Ik ben dan wel mijn roots" ontvlucht" maar ieder vogeltje blijft zingen zoals het gebekt is!! Daarom in mijn eigenste taaltje de beste wensen en voor de "anderstaligen" la mème chose" !!.
Nieuwjaar 2012
't Is were zoverre de deure van 2011 stoat ip a gerre. Een hèèl nieuw joar voor te leven met malkoar. Liefde in 't ménage tussen de vint en de vrouwe en is ter ol è keer miserie of boel smiet olleszins met gèn meubels moar zet j'ip ne stoel. En laat het moar overwaaien da rottig gevoel want oe da je 't ook kèèrt of oe da je 't ook droait, 't is dedju stille woar dat 't nooit ne kèr woait.
Zie je momenteel nog nie van de straote gèn paniek, t' is ip da vlak noois nie te loate. Want wa zeggen ol die tupperware demonstranten oen ze geconfronteerd worden met under klanten? ' Een dikke, een kromme, een schele of een dulle ip ieder potje past er een ulle'.
Moar 'k wille ook nog teen en 't ander wenschen : 'k wense jundre wat da 'k zelve betrachte, bij dage een bitje werk en ruste by nachte. Als g' hongre et, een bete brood; als dorst joen kwelt, geen watersnood. Geen schuldn'n tenzij deze dat ge efnan kunt betalen met gepaste munt. En heel 't joar , lik of dat goat en stoat, geen pijn noch smerte aan je tand'n of an 't herte.
Kortom, 'k wense jundre 't beste voar noaste jare En 'k goa 't daarbie laten voor vandjare.
Ik zit weer volop in mijn oudejaarsblues. Dat heb ik altijd in de laatste maand van het jaar. De voorbije maanden - met alle ups en downs - passeren de revue. Ik lach of huil er nog een keer om, spoel ze op 31 december om middernacht met een glaasje bubbels weg en knal ze daarna richting eeuwigheid. Een heerlijk ritueel.
Oorspronkelijk zijn die knallen -
net als het verbranden van kerstbomen, bedoeld om de kwade geesten van
het voorbije jaar te verjagen. Dat deden de Germanen destijds al. Niet
met knallen, want het buskruit was nog niet uitgevonden, maar door heel
hard te schreeuwen en te joelen. Bovendien brachten ze offers - waarvan
onze oliebollen overblijfselen van zijn - om de goden te behagen.
De Chinezen, die hun nieuwjaar pas tussen 21 januari en 20 februari vieren, zorgen er voor dat het huis schoon is om de keukengod gunstig te stemmen. Lopende schulden worden afgelost en messen, scharen en naalden worden opgeruimd. Veilig achter slot en grendel kunnen ze het geluk van het nieuwe jaar in ieder geval niet kapot maken.
Ik weet niet of kwade geesten bestaan. Ik ken alleen maar kwade mensen. Als je maar lang genoeg je verdriet, frustraties en boosheid opkropt, word je vanzelf een kwade geest. Dat is de belangrijkste reden waarom ik ieder jaar mijn eigen 'huis' zo bewust opruim en de tijd neem voor mijn eindejaarsblues. Ik sta even stil bij het verdriet/tegenslagen van het voorbije jaar, pink desnoods nog een traantje weg en als het moet doe ik er zelfs nog een boksbalsessie achteraan. Net zo lang meppen tot je er bij neervalt, de beste manier om je frustraties af te werken. Dat ruimt op.
Vervolgens laat ik alle fijne en mooie dingen de revue passeren. Dan zit ik net zo wazig te glimlachen als de Mona Lisa. Maar schaterlachen zit ook in het pakket over alle domme dingen die ik deed en over alle valkuilen waar ik weer - soms tot 'bloedens' toe - ben in gedonderd.
Jezelf relativeren is dé methode om een depressie te ontlopen.
Het maakt niet uit wat je de komende jaarwisseling doet om het geluk voor het nieuwe jaar af te dwingen. Misschien eet je, net als de traditionele Spanjaarden, met oudjaar 'druiven voor geluk'. (Iedereen krijgt een schaaltje met twaalf druiven. Op het moment dat de klok 12 uur begint te slaan, wordt er één druif per klokslag gegeten) Maar één tip: laat dit jaar de televisie eens lekker uit.
Oudejaarsavond is een perfect moment om elkaar eens rustig over de mooiste en vervelendste gebeurtenis van het afgelopen jaar te vertellen én hoe je je daarbij voelde. Zeker weten dat er intense verhalen bovenkomen. En als iedereen als afsluiting een wens uitspreekt voor ieder in het gezelschap dan weet ik zeker dat je de mooiste stiltes zult beleven vóór dat het grote knallen losbarst. Dát levert tenminste 'televisie' op die je de rest van het jaar bijblijft…
Kennen jullie dat ook die lijst met goede voornemens, met stip op één het gewicht al wachten we misschien best nog oudejaarsavond af voor we eraan beginnen!
Vandaag 2011 jaar geleden was het " kerste-kind " drie dagen oud. Bijna levensvatbaar. De onbevlekte maagd was nog volop aan het bekomen van de koude bevalling. De herders, koningen en engelen lagen lam rond de kribbe, 3 dagen dansen en zuipen, zelfs in het jaar nul was dat teveel.
En dan ga je denken aan het jaar dat naar zijn einde loopt. Volgens sommigen zou België barsten, kraken deed het de afgelopen maanden wel al was het niet van de vorst of sneeuw. . Nog nooit was de miserie zo groot, nog nooit hadden we zolang geen regering en nog nooit reden de treinen minder stipt dan in 2011. Op persoonlijk vlak was 2011 goed, voor anderen dicht bij ons stukken minder. De mens onthoudt vooral de hoogtes en laagtes, afgelopen jaar waren er nogal wat diepe dalen. De ene natuurramp volgde de andere op, bedrijven gingen over de kop, er braken ziekten uit, er waren overstromingen, aardbevingen, tsunami's, de Arabische lente met de opstanden in verschillende landen, Pukkelpop en fukushima, de Noorse nachtmerrie… Alle rampen gebeurden op twee niveaus. Het ene was het niveau waar we zelf last van hadden en zullen hebben, het niveau dat ons geld kost: die kernramp, stakingen, economische crisis… Daarnaast had je de andere rampen, de echte, die waar miljoenen mensen rechtstreeks bij betrokken zijn. De rampen waren niet te overzien, vaak te snel vergeten. Misschien kunnen we volgend jaar iedere ramp waar we alleen maar geld mee verliezen in een apart journaal gieten, zendtijd....? 3u ‘s nachts. En van 18u tot 22u het echte journaal, over rampen die miljoenen mensen treffen. Titel? “De ver-van-ons-bed-show”. Misschien gaan er dan ogen open, of misschien gaan ze helemaal toe.
Het is weer zover. Hoewel ik elk jaar minder kaarten schrijf, blijft het toch nog steeds een schone gewoonte om hier en daar nog iemand die me aan het hart ligt met een persoonlijke kaart een gezond nieuwjaar toe te wensen. Omdat ik het echt persoonlijk wil houden schrijf ik mijn wensen nog altijd zelf maar... niet iedereen kan mijn gekrabbel vlot lezen en dat is dan weer een minpunt...
Naar het schijnt kunnen ze uit je handschrift heel veel opmaken over jezelf. Awel, ik zou graag weten wat ze in mijn schrijfsel zouden zien.
Zelf vind ik mijn handschrift niet direct mooi en vraag me af wat het zou betekenen voor de kenners?
Als ik mijn horoscoop ernaast leg, heeft het dan overeenkomsten?
Ben ik lui… consequent… koppig… naïef… zeker niet artistiek tenzij dat in de ongelijke vorm van mijn letters zou liggen ( haha)? Ik zou het echt niet weten.
Er wordt wel niet zoveel meer met de
hand geschreven, maar ik stuur nog echte kerstkaarten. (tenminste als ik
het adres heb) Het is ook zo leuk, wanneer de postbode een lading
retour- kaartjes in je brievenbus laat glijden. Dan kan ik mij weer verbazen als ik die handschriften zie…sommige echte karakterkrabbeltjes!!
Maar de kaartjes die ik verstuur - al dan niet leesbaar - dat doe ik met gans mijn hart en dat zal toch wel het belangrijkste zijn, denk ik…
Die kalkoen is nu al wel verteerd zeker en de wijn doorgespoeld dan mag het volgende geen probleem zijn! Af en toe moet een mens toch oefenen hé want er mag geen "sleet " komen op dat kleine lapje! Daar gaan we, oefen je mee?
- De zakkenrollende zakkenroller rolde een andere zakkenrollende zakkenroller zijn zakken.
- Fritsie mixte zijn whisky met een whiskymixer.
- Als vliegen vliegen en bijen vrijen dan vliegen de vliegen de vrijende bijen vliegensvlug voorbij.
- Roverovervallen vallen overal voor. Het valt voor dat bij een roveroverval, een rover, voorover, over een roverval valt. Maar een rover, heeft het er wel voor over, om tijdens een roveroverval, voorover, over een roverval te vallen. Want voor een rover, schiet er bij een roveroverval, altijd wel wat over.
- De tekkel tackelde de tekkel, maar toen de tekkel de tekkel tackelde, tackelde de getackelde tekkel de tackelende tekkel terug.
- De pasgewassen was was pas gewassen nadat de pasgewassen was gewassen was.
- Grote grazers grazen graag in grasgroen gras.
- De kok snijdt recht en de knecht snijdt scheef.
- Wij wijze wijven willen wassen witte wollen winterwanten, wisten wij maar waar warm water was.( alleen dat woordje wijven ligt niet goed in mijn mond )
- De koetsier poetst de gouden postkoets met gouden postkoets poets.
- De knap knippende, knappe ,kale kapper knipt en kapt knappe koppen knapper kaal, dan de knapste knap knippende, knappe kale kapper knappe koppen kaal kan knippen... knap hé?
Dit wordt een kort logje want vandaag heeft deze oma het druk, druk druk.
Zoals naar jaarlijkse gewoonten komen de kinderen en kleinkinderen hier Kerstavond vieren en wil oma dat het een gezellige bedoening wordt en daar komt toch wat bij kijken met zo'n bendeke! Ik ben ik al een paar dagen bezig om een echt Kerstmenu te bedenken en voor te bereiden. Ik ben er enkel nog niet helemaal uit voor ons glutenkindje, geen kroketten in ons frituurvet want onze kroketten zijn in broodkruimels gedraaid, geen hapjes zoals wij, geen taart zoals wij, saus niet binden met gewoon bindmiddel maar maizena ( gelukkig dat ik daar aan dacht) en zo gaat het verder...Maar de Kerstboom met de pakjes zal haar wel afleiden van het lekkers dat ze niet mag eten...
Maar voor de hele "riemram " hier begint en de living tegen het einde van de avond op zijn kop staat en oma erbij, starten we eerst met onze dochter in de bloemen ( zeg cadeautjes) te zetten want vandaag wordt ze 37!! Mensen toch wat worden we oud!! Een heel dikke kus en een gelukkige verjaardag dochtertje. En voor allen die hier aankloppen een gezellige Kerstavond en een Zalige Kerst.
Eerst even herinneren dat jullie nog steeds reacties kunnen geven maar ze verschijnen pas op de blog als ik ze goedkeur. Voilà dat moet het duidelijk maken voor diegenen die de vorige logjes niet lazen en denken dat er hier problemen zijn met reacties doorsturen.. Niet dus!!
En omdat we beter naar het einde van het jaar gaan eventjes glimlachen om de inhoudelijke en stilistische flaters, dat kan het mensdom veel vermaak schenken. Enkele fragmenten uit verzekeringsaangiften bij ongevallen:
- Er is een kalkoen uit mijn boerderij geslopen, zo de straat opgelopen en zo tegen een auto aangebotst. De schade is aan de voorkant.
- Mijn cliënte heeft bij het ronddragen van lidboekjes bij de tegenpartij tegen de kabel van het strijkijzer gelopen en is ontploft. - Dhr. Janssen welke per bromfiets de weg naar Zandvliet volgde, moest plots vertragen voor een hand welke uit de struiken te voorschijn kwam en dwars over de baan liep. - Met de achterbumper van mijn auto raakte ik de voorbumper van Mevr. Peeters en ik heb hem geschramd over een lengte van 4 centimeter.
- Hij had de breedte van zijn wagen niet volledig onder de knie.
- Indien er geen verzoening komt, ben ik verplicht hogere personen in aanmelding te brengen.
- Mijn vrouw heeft op 17/9/75 een kwetsuur opgelopen waarbij ze 14 dagen werkonbekwaam is gedekt door haar dokter.
- De koe zwaaide het hoofd omhoog en trof alzo de vrouw des huizes die aan het voederen was.
- Een duif dook door mijn veranda en beschadigde het glas. Maar erger, de duif vloog weg en nu heb ik geen tegenpartij meer. - Door een kromme draai van de bal van mijn zoon, vloog deze door de ruit.
- In de auto van de tegenligger bevonden zich twee bijzitten, die liepen kneuzingen op.
- Aangezien ik niet meer met mijn man samenleef, verzoek ik u een competente vertegenwoordiger langs te sturen.
- Mijn mening dat de betrokkene onder invloed was, wordt nog versterkt door het feit dat hij beschaafd Nederlands sprak.
- Mijn zoon wenst een bon voor het ziekenfonds, omdat hij anders niet ziek kan worden en het is dringend nodig.
Mannen...
Je hebt ze in alle maten en formaten.
We kunnen ze niet missen en het is daarbij ook wel handig om zo’n "specimen" in huis te hebben.
Toch moeten wij vrouwen wel bij de pinken blijven, want iedere medaille heeft ook wel een keerzijde.
Persoonlijk denk ik dat zij het Eva nooit vergeven hebben dat zij eerst in de appel heeft gebeten en dat zij ons eeuwig zullen laten voelen dat ‘Zij’ als eersten werden geschapen.
Ze vinden zeker dat wij zowaar blij mogen zijn dat ze een lichaamsdeel hebben afgestaan, om ons deel te laten worden van ‘de Schepping’.
Dit gezegd zijnde....
In deze drukke tijden hebben wij vrouwen toch wel het een en ander om handen.
Naast onze dagelijkse beroeps- of andere bezigheden, moeten we er ook nog voor zorgen dat alles perfect is voor de feesten. Zorgen dat voor iedereen een pakje onder de kerstboom ligt. Een boom zetten die we trouwens ook elk jaar eigenhandig " mogen" versieren, of er hangt geen bal aan… .
Van jut naar her lopen, met ellenlange boodschappenlijstjes om "Hèt Kerstetentje" tot een feest te maken, zorgen dat het geschikte tafellinnen netjes is en dat de feestkledij er piekfijn uitziet… .
En dan mag er niks meer tussenkomen of het zou toch wel normaal zijn dat, wij vrouwen, ook eens onze tellen kwijt raken.
Nu kwam er vandaag wèl wat tussen, want er was .......
Omdat ik door omstandigheden nog geen tijd vond om boodschappen te doen voor komende zaterdag, wordt het even stressen om te proberen naast het normale ook het abnormale rond te krijgen! Terwijl ik vandaag terugkwam van het boodschappen, moest ik plots brusk op de rem gaan staan zodanig dat de rug van mijn achterbank loskwam en naar voor klikte, waardoor de inhoud van mijn koffer op mijn achterbank kwam te liggen. Zo werd ik dus eventjes met mijn voetjes terug op de grond gezet. Omdat het er 's middags niet van gekomen was - door een paar onvoorzien omstandigheden - om naar gewoonte te koken, was ik danig aan het denken over het avondeten... vandaar...
Van de schrik lag ons menu snel vast: ”Gauw wat garnaaltjes halen en straks eten we "tomaat garnaal" met frietjes”.
Zegt mijn lieve slaapgenoot dan ’s avonds : “ Och…eten we nu nog warm? Voor mij was dat niet nodig, een boterham was best ok!
Ik weet dat hij het goed bedoelt en een schat is maar even, heel even dacht ik: “ Zal ik eens een nieuwe man maken uit een ander lichaamsdeel ?”
Bedankt aan iedereen die zoals naar gewoonte reageerde. Het duurde tot in de avond voor ik de reacties kon goedkeuren want ik was bij onze 2 zieken hé en had nu eens geen computer bij.
Of dat niet omslachtig is, werd gevraagd? Helemaal niet. Voor jullie verandert er niets en voor mij is het enkel een klik op goedkeuren en het bericht staat op de blog zoals jullie zien. En.... de spamsloebers waren er vannacht terug, om 4.02u. Ze hebben het 2 maal op hetzelfde logje geprobeerd maar toen ze zagen dat er niets verscheen hebben ze het blijkbaar opgegeven. De nacht ervoor hadden ze 43 logjes verpest. Om één spambericht zou ik me nog niet druk maken, om twee wellicht ook niet maar als je er 43 krijgt op een nacht...... trop is teveel en teveel is trop! Om die vorige 43 spams te verwijderen , ben ik meer dan 1 uur bezig geweest! Waarom? Je ziet wel op welk logje de reactie staat maar je moet wel telkens naar dat logje gaan en daar de reacties opvragen om de spam te kunnen verwijderen en dan weer terugkeren naar je laatste logje om naar de volgende spam op zoek te gaan en zo verder... Geloof me dat gaat niet in 1 muisklik want hun spam zat over 5 jaar verspreid....
Nu maar hopen dat die nieuwe manier van werken blijft lukken en dat ik uiteindelijk van die gasten verlost geraak en weer de gewone weg kan toepassen. Tot dan vinden we mekaar wel op deze manier, niet?
Omdat ik hier om de haverklap gestalkt wordt door spam , heb ik een paar ingrijpende veranderingen genomen.
Gisteren heb ik hier weer 43 spamberichten van ugg boots verwijderd vanaf het jaar 2007 tot en met nu , ze zitten gewoon overal. Webmaster heeft daar nog geen oplossing voor en ik ben het beu, zat... Daarom zullen jullie een tijdje niets zien als jullie een reactie geven. Maar geen paniek en het is niet nodig het een tweede keer te proberen want ik krijg die reactie in mijn mailbox en nadat ik die goedgekeurd heb , komt ze op de blog. Op die manier kan in ongewenste spam tegenhouden ( hopelijk) tenzij die mannen ook daar een oplossing voor hebben. Mijn bedoeling is die mannen te demotiveren want als ze niets zien verschijnen dan geloof ik niet dat ze dat 43 keer op een nacht zullen proberen zoals 2 dagen terug!
Hopelijk demotiveer ik daardoor mijn trouwe bezoekers ook niet , jullie reactie zal ik zeker niet weren, die komt op de blog . Ik hoop dat jullie blijven komen en reageren en dat die situatie hopelijk niet te lang moet duren.
Verder hou ik het kort, ik ga eens " vroeg" slapen want straks ga ik " oppassen" bij twee kleinkinderen bij de zoon thuis. Gisterenmorgen was de kleinzoon met de fiets gevallen (door de gladheid) en heeft een geschaafd hoofd, een knoet van een buil en een lichte hersenschudding en in de namiddag werd de mama opgebeld omdat één van de dochtertjes buikgriep heeft .... twee vliegen in één slag!!
Gelukkig heb ik het al gehad en is het ergste achter de rug en neen van mij heeft ze het niet overgenomen maar het hangt blijkbaar in de lucht. Ons glutenkindje is er ook nog niet helemaal bovenop en klaagt nog steeds van buikpijn maar de koorts is daar toch weg en hopelijk kan ze morgen al een halve dag terug naar school want eten doet ze nog steeds niet!! Er schieten dan nog 4 kleinkinderen over zonder buikgriep dus dat wordt spannend tegen Kerstavond.
Wanneer ik 's avonds als afsluiter van de dag nog even op mijn blog kom om het volgende logje af te ronden, dan schiet mij zo vaak het gedicht van Alice Nahon door het hoofd en maak ik er soms een eigen versie van:
't Is goed op mijn eigen blog te kijken, Nog even voor het slapen gaan, of ik een hand heb kunnen reiken naar hen die hier zijn langsgegaan...
Soms lees ik bij andere bloggers dat bloggen een passie geworden is een verslaving als het ware.. Misschien moet ik hen bijtreden, hoewel...
Een mogelijke verklaring voor deze verslaving zijn misschien de reacties. Velen zullen het niet zo rechtuit willen zeggen maar de bezoekers en collega-bloggers die je berichtjes lezen en hun bevindingen achterlaten dat kan enorm leuk zijn (in de meeste gevallen ) en dat zet je aan tot het schrijven van een nieuw logje. Reacties zijn fijn en het geeft je een aangenaam gevoel: "Mensen lezen mijn blog!" Op termijn ontstaat er ook een vertrouwensband tussen bepaalde bezoekers en de schrijver of host van de blog – waarbij je je voor een stuk geroepen voelt om je blog dagelijks of wekelijks bij te werken. Er zijn wellicht nog ontelbare mogelijke verklaringen te vinden, zoals de drang om op een eenvoudige manier een dagboek bij te houden of de nieuwe mensen die je leert kennen...
Voor mij is mijn blog eerder een deur naar de buitenwereld. Ik ben altijd al zo'n gevalletje geweest dat mensen rondom zich nodig had hoewel... zelf deuren platlopen doe ik niet. Ons ma had daar een eigen visie op toen ze het over mij had, dan zei ze: " Diene numero ,die zou klappen tegen een hondje met een hoedje op"
Via deze weg bouw je een kransje op dat dagelijks even binnenspringt om virtueel een " klapje" te doen. Veel en lang moet dat niet zijn, gewoon een paar woorden, een vriendelijke groet, een kwinkslag of een klopje op de schouder. Wanneer ik mijn teller mag geloven dan komen hier dagelijks meer dan honderd lezers langs maar het zijn toch meestal dezelfde " onbekende bekenden" die een reactie nalaten. En daarom kijk ik uit naar die onbekende, bekenden en "vergeten" die al eens om te reageren dan mis ik hen en denk ik " tiens al een tijdje x niet gehoord, zou die ziek zijn of weg zijn of zou er iets schelen, Misschien even langsgaan op de blog..".? En zo ontstaat een virtuele band .
Maar ook op een ander gebied is een blog voor mij een uitweg... Wie mij kent die weet dat mijn tetter niet lang stilstaat en ik er graag lachend en grappend tegenaan ga maar er schuilt ook nog een tweede ik in mij en die is eerder reflecterend, gaat graag eens iets dieper op de dingen in en staat soms te vaak stil bij problemen of minder aangename gebeurtenissen en die "ik" kan zich blijkbaar het best uiten via de schrijvende weg . Zo is dat blogje dan ook een handig dingetje om als uitlaatklep te dienen en mijn innerlijke in evenwicht te houden. Jongens toch wat een bedoening om gewoon te zeggen dat schrijven op mijn blog mij de kans geeft om me op een andere manier te uiten dan verbaal!
Dus lieve mensen op het einde van het jaar , als ik alles eens op een rijtje zet dan moet dit ook van mijn hart:
" Bedankt jij en jij die dagelijks langskomen maar vooral jijdie de moeite neemt om je even kenbaar te maken en een reactie na te laten. Dat korte contact maakt de wereld een stuk warmer, hartelijker en mensvriendelijker dan de maatschappij soms laat uitschijnen"!
Daarom als afsluiter dat pareltje van Alice Nahon dat de decennia overstijgt...
t Is goed in 't eigen hert te kijken
Nog even vóór het slapen gaan, Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan
Of ik geen ogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei;
Of ik aan liefdeloze mensen
Een woordeke van liefde zei.
En vind ik in het huis mijns herten,
Dat ik één droefenis genas,
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom één hoofd, dat eenzaam was...;
Dan voel ik op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avondzoen...
't Is goed in 't eigen hert te kijken
En zó z'n ogen toe te doen. Alice Nahon.
PS: jullie hebben het al begrepen hé , ik voel me stilaan beter!
Van je vrienden of kleinkinderen moet je het hebben, je krijgt het, zomaar en je kijkt er naar en dan is het natuurlijk al te laat. Besmet!
Een paar vrienden en ons kleindochtertje kregen het al voor mij en nu was het aan mijn beurt, midden in de nacht, wakker worden, niet weten waarom, liggen woelen, koppijn en zweten .Ziek dus,een combinatie van griep en buikgriep zodat ik vandaag samen met ons kleindochtertje op de schoot meer lag en hing dan rondliep.Vroeger weerstond ik elke besmetting maar ik weet niet wat het is, nu neem ik ze zo maar over. Hopelijk is het van korte duur en ben ik er vlug bovenop want ziek zijn is niet echt mijn dada ( van wie wel!!) Jullie zijn
dus gewaarschuwd, door dit postje te lezen heb ik jullie besmet, laat
het wc papier en de aspirine of dafalgannekes maar aanrukken. Een verwittigd man is er twee waard.
Nog steeds geen inspiratie en met een ziek kleinkind hier zal die ook niet snel komen!!
Willem, Valeer, Tone en Johan zitten te kaarten in den " Beiaard" en tussen het delen wordt er van het een en het ander geklapt. 't Gesprek viel bij louter toeval op de invloed van het lezen van boeken tijdens de zwangerschap. Zegt Johan: "- Dat is raar, maar mijn Kristien had een boek gelezen over " De twee wezen" toen ze in positie was en we kregen toch wel een tweeling zeker!" -" 'k Heb nog zo ver niet gedacht, zegt valeer, maar nu dat je het zegt, als mijn Antoinette onze drieling kocht, had ze juist " De drie Musketiers " gelezen.. -" Moord, roept Willem en hij kletst zijn kaarten op tafel. " - " Mijn vrouw is pas begonnen aan Alibaba en de 40 rovers..."
Gevonden in mijn mailbox en bij gebrek aan inspiratie..... Wij horen altijd de vrouwenregels. Daarom nu eens de regels van de mannelijke kant
DIT ZIJN ONZE REGELS:
-- Borsten zijn om naar te kijken, en daarom doen we het ook.
Probeer dat niet te veranderen, werk liever mee. Trek een strak truitje aan of zo!
-- Leer met de toiletzitting om te gaan. Je bent een grote meid. Staat hij omhoog, laat hem dan gewoon zakken. Wij willen hem omhoog, jullie naar beneden. Jullie horen ons toch ook niet klagen!
-- Zondag = sport !
Net als 'volle maan' of 'eb en vloed ' laat het zo...
-- Winkelen is geen sport. En NEE, we gaan er ook niet over denken !
-- Huilen is chanteren !
-- Vraag wat je wilt, laat ons even duidelijk zijn!
-- Subtiele hints... werken niet
- Sterke hints ... werken niet
- kennelijke hints... werken ook niet
ZEG HET MAAR GEWOON ......
-- Ja en NEE zijn perfect acceptabele antwoorden op eigenlijk alle vragen.
-- Kom naar ons met problemen die je echt opgelost wilt zien. Dat is wat we doen... oplossen....
-- Voor sympathie en onzin heb je vriendinnen!
-- Een hoofdpijn van 17 maanden is een probleem waar je mee naar een dokter moet.
-- Alles wat we 6 maanden geleden hebben gezegd, is niet meer bespreekbaar. In feite is alle commentaar verlopen na 7 dagen.
-- Als je denkt dat je dik bent, zal het waarschijnlijk ook wel zo zijn!
Vraag het niet aan ons.
-- Alles wat we zeggen heeft twee kanten.. Als de ene kant 'boos' of 'kwaad' maakt... bedoelen we dus de andere kant!
-- Of je zegt ons wat te doen. Of je zegt hoe we het moeten doen;
- niet allebei
- en als je het zelf beter weet.. doe het dan ook zelf!
-- Als je wat wilt zeggen.. doe dat dan tijdens de reclame!
-- Christopher Columbus vond zijn eigen weg.... WIJ OOK !!!!
-- Als het jeukt, dan krabben we... en dat blijven we doen!
-- Als we vragen of er iets is en jij zegt; "niks", dan doen wij ook alsof er niks is.
We weten wel dat je jokt, maar dat is geen discussie waard, ga dan achteraf niet lopen zeuren dat we er geen aandacht aan besteden.
-- Als je een vraag stelt waarop je geen antwoord wilt hebben, verwacht dan een antwoord dat je niet wilde horen.
-- En als we weer eens ergens heen gaan..... écht waar..... alles staat je goed.. heus.
-- Vraag ons niet waar we aan zitten te denken, tenzij je bereid bent om te praten over : Seks.. sport.. of over auto's.
-- Je hebt genoeg kleren! Een 3de werelddorp is er jaloers op !
-- En je hebt teveel schoenen. De "Schoenenreus" zou willen dat hij zo'n goed assortiment had!
-- Ik ben in vorm.... Rond is ook een vorm.
En als slot stond dan : Bedankt dat je dit hebt willen lezen, ik weet het.. Ik moet vannacht op de bank slapen. Maar weet je : wij mannen vinden dat niet erg, Het is net kamperen!
Stuur dit aan zoveel mogelijk mannen... om ze laten lachen.......
Stuur dit aan zoveel mogelijk vrouwen.... kunnen ze wat van leren.
Dames niet steigeren, maak je niet dik, dun is in de mode !!
Omstandigheden kunnen ons soms gevoelsmatig sterk nostalgisch maken. Af en toe leeft ook dat gevoel sterk in me. Ik kan dan zitten mijmeren bij een oude foto waarbij mijn gedachten van hot naar her springen, bij dingen die er vergeten bijstaan of bij plaatsen die nog ruiken naar een ver verleden.
Geschiedkundige plaatsen zijn dus altijd al aantrekkingspolen geweest voor mij meer door de herinnering aan de mensen die er toen rondliepen dan door de gebouwen. Maar soms zit die nostalgie ook in een klein dingetje, iets doms, iets waar veel mensen niet zouden bij stilstaan, iets wat velen achteloos zouden wegwerpen, iets zoals... het plastieken “Maria flesje “ dat hier vergeten op een kast staat.
Van wanneer dat flesje dateert, weet ik niet meer maar ik herinner mij wel dat ik het gekregen heb van ons ma ergens in de jaren ’80 toen ze naar Lourdes geweest was. Het is een flesje nog voor de helft gevuld met gewijd water . Ik heb het gisteren sinds lang weer eens in mijn handen genomen terwijl mijn gedachten teruggingen naar die tijd toen ma voor ieder van ons zo’n flesje mee had en hoe we toen nog lachend gezegd hebben : ” Is het de bedoeling om dat water te gebruiken om de kaars die je in Lourdes aangestoken hebt te doven mocht ze te goed haar dienst doen?” Voor de " onwetenden" het was in "de vorige eeuw" een algemeen gebruik als je in Lourdes kwam een kaars aan te steken om voor nageslacht te zorgen. Het flesje heeft misschien zijn zin verloren maar niet zijn waarde want het blijft een herinnering aan ons ma.
Dat is wat ik in het begin bedoelde met " zo van die dingen.... totaal onnuttig en al jaren achteloos vergeten"... IK ben zeker dat de anderen dat flesje al lang weggegooid hebben maar hier sta ik nu met dat flesje in mijn hand en kan er nog niet van scheiden want het heeft een emotionele waarde voor mij. Ik heb het dan ook maar stilletjes teruggezet met dat "gewijd water" en al....
En we zijn reeds bij de letter K De K van .....kanker, het eerste wat door mijn hoofd gaat maar daar had ik het eergisteren over, dus grijp ik naar een prettiger woord terug!
Kinderjaren
Ik wil mijn kinderjaren zeker niet idealiseren maar ik mag wel in mijn handen wrijven want ik heb mooie kinderjaren gehad : ik kon genieten van een grote fysieke vrijheid iets wat quasi onbestaande geworden is. Wij speelden op straat, wij bouwden een kamp, we konden fietsen dat onze tong tussen de spaken draaide, we klommen in bomen.... een enige tijd! Er was toen ook nog buurtschap.. Mijn ouders zaten ’s avonds nog buiten met de buren te praten terwijl ze ons een beetje in de gaten hielden. We hebben lang geen Tv gehad en moesten zelf ons plezier zoeken. Ik heb nog de luxe gekend om als kind met vallen en opstaan groot te worden. Ik had veel speelkameraadjes en ik moet toegeven dat ik een beetje een kwajongen was, een klein " broekvegertje" dat ervan hield om kattenkwaad uit te halen maar dat was steeds zo onschuldig en eerlijk… Af en toe komt dat kind nog wel eens in mij boven .....
Kleine oortjes vangen ook al eens iets op of die gastjes voelen zelf wel aan dat er iets misgaat. De uitslag van de scan zette dit weekend op zijn kop en dat ontgaat ook een kind niet. "Mama, wanneer mag bomma terug weg uit het ziekenhuis?" " Dat weet ik ook niet Th. want bomma is ziek." " Wat heeft bomma dan?" en de papa probeert aan een 7 jarige uit te leggen wat er nu al een hele tijd aan de hand is. " Zal bomma dan doodgaan?" " Dat weten we niet Th. maar het kan." " Maar ik wil dat niet en ik vind dat helemaal niet leuk". Wat zeg je dan tegen zo'n kind. Maar hij heeft antwoorden nodig want hij is de enige van de kleinkinderen die het nog af en toe over mémé ( mijn ma) heeft en vragen stelt waar mémé nu is. Blijkbaar is dood zijn voor hem iets waar hij mee bezig is...
" Mama, als bomma doodgaat dan zal ik dat heel erg vinden voor bompa want dan blijft hij helemaal alleen achter."... Een kind van 7 dat de pijn van de bompa boven zijn eigen verdriet stelt...ik wist even niet wat gezegd toen de dochter het mij vertelde. Zoiets doet echt pijn en je staat machteloos. Ik denk dat we enkel met heel veel liefde en warmte onze lieve schat kunnen opvangen ...en blijven hopen dat het toch niet zover komt, nu toch nog niet!
Terwijl we met een bang hart de uitslagen van de scans van een heel dierbare vriendin afwachten om het uiteindelijke verdict te horen, moet ik toch even mijn gal spuwen. Ik heb wel geen galblaas meer maar de productie van dat bittere goedje lijkt nog volop te werken. " Galgenhumor " is dit want ik heb helemaal geen zin om gek te doen!
Het valt mij op dat nu al 4j na elkaar telkens rond dezelfde periode ( naar het eind van het jaar toe) iemand in de familie of vriendenkring gekraakt wordt door het verdomde demon K
.
Ik haat je K om de manier waarop je de laatste jaren in ons leven binnendringt. Het begon bij mijn maatje in 2007. Een “jonge” vrouw van 59 dolgelukkig met de geboorte van haar eerste kleinkind. Een meisje dat de pijnlijke herinneringen aan haar eigen verloren dochtertje zou moeten verzachten. Maar je gunde het haar niet, je ontnam haar de kracht en het leven in een paar maanden. Ik heb je toen verwenst zeker toen ma het jaar erop drie maanden lang vocht tegen die afmattende en pijnlijke verwoesting omdat jij met een onherkenbare drift haar lichaam overwoekerde! En nog was je niet voldaan want weer een jaar later had je een nieuw slachtoffer een heel goede bekende met wie we jaren samen geleefd hadden in Nigeria, 60 j borstkanker. Ze mistte zelfs op twee weken na het huwelijk van haar dochter.
Maar nog is je honger niet gestild , je wringt je opnieuw binnen in onze intieme kring. Het begon vorig jaar eind oktober met een vretende baarmoederkanker. Een operatie, bestraling en 2 chemo's verder bleven we hopen dat het gevaar geweken was, maar neen, opnieuw eis je je plaats in het leven van een lieve vriendin. Je gunt het haar niet dat ze geniet van haar twee schatten van kleinkinderen waar ze zo van houdt en omgekeerd. Ben je dan nooit verzadigd? Het is beangstigend hoe jij je in elke familie binnenwringt, verwoestend, pijnlijk en nooit aflaat. Hier en daar is er een enkeling die jou trotseert en overwint maar jij slaat dan bij iemand anders terug want je honger lijkt niet te stillen.
Vaak hebben mensen het zo moeilijk om met kanker om te gaan.
Van familie en vrienden verwacht je dat ze je steunen, maar dat draait soms anders uit. De diagnose "kanker" maakt ook bij hen grote emoties los. Kanker zet een mens zijn leven op zijn kop. Alles komt op losse schroeven te staan.Je wordt opeens geconfronteerd met je sterfelijkheid. Op dat moment dat je houvast nodig hebt, stabiliteit in de chaos dan pas leer je je echte vrienden kennen. Maar zelfs die kracht is niet voldoende om dat demon tegen te houden!
Diegenen die van echte kerstbomen houden zullen zich misschien geviseerd voelen maar dat is echt niet mijn bedoeling. We zijn nog steeds een vrij land ( mag ik hopen) en elk mag nog een eigen visie hebben op de "de dingen des levens".. ( smile)
Ik heb er deze week echter alweer drie zien vervoeren. Prachtige, grote dennenbomen van zeker een meter of 10 hoog op een oplegger, hun mooie, frisgroene takken met naalden opgebonden met zware touwen, ontheemd van hun geboortegrond, afgezaagd. Ze zullen waarschijnlijk een bestemming krijgen op één of ander groot marktplein. Daar worden ze dan versierd met lampjes en kerstballen. Aan hun voet een kerststal. Liefst met echte dieren en als het kan ook nog een Jozef en Maria, uit de plaatselijke amateurstheatergroep. Ik vind het een zielig zicht, die wondermooie bomen op die opleggers. Jarenlang stonden zij ergens stil in een bos, statig, sterk. Ze boden onderdak aan honderden insecten, vogels en andere bosbewoners. Dan komt er plots een mens met een kettingzaag en enkele uren later staat de boom te verkommeren op een dorpsplein. Een week of twee houdt hij zich sterk, daarna laat hij zijn naalden vallen en sterft langzaam af.
Tijdens elk journaal, in ieder weerbericht, worden we eraan herinnerd dat de mens stilaan de natuur kapot maakt...maar toch haalt iedereen tijdens de kerstperiode een al dan niet afgezaagde boom in huis. Er zijn nochtans genoeg alternatieven. Je kan een nepboom in huis halen. Al betaal je voor een mooi exemplaar wel een hoop geld, maar je kan er dan ook jaren mee verder. En geen vallende naalden! Of je kan een boom kopen met wortel! Tijdens de kerst zet je hem binnen en onderhoud je hem door hem regelmatig water te geven. De rest van het jaar zet je hem buiten en geniet je verder van zijn eeuwig groene praal en pracht. Het klinkt misschien onnozel, maar voor mij is het een stap in de goede richting. Een stap terug naar de natuur, in de plaats van er weer verder vandaan.
Maar ik wil niemand zijn kerst verstoren want ik ken enkele heel goede vrienden die ook voor de echte boom kiezen dus.. in deze tijd van "peins en vrede" zeg ik dan maar ... ieder zijn meug maar ik hou het bij mijn nepboom die - eenmaal versierd- bijna niet te onderscheiden valt van die echte. Dit weekend begin ik eraan!
Decemberdagen...
Korte, sombere dagen... Lange, gezellige, sfeervolle avonden... Koude nachten... Soms een dageraad om dromerig bij te worden, soms ééntje om je om te draaien en weer onder de wol te kruipen... Avonden vol sfeer, als je in de late namiddag het zonlicht ziet temperen en je met enige kaarsenpitten je woonkamer omtovert in een sprookjesachtig geheel, waarbij je mijmerend naar de dansende lichtjes kijkt... En zo zwerven de dagen uit, van het ene uiterste naar het andere, net als je gemoedstoestand...
Grijze dreigende wolken, gevolg door kletterende regen - of hagelbuien... Windstoten die om het huis gieren en aan alles schudden dat los of vast zit... Bladeren in alle tinten die een macabere dans voeren op het terras, om uiteindelijk doods en vaal te gaan liggen in één of andere hoek... Maar soms scheurt de grijze massa open en schittert de waterige blauwe lucht, doorweven met te fel zonlicht in je gezicht, zo fel dat je ogen er pijn van doen, zo hevig dat je opnieuw moet wennen aan klaarheid en licht... En naar de avond toe, als de horizon goudroze kleurt, de schaduwen snel langer worden, de wind gaat liggen en de schemering de bovenhand krijgt, wordt ook je hart gevuld met kalmte en rust. Je berust in het feit dat je deze tijd van het jaar moet nemen zoals die is, met z'n grillen en nukken, met het weinige licht dat je gevoel moet opsmukken... Je geniet van de geur van rottende bladeren onder je voeten als je wandelt, je trotseert de natte kou die straks in de warmte van de woonkamer, je wangen appelrood zal kleuren... Herfst, grillig, weemoedig, wanhopig zich werend tegen de oprukkend winter... een tijd om te bezinnen, momenten om depressies te overwinnen... Herfst in al zijn geuren en kleuren, een seizoen vol karakter de voorbode van een winter die nog moet beginnen...
Na mijn logje over litanie aan de wiskunde ging ik in gedachten terug in de tijd toen we "ten passe en ten onpasse" litanieën afdreunden . En dan zag ik opeens die jaarlijkse processies waar " ave's en onze vaders" ook schering en inslag waren!
Mijn kinderjaren werden volladen door veel katholieke rituelen dank aan de scholen die ik doorliep en een belangrijk onderdeel daarvan waren die jaarlijkse processies.
Ik woonde in een landelijk, braaf dorp waar die processie een jaarlijks hoogtepunt vormde. Die grote processie was altijd een voorbode van de jaarlijkse kermis. Eerst God en de Kerk en daarna eten, plezier en bier! In die processie liepen de mensen en kinderen met plechtige gezichten en in " Engelen" klederdracht in een lange devote sliert door de hoofdstraten van mijn dorp om dan te eindigen bij de Kerk. Langs de huizen weerklonken dan weesgegroetjes en onze vaders en werd de litanie van de heiligen herhaald en herhaald. Voor veel vensters stonden dan liefdevol opgezet in een gezonde naijver met de buren op een wit kanten kleedje kleurige H.Hartbeelden en Mariabeelden onder een glazen stolp.
Het hoogtepunt van de stoet was de pastoor die devoot de gouden monstrans in zijn handen hield terwijl de misdienaars uitbundig zwaaiden met glanzende, koperen wierookvaten. Bij het passeren knielden de mensen op de trottoirs en sloegen met gebogen hoofd een kruis..
Zoals de meeste katholieke meisjes begon ik als bloemenmeisje. De bloemenmeisjes, die vooraf gingen aan de priester die het Heilig Sacrament droeg, strooiden met gulle hand de tere blaadjes en kleurrijke snippers papier. Ik was pas acht jaar oud toen ik daar in mijn lange witte jurk op mijn witte gympjes en met mijn witte handschoentjes aan meeliep in de processie. Op school hadden we niet alleen geoefend hoe we plechtig moesten lopen - langzaam, met zulke kleine pasjes dat de neuzen van je gymschoenen niet onder je jurk tevoorschijn piepten en met neergeslagen ogen - maar waren we ook gewaarschuwd om niet al te scheutig met onze bloemblaadjes te zijn omdat onze mandjes anders te vroeg leeg zouden zijn.
Het was een hele eer als je daar mocht aan meedoen, zoals het ook een eer was als je in de processie mocht meelopen. Dat na die rondgang op turnpantoffeltjes de meeste kinderen pijnlijke voeten hadden en vermoeide armen van het dragen van houten panelen met gezegden erop, dat speelde allemaal geen rol. Als je maar mocht meelopen! Of ik het nu nog zou doen?
Soms ben je naar iets op zoek en dan bots je op iets anders...En wat voor iets!!
Zo was het hier gisteren ook en naast een brok nostalgie bleef hier ook nog dat vervlogen stukje studententijd opspelen... Ik heb jullie al verteld dat we geen gewone klas waren daarom wil ik jullie de volgende creatie die ons door de zware examentijden moest loodsen, niet onthouden.
Ora pro nobis!!
Voorzanger: O hoge Wiskunde Allen: ontferm u over ons.
Voorzanger: Grote Piet Agoras, Euclides, Einstein, Ptolemaeus en andere knappe bollen, Allen: ontferm u over ons.
Voorzanger:Vak van vaak, vooral de maandag, Allen: ontferm u over ons.
Voorzanger: Vak van slapeloosheid, vak van vreselijkheid, wreedaardig vak, verschrikkelijk vak, vak van haat en afkeer, steen des aanstoots, Allen:Ontferm u over ons.
Voorzanger:zwaard des aanstoots boven onze hoofden, beul van onze jeugd, onherroepelijke ramp van onze proefwerken, dief van onze punten, misbakken peer van onze rapporten, buis der buizen, speelmakker van onze vakanties, dikke nul, grote zero, grote bros, vriend van onze blokkers, lust van de zageventen, mes van de leraren, Allen: Ontferm u over ons.
Voorzanger:Axioma van onze onvergetelijke luiheid, oneindige cirkel van onze inspanningen, snijpunt van onze straffen, hypotenusa en allerhande rechthoekszijden van ons groot verdriet, koord van onze zelfmoord, telraam van onze moeilijkheden, wanhoop van onze moeders, razernij van onze vaders, kaalheid van de professoren, wiskundig labyrint van stellingen en formules, wiskunde, rommelzolder van lijnen, hoeken en kegels, mispunt van alle merkwaardige producten, Allen: ontferm u over ons
Voorzanger: van alle pseudo problemen, van alle aanhangers van x en y, van logaritmen, cosinussen , orthogonale dinges en voorhistorisch ongedierte. Allen: Verlos ons heer.
Voorzanger: Als schapen werden we naar de slachtbank geleid. Allen : En onder de onnozelen van geest gerekend.
Voorzanger: OREMUS: Lieve, zeer verstandige leraars, die het vroeger zelf ondervonden hebben en weten dat het geen kinderspel is, geef in uw grote barmhartigheid een beetje meer punten, minder werk en nooit meer schriftelijke ondervragingen, opdat we alle problemen mogen begrijpen en de vreugde van een eeuwig verlof genieten! Allen: Amen.
Voorzanger: En dat ons verstand in vrede roeste! Allen: AAAAMEEEEEN!!
Ik zal maar al een paar copies opzij leggen want ik weet nu al wat we op de volgende klasbijeenkomst zullen doen!
Jongens jongens toch, ik lees en hoor dat de Sint al op veel plaatsen langs geweest is maar hier is het weer noppens, nada, niente...Ik zal nog rap proberen om hem een brief te schrijven maar... ik vrees dat ik er nooit in slaag om een gans jaar braaf en lief te zijn en dat mijn brief een smeekbede in de woestijn zal zijn.. Maar wie niet waagt niet wint , denk ik dan maar. Dus daar ga ik:
Oh goede Sint, jij grote kindervriend.
Sint met al jouw pieten, laat mij toch mee genieten.
Genieten van geschenken,
die jij kindjes toestopt op hun wenken.
Daarmee doe jij mij toch zo’n plezier,
als je mij laat delen in het vertier.
Maar waarom Sinterklaas, als ik dat mag weten, ben je mij sinds jaar en dag vergeten?
Lieve Sint, je vergat mij zelfs vorig jaar, al scheelde dat geen haar.
Weet je nog toen ik jou vorig jaar ontmoette,
toen ik jou in die winkel groette?
Al was de rij met kinderen nog zo groot,
ik vergreep mij aan de kans die zich bood.
Ik duwde al dat kleins eventjes opzij en wij stonden ogenblikkelijk zij aan zij.
Samen voor een foto poseerden wij, och goede Sint, wat was ik blij!
Hopelijk koester je geen wrok, omdat ik die dag per ongeluk aan jouw baard trok.
En het spijt mij ontzettend,
ik was gewoon erg onoplettend.
Lieve Sint, het was echt een ongeluk,
maak je alstublieft niet druk.
Mijn geluk, oh goede man, kon toen niet op,
maar toch maakte je wederom bij mij thuis geen stop.
Ik was heel die decemberdag heel erg verdrietig, en ik voelde mij bijzonder nietig.
Dagen heb ik gehuild, gesnikt, geweend en weken gepruild.
Maar dit jaar heb ik weer hetzelfde verzoek, kom toch eens bij mij op bezoek.
Er is geen enkel geschenk waarmee je mij niet blij kan maken, zolang je maar eens tot bij mijn schoentje kan geraken.
Lieve Sint, mijn schoen vind je op de vertrouwde plek, samen met heel wat lekkers voor jezelf en jouw paard zijn bek.
En ik laat het maar even weten,
ook de Zwarte Pieten zal ik niet vergeten.
Ik wacht vol spanning op jouw komst,
kon jij maar horen hoe mijn hart er van bonst.
Hopelijk tot gauw, o goede Sint,
want anders ga ik weer compleet door het lint.
Zoals jullie weten, heb ik een zeer katholieke schoolopvoeding gehad .
Ja, het scheelde niet veel of jullie waren hier met een nonneke aan het chatten .
De leraren godsdienst wisten ons te vertellen dat je best de dag begint met een gebed gewoon als dank voor wat je krijgt en als dank voor wat nog komt. Awel, ik heb dat goed onthouden!!
Ik ga daarom deze dag eens keer beginnen met een gebed om te bewijzen dat die lessen niet allemaal praat tegen de vaak waren!
Oh Heer
, Dank dat ik deze morgen niet te erg ben verschoten voor de spiegel toen ik deze halfuitgeslapen dame als ontbijt kreeg! Dank u voor de woorden die ik toegestuurd kreeg!
Dank u voor het bestaan van deze bloggroep! Dank u voor de vriendschap die ik via mijn scherm krijg. Dank u voor de woorden van steun en moed in moeilijke tijden.
Bedankt dat je mensen een hart hebt gegeven!
Ik zou ook willen bidden, voor al de zieken die op beterschap hopen. Ik bid dat oorlog geen geldzaak wordt. Ik bid opdat ruzies zouden verbannen worden. Ik bid dat deze bloggroep nog jaren zou mogen bestaan.
Maar ik bid vooral dat elke mens zijn plaats van geluk mag vinden op deze wereld.
Groetjes Natoken
ps
Dat was nu eens een les die ik kreeg van mijn leraar godsdienst, maar waarvoor ik echt niks van buiten hoefde te leren.
Gewoon rond me kijken en van woorden een gebed maken, voor wie het ook mag bestemd zijn!!
Ik zal mij ons mogen reppen om dat alfabet dit jaar nog rond te krijgen. Maar ach, lukt het niet, dan heb ik nog " stof" om volgend jaar een paar logjes over te maken als de inspiratiebron opeens opgedroogd is!
J de j van
Jaloezie
Jaloezie zal wel eigen zijn aan elke mens denk ik maar ik maak wel een onderscheid tussen gezonde jaloezie en jaloezie omdat je iemand iets niet gunt. Iemand iets niet gunnen, dat vind ik een teken van zwakte en daarom ongezonde jaloezie. Dat is verspilling van tijd en energie. Als je tevreden bent met jezelf en wat je hebt en verwezenlijkt hebt, dan is er geen plaats voor afgunst. Vandaar, als ik bv sta aan te schuiven naast een grote, opzichtige en luidruchtige bolide die de aandacht wil trekken, dan denk ik…” die staat toch ook maar schoon in de file”! Mensen die mij iets niet gunnen, ga ik liever uit de weg want het is een onbegonnen zaak om daar tegen in te gaan!
Maar misschien roept de j totaal andere gedachten bij jou op zoals jeuk, jicht , jacht, joekel, juich, jubel....joost mag het weten. Ben benieuwd!
Toen ik onlangs mijn boodschappen ging doen, stond ik daar plots in een lange rij aan te schuiven.
Ik dacht eerst nog dat er weer één of ander in reclame stond, maar het viel mij op hoeveel jonge kinderen daar in die rij stonden.
Toen ik even boven hun hoofden uitkeek, zag ik de ware reden van hun bezoek.
Joepie…de Sint is weer in het land!
Ik haastte mij naar huis om rap een brief te schrijven met al mijn wensen, tot ik er opeens aan dacht dat ik er verleden jaar en het jaar voordien zoals zoveel jaren ervoor ook al één geschreven had en er nooit een antwoord had op gekregen.
Toen ik in mijn archieven ging kijken was het niet alleen verleden jaar dat hij mij vergeten was, maar al bijna 60j dat hij hier niet meer door mijn schouw gekropen was.
Daar lagen ze allemaal naast elkaar, mijn brieven met veel vlijt geschreven.
Al mijn wensen in schoonschrift zodat de Sint ze met zijn gewone bril zou kunnen lezen.
Maar nee…ik kreeg ze allemaal terug en paste jaar na jaar mijn wensen aan.
De eerste brieven durf ik nu zelfs niet meer te versturen uit vrees dat de Sint en zijn Pieten hun lach niet zouden kunnen inhouden.
Ja, wie vraagt er nu nog een houten blokkendoos of een mooie diabalo of een nieuwe kaatsbal?
Sommige van mijn wensen behoren al tot het antieke speelgoed en worden duur aangekocht om als decoratie op één of ander meubilair te belanden en het met een strenge wijzende vinger te verdedigen tegen de grijpgrage handjes van kinderen die het speelgoed met ongeloof aankijken.
Soms stel ik mij de vraag of er nog wel brieven geschreven worden naar de Sint, of zou de jeugd tegenwoordig een mailtje sturen met een digitale foto van een schoen met daarin een virtuele wortel of raap?
Ja, waar is de tijd dat ik het veld opging om er een schone raap uit te zoeken voor de schimmel van de Sint, de ezels van de pieten kregen dan weer een paar wortels die normaal gezien voor de hutsepot bestemd waren.
Alles werd netjes met de schoon geschreven brief in mijn schoenen gelegd en raar maar waar, ’s anderdaags was alles verdwenen.
Ik kon - naar het schijn - toch zo braaf zijn in de periode van Sinterklaas en dat zal de Sint ook wel gelezen hebben in zijn groot Sintenboek.
De nacht van 5 op 6 december kroop ik altijd heel nerveus in mijn bed en lag ik aandachtig te luisteren of ik de Sint of zijn Pieten niet op ons dak hoorde stappen.
Ik hield ook het dak van de buren in het oog want de oude man zou zich maar eens moeten vergissen.
6 december was de dag waar ik al wakker was voor ze mij kwamen oproepen en waar ik haastig de trap naar beneden afdonderde op zoek naar mijn schoen.
En daar stond die dan bedolven onder de geschenken en onder het goedkeurende oog van mijn ouders.
Het was alsof zij de Sint in hoogsteigen persoon kenden en ze de oude man langs de deur had binnen gelaten zodat hij door onze smalle schouw niet hoefde. Het speelgoed lag op de grond zoals de Pieten het altijd leggen omdat ze geen tijd hebben om alles schoon te schikken.
Op tafel lagen de picknicken uitgegoten tussen de marsepeinen varkentjes, de chocolade figuren, de mandarijntjes en de rode appeltjes van uit Spanje, alles gezellig door elkaar zodat het op meer zou lijken.
Al vond ik dat die mandarijntjes wel verdacht goed leken op die welke ma twee dagen eerder had gekocht..
Een paar strips en een paar leesboeken maakten meestal het lijstje compleet.
Als ik nu naar het lijstje van kinderen kijk, dan was een kinderhand vroeger vlug gevuld.
De jeugd groeit en blijkbaar zijn ook hun schoenen gegroeid want in mijn tijd had de Sint zelfs niet de moeite gedaan om die reuze legodoos of zelfs computer in de schoenen te wringen.
De Sint moet blijkbaar mee met zijn tijd en door ons modernisme evolueert ook de jeugd. Het is soms moeilijk om de waarde van de Sint terug te vinden in onze maatschappij waar de heilige man verdrongen wordt door het commerciële om nog maar te zwijgen dat hij elk jaar vroeger moet opboksen tegen de Kerstman.
Ja, dat is nog zo een fenomeen die zijn slee elk jaar vroeger komt parkeren.
Het was al vroeg in november dat de eerste winkels kerstgetint waren en dan stel ik mij de vraag hoe de mensen er uitgeraken om alles geloofwaardig over te brengen als ze daar met die kleine gasten aan hun hand tussen de rekken lopen.
Ik herinner mij nog hoeveel invloed Sinterklaas had en hoe hij mijn ouders kon manipuleren om via hem mijn gedrag te bepalen.
Toen ik op een dag aan ma vertelde dat beide mannen ( Sint en Piet) niet bestonden en dat de Sint zelfs trok op iemand van de familie keek zij mij met grote ogen aan.
Waarschijnlijk had zij door de jaren die reactie wel verwacht en daarom diende zij mij vlug van antwoord.
-"Natoken, de Sint en Zwarte Piet bestaan echt en als je er niet meer in gelooft, zullen ze ook niet meer komen!"
Ik groeide door de jaren en stilletjes verdween het geloof.
Hoewel, je gaat mij misschien niet geloven, maar sinds de dag dat ik met stoere uitspraken vertelde dat de Sint iemand van onze familie was en dat het toch geen echte was zoals in de boekjes, is hij ook niet meer geweest.
Ik werd ouder en door de jaren probeerde ik het geloof in Sinterklaas en de Kerstman terug te winnen door terug mijn schoenen te zetten en met kerst mijn kousen aan de schouw te hangen, maar ze bleven leeg.
De Sint was vertrokken en mijn kinderjaren waren voorbij.
Ma had gelijk...in al mijn ongeloof reden beide mannen mijn deur voorbij.
Maar dit jaar zal het anders zijn, ik zal het van alle daken roepen dat de Sint wel bestaat!
Och…voor mij hoeft hij de schoen niet meer te vullen, daarvoor heb ik teveel jaren overgeslagen.
Maar ik zal wel vragen om de schoenen van mijn kleinkinderen te vullen . Ik weet dat ze thuis nog hun schoentje zetten maar met een worteltje uit de frigo..
en dan zingen ze :
Hij komt…hij komt…de lieve, goede Sint.....!
Soms kunnen al die verkeersborden langs onze wegen een mens behoorlijk op de zenuwen werken.... Ze worden soms hinderlijk om je aandacht op de weg te houden.
Dat was het gevoel dat ik vorige week had toen ik naar de school van de kleinzoon reed.. Maar er is nog veel meer.
Er is altijd wel wat te doen rond de verkeersreglementen, hé? Na de veiligheidsgordel, de flitspalen en het hands-free bellen, hebben we bv ook de zone 30.
Ja, een mens staat daar niet bij stil als hij zo een plakkaat ziet hoewel je tegen die snelheid bijna echt stilstaat.
Ik bedoel maar dat het een zone is met veel vragen rond. Ook hier in onze dorpskom hebben we een paar van die zones...en je zal het nooit geloven wat ik daar ooit beleefde...( ongelovigen gaan niet naar de hel!)
Gans in het begin, toen ze die plakkaten van 30 hadden gezet, was ik eens aan het rijden met mijn fiets.
Toen ik daar op een zeker moment op volle toeren aan de school "voorbijvloog", sprong er daar toch wel een agent voor mijn neus zeker, ik kon nog just mijn "freins "toeknijpen, terwijl mijn voorwiel al tussen zijn twee knieën stak.
-"Awel ,awel madammeke "!
-"Euh…..Ja "?
-"Je bent juist geflitst geweest". -"Wablieft…..geflitst, ikke met met mijn fiets"?
-"Ja ja,te rap is te rap ook met een velo".
-"Euh…..jamaar, ik….." -Niks te jamaren, geef maar je pas en je groene kaart en je inschrijvingsbewijs, je verzekerings- en keuringsbewijs. -Euh…..dat ligt in mijn auto.
-Allé ,‘t is goed voor ene keer.
Ppfffffffff jawadde zeg, ne mens rijdt dan eens sneller om het warm te krijgen.... Sinds die tijd pas ik natuurlijk altijd op en nu vrees ik zelfs een boete voor te traag rijden!!
-"Zeg Natoken, ben je aan het stilvallen "? -"Euh…..nee maar we rijden voorbij een school en je mag hier maar 30 hé.
- "Maar ‘t is zondag, wie gaat er nu naar school ? -"Euh…..misschien die zondagsleerlingen van in mijn kindertijd, hé.
Het is pas na een tijdje dat men besloot een mouw te passen aan het zone 30 probleem.
Ze zouden er zone 30 van maken tijdens bepaalde uren.
Normaal gezien, van 7u ‘s morgens tot 19u ‘s avonds.
‘t Is net daarover dat ik mij nu vragen begin te stellen .
De zones 30 liggen aan scholen, of in wijken waar kinderen spelen.
Dus als ik het goed versta, moet je 30 rijden tijdens de dag als het klaar is en iedereen op de schoolbanken zit.
En als het donker is dan mag je weer 50 of 70.
Maar aan een home of een hospitaal, daar mag je af en toe nog 50 of rapper!!
Ja, je zal daar maar juist op krukken of in een rolstoel met je baxter moeten oversteken.
Pas op, je kan niet zeggen dat ze er in bepaalde gemeenten niks aan doen om de snelheid te minderen .
Eerst hebben ze een zebrapad geverfd, dan een verkeersdrempel er boven op, daarna nog wat bloembakken om tussen te slalommen en af en toe een paal met knipperlichten.
Tegen dat je daar allemaal op gelet hebt om nergens tegen te rijden, moet je nog wreed opletten voor die ene kleine die daar naar al je manoeuvres staat te kijken .
Onlangs reden we door een straat waar de vrouwen van plezier voor het raam zitten hé.
( Ik bespaar jullie het commentaar van de tweeling die juist bij ons in de auto zaten!) Wel, je gaat mij niet geloven, je mag er 70 rijden, maar bijna iedereen rijdt er maar 20.
Dat is de oplossing zie ! Die dames vragen soms erkenning voor hun werk en aan de andere kant roept men om meer blauw op straat.
Moesten ze nu eens die vrouwen een sexy blauw uniformpje aantrekken en ze op de gevaarlijke punten laten rondlopen, zou dat geen goed idee zijn... snelheidsbeperking verzekerd!! We kunnen er eens mee lachen maar….. nee, we moeten onze mentaliteit toch wat bijsturen!
Hoe vaak zitten we ons niet nerveus te maken op andere bestuurders ?
Maar hebben we ons zelf al eens de vraag gesteld hoeveel overtredingen we maken ?
Misschien moeten we agressiviteit omzetten in verstand en gewoon eens denken dat een wagen niet alleen onze vrijheid is.
Misschien moeten we gewoon eens denken aan onze eigen kinderen of kleinkinderen, gewoon eens denken aan het leed van een verlies.
Gewoon eens denken……… !
Dat zal ik in het vervolg ook proberen als de snelheidsborden mekaar om de haverklap de loef af steken..zelfs als ik aan een slakkengangetje moet rijden bij zones 30.
Van harte bedank voor dat schouderklopje dat jullie me gaven.. Blijkbaar is wat mij overkwam een algemeen probleempje als je " een ietsie pietsie" ouder wordt... En inderdaad dat "koppeke" van mij draait nogal vaak op volle toeren, vandaar ...
Maar of dat ouder worden nu zo'n geschenk is....? We zullen samen even stilstaan bij het volgende en dan rap de pagina omkeren...zeker...
Ouder worden : * dat is wisselstukken nodig hebben.
* dat is al eens denken hoe het einde zal zijn. * dat is minder eisen stellen.
* dat is liever zien.
* dat is een gezonde dosis " aanvaarding" inbouwen.
* dat is uiterst bescheiden worden over je "vermeende " (schitterende) prestaties. * dat is heel langzaam afscheid nemen...... van alles.
EN LETTERLIJK ...OUD WORDEN. * alles hangt 2 cm lager dan vroeger.
* je ogen worden kleiner, je neus wordt langer * je hals wordt korter. * je huis (vel) wordt veel te groot of veel te krap.
* en je staat nooit meer met je mond vol tanden
want ze liggen al lang in het spoelbakje van de tandarts.
Dat ik de laatste dagen met " een zotte kop" rondliep, heeft niets met mezelf te maken maar met die hangende verkoudheid. Maar het leven gaat door en de dagtaken moeten nog steeds gedaan worden en " hulp vragen" is niet mijn beste eigenschap dus.. biebie moddert maar voort!
Maar toch kreeg ik gisteren een enge ervaring... Ik kwam buiten bij de bank en wilde naar de auto stappen toen ik mij plots niet meer herinnerde waar ik die gelaten had! Ik sakkerde wat op mezelf en keek de straat in maar langs beide kanten was mijn auto niet te zien. Er waren twee mogelijkheden of de auto was weg of ik wist niet meer waar ik die gelaten had? Dat eerste was geen optie want daarvoor was het bezoekje aan de bank te kort; bleef dus het tweede open... Terwijl ik daar stond te dralen, maakte zich geleidelijk een onbehaaglijk gevoel van mij meester. Het kan toch niet dat ik niet meer weet waar ik een kwartier geleden de auto achterliet...
Alle demonen van dementie en Alzheimer begonnen door mijn koppeke te spoken en even ging mijn tikkertje toch over want als er iets is waar ik niet wil doorgaan dan is het de wereld van " niet meer weten"... Ik heb mij toen in een bushokje teruggetrokken en op de bank eens alles rustig overlopen. Ik wilde nog niet direct naar T bellen en zeggen dat ik niet meer wist waar de auto stond en dat hij mij maar moest komen halen!! Hoe was ik naar de bank gekomen? Waar had ik overgestoken? Dan moet mijn auto aan de overkant staan? Maar geen auto te zien!
Van waar kwam ik dan? .. Ha, bij de schoenmaker binnen geweest! Tiens ,dat is bij het begin van de baan.... Tot daar gestapt, maar geen auto te zien. Ik werd behoorlijk pissig op mezelf en precies op dat moment " sprong het licht op"!!
Oef, zucht, opluchting.. Natuurlijk de auto staat op de parking van een dichtbijgelegen supermarkt. Omdat ik door die verkoudheid de laatste dagen teveel stil zat en te weinig bewoog naar mijn zin, had ik voor een korte wandeling gekozen.. Probleem opgelost, eind van lichte paniek, ademhaling terug op normaal en ikke met stapjes licht naar de auto..
Kunnen jullie je dat gevoel van .. " Hé, ik weet het terug " voorstellen? Nog geen Alzheimer of dementie, gewoon even een moment van verstrooidheid. Daar ben ik nu mezelf mee aan het paaien.
Toen ik het thuis aan T vertelde, zei dat laconiek..." Het is niet moeilijk dat je dat even niet meer wist, zoals jij de laatste dagen met een zotte kop rondloopt"! Bedankt lieve slaapgenoot, dat waren precies de woorden die ik nodig had .
Een bakker kreeg boter van een boer.
In ruil daarvoor kreeg de boer brood van de bakker.
Na een tijdje viel het de bakker op dat de stukken boter van de boer steeds lichter werden.
De boter zou steeds drie pond moeten wegen, maar het leek iedere keer minder te zijn.
De boer woog de boter op zijn weegschaal.
Die gaf hem gelijk en hij klaagde zijn boterleverancier aan bij de rechter.
"Uw stukken boter zouden niet het vereiste gewicht hebben", zei de rechter tegen de boer.
"Dit stuk zou drie pond moeten wegen, maar het weegt veel minder."
"Dat is uitgesloten, meneer de rechter", zei de boer. "Ik heb het elke keer nagewogen."
"Misschien kloppen uw gewichten niet", opperde de rechter.
"Hoezo gewichten?" vroeg de boer stomverbaasd. "Ik heb helemaal geen gewichten. Die gebruik ik nooit."
"Maar waar weegt u dan mee, als u geen gewichten heeft?", vroeg de rechter.
"Heel eenvoudig", zei de boer. "Ik krijg mijn brood van de bakker en hij krijgt boter van mij.
Een brood weegt drie pond.
Dan leg ik mijn boter links op de weegschaal en één brood rechts en zo weeg ik dat af."
Zo kan je dus een broodje van eigen deeg krijgen.
Maar vandaag geen eigen broodje maar een zelfgemaakte glutenvrije taart voor ons Prutsemieke dat vandaag 4j wordt! Zij sluit de rij van 6 kleinkinderverjaardagen af! OEF! Een heel dikke, dikke kus, lieve schat.
Neen, geen Babylonisch toestanden hier maar ik wilde in één woord weergeven hoe de twee voorbije dagen verlopen zijn! Formidabel schattig het optreden en fantastisch het voorlezen.( dixit de kleinzoon)
Amor Fati vreesde wel een beetje dat mijn West Vlaamse roots mijn voorleesbeurtje in de war zouden sturen maar "nougabollen " manneke, ik werd "gehoord en begrepen" en daarna door de kleinzoon en co geprezen.. " Oma deed het fantastisch, mama," zei hij en ik kreeg "stante pede" precies een vuiltje in mijn lodderoogskes.. Het kan natuurlijk ook aan die kopvalling liggen...
De dafalgannekes hielden mij recht en in de namiddag nog maar eens de apotheker gesponserd om het dansje van ons Hummeltje toch te kunnen gaan bekijken.. Bompa was er ook om alles te filmen want bomma moet maandag voor haar tweede chemo en wil niet het risico lopen om die beestjes van mij over te nemen. Trouwens tussen zo'n massa volk zitten is in haar geval geen aanrader! Spijtig voor haar dat ze dit optreden moest missen. We waren er alle 3 van overtuigd... onze Kit deed het ook "formitastisch"...maar dat zegt iedere grootouder zeker van een eigen kleinkind?
Hier onze Kit in actie ( het zonnetje in het midden)
Vandaag, vrijdag geen turn-en zwemles voor deze oma. Ik probeer toch wat uit te zieken want het is verdorie een hardnekkig beestje dat zich aan mij vergrepen heeft, dan ben ik hopelijk morgen weer ok om de verjaardag van Kit bij hen thuis te vieren en later op de avond mijn broer die 50 geworden is in de bloemen te zetten. Blijkbaar komt er aan deze drukke week geen einde . Maar ik ben er ééntje van juist na de oorlog, dus krijgen ze me niet zo rap kapot. Op de knieën misschien wel maar ik heb een pact gesloten met onze apotheker, ik de dafalgannekes en zij de centen. Eerlijk toch?
Wat een schone gewoonte om de grootouders te betrekken bij het schoolgebeuren van hun kleinkinderen! Met zes van die " apostels" in ons gezinnetje hebben we al wat kunnen mee feesten. Maar het is pas de eerste keer dat ze met het voorleesintiatief afkomen. Vorige week vroegen kleinzoon 2 en zijn zusje of oma wilde voorlezen in hun klasje? Wie kan daar nu neen tegen zeggen en zeker niet als je die stralende oogjes ziet bij een " ja, natuurlijk!" Morgen is het dus zover. Ik "mag" in de klas van onze kleinzoon (2e leerjaar) voorlezen in het kader van de grootoudersweek! Daar straks kreeg ik nog een telefoontje van de dochter dat er bij hen eentje hypercontent rondloopt en bijna niet meer kan wachten tot morgen. Het wordt dus spannend voor ons beiden. Niet dat oma met " plankenkoorts" zit maar wel met een verschrikkelijke "kopvalling " met lopende neus en zere keel en koppijn. Maar al moet ik mij ernaar toe sleuren, gaan doe ik, een paar dafalgannekes zullen mij wel in vorm houden, denk ik. Daarna komt ons hummeltje aan de beurt. Op donderdag mogen we nog eens langsgaan en in de namiddag voor een echt optreden van onze schat. We moeten er van profiteren want het wordt ons laatste grootoudersfeest. Bij de zoon geven ze enkel in de kleuterschool zo'n feest en nu ze sinds september alle 4 in de lagere school zitten, is dat liedje uit. Bij ons hummeltje is het maar om de twee jaar en nu ze in het tweede kleuterklasje zit, valt ze er de volgende keer juist buiten. Ik ken dus iemand die de volgende 2 dagen met volle teugen zal genieten , verkoudheid of niet.... Dat wil je toch voor geen geld ter wereld missen!
Weet je het nog hoe het werkt? Ik geef een letter op en wat die bij mij oproept en als je zin hebt doe jij hetzelfde..
I De I van Interesses. Ik ben geïnteresseerd in de meest uiteenlopende onderwerpen. Het is onmogelijk om alles te weten of om iets tot in de kleinste details te kennen, maar de interesse om te leren is er nog steeds! Ik heb steeds interesse gehad in andere culturen en hun verschillende denk-en leefwijzen. Vandaar wellicht dat ik spontaan alles achterliet toen T mij indertijd meevroeg om naar het buitenland te vertrekken.
Het is fris buiten, je merkt stilaan dat de winter er aan komt, maar gelukkig is het nog niet te koud om te wandelen want een herfstzonnetje zorgt voor een zuchtje warmte. De omgeving hier leent zich uitstekend om even de benen te strekken en dat hebben vandaag blijkbaar meerdere mensen gedacht! Je kan wel aan alles merken dat de herfst al een tijdje meedraait. In de straat zijn de kastanjes allang weg en ijverige straatbewoners - waaronder yours truly - proberen de laatste herfstbladeren op te ruimen. We hebben alle tijd van de wereld ( euh, euh!) en daarom maakten we nog maar eens een wandeling om te genieten van de kruidige geur die onder de bomen hangt. Even een sfeerbeeld..
Het is stil in het bos. De vogels kwetteren niet meer zo uitbundig als in de lente en de zomer. Een eenzame, oudere man zit op een bankje aan de ingang van het bos en een jonge moeder haast zich op de fiets ( en dit op een zondag) door de straat. Dat doet mij aan vroeger denken. Ik had ook altijd haast....Ach en het is nog niet veel verbeterd alleen kunnen we nu, als senioren, op ons dooie gemakje door het bos wandelen. Onze kinderen hebben hun eigen leven en we staan aan de kant en kijken toe zoveel mogelijk zwijgend, al is dat af en toe moeilijk. Ik zie hoe ze worstelen met dezelfde problemen die wij hadden toen we jong waren en ik zou niet graag in hun schoenen willen staan, want de problemen zijn er niet gemakkelijker op geworden... Als daar dan nog eens gezondheids- of andere problemen met een kind bijkomen dan weet ik dat het leven ook hen tekent!
Daarnaast lijk het alsof het leven vroeger toch iets rustiger was ook al hadden we niet die moderne communicatiemiddelen. Dat wil niet zeggen dat ik er niet van geniet. Televisie kijken doe ik graag en af en toe pik ik een mooie film of een interessant programma mee. Een ipod heb ik nog niet nodig , de natuurgeluiden zijn nog steeds voldoende voor mij. Een PC is geen overbodige luxe meer als je ziet hoe onze maatschappij meer en meer de internettoer opgaat! De GSM, tja, die heeft zo zijn voordelen, maar ook zijn nadelen. Het is zoals met alles en iedereen: aan alles en iedereen zijn twee kanten. Zo ook met het ouder worden.
Het is natuurlijk niet leuk om stilaan te merken dat het fysisch allemaal trager en moeilijker gaat zoals opstaan vb dat af en toe met gekreun gepaard gaat.
Gelukkig is na een minuut of tien en na een kopje thee, dit gejammer over en wanneer ik zoals vandaag door het bos kuier, marcheert alles weer prima. Ok, de uiterlijke zintuigen zijn misschien wat minder van kwaliteit geworden, maar de innerlijke zintuigen werken nog steeds op volle toeren. Geuren en kleuren worden in mijn ogen mooier en mooier met de jaren. En het mijmeren....menslief, wat zalig om te mogen mijmeren en dan gewoon blijven staan en naar de - in een plaatselijke vijver - spetterende eenden kijken of naar die ene dikke gans die over het natte gras waggelt of naar een groep van haar soortgenoten die in V-vorm naar warmere landen trekken en naar een spin die haar glanzend web in een waterzonnetje hangt te drogen. Daar wordt een mens poëtisch van maar dat zal voor een volgende keer zijn.
- Hij is niet meer zo vriendelijk als vroeger. Hij zegt nog wel een dag, maar geen goeie.
- Ze hebben daar een grote hond. Als er iemand van voor belt, begint hij vanachter te blaffen. - We hadden veel werk, want er waren boterkoeken voor 300 mensen die allemaal opengesneden en gesmeerd moesten worden.
- Velen gaan naar de winkel om een groot stuk vlees zoals mijn moeder.
- We mochten spelen met oude kleren van mijn grootouders die netjes gewassen en gestreken in hun kist liggen.
- We mochten een karretje maken met de overschotjes van grootvader. - Hoe noemt men de plaats waar beenderen samenkomen? (gewricht) De beenderen komen samen op het kerkhof. - Vader is een echte mopperaar. Hij kent altijd de laatste moppen.
- Gelukkig dat onze stofzuiger nogal langdradig is.
- Omdat het zo'n mooi weer was, mochten we nog enkele minuutjes overspel doen. - Toen ik de brug overreden had, sloeg ik rechtsaf.
- Spaghetti smaakt naar macaroni, maar een beetje langer.
- Ik denk dat ik al lang dood zal zijn tegen dat ik tachtig jaar ben.
- Als grootvader nog leefde, zou hij zich doodgelachen hebben. - Zus heeft pilletjes gekregen voor de afgang van de dokter.
- Ik ging mijn neef bezoeken die ziek was om hem geluk te wensen. - We gaven haar een klein pakje met een grote theepot erin.
- Mijn zus was verkleed als verpleegster. Dat was gemakkelijk, want ze is verpleegster. - "En nu, beste vrienden, gieten we het glas uit op onze dierbare jubilarissen."
- We speelden een leuk spelletje en wie won was dan de winnaar.
- Ik vind dat het gymnastiekuurtje het rapst voorbijgaat. Dat komt misschien omdat het maar een half uurtje is. - Ik zette er mijn naam op, zodat iedereen kan zien van wie ze is. Ze is namelijk van mij. - We mogen de speelplaats niet verlaten, want we zouden onder een auto kunnen lopen en verongelukken en daarvoor moeten we toelating hebben. - Hij vond de WC niet en gebruikte toen maar zijn zaklamp. - Er waren veel Engelsen aan de kust, vooral Duitsers.
Op een mooie dag in de vakantie toen het eens slecht weer was ....
Waar ik bijna gek van word en op termijn slaapstoornissen zal van krijgen, ( met of zonder knopje om om te draaien Amor Fati!) zijn die ongewenste spamberichten die om de haverklap mijn blog overladen. Ik heb eergisteren zo maar liefst weer eens 42 reclames over ugg boots van mijn blog gegooid . Ik ben daar meer dan een uur mee zoet geweest. Tot overmaat van ramp zaten headphones van één of ander merk in de namiddag ook mijn blog aan het verpesten... Is daar nu echt niets tegen te doen? Er zou een methode moeten bestaan om in één klap alle reacties met eenzelfde IP adres van gans je blog te kunnen verwijderen! Je zou denken dat ze enkel bij het laatste logje staan, maar neen, ze staan overal verspreid ( vanaf 2007 /2008 ... tot het recentste). Als je weet dat je eerst een code moet toevoegen voor je een reactie kan plaatsen dan vraag ik mij af hoe die mannen dat doen want het tijdstip verschilt effectief, er zit tijdsverschil tussen de spam!! De webmaster is op de hoogte maar tot nog toe heeft dat niet veel geholpen! Blijkbaar ben ik niet de enige die met dat probleem zit. Een regelrecht vorm van sluikreclame noem ik dat. Ik weet dat je zoiets kan blokkeren en dat doe ik ook elke keer maar ze komen steeds terug met een nieuw adres. Momenteel staan er hier al 24 adressen van dergelijke sluikreclame geblokkeerd. Ze gaan meestal over schoenen en handtassen, zijn steeds in het Engels en komen uit de UK. Dat ze eens daar de mensen " ambeteren" want what the F.... moeten die op mijn blog gaan zoeken!! Sorry voor mijn verbale uitschieter maar ik word er HORENDOL van!!
Slaapstoornissen. Je hoort er hier en daar over praten en inderdaad dat is een probleem om geen oog van toe te doen!!
Vroeger hadden ze mij gezegd dat als je echt wilt goed slapen, je dan een klop van den hamer moest krijgen!! Wacht tot ik "den diene" die dat verteld heeft,tegenkom!! Zo'n zeer aan mijne kop dat ik die nacht na het experiment gehad heb.
Vroeger toen ik nog een kleine pagadder was, had ik ook al slaapstoornissen en dan begon ik s'nachts zo gemeend te zingen dat de tranen er van in mijn ogen kwamen. Door dat "gebleit" had mijn pa dan ook slaapstoornissen en duwde mijn ma een tutter -die ze eerst in de honing gestoken had - in mijn mond in plaats van de borst en van pure frustratie had ik geen goesting meer om nog een oog toe te doen. Tegen 's morgens viel ik dan toch in slaap, terwijl mijn ouders met zakken onder hun ogen aan het werk moesten.
In het begin dat ik kattenkwaad begon uit te halen, deed ik ook geen oog toe 's nachts van de schrik dat "die kat" nog kwaad zou zijn. En toen ik mijn liefste leerde kennen, had ik ook veel slaapstoornissen, zelfs tijdens de dag.
Ik heb nu nog sporadisch wat slaapstoornissen, vooral als mijn slaapgenoot zalig ligt te snurken,
maar dat is een voordeel van samen ouder te worden, denk ik!!
Nacht of avond, middag of morgen,
maak je om de tijd geen zorgen.
Kraaienpoten, grijze haren
laat je drijven door de jaren.
En zeg maar foert tegen de kalender
als je maar kunt zeggen
:IK BEN ER.
Een klein, scheef zonnetje beschijnt de met mos begroeide bodem waarop de vele paddenstoelen welig tieren. De blaadjes vallen geruisloos neer uit de bomen die door de herfst prachtig gekleurd zijn en eigenlijk voor zo diep in November, nog goed in het blad staan te pronken met hun schoonheid.
Zo´n wandeling door het bos zoals een paar dagen terug, is een aanrader het doet een mens deugd. De natuur geneest. Aan alle mensen die met een herfstdepressie zitten, zou ik willen aanraden om eens een goede natuurwandeling te maken.
Je bekomt dan als mens van de pijnlijke aanvaringen met de maatschappij, waarin mensen als gekken rondspringen om de beste, de mooiste, de geniaalste te zijn, een wereld waarin mensen alles doen om maar rijk, beroemd en gelukkig te worden op andermans nek, maar in plaats van gelukkig te zijn, ´s avonds als gestresseerde konijnen doodmoe in bed te vallen.
Een wereld waar mensen in haat en nijd "vooruit" willen komen; een wereld waarin - door oorlogen - dood, verminking en vernieling wordt gebracht om de heerschappij van olie, geld en macht, waarin baby-zeehondjes levend gevild worden, waarin kinderen, zwakkeren, minderbegaafden verhongeren, verwaarloosd en/of mishandeld worden, waar in het idiote verkeer elke dag tientallen verkeersdoden vallen, waar de ijskappen smelten, de ozonlaag verdwijnt en het milieu naar de vaantjes gaat. Een wereld waar de ministers ons dagelijks aanmanen om nog harder te werken om de economie aan te zwengelen en om nog meer belastingen te betalen...
Ergens op een weide staan nog koeien te grazen, hoewel veel te grazen zal er niet meer zijn. Met hun vochtige, vriendelijke ogen kijken ze me aan en ondergaan geduldig hun lot en ik moet denken aan de dierenriem waarin "de Stier/koe" het dierenriemteken bij uitstek is van trouw, werkzaamheid, geduld en nuttig zijn.
Bij haar leven geeft de koe liters en liters melk, schenkt ze de boer ieder jaar een kalf en na haar dood wordt haar hele hebben en houden benut. Haar vlees voedt de mens, haar huid beschermt tegen kou of hitte, zelfs de haren van haar staart vinden we terug in borstels en bezems en van haar beenderen wordt lijm gemaakt.
In de winkels kopen we allemaal die lekkere, voedzame melk, die goede boter die van elke boterham een feest maakt en een "broodje kaas" gaat er bij iedereen wel in!
Wat een geschenk van de natuur die koe.
Morgen eet ik mijn stukje kaas met iets meer dankbaarheid dan anders. Ergens heeft een koe de nodige melk ervoor gemaakt en ergens heeft een boer het geduld en de werkzaamheid gehad om met die koebeesten om te gaan! Ik zei het al in het begin.. de herfst brengt iets in mij los...
En als afsluiter: Een heel dikke knuffel voor onze olijke tweeling die vandaag zes wordt, twee schattige zonnetjes, voor deze oma 2 schatjes uit de duizend ....
Ik botste daar net toevallig op een tekst van een song van één of andere groep met als titel 26000 Dagen . Ik plak die hier neer... Vind het echt de moeite en het stemt tot nadenken...
Kinderen die mogen spelen In luchtkastelen die bestaan en nooit zullen vergaan. Vroeg of laat gaat zand vervelen, moet je daar niet blijven spelen Je kunt als je wilt ook op zoek naar de rand van de zandbak gaan.
Jong zijn dat is uitproberen, leren balanceren, blijven staan, vallen ,verder gaan. Je kunt volwassen willen lijken, alvast naar rijtjeshuizen kijken. Je kunt als je telt voor hetzelfde geld naar het eind van de wereld gaan.
Je hebt zo'n 26.000 dagen tussen niets en eeuwigheid Je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt
Volwassen, evenwichtig lijken, niks laten blijken, nog geen traan maar twijfel blijft bestaan. Gelukkig zijn is uit de mode, zomaar lachen streng verboden. Je kunt ook hup voor de lol nog een keer gewoon op je kop gaan staan.
Eenmaal oud en grijs geworden in bejaardenoorden van de baan op een zijspoor staan. Klaverjassend tijd verkwisten, laat je niet voortijdig kisten. Je kunt als je wil ook gewoon zonder pil lekker aan het vrijen slaan.
Je hebt zo'n 26.000 dagen tussen niets en eeuwigheid Je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt
26.000 dagen, 26.000 dagen, 26.000 dagen, 26.000 dagen 26.000 dagen tussen niets en eeuwigheid Je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt. Je hebt zo'n 26.000 dagen tussen niets en eeuwigheid
Vanavond kreeg ik een telefoontje van kleinzoon 2. "Oma ,gaan jullie zaterdag mee eten bij de Chinees, bomma en bompa komen ook?" Wie kan daar neen tegen zeggen als je weet dat het ventje zo ontzettend geniet van dat samenzijn en met al de problemen die bomma de laatste tijd had, hebben we veel gezellige momenten gemist! Toen ik toegezegd had, vloog hij naar een ander onderwerp. " Oma , ik moet je iets vertellen maar het zal lang duren". "Oma heeft alle tijd ,vriendje".... En ik kreeg daar een uitgebreide vertelling van de eerste wereldoorlog, van de koning die ook meevocht met de soldaten om België te verdedigen en van een stuk van België dat overstroomd was om zo de Duitse soldaten tegen te houden en van de loopgraven en de vele soldaten die gestorven waren... Hij moet heel goed geluisterd hebben naar zijn juf toen die vertelde waarom ze vrijaf hadden. "Wapenstilstand , weet jij wat dat is , oma"? En onze zevenjarige bleef maar vertellen en dat maakte mij zo weemoedig....want er komt een tijd dat het ventje geen 7 meer is en oma niet de eerste persoon zal zijn naar wie hij belt om te vertellen wat ze op school geleerd hebben.....Er komt zelfs een tijd dat hij ook niet meer naar oma zal kunnen bellen en dan hoop je maar dat die tijd nog ver af is..
Ach, iedereen kent wel dat gevoel van melancholie of weemoed. Het gaat om een gevoel dat iedereen al wel eens heeft, sommigen verdringen of ontkennen het, anderen maken er een levenswijze van.
Melancholie wordt door het woordenboek omgeschreven als :" Een mistroostige gemoedstoestand, iets wat zeker en vast onwaar is, melancholie is een verzameling van emoties, van het diepste verdriet tot het zaligste gevoel."
Waarom wordt weemoed verdrongen? Omdat weemoed vragen oproept, vragen waar niemand een antwoord kan op vinden, melancholie is dus zeker en vast een filosofisch probleem. Je voelt het op een regenachtige laatzomeravond bij een rode wolkenhemel, je voelt het aan het einde van een zwoele zomerdag onder een rijke sterrenhemel, je voelt het als je eindeloos naar een snel voorbijrazende wolkenmassa kijkt, je voelt het als je met de auto bij avond over de snelweg raast en in de verte de lichten van een druk bevolkte stad ziet, je voelt het bij een zacht en melodisch liedje, je voelt het op een late herfstavond na een telefoontje van je kleinzoon....
Melancholie is het bewijs dat niet alles is te bewijzen aan de hand van de wetenschap, melancholie blijft je ervan overtuigen dat er iets meer is, het is je ziel die uit de grenzen van je lichaam wil breken, misschien wel vluchten wil. De vraag is...wat is er? Wat zou er zijn? Wat geeft je dat gevoel van verbondenheid met iets dat je niet kan zien of aanraken? De grote levenslange reis met één enkel doel...het antwoord op de vraag te vinden. ,
Toen de kleinkinderen hier " op logement" waren, stonden hun mondjes niet stil ... De waarheid komt uit de kindermond zeggen we dan!
Ik denk dat ik het thema zeer goed kan beschrijven, want ik heb nog steeds een kindermondje.
Daarom schrijf en zeg ik nog elke dag de waarheid .
Spijtig dat jullie dat misschien niet geloven.
Toen ik nog een kleine pagadder was, vertelde mijn kindermondje dat ik geen spinazie mocht!!
Maar mijn pa heeft mij nooit willen geloven!!
Dus was ik toch verplicht om spinazie te eten.
Mijn kindermondje vertelde thuis dat de non op school het altijd op mij gemunt had, maar ze wilden mij niet geloven!! t'Was maar toen ik met een opmerking in mijn schrift naar huis kwam dat ik het bewijs had.
Maar aan mijn billen te voelen, geloofden ze het thuis nog steeds niet.
Mijn kindermondje zoende mijn eerste vriendje en ik vertelde op 10 jarige leeftijd de waarheid thuis!! "Ik ga trouwen"!!!
Aan de hand van mijn ma te voelen, geloofde zij mij weer niet.
Mijn kindermondje was steeds verbonden met mijn hart, maar moest ik nu telkens liegen om de waarheid te zeggen?
Misschien is het daarom dat ik steeds met volle aandacht luister naar de kindermondjes als ze bij ons zijn!
En als je goed luistert dan sta je verbaasd over de waarheid die eruit komt!
De zomer is nu echt voorbij. Herfstkleuren stralen en geven ons een laatste glimp van de zonnewarmte. Het duurt niet lang meer of de natuur trekt zich terug en laat ons achter met kale bomen en guur herfstweer. De dagen worden dan donker en koud en de warmte en koestering die we 's zomers van de zon krijgen, is weg. We zullen onze warmte ergens anders vandaan moeten halen,misschien best ons innerlijke kacheltje opstoken.
En dat kacheltje brandt op iets heel eenvoudigs: een glimlach. Probeer het maar eens. Laat je mondhoeken opkrullen, voel je wangen omhoog komen en voel de twinkeling in je ogen, dan voel je tegelijkertijd je kacheltje een graadje hoger branden. En dat doet je misschien wel weer glimlachen.
Mijn devies voor de herfst is: glimlach zoveel je kan. Glimlach bij alles wat je doet en voel hoe je licht en warm wordt van binnen. Glimlach tijdens het koken, tijdens het opvouwen van de was. Glimlach naar iedereen die je tegenkomt. Glimlach als je rilt van de kou, glimlach als de regen in je gezicht slaat. En glimlach vooral als het koud wordt van binnen. Wij hebben hier de laatste dagen vaak geglimlacht met onze kapoenen die een paar dagen logeerden!!
Maar vandaag glimlach ik voluit want het is precies 42 jaar geleden dat "mijn halfbedde" en ik de grote stap zetten...en we stappen nog steeds samen verder...
--Aan alle studenten: Word bokser, meer kans op slagen.
-Aan werken is nog nooit iemand dood gegaan...En ik wil deze traditie niet doorbreken.
- Achter elke succesvolle man, staat een stomverbaasde schoonmoeder.
- Als u ze allemaal op een rijtje hebt: hoedt u voor het domino-effect!
- Beter een gat in je klomp, dan een klomp in je gat.
- Dat Eva door God een hulp voor Adam wordt genoemd, maakt duidelijk wie van die twee het meest hulpbehoevend is.
- De mens zal heus ooit wel voet zetten op Mars. Het zullen dan waarschijnlijk wel militairen zijn.
Zij zijn immers al honderden jaren bezig met mars-oefeningen
- Een bed is een slaapmeubel waar je 'avonds niet in en 's morgens niet uit wil.
- Een groot acteur kan u tot tranen bewegen. Maar dat kan een automonteur ook.
- Een man vertelde dat zijn creditcard gestolen was. Hij besloot het niet aan te geven, omdat de dief minder geld verbruikte, dan zijn vrouw.
- Een succesvol man is degene die meer geld verdient, dan zijn vrouw kan uitgeven. - Een succesvol vrouw is degene, die zo'n man vindt.
- Hoezo, een raket nodig om naar de maan te gaan? Bij mij gaat alles naar de maan, zonder raket.
- Ik ben voor jou gevallen languit op straat. Ik zag jouw mooie ogen maar de stoeprand te laat!
- Menig staande ovatie is veroorzaakt door iemand die opsprong om als eerste bij de garderobe te komen.
- Schat, jouw ogen zijn als de middellandse zee. Niet zo blauw, maar wel zo waterig.
- Wet van Archimedes en Bell: als een lichaam ondergedompeld wordt in een bad, dan rinkelt de telefoon.
- Zeilen: De nobele kunst om nat en ziek te worden terwijl men tegen enorme kosten heel langzaam nergens heen gaat.
- Ze wilde de wereld zien.
Hij kocht haar een atlas. (1990)
- Zij wilde de wereld zien
Hij installeerde Google Earth. (2007)
- Ze zouden kleding van een uiterste houdbaarheids datum moeten voorzien, zodat de klant weet of ze nog in de mode zijn.
Tegenwoordig is het misschien wat moeilijk om nog in het huwelijk te geloven. Het is inderdaad een werk van lange adem dag in dag uit. Het huwelijk is veel meer dan romantiek. Een dag regen in een relatie wil niet zeggen dat de zon nooit meer zal schijnen. Iedereen zal al wel eens voor een paar hete vuurtjes gestaan hebben, maar de essentie van het huwelijk is een onverbreekbare kameraadschap over alles heen, mekaars soulmate worden, ergernissen en muizenissen niet laten liggen maar uitpraten. Je moet mekaar vastpakken maar ook durven loslaten.
Het bos baadt in een weelderige, sprookjesachtig mooie kleurenzee. De fraaie rode, oranje en gele herfsttinten zijn met hun licht- en schaduwspel een ware streling voor het oog. De zonnestralen worden gefilterd doorheen de uitgedunde kruinen die zich zachtjes van hun zomerkleed ontdoen. Wat hebben we dit jaar een geweldige herfst.
Zelfs begin november konden we nog buiten koffie drinken na een wandeling. Volgens mij noemen ze zo’n heerlijk
zacht najaar een ‘oudewijvenzomer’.
Dan komt natuurlijk mijn vraag: Waar komt deze term vandaan en hoe wordt zo`n periode met mooi en warm weer in de herfst in andere landen genoemd?
Met de term ‘Oudewijvenzomer’ wordt natuurlijk niet bedoeld dat het mooi nazomerweer voor oude wijven zou zijn. Tot ver in de achttiende eeuw was "wijf" het gewone woord voor vrouw, daar is niets denigrerend aan. De oorsprong van de Oudewijvenzomer brengt ons terug naar een ver verleden, namelijk de Germaanse of Noorse Mythologie. Na een mooie zonnige septemberdag kan het in de nacht sterk afkoelen waardoor in de vroege ochtend, mede door de dauw, de spinnenwebben goed herkenbaar zijn. De talrijke draden van het web glinsteren vervolgens in het zonlicht als lange zilverachtige draden. In het verleden dachten de mensen dat dit ‘haar’ was verloren tijdens het kammen en dat dit het werk was van de noodlotsgodinnen. Ze beelden daarmee de menselijke levensdraden uit. Later werd het toegeschreven aan jonge kleine veldspinnen die alleen bij mooi en rustig nazomerweer draden spinnen.
Spinnenwebben die in de herfst tussen de takken, struiken en het gras e.d. voorkomen zijn vaak een voorbode van een mooie dag met veel zonneschijn waardoor nog altijd over een Oudewijvenzomer wordt gesproken. Of men nu gelooft in de Germaanse Godinnen of liever luistert naar de weerman, tijdens een Oudewijvenzomer kan genoten worden van het mooie weer. Volgens oude gezegden mag alleen warmte rond 8 november zo worden genoemd, maar volgens klimatologen gaat het om warme dagen tussen 17 en 25 september.
In Amerika spreekt men van een Indian Summer die bekend staat om zijn prachtige herfstkleuren aan de loofbomen. De naam Indian Summer is gebaseerd op een oude Indiaanse legende. In het noordoosten van Amerika en het zuidoosten van Canada zijn de esdoornbossen dan vlammend rood en geel gekleurd en is het één van de mooiste seizoenen. Volgens de Indianen is dat het symbool van het bloed van een gedode beer.
In Zweden spreekt men over ‘Bridgetsommar’, deze is gekoppeld aan de naamdag van Brigitta en Britta op 7 oktober.
Engeland noemt het ‘St. Luke’s little summer’, deze verwijst naar St-Lucas op 18 oktober.
in Tsjechië spreekt men van de ‘Sint Wenzelszomer’ en in Polen noemt men het ‘Babí léto’ dat vrouwen-zomer betekent.
Ook in Frankrijk worden verschillende uitdrukkingen gebruikt, zoals de ‘Été de la Saint-Martin’, rond 11 november. Indian Summer is in het Frans letterlijk overgenomen als ‘Été indien’.
In Canada wordt door Franstalige ook wel ‘Été des Sauvages’ gebruikt. Italië noemt men warmte rond het midden van oktober de zomer van Théresia.
Duitsland kent naast de ‘Altweibersommer’ ook een ‘Allerheiligensommer’.
Hoe men onze herfst nu ook noemt.... het maakt mij allemaal niets uit ik geniet en ben zeker niet alleen...Enne... Een dikke proficiat en knuffel voor onze kleinzoon 2 die vandaag 7j wordt en die we morgen met ons allen hier gaan verrassen!!
Nieuwjaarswensen ip zen westvloams
