De middelbare school '57-'63 ( deel 1)

Ik heb jullie al verteld hoe het er aan toe ging op de lagere school.
De overstap naar de middelbare school was groot.
Het was in die tijd niet zo vanzelfsprekend om als meisje verder te studeren.Voor kinderen van rijken of zelfstandigen  was verder studeren normaal  maar als je ouders gewone mensen waren dan was het niet zo evident.
De meesten  gingen na  het  7e en 8e leerjaar  werken. Als je geluk had dan mocht je verder studeren. Toen was het nog van " mogen" , nu is het  van " moeten" !!
Meestal werd gekozen voor de richting snit en naad of de handel.
Omdat de stad dicht bij mijn woonplaats nogal veel fabrieken had, werd de richting handel druk gevolgd. Dan had je na een paar jaar een diploma en kon je aan de slag.
Mijn ouders kozen echter voor de humaniora wat inhield dat ik minstens nog 6 jaar mijn broek zou verslijten op de schoolbanken. Ik was éen van de weinigen van mijn klas die deze richting volgde.
In het laatste jaar lagere school  behoorde je tot de “ anciens” van je school en nu stond je in het middelbaar weer helemaal onderaan de trap. Een grote aanpassing!
De keuze van mijn ouders viel opnieuw op een grote katholieke meisjesschool maar nu met internen en externen. Niemand bracht ons naar school, we moesten het die eerste dag zelf uitzoeken.
Ik was toen nog externe en kwam dagelijks met de fiets naar school, zo’n  goeie 6 km op en en 6 km neer.
De eerste week was verwarrend want we hadden elk uur een andere leerkracht soms een ander klaslokaal.
In de lagere cyclus ( de drie eerste jaren) kregen we enkel les van zusters en sporadisch al van een lekenjuf! Leraren waren er toen nog niet!
We hadden zoveel boeken en schriften dat onze lessenaars er soms chaotisch bijlagen. Gelukkig bestond daar een heel praktisch systeem om de vakken uit elkaar te houden. Elk vak had een eigen kleur kaftpapier voor zowel de boeken als de schriften. Je moest dat op school aankopen en dat maakte het vinden van het juiste boek een stuk gemakkelijker.
Vanaf nu kregen we ook elke week een uur turnen in een echte turnzaal! Daarvoor droegen we een donkerblauw turnpak met broekspijpen tot aan de knie  en in de lenden was een rokje vastgemaakt! Zo bleef alles “ zedig”. Daaronder droegen we witte sokken en witte turnpantoffels.
In de winter droegen we ook nog donkerblauwe " colants" onder dat turnpak omdat de turnzaal niet verwarmd was. Met daarboven dan die sokjes en witte turnpantoffels durft een mens zijn verbeelding soms op hol slaan. Dat was ook zo bij de directrice toen we het weer eens te bont maakten in de turnles. Ze was zo van slag en riep ons toe  dat: “ we precies koeien waren met gekalkte poten”!!!!
Koeien met gekalkte poten , het beeld alleen al!!
Wij lagen in ieder geval plat van het gieren en de woede van de zuster werd er alleen maar erger door!! Dat we daarna telkens " meu" riepen als we een klas naar de turnzaal zagen gaan , begreep alleen mijn klas tot grote ergernis van de leerkrachten 
Van het eerste jaar middelbaar herinner ik me niets speciaals. Het zal een aanpassingsjaar geweest zijn, vrees ik!
Na het eerste jaar vielen er al een paar leerlingen af zodat we wat meer ruimte hadden in het tweede jaar. Van dan af aan werd ik op internaat gestuurd. Daar was een goede reden voor.
Enerzijds zagen mijn ouders het niet zitten dat ik ' s winters na de avondstudie nog alleen naar huis moest fietsen als het donker was. Wij woonden nogal op " den buiten".
Anderzijds was mijn oudere zus  intussen afgestudeerd  als regentes en zij  kwam lesgeven op mijn school. Engels nog wel nota bene!! Nu zou ik wel moeten luisteren naar haar wat de uitspraak van het Engels betrof!!
Om discussies over helpen of vragen krijgen enz te voorkomen , leek internaat de beste oplossing.
Veel internen waren er hier echter niet. Ik vermoed zo’n 60 tal.
Typisch voor dat internaat was wel dat de internen onderling Frans moesten spreken gedurende de week en ABN in het weekend want we gingen maar om de maand een weekend naar huis!
Dat Frans viel niet mee voor een 13 jarige. Maar we deden ons best en “ pas à pas, on va loin!”!
Vestiaire problemen werden in het middelbaar opgelost door het dragen van een uniform. Die bestond uit een bleekblauwe blouse en donkerblauwe plooirok in de week en op zondag dezelfde rok maar met witte blouse. Daarboven droegen we een donkerblauwe blazer met het embleem van de school erop en ….als finishing touch ons “ donkerblauw bolhoedje”!!!! Vooral dat laatste was een bron van hilariteit voor de jongens wanneer we op zondag even in groep mochten wandelen in de straten van de stad. Wij haatten dat hoedje en gebruikten het dikwijls als voetbal om erop te schoppen op de speelplaats na de wandeltocht. Natuurlijk buiten het oog van de bewaakster!!
Gedurende de week droegen we een bleekblauwe kiel boven ons uniform, kwestie van de kleren wat te sparen. Was wel handig want in de zakken kon je soms “ verboden” attributen meesmokkelen!.
( wordt vervolgd)