met een klein hartje...

Terwijl we vandaag even gingen uitwaaien met het hondje van de dochter zag ik op de zijgevel van een  huis de driepuntige bladeren van de begroeiing alweer geel, fel- en donkerrood kleuren. Een groot pak bladeren is al gevallen en de bezige vogels verloren hun beschutting. Misschien wel hun thuis. Ik vraag me af waar ze hun toevlucht nu zoeken en of ze weemoed voelen over hun verloren plek.
Ach die tussenseizoenen, ze  hebben steeds iets weemoedigs omdat ze getuigen van de onstuitbare voortgang der dingen, van de voortdurende overgang van het ene in het andere. Van de winter in de zomer langs fleurig ontluikende blaadjes. En omgekeerd van de zomer naar de winter met een krullende, knisperende dwarreling.
Een  boom in volle bloesem tegen de wazigheid van een aarzelende avondschemering of het kleurenpalet van een herfsttafereel kan pijnlijk mooi zijn, omdat je weet dat het er morgen alweer anders uitziet. Je kan het beeld niet  vasthouden en het volgende jaar is het misschien wel eender  maar jijzelf niet helemaal.
Daarom is herfst gewoon blues, pure blues. Melancholie, van dat soort dingen weet je wel. Dagen waarop je je een scheurende sax voelt of een gierende gitaar. Maar ook dagen, dat je denkt een bas-drum te zijn, zo hard en zo veelvuldig zijn de klappen, die op je worden uitgedeeld.
Voor de gelukkigen onder ons is weemoed de weg terug naar een bekende plek, voor de minder fortuinlijken doet het denken aan wat zou kunnen, zou moeten en toch niet is. Het gevoel is daarom niemand volkomen onbekend en niemand kan het van je wegnemen.
We kregen daar pas het bericht door dat een ex collega van T -die jaren met ons in Nigeria gewoond  heeft- vandaag overleden is op 62 jaar.. Te vroeg en nog zoveel onuitgevoerde plannen nu er eindelijk tijd is......
Voor mij was vandaag, gewoon een weemoedige dag want we gaan stilaan naar vrijdag toe en ik ben wel wat ongerust hoor, maar het gaat wel over. Ik heb nog een flinke dosis positieve energie over van zondag!!
Weemoed doet het hart een beetje krimpen en toch is het niet helemaal een triest gevoel. Het verwijst immers naar iets moois, alleen kunnen we er net niet bij of dreigt het ons al snel te ontglippen. Weemoed is als Schubert die van de ene maat op de andere verdriet naar vreugde voert en terug.

Vandaag lopen we hier rond als in een " the day after" euforie, niet door de honeymoon blues zoals 40  jaar geleden maar wel door de shot van positieve energie die we gisteren van de familie maar vooral van de kinderen en kleinkinderen meekregen.
Ik had jullie verteld dat we een feest hadden naar aanleiding van ons 40 jaar huwelijk en dat is fantastisch verlopen. Ik kan geen superlatieven genoeg vinden om weer te geven hoe intens we dat beleefden, vooral dankzij onze kinderen en kleinkinderen. Niettegenstaande hun druk en stressy programma hebben ze toch de tijd gevonden om het één en ander in mekaar te steken om ons aangenaam, humoristisch of ontroerend te verrassen samen met hun kinderen. We vernamen zelfs dat de zoon door een deadline pas zaterdagavond om 20u kon beginnen aan een power point voorstelling met foto's van ons door de jaren heen. Zijn droge commentaar en humor zorgden ervoor dat het een succes geworden is en daar moet hij zijn zus ook voor danken want die heeft op de één of andere manier toch de kans gezien om hier mijn pc te  hacken en zo de nodige foto's te downloaden. Dat hij er tot 's nachts 3u30 aan bezig geweest is, viel niet te zien aan zijn enthousiasme de volgende dag.
De dochter had samen met de schoondochter de kleinkinderen op canvas een schilderwerkje laten maken waar ze alle 6 aan gewerkt hebben.



Vermits kleinzoon 1 is nog de enige die kan schrijven, nam hij dat gedeelte voor zijn rekening, de 4 anderen tekenden en kleurden en onze jongste van 2j zorgde voor de finishing touch.. De mama's hadden haar handjes en voetjes beschilderd en de afdruk ervan moest dienen als handen en voetjes bij de tekening!! Uniek toch?!
Dat pareltje van tederheid hangt reeds in de keuken waar een ander kader de plaats moest ruimen! We werden natuurlijk ook aan de nodige gekke - en hilarische testen onderworpen zodat de sfeer er goed in zat. En tussendoor werd de inwendige mens ook verzadigd .. hoewel ik vrees dat ze in het restaurant zullen gedacht hebben dat er nooit een einde aan de maaltijd zou komen. We hadden wel alle tijd gekregen die we wilden maar het liep uiteindelijk toch veel langer uit dan gepland.
Ikzelf had ook een verrassing voor onze kinderen. Ik heb onze reisverhalen ( Mexico- Venezuela- Peru) elk afzonderlijk in boekvorm neergeschreven met heel wat persoonlijk illustraties en foto's en een flink stuk van mezelf erin gelegd. Ik vond een uitgeverij die de boeken wilde afdrukken en al zeg ik het zelf.. het zijn 3 pareltjes geworden waar ik zelf ook trots op ben en die meer dan een uur de ronde deden want iedereen wilde ze inzien en bekijken.



Maar het " papieren zakdoeken " moment was wel toen de kleinkinderen elk met een roos naar ons kwamen... Oma wordt een softy!!!
Toen uiteindelijk de dag voorbij was en de familie naar huis vertrok, hoorden we langs alle kanten: " een uiterst geslaagd feest, bedankt en wij nodigen ons nu al uit voor over 5 jaar"!!!
Gisteren was precies die boost die we nodig hadden na de negatieven noten van de laatste maanden en de nodige positieve duw om vol moed de komende vrijdag af te wachten!!
Een breed smilende oma en opa!

Allé, dat hopen we toch een beetje... !!
We zullen proberen het maximum te halen uit onze dag samen met de kinderen, kleinkinderen en familie! Wat we eens startten met ons tweetjes is nu uitgegroeid tot een gezellige, drukke bende...


Dit is
voor elk uur dat we ooit samen hebben doorgebracht ,
voor elke kus, elke omhelzing en elke traan die we voor elkaar gelaten hebben...

Dit is
 voor elk dierbaar moment dat we samen hebben gecreëerd gewoon door bij elkaar te zijn, voor alle momenten dat we erin geslaagd zijn om onze boosheid en onze tranen te vergeten, voor elke keer dat ik van streek was en jij geduld met mij had.

Dit is
voor elk moment dat je er was als ik je nodig had,
 voor alle momenten dat je me begrepen hebt
 en voor alle steun die jij mij altijd gegeven hebt.

 Dit is
voor al de mooie herinneringen:
 aan de liefde die we hebben bedreven en aan elkaar hebben gegeven,
 aan alle tederheid die jij aan mij hebt getoond,
 aan alle kleine dingen die je voor me hebt gedaan
en die in de loop der tijd samen tot iets groots geworden zijn.
Maar boven alles is dit voor jou van mij:
om te laten zien dat ik geloof dat jij werkelijk bijzonder bent.

Dit komt uit mijn hart :
om je precies te laten weten hoe ik denk over jou
en voor alle keren dat ik vergeet om je dit te vertellen.

Dit is
om je eraan te herinneren dat we al zo veel overwonnen hebben
en wat er ook nog op ons afkomt
samen geraken we er wel door.

Valt het jullie ook op dat mensen last krijgen van hun humeur als er maar geen einde lijkt te komen aan de bewolkte, sombere of regenachtige dagen?
Wel lieve mensen, dan kunnen de bevindingen van een Australisch onderzoeksteam ons misschien opmonteren. Zij ontdekten namelijk dat somber weer je geheugenprestaties verbetert.
Hoe dat komt?
Volgens de onderzoekers raken mensen bij slecht weer sneller in een sombere stemming, waardoor ze kritischer om zich heen kijken en zich achteraf alles beter kunnen herinneren. Op zonnige dagen hebben we dan weer de neiging zorgeloos en vrolijk door het leven te huppelen, maar daarbij ontgaat ons ook van alles.
Conclusie van het onderzoek: een beetje somberheid is goed, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt

Oud worden is niet leuk !
Het alternatief, niet ouder worden en dus jong sterven is nog minder aantrekkelijk. We maken er dus maar het beste van. Aan de fysische " aftakeling" kunnen we niet altijd iets doen maar aan de rest....

Daarom zojuist heel kritisch snorhaartjes verwijderd. Eén van de vele menopauzeprobleempjes.
Waar veel en mooi haar moet staan, verdwijnt het, waar er geen moet zijn, groeit het altijd maar vlugger bij.
Nagels worden brozer, daar bestaan gelnagels voor maar als je veel bezig bent in de tuin  is dat geen alternatief!
De kilootjes vliegen er zo gemakkelijk aan en alles gaat een beetje hangen, daar bestaan turnlessen voor senioren voor, ook goed voor stramme spieren en om het uithoudingsvermogen op peil te houden....En de tongspier wordt meteen meegeoefend , dus daarom dat ik eraan meedoe!!
Er komen altijd maar rimpeltjes bij, daar zijn gelaatsmaskertjes voor.( Amor Fati suggereert lachen) Decadent die maskertjes? Moet kunnen zo af en toe eens....het gedacht alleen al helpt!!!
Als ik het zo bekijk, wat zouden we dan klagen,? Voor elk probleem is er toch een oplossing!
Plastische chirurgie ?
Niet aan mij besteed ben al plastisch genoeg en ons inwonend volkske houdt mij hier goed in de "running", misschien wel goed momenteel  zo hebben we niet veel tijd om in een putje te blijven hangen! Maar dan moeten ze  wel hun microben bijhouden want vandaag ligt kleinzoon 2 hier geveld in zijn bedje ... Ik zal opa maar ver uit de buurt proberen te houden want ziek worden dat kan hij op dit moment zeker missen en we willen allebei toch graag fit zijn zondag om van " onze " dag te genieten. Zo blijft de spanning er in , denk ik maar...

Zoveel schone woorden en wensen ontvangen.. dat doet deugd en daarvoor van harte bedankt allemaal. Nochtans was het een " feestdag " in mineur want sinds vrijdag zit T met een serieus oogprobleem. Er stond een nieuwe afspraak geboekt voor donderdag nadat hij vorige woensdag al op controle ging .. maar omdat het erger wordt , zijn we vandaag via spoedopname voor een second opinion naar een andere oogarts geweest en maar best..
Op vrijdag 20 november wordt hij voor de eerste keer geopereerd aan zijn goed ( alle nu niet meer) oog ( dat andere is al verloren sinds enkele jaren!!). Daarna volgt minstens nog één operatie maar we moeten het stap voor stap nemen. We duimen hier met al wat we hebben want als dat mislukt dan ziet T niet meer en daar willen / durven we niet aan denken... Het worden een paar moeilijke maanden ( zo'n 6tal) en dan maar hopen dat T terug zijn bezigheden kan oppakken want ik weet niet hoe het moet verlopen als dat tegenvalt zo'n actieve persoon en dan zijn hobby waar het altijd om fijne techniek gaat..... Het auto-ongeluk kan de situatie vervroegd hebben maar is niet direct de oorzaak...
We mogen stilaan wat goed nieuws krijgen want dit jaar zit het ons echt niet mee op geen enkel vlak. Het is nu echt een kwestie van geloof en vertrouwen in de arts.

Vandaag is een speciale dag. We zijn 40 jaar getrouwd.
Wij willen het vieren samen met de kinderen, kleinkinderen en de mensen die ons heel dierbaar zijn. Maar omdat het vandaag ook precies 1 jaar geleden is dat ma begraven werd, verkozen we  het feest te verplaatsen naar volgende week. Vandaag vond ik niet de geschikte dag.

40 jaar samen... zoveel beleefd, zoveel ontvangen...




Dit komt uit mijn hart met liefde voor jou


Wanneer ik morgen doodga
Vertel dan aan de bomen
Hoeveel ik van je hield.

Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.

Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is
om het te begrijpen.

vertel het aan een dier
misschien alleen
door het aan te kijken.

Vertel het aan de huizen van steen.
Vertel het aan de stad
Hoe lief ik je had.

Maar zeg het aan geen mens

Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden het niet willen geloven dat
Alleen maar een man
Alleen maar een vrouw
Dat een mens een mens zo lief had
Als ik jou!

( Hans Andreus)

Ik had er nu eens echt zin in om jullie aan het ontcijferen te zetten..Luidop gaat het zeker beter!!

- Baziel kwam bij Hektor en had een koppel blauw ogen.
 "Hoe komt dat?" vroeg Hektor.
 'k Zaten in de kerke", zei Baziel, "en vor me stond er e madam en heur rokstjie zat vaste tusschen heur billen en 'k en ter willen uutholen, en z'ee me een blauw oge geslegen".
 "En hoe kom je ton an twee blauwe ogen?" vroeg Hektor.
 " Eh wè, omda ze zo dul was, èk da willen goed maken en 'k hen dat rokstjie were tusschen heur billen willen steken".

- Zulma: 'Baziel, je kiek zo rare. Wa schilt er?'
 Baziel: ' 'k Hen juuste e boekstje gelezen met e gheel triestig ende'.
 Zulma: 'En waffer boekstjie is da?'
 Baziel: 'Ons spoarboekstjie'.

- Zulma was zwaar ziek en moest berecht worden.
Vroeg de pastoor: 'Baziel heb je geen kaars, een beetje wijwater en een palm?'
 'Een keirsse en wiewoter hemme', antwoordde Baziel, 'mo gin Palm. Is e Jupiler ook goed?' -

- Hector vond Baziel in alle staten, tranen wenend met tuiten.
' 't Is me voder die dood is' zei hij.
 Er werd getelefoneerd en na het gesprek kwam Baziel nog heviger wenend binnen.
 'Een oengeluk komt toch nooit ollene', zei hij, ' 't Was men broere die belde, z'n voder is ook dood'.

- Zei de dokter: 'Baziel, gij hebt gij zeker dikwijls dorst?'
'Ba neen 'k meneere den dokteur', antwoordde hij, ' 'k en loaten ik dat nooit zo verre kommen'.

 - In de Arbeidsbemiddeling moest Baziel weer al eens een formulier invullen. Er stond een vraag: 'Werkt uw echtgenote, zo ja: waar'.
Schreef Baziel: 'Ja, op mijn zenuwen'.

- Baziel kwam thuis: een gat in de nacht en met een stuk in zijn kraag. Zonder sleutel, moest hij aanbellen. Zulma riep van achter de deur:
 'Is 't gie, Baziel?'
 En Baziel: 'Hoe zoe dadde, kommen d'er hier nog andere ook dè?'

-  Toen Baziel thuis kwam vroeg Zulma:
 'Hoeveel heb je d'er nu weer gedronken?'
 Baziel: 'Zulma, 'k gon ik ip café vor e pientje te drinken en nie vo te leren tellen'.

Gisteren las ik bij Ani dat ze er straks voor een paar dagen uit trekt en daarna nog even zal weg zijn omwille van een ingreep dus zullen we haar op termijn  een tijdje missen al beweert ze van niet!!
Daar wil ik nu precies eventjes over verder bomen.
Kan je blogvrienden missen?
We zijn toch meestal onbekenden voor elkaar die via deze weg binnengedrongen zijn in mekaars leven, of niet? Zijn we niet gewoon  "passanten" die even een goede dag zeggen en verder niet te lang stilstaan bij wat er rond die andere gebeurt? Is bloggenland niet eerder een medium waar je het één en ander kwijtgeraakt zonder er iets meer achter te zoeken of schuilt er toch meer achter?
Heel in het begin dacht ik ook dat het gewoon een venster naar buiten was waardoor je iedereen wel liet binnenkijken maar het toch veilig gesloten hield. In veel gevallen is het ook zo. Als je iedereen binnenlaat, krijg je op den duur beduimelde ramen waardoor je zelf niet meer helder ziet. Maar af en toe zet je dat raam toch open en laat je iemand binnen om  je gedachten, gevoelens en je wereldje te delen en... ontdek je zo de warmte van die bezoeker/ster. Die enkelingen worden belangrijk, je kijkt uit naar hun grol, hun bemoedigend woord, hun eigen visie op bepaalde van je logjes en je geniet van hun dagelijks schrijven. Ze zijn die welgekomen gasten voor wie je raam geen hinder meer vormt om even goede dag te zeggen en.. je mist ze wel Ani als ze een tijdje wegblijven om welke reden dan ook!
Dat is hoe ik dit bloggenwereldje ervaar .. maar iedereen zal er wel een eigen kijk op hebben zeker....

Een mooie gedachte die mij even aan het denken zette nu we hier met de kinderen en kleinkinderen even samenwonen.

Uw kinderen zijn uw kinderen niet,
 het zijn de zonen en dochters van 's levens hunkering naar zichzelf.
 Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten.
 Je mag hun lichaam huisvesten, maar niet hun ziel,
 want die woont in het huis van morgen, dat je niet kunt betreden,
 zelfs niet in je dromen.
 Probeer hen niet aan jou gelijk te maken,
 want het leven gaat niet achteruit, noch draalt het bij gisteren.
 Jij bent de boog waarmee uw kinderen als pijlen het leven worden ingeschoten.
                                                                       Kahlil Gibran

November is hier de maand van de verjaardagen ..
Van onze 6 kleinkinderen zijn er 4 in november geboren. Vandaag bijt kleinzoon twee de spits af met zijn 5e verjaardag en vermits ze toevallig hier logeren, maken we er  natuurlijk een speciale dag van.
Het is al een tijdje geleden dat ik ballonnen moest opblazen en stoelen versieren ( een gewoonte die ik invoerde toen onze gasten nog kind waren). Maar straks wordt hier volop geblazen en versierd. Tegen de middag komen dan ook nog eens bomma en bompa meevieren en zorg ik voor lekkere pannenkoekjes en wafels...
"Hoe meer zielen hoe meer vreugd."
Zin om mee aan te schuiven?
Wij roepen in ieder geval  HIP HIP HIP HOERA Thanis!

Vandaag is het precies 1 jaar geleden dat je van ons heenging lieve mams.
In augustus wisten we dat je heel ziek was en in november werd je al gecremeerd.
De pijn van je ziekte was fel, te fel naar het einde toe.
Ik herinner me nog die laatste blik van jou en je vraag om hulp. Ik heb gesmeekt opdat je zou mogen sterven, want verder leven zat er voor jou niet meer in.
Ik werd uiteengescheurd van verdriet maar besefte ook dat je die pijn en zo'n leven niet meer wilde, jij die zo graag leefde en kon genieten en die zo graag trots en onafhankelijk was.
Ik vergeet je nooit mams, je leeft nog zo intens in mij. Zolang ik leef, zal jij verder bestaan in mijn hart.
Ik blijf hopen op een ontmoeting van onze " zielen " in een ander bestaan maar ... geloof er jammer genoeg niet in. 
Jij was en bent mijn liefste mams en ik weet wat je mij nu zou zeggen mocht je de kans krijgen want het is hetzelfde als wat ik aan onze kinderen zou zeggen als het éénmaal zo ver is:

Koester niet je verdriet
koester mijn herinnering.

Nestel je niet in het verleden,
nestel je met mij in het heden.

Denk aan mij
met een glimlach op je lippen,
en een glinstering in je ogen.

Laat mij een weldaad zijn,
een bron van vreugde,
geen poel van tranen en verdriet,
maar zacht en teder
een herinneren
van wat wij eens samen waren,
 
Je zou kunnen huilen omdat ik er niet meer ben,
of je zou blij kunnen zijn omdat ik geleefd heb.

Je zou je ogen kunnen sluiten en verlangen dat ik terug mag komen,
of je kunt je ogen openen en zien naar alles en iedereen die ik achterliet.

Je hart kan leeg zijn, omdat je mij niet meer kan zien,
of het kan vol zijn van die liefde die je met me deelde.

Je kunt morgen de rug toekeren en voor gisteren gaan leven,
of je kunt mijn herinneringen bewaren en ze voort laten leven.

Je kunt huilen en je afsluiten, leeg zijn, …
of je zou kunnen doen wat ik zou willen dat je doet:

Je ogen openen, je tranen afvegen, genieten van het leven , liefhebben en doorgaan.


En dat is wat ik echt ook doe, maar vandaag gaat het eventjes niet!

Na zonsondergang, tot lang na middernacht, laat het sterrenbeeld Perseus zich hoog aan het uitspansel bewonderen
Perseus was in de Griekse mythologie de held die Andromeda van de zeedraak bevrijdde. Hij leidt nu een rustiger bestaan aan de hemel, niet ver van de mooie Cassiopeia.
Perseus is in de sterrenkunde vooral bekend om de ster Algol.De naam is afgeleid van het Arabisch " al Ghul"  wat " duivel" betekent. De ster had inderdaad lange tijd een duivelse reputatie omdat zij voortdurend van helderheid verandert. Terwijl men in de oudheid en middeleeuwen aannam dat niets aan het firmament veranderingen kan ondergaan, leek deze ster die overtuiging tegen te spreken. De helderheidsschommelingen van  Algol werden pas in 1667 beschreven, maar waren vermoedelijk al veel eerder bekend. Op dit ogenblik weten we dat de variaties ontstaan, doordat rond de ster een minder heldere begeleider draait, die eenmaal per omloop het licht van de ander gedeeltelijk onderschept. Daardoor verduistert de ster om de 2,9 dagengedurende ongeveer 10 uur. Zij is dan merkelijk zwakker dan normaal!

Op verschillende blogs spoken ze al rond en roepen horror en verschrikking op en dat juist voor de periode dat we de dood herdenken. Ieder zijn manier om met de dood om te gaan...
Maar toch even terug naar de roots, naar de tijd der Kelten in de vroege Ierse tijdrekening. Op de vooravond van het feest zweven geesten alom met hun kletterende knook geraamten en spookverhalen op zoek naar een nieuwe mens om in te wonen het volgend jaar . .  zo gaan de verhalen  . . . 
1 november was toen het begin van het nieuwe jaar en dan werden de afgestorvenen van het verlopen jaar herdacht . Toen in de jaren 1900 na een hongersnood vele Ieren immigreerden naar de V.S., namen zij hun gewoonten en  tradities mee en werden die vermengd met de katholieke vieringen van daar en zo werd  " Halloween "  geboren en werd  "Jack-o-Lanter " overal bekend als het lichtende gezicht van de pompoen !  Het kon niet uitblijven dat dit gebeuren een stokpaardje zou worden van de media en onze westerse contreien zou veroveren en nu zitten wij er mee, verkleedpartijen en allerlei griezeltoestanden met lakens en maskers worden op ons losgelaten . . .
Laat ze maar eens doen voor één nachtje , zo eens echt griezelen . . . . .  

Herinneringen... ze kunnen zo mooi zijn, maar ook pijnlijk. Zolang dat laatste het geval is, stop ik ze diep weg en pijnig ik mezelf slechts af en toe door ze nog eens boven te halen. Ooit zal het allemaal helemaal pijnloos zijn!
Bepaalde scherpe randjes van verdriet beginnen al wat te slijten. Het verleden krijgt stilaan een plaats, een cliché - uitdrukking misschien, maar ik begin er mee  te kunnen leven.
Opruimen, schoon schip maken en loslaten dat hoort allemaal bij de verwerking.van onrecht, woede , verdriet.
Het grofvuil heeft al heel wat oud zeer van me mogen ontvangen en nu geraakt ook stilaan de prullenbak van mijn herinneringen vol.  Maar omdat het wel mijn bagage is, iets wat ik voor de rest van mijn leven meedraag omdat het ook nog op mijn harde schijf staat, geraak ik er echter nooit volledig van verlost.Was het maar zo gemakkelijk als één simpele  druk op delete!!
Er is echter nog zoveel om voor te leven, maar heel af en toe mag ik toch best een beetje weemoedig zijn over hoe bepaalde zaken verlopen zijn, zoals nu bijvoorbeeld....

Ken je het nog... dat versje van Paul van Ostaijen ....

Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pijp
en dag visserke-vis met de pet
pet en pijp
van het visserke-vis
goeiendag
Daa-ag vis
dag lieve vis
dag klein visselijn mijn

Ons kleindochtertje ( volgende maand 2j) begroet de vroege ochtend echter op een andere manier en iedereen zal het geweten hebben...Hier is haar versie!
Hi,hi,hi, ha,ha,ha,
tond  e bij en nununu... na...
Bavo!!
en dan maar handjes klappen.

Ik vermoed dat dit aan de top staat van de hitparade in de crèche waar ze overdag verblijft!!
Ik had mij opgelegd om 's morgens niet deel te nemen aan de vroege rush om iedereen op tijd buiten te krijgen, maar als 4 personen ( waaronder 2 kleuters) zich in de badkamer klaarmaken, dan komt daar nogal wat geloop en gedoe bij kijken, hoe stil ze het ook proberen te doen en dan ben je toch klaarwakker en blijven liggen is niet aan mij besteed! 
Het is verwonderlijk hoe goed die kleintjes met de situatie hier omgaan. Ik vrees dat de " volwassenen" er eerder zullen doorzitten dan die twee schatjes. Kleinzoon 2 is op zich al geen langslaper en is meestal al wakker voor de wekker afloopt. Onze jongste schat moet spijtig genoeg steeds wakker gemaakt worden want ten laatste om 7u30 moeten ze hier de deur uit!!! Dan zou je geween en gezaag verwachten maar neen hoor... ze zitten lustig te eten en van zodra oma binnenkomt heeft kleindochtertje wel een liedje of een babbel klaar...Hoor je haar ook: Hi,hi hi... ha, ha, ha..?
 Nu ja, ik weet wel waarom.. Ik heb een paar keer zitten "bekkentrekken" toen ze aan het zingen sloeg en dat verwacht ze wellicht elke keer, om dan te kunnen schateren.. alleen ..  op dat vroege uur vraagt dat van oma een extra zetje.. Maar, ik kan jullie verzekeren ,het is wel de beste manier om meteen klaarwakker te zijn.
Intussen zit ze met smaak haar 4 boterhammetjes ( helftjes natuurlijk) op te eten en probeer niet om er eentje weg te nemen om in de auto verder eten... Groot protest!!!
En als broerlief (5j) zijn drinken niet op heeft dan zal zijn zusje er wel  op wijzen... Thani(s  die blijft meestal hangen) dinken!! Ik vrees dat zij er ééntje voor het onderwijs wordt, want het "commanderen" zit er al van jongsaf in!!!  Ons ma zou daarop gezegd hebben ( weeral eens!!) : " de vonte wiedt" .??!!( smile), enkel door Westvlamingen te verstaan...hé Ani?
Hoe ze het doet om al zo vroeg te kunnen eten en zingen en opgewekt te zijn.?
Wellicht om haar " oudjes " een neus te zetten, want die zitten er meestal  als zombies  bij en dan moet ik toch stiekem eens lachen !!
Wie zijn hier nu "de oudjes".... want zo noemen ze ons toch - al lachend - zo graag ...??
De pot verwijt de ketel... ( ).

Laten we even genieten van de " Indian summer " die wij er nog bijkrijgen .Gauw de camera en hier een prachtig interludium....

Aan het eind van elk jaargetijde kijk ik toch weer benieuwd uit  naar het volgende en ik heb nu best wel weer zin in prachtige luchten, nevelige ochtenden en alles wat bij herfst hoort.  Voor de  gezelligheid vergaren we ook nog eens mooie herfsttafereeltjes bijeen van pompoenen, kastanjes, eikels en ander herfstplezier en niet te vergeten de chrysant...
Vind je dat gedoe rond pompoenen en andere larie die overgewaaid is van over de oceaan? Ach, ik zeg daarop ieder zijn meug en als je daar van kan genieten dan moet je dat doen, maar nu moet ik toch eventjes mijn "toetsenbord " houden, want - al heb ik eigenlijk niet echt een band met chrysanten want ze staan in mijn geheugen geassocieerd met kerkhoven en dood - sinds vanmiddag staat er toch een gekleurd exemplaar vol in knop in de gang.
 Ik kies speciaal voor kleur omdat de paarse, steenrode, gele en overige kleurvarianten  echt "herfst" oproepen .Die witte herinneren mij teveel aan kerkhofbloemen.




Waarom krijg ik steeds dit rijmpje in mijn hoofd als ik het woord chrysant uitspreek? Een overblijfsel uit mijn kinderjaren? ?

" bolchrysant, bolchrysant, stop nu maar met klagen anders komt het in de krant……"