Te jong..

Het lijkt bijna op een ezelsbrugske dat eeuwig gehiphop met de tijd.
Wintertijd, zomertijd, gaat de klok voor -of achteruit?
 
Met "spring" en "fall" kan je onthouden welke kant de klok op moet gaan ivm de zomer- en winterstand.
In het voorjaar "springt" de klok een uur vooruit en in het najaar "valt" de klok een uur achteruit...
En nu is het weer zover, de zomertijd wordt wintertijd. Een draai van de klok wordt seffens weer weggezapt, teruggedraaid, vernietigd. Dit uur is een gratis uur.
Mocht ik hier beginnen te schrijven om twee uur in de nacht en als ik tijd neem om mijn logje af te maken, neemt de tijd gas terug en heb ik gedaan tegen opnieuw twee uur in de nacht. Volg je nog?.
Helaas: gratis bestaat niet. Dit gratis uur zullen we toch moeten betalen, willen of niet. We kopen het op krediet maar krijgen de rekening op 28 maart 2010 met als interest wallen onder de ogen op 29 maart 2010 en de week erna. Dit uur leeft – als onze generatie – op afbetaling.
Maar nu ga ik slapen, slapen in een nacht die stottert. Een, twee, drie, twee, drie, vier …

Dit is een leuk dingetje dat je hersens kraakt.
Dit is zo leuk dat het je hersenen in de war lijkt te sturen. Je zult het misschien wel 10 keer proberen om te kijken of je toch voor elkaar krijgt met je voet maar helaas niets schijnt te helpen!...
Hoe ga je te werk??
 1. Terwijl je aan je bureau zit, licht je je rechtse voet op en maak hiermee ronde bewegingen met de klok mee (rechtsom)....
2. Nu, terwijl je dit doet, teken in de lucht het cijfer "6" met je rechtse hand... Je voet zal nu de andere kant gaan uitdraaien.
Ik heb het je gezegd....... en je kunt er niets tegen doen!

Probeer maar, maar je zult zien dat je je rechtervoet niet te slim af kunt zijn.

Terwijl ik bij de dokter aan het aanschuiven was, gingen allerlei gedachten door mijn hoofd want ik had eventjes de tijd om na te denken na al die drukte hier bovendien zat iedereen toch maar zijn  beurt af te wachten in "splendid isolation ".....
Zoals het feit dat de wijsheid komt met het ouder worden. Ik hoorde dat vroeger vaak zeggen en ik moest lachen, lachen, omdat ikzelf toen als een prille twintiger dacht dat ik alles wel wist. Vreemd hoe ik deze week al een paar keer met mijn neus op de feiten gedrukt werd. Je wordt inderdaad wijzer met ouder worden en het zit hem in kleine eenvoudige zaken, die je plots weet alsof je het plotseling aanvoelt.

Of..  "Geluk is niet iets wat je meemaakt. Het is iets dat je je herinnert",  een mooie spreuk maar er schuilt een kern van waarheid, want soms gebeurt het wel eens dat je denkt dat je je een maand geleden gelukkig voelde, gelukkiger dan nu. En hoe vaak zijn we niet op jacht  naar (her)beleving van dat sublieme, intense gevoel. Doorgaans tevergeefs, want de herinnering  blijkt je niet altijd datzelfde gevoel terug te geven want na die periode van geluk komt ons ook al eens onontkoombaar een periode van neerslachtigheid of verdriet ten dele. "Na zonneschijn komt regen" is net zo waar als de positieve equivalent.  Het menselijk lichaam is voortdurend op zoek naar  het handhaven van een evenwicht dat noodzakelijk is om optimaal te kunnen functioneren. Als onze bloedsuikerspiegel onder een bepaald niveau geraakt, krijgen we trek en gaan we eten. Als we het koud hebben, krijgen we kippenvel, de opstaande haartjes vormen een verwarmende isolatielaag en we krijgen het warmer. Als we het warm hebben gaan we zweten, de waterdruppeltjes maken het mogelijk warmte af te geven aan de omgeving met als gevolg dat onze lichaamstemperatuur daalt. Op dezelfde wijze zoekt het lichaam ook in geluk een balans.

En...vaak heb ik al ondervonden dat de meest interessante mensen, deze zijn die veel hebben meegemaakt. Is dat de sleutel tot wijsheid? Leert de mensheid dan echt niets? Moeten we, elk individu op zich, alles opnieuw ondervinden, meemaken? En waarom komt die wijsheid maar op een moment dat vele grote levensbelangrijke beslissingen in de meeste gevallen al genomen zijn? En dan denk ik spontaan aan studierichting, partnerkeuze, kinderen, levensvisie en dergelijke.

Tenslotte...Relativeren, is ook zo iets, het is zo simpel als iets, zo klaar als pompwater en toch duurt het tientallen jaren vooraleer we het kunnen. Het besef dat geluk, gelukkig zijn niet te koop is, niet te vinden valt, maar moet gemaakt worden, de wetenschap dat positiviteit en vriendelijkheid aanstekelijk zijn, kan je dat leren, of moet je er rijp voor zijn, niet overrijp of onrijp, gewoon rijp en dat kan niet voor het bloeien van de bloesem of na het vallen van het fruit.
En toen was het mijn beurt.......

"You can never become old and wise,
when you've never been young and crazy."

Als je het mij vraag..een zinvol tekstje:
Klopt het?

Op de blog van Amor fati stond eergisteren een mooie reportage over een streek in India nl.Ganapatipulé ...
Dat deed mij terugdenken aan een woordkunstenaar van dit enorme land  Rabindranath Tagore.. Toen ik nog studeerde en ook later heb ik gedweept met zijn poëzie.. Ze is echt adembenemend, intrigerend en ogenopenend. Kortom een wonderbaarlijke schrijver.
Ik ben gaan zoeken naar mijn poëzie boekje van toen ik nog studeerde .. Ja, lieve mensen dat heb ik nog steeds hier liggen... Sweet memories, weet je...
Ik wist dat één van mijn studiegenoten er toen een gedicht van Tagore in schreef samen met een zelfgemaakte tekening. .. ik was meteen verkocht en verliefd op Tagore..
Hier is wat zij in  mijn poëzie schreef...En dat ze tekentalent had , geef  ik ook mee..




Ik laat jullie hier mee genieten

" Op liefde allen zit ik te wachten om mij eindelijk in haar handen te geven.
Daarom is het zo laat geworden, daarom ben ik schuldig aan zoveel verzuim.
Ze komen met hun wetten en hun geboden om mij vast te binden.
Maar ik ontwijk hen immer, want ik wacht alleen op liefde om mij in haar handen te geven.

De mensen doen mij verwijten en noemen mij .. nalatig.
Ze hebben zeker wel gelijk!
De marktdag is voorbij en voor de nijveren is het werk gedaan.
Zij, die mij tevergeefs kwamen roepen, zijn weer boos weggegaan.

Ik zit te wachten op liefde alleen , om mij eindelijk in haar handen te geven."
( Tagore)

Dat werd in mijn poëzie geschreven op 12/03/'65...

Tot wat een blogbezoek kan leiden...

Het bewust beleven van de wisseling van de seizoenen is altijd een deel van mijn leven geweest. Ik vind het steeds fijn om elke omschakeling intens te beleven: het vallen van de bladeren, de lege takken, de grijze luchten en die ondefinieerbare reuk van vochtige herfst in de lucht als voorbode van wat nog later komt, de winter. Het stemt me lichtelijk melancholiek, ik wil me dan bij het vuur terugtrekken, een glaasje rode wijn erbij en mijmeren over vroeger.
Het valt mij op dat ik dat de laatste tijd vaker doe, dat mijmeren bedoel ik natuurlijk!!. Is dat omdat ik zelf al in de herfst van mijn leven zit?
Mm, ik geef er toch de voorkeur aan te denken dat ik nog in de nazomer van het leven verkeer. Maar de herfst sluipt op kousenvoeten naderbij.
Gisteren reed ik voor de schemering echt inviel naar huis. Ondanks het donkere weer was het genieten… Die rit door de Kempische bossen in dat herfstige uur tussen dag en avond… Een gelegenheid om alles eens los te laten en tegelijk te genieten van de kleuren van de bossen in het herfstlicht.
Onlangs zei iemand me nog, dat ze altijd zo melancholisch werd van de herfst…
Nee, melancholie noem ik het zeker niet. Ik houd van de herfst. Het brengt me wel in een mijmerende stemming… maar steeds met een ondertoon van verwachting bijna.
Voor mij is de herfst geen seizoen van eindigheid, van verval, maar van een heel boeiend moment in de kringloop van het leven. De herfst draagt in zich al de kiem van nieuw leven. Bladerloze takken dragen al de knoppen waarin groeikracht voor het nieuwe seizoen vervat zit. Eénjarigen sterven af, maar doen dat enkel omdat ze zaad gedragen hebben en dus het nieuwe leven in veelvoud hebben uitgezaaid (let maar eens op: winterharde éénjarigen die nog niet hebben kunnen bloeien, overleven vaak in gehavende toestand de winter en gaan bloeien vanaf de vroege lente…).Vaste planten verdwijnen bovengronds, maar enkel omdat ze zich ondergronds even gaan verschuilen voor de ergste winterkou.
Herfst is ook de periode van de laatste oogst… en vrijwel alles wat in de herfst geoogst wordt, is vruchtgewas: noten, fruit, pompoenen, het laatste graan… Inderdaad, stuk voor stuk de kiemen voor nieuw leven.
Ja, herfst is voor mij dan wel een moment van inkeer, een moment van terugplooien op mezelf,
En terwijl ik op een vroege, nevelige ochtend door de tuin kuier, schieten mij opeens, (waarom en waardoor?)  flarden van een fragment uit het allereerste bedrijf van ‘Antigone van Anouilh", het stuk waar Antigone heel opgewonden aan haar mopperende ‘Nounou’ vertelt hoe ze zich voelde toen ze in haar eentje in de vochtige ochtend buitenliep.
Ik heb het even terug opgezocht omdat ik mij herinner dat ik het toen zo mooi gezegd vond.

Antigone: Le jardin dormait encore. Je l’ai surpris, Nourrice. Je l’ai vu sans qu’il s’en doute. C’est beau, un jardin qui ne pense pas encore aux hommes. (…) Dans les champs, c’était tout mouillée, et cela attendait. Tout attendait. (…)
La nourrice: La nuit! C’était la nuit! Et tu veux me faire croire que tu as été te promener, menteuse! D’où viens tu?
Antigone, à une étrange sourire: C’est vrai, c’était encore la nuit. Et il n’y avait que moi dans toute la campagne à penser que c’était le matin. C’était merveilleux, Nourrice. J’ai cru au jour la première aujourd’hui…
Nu weet ik weer waarom ik het zo mooi vond......

In ieder geval heeft de herfst - op de één of andere manier - voor mij evenveel in zich van hoop op nieuw leven als de lente…Nieuw en anders maar toch de moeite waard.

Hoe vaak heb ik al niet aan T gevraagd - bij het zien van enge, raadselachtige of onrealistische films vb Stephen King- " Aan wiens brein ontspringt zo'n film? ".....
Toen ik vanmorgen mijn droom probeerde te vertellen, werd ik door T aan mijn vraag herinnerd omdat die droom ook zo "onwaarschijnlijk" leek...
Ik probeer al gans de tijd wegwijs te geraken in die droom of er een verklaring voor te vinden.. Maar ik ben nog niet in dat onderbewuste van mij geraakt !!!

Het was een zomerse dag ergens aan zee met veel volk op het strand. Ik was er met T en vrienden  maar wie, dat herinner ik mij niet meer. Ik weet dat we gezellig langs de waterlijn wandelden en genoten van het spel van de kinderen en volwassen in het water en van de warmte van de zon. Tot op een bepaald moment dat ik blijkbaar alleen een stap opzij zette en in een totaal andere wereld terecht kwam. Ik was nog steeds aan zee maar alles leek nu grijs, het water was grijs, de lucht was grijs en er  hing een sombere, drukkende sfeer rondom mij. Mensen bewogen  als robots in het water, kinderen speelden in het water maar niemand straalde plezier uit. Iedereen staarde voor zich uit, zicht op zee. Ik zag enkel ruggen van grijze mensen, geen gezichten. Niemand praatte en er hing een ijzige kilte rondom mij. Ik probeerde te praten maar telkens als er zich iemand omkeerde , staarde die met uitdrukkingsloze ogen door mij heen alsof ze niet hoorden of begrepen wat ik zei.
Dan zag ik, naast mij in het water, iemand liggen. De schrik sloeg mij om het hart en ik vreesde dat daar een drenkeling lag. Ik bukte mij en haalde "een wezen" boven water. Ik herinner mij niet meer of het om een kind of een volwassene ging, ik weet enkel dat een lijkwit gezicht met korte, zwarte, tegen het hoofd plakkende  haren en open ogen  mij aanstaarde. Die ogen, daar was alle leven uit verdwenen ..maar dan toch weer niet. Dan leek het alsof die ogen zich in de mijne boorden en smeekten om uit die starre kilte gered te worden.  Ik wilde kunstmatige ademhaling toepassen maar het lichaam voelde zo stijf aan als een plank. De enige oplossing om dat leven te redden was door het op te warmen tegen mijn lijf. Ik heb het lichaam als een surfplank onder de arm genomen om zo iets van de warmte die ik uitstraalde op te nemen. Intussen bleven die ogen mij maar aanstaren. Ik probeerde de aandacht te trekken van de mensen rondom mij om hulp te vragen, maar iedereen staarde als een zombie voor zich uit, het leken wel fantomen die door een externe kracht gestuwd in het water bezig bleven en niet omkeken. Dan kwam - opeens zomaar - een man op mij toe. Ik huiverde bij het zien van die kerel. Ik vertelde hem dat ik het lichaam moest reanimeren maar daarbij hulp nodig had. Ik smeekte hem om te helpen. Zijn ogen priemden zich in de mijne terwijl hij naderde Ik wist dat ik niet mocht blijven kijken in die donkere, irreële ogen als ik het lichaam dat stilaan mijn warmte opnam, wilde redden en voelde instinctmatig aan dat hij mij niet mocht aanraken. Ik ging met het lichaam tegen mij aangedrukt stap voor stap achteruit, zoekend naar een uitweg en hulp. Met alle kracht die ik in mij had, verzette ik mij tegen die priemende ogen en wist dat ik geen gevaar liep zolang ik hem niet toeliet om mijn blik op te eisen...
Opeens brandde de zon terug op mijn huid, hoorde ik weer het speelse gejoel rondom mij van kinderen en volwassenen. Ik had het "niemandsland" verlaten en was terug aan zee waar het warm en gezellig en intens zonnig was.. Ik zocht de blik in de ogen van het lichaam dat ik nog steeds  beschermend tegen mij hield, hoopte op een herkenning en... lag klaarwakker in bed....verward en wat ontdaan met in mijn achterhoofd nog steeds die dwang  van de onwezenlijke wereld...van die spoken in mijn hoofd .
En toen vertelde ik T. mijn droom.... zoals nu aan jullie en  nog steeds heb ik er geen verklaring voor!!

Dus als iemand daar kop en staart aan vindt, please feel free.....

Deze namiddag zouden we eens op het gemak wat rondkijken in een meubelzaak in de buurt omdat we volgend jaar een nieuwe zithoek willen en er nu open deur dagen zijn. Normaal krijg ik T niet mee om lang rond te dolen in dergelijke zaken maar nu hadden we er beiden wel zin in.
We staan te wachten voor het rode licht op zo'n 200 m van de zaak in kwestie. Het licht spring op groen maar omdat er wel een zestal wagens voor ons waren, duurde het wat vooraleer we konden bewegen. Een 4x4 achter ons zou het slakkengangetje wel bespoedigen en vloog in volle vaart in ons" gat". Wij sprongen letterlijk vooruit in "het gat" van de auto voor ons. Alles gebeurde in een fractie van een seconde. T had in zijn achteruitkijkspiegel die auto zien aankomen maar de tijd niet meer gehad om mij te verwittigen. Omdat hij het +- had verwacht, had hij zich kunnen afzetten tegen de stoot. Ikzelf werd letterlijk naar voor gekatapulteerd tot mijn gordel de slag blokkeerde.
" Dat is serieus" , was het eerste wat T zei toen.
We konden beiden " normaal" uitstappen...We keken achteraan en zagen enkel een volledig ingedeukte koffer.. we keken vooraan en zagen een omhoog  geduwde autokap..
" Perte totale", .. sakkerde T .
Intussen waren de inzittenden van de wagen voor ons komen zien en kwam ook de aanrijder tot bij ons.
" Is er iemand gekwetst?" was zijn eerste vraag.
Op het eerste zicht niet, dachten we allebei.
" Ja, ik ben in de fout",.. gaf hij toe.
" Daar koop ik geen nieuwe wagen mee," was T's commentaar
" En waarom moest je zo hard rijden aan een stoplicht?" vroeg hij meteen.
Geen reactie. De man voor ons was verzekeringsagent en zei dat hij wel wist hoe alles moest geregeld worden. We  vernamen daarna dat beide betrokkenen mekaar kenden..
"Bedankt, maar neen," was mijn stilaan opkomende kwade reactie. Dus in mijn bovenkamer was er blijkbaar niets fout gelopen...:
" Hier moet de politie bij," eiste ik.
T liep intussen aan het sakkeren... Een wagen van nog geen 6 jaar oud ( Renault Lagune) kost wel een serieuze cent als je een nieuwe moet aanschaffen en dat omdat een " kieken" zijn snelheid niet onder controle had of met andere zaken bezig was!!!
Intussen voelde ik pijn aan de borststreek en in de buik en T wilde veiligheidshalve dat de ambulance erbij gehaald werd temeer omdat ik nog maar recentelijk geopereerd ben in de buik. Ik werd in de ziekenwagen geholpen ,de bloeddruk werd gemeten en was natuurlijk te hoog, een nekkraag aan  en met toeters  en zwaailichten naar de kliniek.
T moest intussen bij de auto blijven om de papieren in te vullen.
Meteen werd een cardiogram genomen omwille van de borstpijn. Contrastvloeistof opgespoten om een scan te maken van de buik,  foto's van de nek, de longen...allé de ganse riemram... Ik had meer last van die harde nekkraag dan van de nek zelf. Maar soit, de mensen deden hun job en na een goed uur wist ik dat ik geluk gehad heb. Het borstbeen is niet gebroken maar heeft wel een flinke duw gehad, vandaar die pijn in de borst.. Maar dat zou allemaal de volgende dagen wat spierpijn geven . Idem dito met de buik, geen inwendige bloedingen ... alles ok, de buikspieren wel wat geraakt.. Pijnstillers nemen de komende dagen  en zeggen dat ik pillen haat!
Gelukkig had ik mijn gordel aan en juist daardoor zijn nu die pijnen te verklaren. De stoot heeft die in één ruk aangetrokken en op het borstbeen en de onderbuik geduwd...
Les die ik nog eens leerde... ALTIJD JE GORDEL AAN, hoe dicht de verplaatsing ook is.
Dat was wat de politie ook zei, dat een gordel mijn geluk geweest is.
Terwijl ik daar lag met de contraststof in mijn corpus ( de zoveelste keer in de laatste 4 maanden..) bedacht ik dat ik weldra zelf voor kerstboom kan spelen want als dat ze doorgaat , geef ik licht in de duisternis... Misschien denken jullie dat ik er lichtjes over ga.. het is zeker niet zo, maar wat haalt het uit om te kankeren en te janken ... Wat gebeurd is, is gebeurd en we moeten  ermee leven... wat daarom niet altijd simpel is...
T werd intussen met wagen en al weggetakeld en gelukkig was Pazke thuis om hem naar de spoed te brengen.
Nu zitten we wel eventjes met de " benenwagen" opgezadeld want op zaterdag en zondag kan je nergens terecht, het wordt eens goed nadenken en alles op een rijtje zetten want we zullen nogal snel moeten beslissen om weer mobiel te geraken. Waar wij wonen is dat geen overdadige luxe, want we zitten niet in het centrum, dus ook geen openbaar vervoer.
Dat is het lot zeker... nu willen we eens de drukte ontlopen en gezellig iets anders doen, maar zelfs dat is ons blijkbaar niet gegund.
Maar het had veel erger gekund. T heeft een kleine wonde aan de hand, hij moet zich binnen in de wagen aan iets gekwetst hebben en na een paar dagen spier- en andere pijnen , geraak ik er ook wel weer bovenop.. Alleen.. Wij werden gesandwiched ( waar heb ik dat onlangs nog gehoord!!!) en worden wellicht financieel het meest gestraft zonder enige schuld want die twee andere wagens  ( toevallig twee maal 4x4 's en die achter ons nog van het type met zware baren vooraan) kwamen er relatief goed van af..
Eerlijk is anders en daar ben ik nu even pisnijdig om! ( nog altijd beter dan nu in het ziekenhuis te liggennatuurlijk)
Verdorie, wie van hierboven hebben we de laatste tijd tegen de schenen geschopt? Maar we weten het al lang.. Murphy is graag met ons.
Ik zou nu enkel willen roepen... Het is genoeg!!

Zet enkele dames 55+ bij elkaar en gegarandeerd gaat het gesprek over ouders al of niet in het rusthuis en over op de kleinkinderen passen. We zijn dus echt wel duidelijk de sandwichgeneratie.

Kleinkinderen gesprekken kunnen leuk zijn. Er wordt gelachen met alle gekke uitspraken die de kleintjes in hun onschuld en rechtlijnig denken maken. De ene straffe uitspraak na de andere, om ter best ! Het besluit is wel altijd : ik zie ze graag komen maar ook graag gaan, vermoeiend is het wel, al dat babysitten. Fysiek vermoeiend.
Ook vermoeiend blijkt de zorg voor de oude ouders.
Sommigen redden het nog thuis, anderen  verblijven in een rusthuis.  Emotioneel vermoeiend. Het doet pijn als je vaststelt hoe een klein, bevend hoopje mens, vel over been nog als enig  levensdoel heeft : wachten op het einde. Waar is de mooie, optimistische, gedistingeerde dame, de lieve vrolijke behulpzame moeder aan wie je alles kon vertellen en die raad gaf zonder te oordelen, door iedereen graag gezien...Of, waar is de fiere, handige, knappe man, die strenge vader die ooit zoveel gezag en wijsheid uitstraalde?
Dan stelt men soms de vraag of onze geneeskunde niet te ver gaat. Het is mooi dat medicatie kan helpen te genezen en symptomen te verzachten, maar ergens onderweg schakelt het over naar alleen maar overleven, niet doodgaan maar ook niet meer leven, pijn hebben en geen pijn hebben maar door neveneffecten verward zijn en dit beseffen. Wachten op bezoek dat steeds minder wordt.
En wij ,de sandwichgeneratie, beseffen dat  - in een niet meer zo verre toekomst -  misschien ook voor ons daar de eindstreep kan liggen.
Is het misschien in een onbewust ontkennen van die volgende stap dat velen onder ons zich zo intens focussen op de kleinkinderen ?

Het is hier ontzettend hectisch en druk want bij de dochter zijn ze met grote verbouwingen bezig en ik vrees dat ze het wat onderschat hebben met hun twee kindjes. Ze zullen dus in de komende weken een paar keer hier intrekken voor een tijdje en dus moet  ik alles wat klaarmaken om 4 personen te slapen te leggen en mee te draaien met ons!!....
Daarom geen tijd voor meer ,enkel de volgende bedenking en daaraan de vraag (kwam zomaar bij mij op) ...
Waarom zeggen ze mijn vaderland maar mijn moedertaal??
En voor wie zich geroepen voelt.. Kom niet af met de drogreden dat vrouwen verbaler zijn. Ik zit hier met een zendamateur op mijn dak en ... die kennen er ook wat van als ze bezig zijn!!!!
Wat die zendamateur betreft... Ik heb weer een paar uurtjes met " een ei in mijn broek" gelopen want mijn ventje zat weer eens in zijn mast voor reparaties... Ik toon wat ik bedoel!!
Meer heb ik niet te vertellen. Saluukes.

Ik las vandaag een prachtig citaat, "Televisie is wachten tot het leuker wordt"

Ja, dat is een waarheid als een koe!!
Omdat ik me de laatste tijd rustig moest houden keek ik meer tv dan normaal. Maar jongens toch, soms lijk het wel of het op tv-land enkel om reclames draait en kon ik niet veel meer doen dan zappen. Ik word vast de zapkampioen van dit land.
Normaal is dat T. zijn grootste tijdverdrijf 's avonds, want  mensen lief wat is er toch veel onzin  op de buis. De ene zender zendt infantiele spelletjes uit (sorry voor degenen, die er fan van zijn), de andere één of ander praatprogramma.. Dat kan best interessant zijn, ware het niet, dat de meeste presentatoren zich zelf het liefst bezig horen en hun mening graag door de strot van anderen duwen. Dus...hup, volgende kanaal dan maar, waar een vrouw met enorme spierbundels , je één of ander martel apparaat probeert aan te smeren  zo onder het mom van: "al ben je 64, binnen enkele weken heb je het lijf van een 20 jarige "!!.
Het volgende kanaal :natuurfilms.
Daar kijk ik graag naar, maar waarom, als ik zap, wordt er net een allerliefst antiloopje, wreed door een leeuw verscheurd  of een snoezige pinguin door een ijsbeer uit elkaar getrokken?
Volgend kanaal: Daar staat een Amerikaanse dominee zodanig te schreeuwen en met wijde armgebaren te bulderen  dat we het allemaal helemaal verkeerd doen.
Tja... Volgende kanaal: Sport. Ha, altijd wel leuk, om naar te kijken. Maar dat worstelen is nu net niet wat ik wil zien.
Volgend net:gelukkig, een documentaire over een allerliefst dorpje ,ergens in een mooi land. Ontspannen even kijken, lekker er voor gaan zitten, kopje koffie erbij. Twee minuten duurt het, dan komt de commentaar stem: volgende week meer over dit prachtige gebied, waarna de aftiteling volgt. Het volgende programma komt eraan: hoe haal ik een vliegtuigmotor uit elkaar?.Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.
Ik zap maar weer verder, dat heeft ook zijn  voordelen.Goed voor de talen, want je rent van Nederlands, via Duits, naar Engels en je houdt er soepele polsjes en vingertjes aan over. Kijk en dat is dan weer goed voor het mijn toetsenbord. Want ik denk dat ik maar mijn pc weer opzet.
Fijne nacht en voor morgen gezond weer op!

PS. Sommigen twijfelen aan mijn vorig logje. Nochtans als je gewoon de waterstraal volgt en nergens anders aan denkt... je zal zien hoe relaxerend het werkt!! Mijn douche verschilt niet van die van jullie hoor...het koppeke misschien wel ( smile).

Op zondag krijg je bij de bakker een krantje mee. Terwijl ik op zoek ga naar mijn wekelijkse "Puzzelaar" vallen mijn ogen op de volgende advertenties:

Mo.... Kraakbeenondersteuners voor soepelheid en kracht, onderhoud en opbouw.
Ph..... Maken uw gewrichten u het leven zuur? Doe wat.
Më..... Ik krijg een buikje , wat kan ik daaraan doen? En de commentaar wordt zelfs een lachertje.. Bij alle vrouwen die tegen de 50 lopen , zet de taille uit en krijgen ze een dikker "buikje" Më... ontwikkelt een platte buik !!.Eenvoudig toch?
La......Hearing system lost  alle hoorproblemen op dus voel je je aangesproken, waarom nog sukkelen?
En dan stonden er nog een paar middeltjes in om je geheugen te verbeteren.
Als ik dat hier allemaal geloof dan liggen er 's morgens meer pillen op mijn bord dan boterhammen en is er geen plaats meer voor een gezond ontbijt. Is het niet een beetje de trend in onze maatschappij dat iedereen wil proberen om zo lang mogelijk " perfect" te functioneren, wat je daar ook onder verstaat. Als je jong bent kan dat resulteren in een geweldige drive om dingen te realiseren. Maar als de jaren schuiven , is trop te veel en moet je gewoon luisteren naar je lichaam en slijtage erbij nemen en al die pillen maken je niet opnieuw jong.

Ik hou het hier wel in het oog, kan straks zelfs mijn turnlessen weer opnemen en voor de rest ... een deukje kan best nog leuk zijn ook.
Ik trek mij op aan een metafoor:
Is het niet zo dat in de keramiekwinkel de mooiste potten niet altijd de volmaakt ronde zijn maar wel die met een deukje of een beetje craquelé?
En straalt in de Dove campagne het handvol vrouwen-met-een-maatje-meer niet meer fun uit dan de hele zwik graatmagere topmodellen bij elkaar?
Weet je, je kan wandelen door een lichtjes verwilderde tuin en is dat niet zoveel prikkelender dan op een streng in toom gehouden gazon? Natuurlijk, want net dat onvolmaakte maakt alles zo uniek. Je moet het alleen maar willen/ durven zien.
Dus, niet teveel pillen op mijn bord, genoeg bewegen, gezond eten en verder hoofd omhoog, borst vooruit, schouders recht en hup met de geit!
Als je dat al voor elkaar krijgt dan ben je een surviver.
Bedankt Zondagkrant om mij eraan te herinneren!

Ik heb dat liedje hier op mijn blog staan en wilde het vandaag als " default" zetten, wat betekent dat het als eerste lied gespeeld wordt. Waarom?
Gewoon omdat ik het een te gek, leuk lied vind. Even ont- spannen..alles loslaten, jezelf niet teveel au serieux nemen, niet teveel piekeren over je kwaaltjes, fysieke en andere tekortkomingen, je domme " stoten", maar gewoonweg je goed voelen in je vel om wie je bent! Het leven bekijken met een knipoog. Dat is het toch wat Amor Fati zo ongeveer als reactie schreef op mijn logje:" Hoe was het ook weer..?"
Bedankt om het zo te formuleren Amor Fati, het doet goed te lezen dat een ander je mening of levenshouding deelt. Gewoon jezelf zijn, jezelf nemen zoals je bent en daar het beste van proberen te maken. Als je dat kan, klaart de lucht volledig op en kan je een regendruppel, zelfs een storm aan.
We spannen ons allemaal veel te erg in om goed over te komen naar de anderen toe en dat mag, maar niet ten  koste van jezelf. Je houdt die schijn op den duur toch niet vol.
Daarom zing ik nu luidop mee, gewoon om alle ballast weg te gooien ... Gek zijn is gezond.. en val maar in als je zin hebt, zeg dat ik je uitgenodigd heb....
( les excuses sont faites pour s'en servir....)