zonder vrees

dat je elkaar verkeerd verstaat!

Zonder woorden kunnen spreken.

Begrijpen en begrepen worden.

Beminnen en bemind worden

Twee mensen die zichzelf blijven

En toch één worden.

Dat vonden we 55 j geleden vanzelfsprekend.

Vandaag weten we dat het iets speciaals is!

Grijze en mistige groeten van hieruit!

Met Allerheiligen over 2 dagen waarop we extra stil staan bij de geliefden die ons verlaten hebben, volg ik vanuit mijn zetel wat weemoedig het ritme van de natuur .

Ik kijk vanuit mijn zetel door het raam en ja, hij staat nog steeds op het terras die grote bloempot met daarin onze Brugmansia. Een ganse zomer bloeide de plant dat het een lieve lust was, kelk na kelk steeds weer nieuw leven, een streling voor het oog. Nu de herfst er is en de winter voor de deur staat vermindert haar glorie, wordt ze bladloos en oud maar bij elke nazomerse zonnestraal recht ze nog even haar hoofd en probeert ze haar laatste kelken nog eenmaal te etaleren. Ze geeft niet op zolang ze de kracht ervoor heeft.

Wat heeft de natuur toch mooie symbolen.

Zo staan bladeren bijvoorbeeld voor vernieuwing, voor hoop en voor wijsheid want een blad groeit, ontwikkelt zich én laat weer los. Telkens opnieuw het begin en het einde, vasthouden en loslaten.

Zo is het leven toch ook?

Loslaten is niet altijd makkelijk iedere keer weer opnieuw. Ga maar na. Hoeveel gebeurtenissen, mensen en dieren heb je al losgelaten? Die vormen dan je basis of nog beter, je kennis, je herinneringen, je databank.

Bladeren, takken en andere natuurlijke resten blijven onderaan de boom liggen en worden zo nieuwe voeding voor de boom of plant. Zo zijn ook de herinneringen voeding om door te gaan en niet op te geven en dankbaarheid te voelen voor alles wat goed was. Het is weer zover…Langzaam verliezen de bomen - hele oude, maar ook jonge - hun bladeren. Elke tak is symbool voor de natuur die afsterft. De bladeren bedekken de aarde en beschermen haar een hele winter lang. De bladeren vallen op het ritme van het weer, van regen, kou en wind.

Zo is het ook met onze herinneringen, met onze gevoelens. Op het ritme van het leven verwaaien ze en vallen op de grond. De stem, het gezicht, de gebaren van onze geliefde gestorvenen vervagen, steeds meer. In ons en met ons zullen ze steeds meer sterven maar wat zij geweest zijn als mens vergaat niet, zolang we hen meedragen in ons hart….

Al gans het weekend voelde ik me niet ok en wat koortsig. Vandaag naar de dokter geweest en een covid test gedaan en inderdaad die was positief. Waar ik dat opgedaan heb dat weet ik niet want we zijn de voorbije week niet weggeweest enkel boodschappen gedaan.

Ik lig nu uit te zieken en te hoesten en die koorts maak een mens ellendig maar het zal ook wel weer in orde komen zeker?

Houd jullie dus maar op afstand want dat beest is nog niet weg!!

We waren 28 j en woonden al meer dan een jaar in Venezuela….We waren het reizen voor de job van mijn slaapgenoot al twee jaar gewoon. De Spaanse taal hadden we stilaan onder de knie na Mexico en de kinderwens lieten we eindelijk toe en zie op 24/10/1972 hielden we onze eerstgeborene in de armen weliswaar drie weken te vroeg maar toen alles ok bleek, konden we alleen maar genieten van dat kleine wonder dat in onze armen lag…

Vandaag wordt die baby van toen 52j onze zoon die we niet meer op onze uitgespreide handen kunnen dragen😃…De verwondering en bewondering is er nog steeds maar anders, nog intenser, nog meer verbonden …. Gelukkige verjaardag zoon!

Het leven is raar

Wanneer je sterft

Huilen mensen en

Smeken je om terug

Te komen….

Maar in leven laten

Sommigen niet eens

Zien dat ze om je

Geven….

Vaarwel zonnebloemen jullie tijd zit er weeral op....

Zonnebloemen, wie kent ze niet? Met een vrolijke gele bloemenkop in de vorm van de zon en een lange steel ( tot 2,50 en 3,50 m hoog), is deze bloem echt een genot om naar te kijken. Ze bloeit van juli tot oktober. Daarnaast is het ook nog een hele slimme bloem, want overdag draait de bloemenkop met de zon mee en ’s nachts keert de bloem weer terug naar het Oosten. Ik las dat dit verschijnsel heliotropisme genoemd wordt! De oorsprong van de zonnebloem ligt in Noord- en Midden-Amerika en zijn rond 1530 door de Spanjaarden naar Europa gebracht. Tot daar wat info.

Zoals elk jaar hadden we ook dit jaar weer veel zonnebloemen hoewel ze minder groot waren dan andere jaren. Ik word poëtisch als ik die bloem zie staan. Wat zouden ze denken?

Moesten ze kunnen praten dan zou ik hen vragen hoe het komt dat ze elk jaar opnieuw aan dat bruin gezicht komen met een hele grote gele kraag errond? Zo groeien is toch fijn. Zo leven is heerlijk. Misschien weten ze het zelf niet maar dan zou ik hen vragen om naar de zon te luisteren en van daar zou het antwoord luiden…

“Dag Zonnebloem. Ik ben het die jullie doet groeien. Ik ben de zon. Ik liet jullie leven en mijn warmte deed jullie groeien en nog mooier worden. Kijk naar mij. Volg mij van 's morgens tot 's avonds en groei in mijn licht.”

Zo is het ook een beetje met de mens die heeft ook de zon nodig voor warmte en licht, we kunnen niet leven zonder de warmte van de zon zoals we ook niet kunnen leven zonder de warmte van anderen.

Ik heb wat zaad van onze zonnebloemen opzij gelegd zodat we volgend jaar opnieuw kunnen genieten van de pracht van hun nageslacht…

Goedemorgen iedereen....

De verkeersborden makers worden echt met de dag slimmer.

Fijn weekend en hopelijk stem je ook want onze voorgangers hebben er lang voor geijverd om stemrecht te krijgen dus waarom nu afhaken?

 Een muntstukje van 20 cent sterft en gaat naar de hemel. Daar aangekomen verbaast ze zich over de feestelijke ontvangst die haar te beurt valt. Alle engelen en Sint Pieter begroeten haar met een hartelijke handdruk en drie dikke kussen en ze krijgt de beste plaats op de mooiste VIP-wolk. Ze krijgt daarbovenop ook nog eens twee persoonlijke butlers die haar bedienen als een koningin, en haar op haar wenken bedienen.

Even later sterft een biljet van 500 euro en komt ook aan in de hemel. Maar het onthaal is duidelijk veel minder warm. Een van de engelen kijkt even op van zijn schrijfwerk en wijst dan het biljet van 500 koeltjes een plaats aan op een klein oncomfortabel grijs wolkje. Iedereen laat hem links liggen en niemand spreekt tegen hem. En dat terwijl iedereen zich de benen van onder het lijf loopt voor het muntje van 20 cent.

Na een tijdje stelt het 500 euro biljet toch de vraag aan Sint Pieter:

"Sint Pieter, hoe komt het dat het stuk van 20 cent een vorstelijke behandeling krijgt en ik, het biljet van 500 euro, zo stiefmoederlijk behandeld word?"

Sint Pieter antwoordt droogjes :"Tja... we hebben u ook niet vaak gezien tijdens de mis."

Ik wens iedere bezoeker een fijn weekend en profiteer nog maar rap van de zon want volgende week is het andere koek.

We zijn aan het laatste weekend van september toe en de herfst eist stilaan weer zijn plekje op.

 Ik begin weer mijn draai te vinden al blijft het hoesten hangen maar dat weerhield me er niet van om deze week weer terug wat meer te bewegen en ik heb nog het meest van al genoten van een paar korte wandeling hier in het bos en ik had het bos voor mij alleen ... heerlijk.

Ik heb dan ook maar een paar foto's genomen voor de herfst alle bladeren van de bomen jaagt en laat jullie meegenieten van onze groene omgeving.

/span>

Na ruim een week hoesten en koppijn en niet lekker in mijn vel zitten en uiteindelijk een slaapgenoot die lekker meedoet, begin ik me eindelijk wat beter te voelen. Ik heb deze week toch een paar keer gedacht dat ik toch stilaan oud word. Ik meed zelfs even de spiegel … maar waarom?

Is het niet zo dat het niet uitmaakt of onze taille de acceptabele maat heeft, of dat onze dijen strak zijn? En ja, we hebben rimpels, ons lichaam vertelt het leven dat we achter de rug hebben. We zijn wie we zijn en daar moeten we toch fier op zijn. Niets is zo saai en oninteressant dan een lege canvas.

Iemand zei ooit accepteer, hou en bewonder je lichaam, wat een wonderlijke verpakking voor je geest.

Zo is het toch? Dan mag je nog het 'mooiste' lichaam van de wereld hebben, zonder de uitstraling en de energie die van binnen komt, betover je geen mensen.

Morgen als ik opsta zal ik maar terug in de spiegel kijken en mijn tong uitsteken naar de rimpeltjes en de kraaienpootjes en blij zijn dat ik een nieuwe dag mag begroeten….

Het is toch schoon hé als je als koppel alles deelt....

Ik lig al sinds maandag in de lappenmand met een zware hoest en hoofdpijn en zit niet goed in mijn vel. Iets opgedaan na de BBQ vorige week zaterdag? Wie zal het zeggen.

De dokter spreekt van een taaie virus die de ronde doet met die symptomen en gaf me een zware siroop en raadde me dafalgan aan. Ik hoorde al van mensen die hetzelfde hebben en antibiotica kregen maar onze dokter is daar karig mee ze schrijft het enkel voor als het echt nodig is..

Ik ging in eerste instantie langs bij haar omdat ik hier een halfbedde heb dat zo jaloers is dat hij direct alles overneemt😁. Wonder boven wonder hield hij het nog lang vol maar uiteindelijk delen we nu toch die lappenmand. Of het corona is of niet dat weet ik niet de dokter zei dat griep, corona en die virus allemaal op elkaar gelijken maar we hebben geen koorts dus wellicht ook dat stom beest niet.

Wij hebben ons al terug opgegeven voor een griepspuit en een coronaspuit want de pret zal weer beginnen als de winter eraan komt.

Fijn weekend aan elke passant hier staat alles op een laag pitje.

Onze trots in de voortuin is een Araucaria araucana beter gekend onder de naam een apenboom, slangenden of apenverdriet. We hebben hem geplant in 1983 toen we terugkwamen van het buitenland en blijkbaar voelt hij zich goed want hij blijft maar groeien!

De naam 'apenboom' is een vertaling uit het Engels. In het Engels heet de boom 'Monkey puzzle tree', omdat één van de eerste Westerlingen die de vreemde boom met scherpe naalden zag, zei: 'Climbing this tree would puzzle a monkey...'

De wetenschappelijke naam van deze boom is genoemd naar de Arauco-indianen van centraal Chili en Zuidwest-Argentinië omdat de boom in hun gebied voorkomt.

Deze speciale conifeer die zoals ik al zei ook apenboom , slangenden of apenverdriet genoemd wordt, kan tot 25 m hoog worden en 5m breed. Het is geen snelle groeier, maar de boom wordt op den duur voor veel kleine tuinen toch te groot. De leerachtige naalden zijn breed en staan als schubben langs de takken. De jonge takken, bovenin de boom, staan schuin omhoog gericht, de oudere takken hangen in een boog (als slangen) omlaag.

Hij dankt zijn naam aan de vlijmscherpe, driehoekige bladschubben, die aan het einde in een scherpe punt toelopen. Het zijn dus schubben waarvan apen inderdaad wel eens veel verdriet zouden kunnen hebben als ze van boom tot boom springend in deze pijnlijke schubben zouden terecht komen. Door de gemene stekels kunnen de apen de zaadbolsters (lijken wel grote ananasvormige kegels) niet pakken. En niet alleen apen hebben verdriet als ze in aanraking komen met die scherpe schubben, als ik het gras afrijd en toevallig zo’n laaghangende tak tegen mijn poep krijgt dan ga ik twee keer zo snel vooruit.