Berichten van 1 januari 2008 tot 31 december 2008

Huismusje liet gisteren op mijn blog ( vriendschap) een mooie tekst van een lied van Marva achter en die zette me even aan het denken.
Zo  kwam ik bij enkel bedenkingen:

 Hoe komt het toch dat je je bij iets moois soms zo melancholisch voelt ?
Misschien  omdat je weet dat je het nooit kunt vasthouden?

Hoeveel unieke en mooie momenten in je leven zitten er niet verankerd in je geheugen, je herinnert ze, maar nooit kan je ze nog eens beleven.
Zo blijft je eerste liefde met die vlinders in je buik  altijd iets speciaals evenals die eerste kus, die kan nooit nog geëvenaard worden.
De pracht van een zonsondergang op een romantische avond, de besneeuwde bergtoppen uit een ver verleden, zinderen nog door in je ziel maar stemmen je tegelijkertijd weemoedig.
Je trouwdag, een mijlpaal op de weg van de liefde die toen nog zonder bochten voor je uitgestrekt lag, flits in een wolk van melancholie even voorbij.
Dan komt je eerste kind dat zijn eerste pasjes zet en dan die eerste woordjes!!. Nooit zal een woord je nog zo vervullen met trots en nooit zal een woord nog zo zoet klinken als dat woordje toen.
En zo herinner je je nog  oneindig veel momenten waar je bemind hebt, geleden en geleerd.
Eigenlijk zijn het al die unieke  momenten, zo diep doorvoeld, die ons leven zin geven maar die we spijtig genoeg nooit kunnen herbeleven.. 
We herinneren ze nog wel maar dat is niet hetzelfde.
De herinnering roept een weemoed op omdat al die prachtige momenten als zand door onze vingers gegleden zijn. Soms sluipt zelfs de twijfel binnen of we wel genoeg genoten hebben of  dankbaar geweest zijn.

Bij al die bedenkingen, stel ik vast dat ,niettegenstaande alles, het leven mooi is, misschien en wellicht omdat het vergankelijk is. Moesten we onsterfelijk zijn dan zou niets zo mooi, zo uniek en zo melancholisch zijn. Precies het besef van verlies geeft aan al onze belevenissen een serene schoonheid.  Het weten dat je nooit iets kan herbeleven, maakt al die momenten zo uniek.
Gisteren heb ik het bezoek gehad van een lieve schat van een buurvrouw (Paz) die gewoon even de tijd nam om te luisteren. Dat is ook zo'n moment om te koesteren. 
Precies daarom kruipen we telkens uit een dipje omdat het leven toch de moeite loont. Het is als een regenboog. Buien en zonneschijn zijn allebei nodig om het kleur te geven .
 Bojako zegt het nog anders :" It's better to have loved and lost , than never to have loved at all". Of om het heel vrij te vertalen : het is beter bemind te hebben, geleden en geleerd dan niet geleefd te hebben.

Dus lieve bezoekers laten we een lange knuffelkring maken en dat moment samen beleven. En die twee beertjes van gisteren vond ik zo schattig dat ze nog eens mogen meegaan in mijn blog. Kijk maar goed hoe ze het doen, zo'n knuffel bedoel ik!

Liefde en vriendschap , twee felbezongen en toegedichte thema's. Misschien omdat ze de hoeksteen vormen van ons leven?
Vriendschap, soms wordt dat woord te vaak gebruikt en verliest het zijn diepe waarde want vrienden en " vriendschap" hebben in mijn ogen een verschillend accent.We hebben veel vrienden maar voor vriendschap heb ik maar een paar vingers nodig om ze te tellen!!

Ik heb mij hier neergezet en besloten toch iets te schrijven. Mijn grijze massa staat weliswaar nog deels  op " non actief" en ik moet de gedachten eruit persen, maar ik wil de bezoekers niet te lang  zonder een teken laten dus...
Allereerst bedankt lieve bezoekers voor jullie bemoedigende woorden. Wij weten nu dat ons ma niet meer beter wordt en  dat de komende weken of maanden niet simpel zullen zijn maar is het leven dat ooit?
Ik loop er wat verloren bij want het laatste jaar telefoneerde ik haast dagelijks naar ma om haar zo wat uit haar isolement te halen. Zo kregen we een heel speciale band  bijna als 2 vriendinnen. Wat mis ik die telefoontjes !! Ik kan haar wel opbellen in het ziekenhuis maar het is niet meer hetzelfde en elke dag naar het Wilde Westen gaan is niet te doen met de dagelijkse  verkeerschaos.
Soms mist een mens een goede vriend of vriendin heel erg gewoon omdat die je zelfs zonder woorden  begrijpt of een warme handdruk juist dat is wat je nodig hebt. Een mens kan niet zonder contact, virtueel of echt en " deze hier"  zeker niet !.

Dat virtuele ervaar ik momenteel bij een paar lieve blogbezoekers die , hoewel ik ze niet echt ken of ontmoet heb ( de meesten toch niet), toch  tijd maken om even steunend langs te komen op mijn blog.
Anderzijds zijn er rondom mij heel wat mensen die meeleven met wat momenteel mank loopt hier en toch is het gek hoe alleen je je kunt voelen tussen een massa mensen en hoe betrekkelijk je gevoelens zijn en hoe ze uit balans kunnen geraken. Maar altijd staan we weer recht om door te gaan en dit dipje achter ons te laten. Dat doe ik ook wel.!

Tot slot: Wij worden geboren, groeien op, leven ons leven en keren terug naar ons begin. Niets leeft eeuwig. De indianen zegden: "Alleen de bergen leven voor eeuwig."
Geen bloem blijft bloeien, geen seizoen blijft duren. Het is een eeuwige beweging van komen en gaan, van bloei en verval. That's life!!!

Soms wou ik dat ik een octopus was, niet omwille van die drie harten maar wel omdat ik dan 8 armen zou hebben.
Gisteren was een belangrijke dag voor ons jongste kleindochtertje : ze werd gedoopt. We zouden er een gezellig familiefeest van maken.
Toen we dus aankwamen bij de dochter zat onze schattenbout in vol ornaat ons al op te wachten en trippelde grote broer gewichtig rond. Toen wat later de zoon met zijn gezinnetje aankwam, stormden daar nog eens 4 kleuters op mij af en uiteindelijk gingen 12 armpjes  de lucht in om geknuffeld te worden. Mijn lieve vechtgenoot probeerde nog te zeggen : " denk aan je rug"... maar welke oma kan nu weerstaan aan die lokroep " oma" en die blik van " geef mij eens een dikke knuffel?? Deze niet dus!! .
Het duurde  even voor we de kring rond waren en bij de 9 maanden oude schattebout kwamen. Die trok  zich van al die drukte niets aan en zat maar te lachen en af en toe, als ze het nodig vond, ons te overdonderen met haar gebrabbel alsof ze wilde zeggen: " hé het draait hier wel om mij hoor".


 
Om 15u werden we in de kerk verwacht. De dochter en schoonzoon hadden een boekje opgesteld met persoonlijk teksten en liederen. Iedereen kwam aan de beurt om zijn/haar tekstje te lezen, de peter en meter , de oma's en de papa en mama zelf.
Er was niets voorzien voor onze "dopelinge" en we hebben het geweten!!. Die heeft gedurende gans de ceremonie geen moment gezwegen. Was het de weergalm in de kerk die haar boeide , of het erfzondeduiveltje dat nog wat tegenpruttelde ( ) of gewoonweg haar vrouwelijke aanleg.... in ieder geval de priester moest af en toe een rustpauze inlassen of wat luider praten .
Normaal is ze nooit zo'n kwebbel maar gisteren spande ze de kroon met " dede en mama en wat al meer"!!. Verder was ze heel flink.

Het handje vol water dat 2x over haar hoofdje ging, liet ze lijdzaam toe alsof ze al die aandacht wel leuk vond .Op de foto zien jullie hoe ze nog eens kritisch de
"doopvont " bekijkt!!.
Ja inderdaad  daar kwam dat water vandaan, lieve Kitiara!!

 

De 5 andere kleine gasten keken geboeid toe en vooral de kaarsjes die ze mochten aansteken, hadden succes.



De enige domper op die speciale dag was de afwezigheid van ons ma. We hadden zo graag het " viergeslacht " bijeengehad  op het doopfeest maar ma is sinds donderdag opgenomen in het ziekenhuis, we zien haar dag na dag achteruitgaan.!  Morgen gaan we er weer naar toe, het wordt moeilijk, ze kan niet meer alleen in en uit haar bed, eet bijna niets en haar spreken wordt heel onduidelijk. Vandaag vroeg ze wel hoe de doop verlopen was. We hebben haar beloofd dat we een boekje zullen meebrengen, als ze het nog bewust lezen kan is maar de vraag. Ze had maar éen wens: te mogen sterven in  haar huis en blijkbaar kunnen we haar dat niet geven. Het worden dus nog moeilijk weken of....??? Dan trekt een mens zich op aan een doop en het nieuwe leven!
Achteraf werd nog  gezellig nagepraat bij een drankje en een etentje in een taverne met speeltuin. Tot 18u zat het weer mee daarna was het over en uit na een fikse regen- en windvlaag! Maar in zijn geheel was het een prachtige dag en genoot iedereen van groot tot klein!

PS. Je reactie op : Het moet niet altijd..." Musje volg ik ook in die mate dat " trop teveel is en teveel is trop"!!. Soms vragen wij ons hier ook af hoe het verder moet met de wereld waarin onze kleinkinderen moeten volwassen worden? Misschien is dit een vraag die elke oudere generatie zich al stelde?. Die gulden middenweg.... daar " bricoleren" we nu al eeuwen aan...... Misschien moeten we bij het volgende gezegden eens stilstaan: Modern ouderschap: Ouders voeden tegenwoordig nog nauwelijks hun kinderen op. Ze financieren ze.(  we mogen dat ook weer niet veralgemenen maar er steekt soms wat waarheid in)

Als het komkommertijd is dan maar wat wenkjes die ik onlangs aankreeg met jullie delen!


Afvalemmer:
Nare geurtjes in de afvalemmer kun je reduceren door een panty te vullen met kattengrid en deze onderin je afvalemmer te doen. Dit werkt overigens ook voor de koelkast!

Verkalkte WC:
Als je WC van binnen verkalkt is kan cola de oplossing zijn. Doe wat cola in de WC en laat het vervolgens een half uurt intrekken. Na het half uur is de kalk gegarandeerd verdwenen.
 
Sla bewaren:
 Voorkom verschrompelen of verrotting door de krop in zijn geheel in een ronde goed sluitbare bak te doen. Onderin 1 of 2 stukjes keukenrol voor vocht opname. De bak goed sluiten en even de lucht laten ontsnappen. Na een week zelfs nog heerlijk vers.
TIP: ook voor tomaat en paprika.

Kauwgum verwijderen:
Doe het kledingstuk in een plastic tas en leg het in de vriezer. Wanneer de kauwgum goed bevroren is laat het heel makkelijk het kledingstuk los zonder restjes achter te laten.

Aardappelen:
Aardappelen die koken we allemaal wel eens, maar hier een paar handige tips! Om aardappelen sneller gaar te krijgen voeg je een klontje margarine toe en pas op het laatst het zout. Of heb je oude aardappels? Geen probleem, voeg een schepje suiker toe en ze smaken weer helemaal lekker.

Aluminiumfolie :
Aluminiumfolie heeft een glanzende kant en een matte kant, maar wat is nou het verschil? Nou, de glanzende kant reflecteert de warmte en de matte kant houdt de warmte vast. Dus gerechten , die warm moeten blijven, afdekken met de matte kant naar boven. Bij gerechten, die koel gehouden moeten worden, doe je de glanzende kant boven. Handig hè?

Rozen langer goed houden:
Als je dacht dat een aspirientje alleen goed is tegen de hoofdpijn heb ik een leuk nieuwtje voor je. Ook rozen die in een vaas dreigen te verleppen, pep je op door een aspirientje aan het water toe te voegen. Leuke tip hè?

Etiketten en stickers:
Vaak zijn etiketten of stickers of erg lastig weg te krijgen, maar met deze tip heb je ze zo weg. Blaas met een haarföhn even op de sticker, door de warmte laat de lijmlaag los en kun je het er voorzichtig aftrekken, de lijmlaag gaat dan ook mee.

Komkommer bewaren:
Iets wat niet veel mensen weten is dat je een komkommer niet in de koeling moet bewaren, ze verrotten dan veel sneller. Een temperatuur van 10 graden of hoger is ideaal.
 
Bloedvlekken verwijderen:
Bloedvlekken zijn één van de naarste vlekken die er zijn, maar met mijn handige tip zijn ze zo verdwenen. Het is eigenlijk heel simpel, doe er wat volle melk overheen en wrijf het weg met een droge doek. Het resultaat is verbluffend. Dit trucje werkt ook bij chocolade vlekken.

Wondjes genezen:
Ouderwetse Sunlightzeep helpt razendsnel kleine en grotere wonden te genezen. Is vettig en desinfecterend. Zeep natmaken en over de plek wrijven, huid laten opdrogen.

Veel succes !

Komkommertijd, zou Bojako zeggen, dus zullen we er maar een paar " flauwe" grappen tegenaan gooien zeker, een glimlach doet het altijd!!


 WERKWEIGERING. . . . .
Een vrouw zegt tegen haar man voordat hij naar zijn werk gaat:
"Mijn nachtlampje doet het niet, zou jij daar later even naar willen kijken? " Geïrriteerd wijst de man naar zijn voorhoofd en zegt:
 "Staat hier soms ELEKTRICIEN? Nee toch ??? "
Als de man 's avonds weer thuis komt zegt de vrouw tegen haar man:
 "Heb je gezien dat het tuinhekje niet meer zo goed sluit? Kun je daar zo even naar kijken?
 " Weer wijst de man naar zijn voorhoofd....
 "Staat hier soms TIMMERMAN? Nee, toch ??? "
 De volgende ochtend lekt de kraan in de badkamer, en weer vraagt de vrouw aan haar man om daar even wat aan te doen... Weer wijst de man naar zijn voorhoofd:
 "Staat hier soms LOODGIETER? Nee toch ??? "
Als de man 's avonds weer thuis komt, doet het tuinhekje het weer prima, als hij zich gaat wassen blijkt dat de kraan niet meer lekt, en als hij naar bed gaat, knipt zijn vrouw demonstratief haar nachtlampje aan.
"Heb jij dat allemaal zelf gemaakt?", vraagt de man verbaasd.
 " Nee ", zegt de vrouw," ik heb gevraagd of de buurman het wilde doen, en dat wilde hij wel, maar dan moest ik wel en taart voor hem bakken, of met hem naar bed gaan.
"En... heb je een lekkere taart voor hem gebakken"?
Nu wijst de vrouw naar haar voorhoofd, en zegt:
"Staat hier soms BAKKER? . . . . . . . . 

Slimme vrouwen zijn gevaarlijk ! 
Een man belt naar huis vanuit kantoor en vertelt zijn vrouw: "Schat, er is iets tussengekomen.  Ik krijg hier de kans om een week lang te gaan vissen.  Die kans wil ik echt niet laten liggen. Ons team vertrekt vrijwel onmiddellijk.  Zou jij mijn kleren, vismateriaal en vooral mijn blauwe zijden pyjama  kunnen inpakken?  Ik kom over een uurtje thuis om de spullen op te pikken. Bedankt !" 
Hij haast zich naar huis, grabbelt alles mee en gaat er weer als een  speer vandoor.  Een week later komt hij terug thuis. Zijn vrouw vraagt hem:
 "En ? Leuke  trip gehad ?" 
"Oh ja, fantastisch! Maar je was vergeten mijn blauwe zijden pyjama in  te pakken", antwoordt hij. 
"Oh nee, helemaal niet", zegt de vrouw. "Ik had die in je doos visgereedschap gestoken." 

Als afsluiter enkele grappige vertalingen van een " mariage de raison":
- chequesuele afwijking.
- winstgevende vereniging zonder doel.
- tour de chance.
- l' écho de la bourse.





PS. Ik denk dat we inderdaad op dezelfde golflengte zaten Amor Fati wat die bedenking betrof. Ik ben nl ook éentje van die " tjevengeneratie" hé :( mooi woord trouwens!!): vandaar...en gelukkig bemerken we bij de jeugd dat er een kentering komt maar dat vraagt tijd hé.

Het moet niet altijd poëzie zijn die opborrelt, soms volstaat het om te verwoorden wat je voelt of ervaart. De voorbije week was een week met emoties, ongerustheid, tederheid en daarbovenop vooral drukte...Je gaat erbij nadenken...

-Al te vaak onderschatten wij de kracht van een aanraking, een glimlach, een vriendelijk woord, een luisterend oor, een kleine liefdevolle daad. Nochtans zijn het stuk voor stuk dingen die het leven een andere koers kunnen geven. Het aantal manieren om onze liefde of genegenheid voelbaar te maken is overweldigend groot.
-Je kunt zo met elkaar omgaan- en ook met de natuur, ook met de dingen- dat je innerlijk onbewogen blijft. Je praat wel met mensen, je kijkt wel om je heen, maar niets of niemand raakt je echt. Je houdt afstand of heel bewust schep je afstand...
Afstand kan nodig zijn, maar veel dringender is nabijheid, aanraking, ontmoeting...
Wij bezitten het vermogen om teder te zijn. In onze cultuur bestaat voor dit talent jammer genoeg niet voldoende interesse, nochtans betreft het wel éen van onze belangrijkste kwaliteiten.
Tederheid betekent: mensen, de natuur , de dingen in warme genegenheid hullen, in koesterende aandacht, zoals je ontroerd verliezen in de blik van die ander, je verheugen in een dier, het strelen met je ogen..of het verwonderd buigen over een steen, een bloem of het nieuwe leven dat voor je ligt.
Tederheid is meer dan tact; tact is fijngevoeligheid, de bloem van de menselijke relatie. Tederheid is liefhebben met al je zinnen , de bloem van het gevoel in alle menselijke genegenheid.
Tederheid is een eindeloos geheim ,dat proberen te verklaren heeft weinig zin.
Ik  heb deze week veel tederheid ervaren van onze kleine logeetjes hier zoveel dat al de drukte, ongerustheid, ongemakken en wanorde daarbij in het niets verdween!!!
Een vermoeide maar gelukkige oma!



Ps. Wat zouden we zonder Amor Fati doen? Dat verhaal over de tarantula cactus, is wel degelijk in de running en over gans de wereld verspreid maar wetenschappelijk klopt het niet. Blijkbaar legt een tarantula haar ei onder de grond en niet in cactussen. Dit kan je gaan lezen op de volgende link :http://www.truthorfiction.com/rumors/c/cactus.htm

http://www.washington.edu/burkemuseum/spidermyth/myths/cactus.html

Hoe dan ook  die beestjes krijgen nooit mijn sympathie en nu al helemaal niet meer want ze spelen met mijn " voetjes" !! ( en het zijn nochtans geen kleine!!) !

Een lereres vraagt aan een groep studenten om een lijst te maken met, volgens hen, de 7 wereldwonderen van onze tijd.
Er waren enkele verschillen maar zie hier de lijst met de meeste stemmen:
De grote pyramide van Egypte
De Taj Mahal
De Grand Canyon
Het Panama Kanaal
De Empire State Building
 De St-Pieters Basiliek
De grote muur van China

Bij het ophalen van de notities stelde de lereres vast dat 1 studente nog steeds bezig was.
Ze vroeg aan het meisje:" Heb je het moeilijk om een lijst te maken?"
De studente antwoordde:" Ja, een beetje. Het is moeilijk om te beslissen er zijn er zoveel."
De lerares zei:" Zeg aan wat je denkt en misschien kunnen we helpen."
Het meisje aarzelde en zei:" Ik denk dat de 7 wereldwonderen de volgende zijn.

Zien     


Horen


Voelen


Proeven


Ruiken    


Lachen 


Beminnen 


De klas bleef heel stil.

Die dingen zijn zo eenvoudig en gewoon dat we vergeten hoe wonderlijk ze zijn!
De waardevolste dingen kunnen niet door mensen gemaakt of gebouwd worden.

Nog een fijne dag verder! En aan alle moedertjes uit het Antwerpse een dikke proficiat!

Ps. Iedereen flink gegruweld gisteren? Ik denk dat Ludovikus nog het meest trilde toen hij terugdacht aan dat lieve diertje op zijn mouw!!! Amor Fati is wat sceptisch en vraagt  truth or fake? Ik kan enkel zeggen dat ik het ergens in een Engels blad gelezen heb en er niet bij stilstond of het wetenschappelijk kon. Ik griezelde teveel  toen ik het las en had nu eens enorm zin om iedere bezoeker te laten meegriezelen!!!! ( slecht karakter hé!!).. Maar blijkbaar houdt toch niemand van die harige wezens . In Mexico hadden we ooit " de zwarte weduwe in huis" en sindsdien... geen spinnen meer in mijn buurt!!

Een waar verhaal vanuit de Australische quarantaine dienst van Adelaide. Een Australier en zijn familie waren op vakantie in de States en besloten een weekje Mexico erbij te nemen. De man was een hevige cactusfan en kocht daar een 1m hoge cactus! Het was een zeldzaam en duur exemplaar! Terug thuis hield de douane de cactus gedurende 3 weken in quarantaine. Uiteindelijk kreeg de man de cactus thuis en plantte hem in zijn achtertuin. Hij groeide uit tot zo'n 2hm hoog, een echte zeldzaamheid!
Op een lenteavond terwijl hij zijn tuin aan het sproeien was, gaf hij ook de cactus een sproeibeurt. Tot zijn verbazing zag hij de cactus beven en schudden. Hij sproeide opnieuw en de cactus sidderde nog eens.
De man belde verwonderd de gemeentedienst op en die verbond hem door met een tuindeskundige van de staat. Hij was éen van de belangrijkste cactusexperten en hij stelde hem volgende vragen :
- Hoe groot is hij? Heeft hij gebloeid?
Uiteindelijk stelde hij de zeer verontrustende vraag:
- Is je familie in huis?
De man antwoordde " ja".
Daarop liet de expert onmiddellijk iedereen uit het huis halen en vroeg om in de voortuin te  gaan staan. Hij zou er over 20min aankomen.
15 minuten later kwamen met loeiende sirenes 2 brandweerwagens, 2 politiewagens en een ziekenwagen het domein opgereden.
Een brandweerman stapt uit en vroeg: Ben jij de man met de cactus?
Ja , zei de man.
Een andere brandweerman sprintte uit de wagen . Hij droeg iets dat op een space pak leek en ook een zuurstofmasker. Op zijn rug droeg hij een soort duikerstank  waaraan een lange darm verbonden was.
Hij ging naar de achtertuin en zette zijn vlammenwerper open en bespoot de cactus. Na een paar minuten stond de cactus er rokend en spuwend bij. Het tuinhekken was voor de helft verbrand evenals een deel van de tuin.
De eigenaar stond ontsteld  te zien naar de ravage toen de expert er eindelijk aankwam en een kalmerende hand op zijn schouder legde. 
Wat is er hier in " ' s hemelsnaam aan de hand", vroeg de eigenaar ?
Ik zal het jou eens laten zien , zei de expert .
Hij ging naar de verbrande cactus en nam een stuk ervan weg. De cactus was van binnen helemaal hol en gevuld met gestreepte vogeletende tarantulas . Ze hadden bijna de afmeting van twee handen.
De expert legde uit dat dit soort spinnen hun eieren leggen in dat type cactus en daar dan verder broeden tot ze  volwassen zijn om uit te breken. Op dat moment explodeert de cactus en ontsnappen zo'n 150 tarantulas die zich heel snel verspreiden. Het trillen wees erop dat de cactus op het ontploffen stond.
Om zeker te zijn dat het huis en de omliggende huizen tarantula vrij waren, werden ze allemaal uitgerookt en werd de buurt gedurende 2 weken door de politie afgezet.
En zo zagen die lieve beestjes er uit. 




Voelen jullie ook de haartjes op jullie armen rechtkomen???

Stilte:
Het is niet altijd zo eenvoudig als ik het hier neerpen. Iedereen weet het, maar de werkelijkheid kan soms tegenvallen zeker in de huidige maatschappij. Er is dus nog werk aan de winkel!!
En nu de weergoden ook niet echt met ons zijn, staat de planning helemaal op zijn kop. Daar is maar éen remedie voor: je hoofd leegmaken!

STILTE:

Is het rustig maken in je huis Zo stil Dat je hoort dat iemand nadert En klopt aan je deur. Is het rustig maken in je hart Geduldig zijn Dat je tijd hebt voor wie Onverwacht langskomt. Is het rustig maken in je huis en in je hart Open staan. Dat je luisteren kan Naar wat hij  je vertelt. Is het rustig maken in het huis van je hart. Ontvankelijk zijn. Dat je je eigen plannen opzij kan zetten Om te helpen bij wat hij vragen kwam.

Hier zit ik nu voor mijn pc op een leeg blad te staren en mij af te vragen waar ik in Gods naam de volgende dagen inspiratie moet vinden!!
Ik voel mij een beetje als een uitgeperste citroen want heb alles afgeschreven wat er was blijven hangen in mijn herinnering, mijn dagboek en in mijn hart en dat was  blijkbaar behoorlijk wat.
Het heeft zoveel diepliggende gevoelens en emoties opnieuw losgemaakt dat ik hier nu met een zekere weemoed terugdenk aan toen en niet alleen omdat we toen zoveel jonger waren (38j) !!!!
Ik ben ruim een maand lang ,telkens als ik hier bezig was, terug dat jonge verliefde meisje geweest dat alles achterliet om mij met mijn liefste in het avontuur te storten. Ik veranderde dag na dag  en ervaarde opnieuw de cultuurshock van toen .. Ik heb het gemis aangevoeld, de eenzaamheid, de twijfel maar ook de verwondering en de openbaring van een immens boeiend volk en zijn onvergetelijke cultuur en rijkdom. Het is alsof ik een spons was die zich onverzadigbaar volzoog met alles wat op mij afkwam.  Ik besef nu dat ik ergens verliefd geworden ben op dat mooie Mexico van toen en ontzettend blij en gelukkig ben dat we dit hebben mogen beleven, niettegenstaande de moeilijke momenten. Een unieke kans in ons jonge leven die ons zomaar in de schoot werd geworpen!
Dankzij mijn blog en jullie allemaal die zo trouw zijn komen meelezen, heb ik  die 17 maanden terug intens beleefd. Ik heb samen met jullie gewandeld door de straten van Mexico City en met open mond gekeken naar de wrakken en eigenaardigheden, mij opnieuw klein gevoeld bij de pyramides en waar ze voor staan. Ik hotste opnieuw naar onze eerste bestemming Aguascalientes in die gevaarlijke bussen en langs die godvergeten dorpjes. Ik voelde terug de warmte en vriendschap van de  lokale vriendinnen en wenste dat ik hen nog éenmaal kon spreken. Ik leerde opnieuw de taal en heb gelachen om de verwarring die ontstond omdat ik nog zo weing kon zeggen . Ik heb de Mariachi horen spelen en genoten van hun opzwepend ritme in Guadalajara en Xochimilco, de klamme hitte van Tampico voelen wegen op mijn huid, genoten van de bange maar prachtige trip over de twee Sierras. Ik heb de zweetdruppels voelen parelen  in Ciudad Obregon maar genoten van de rust van de uitgestrekte stranden van Guaymas. Ik heb de fiesta's opnieuw meegemaakt, de stierengevechten nog maar eens afgekeurd en genoten van de Charros en hun amazones. Ik heb in Acapulco nog maar eens met ingehouden adem naar de duikers gekeken , rondgevaren op het azuurblauwe water en opgekeken naar de stulpjes van menige diva. Ik heb opnieuw een volk leren kennen dat zo totaal anders was en toch zo rijk omwille van zijn verleden.
Ik zag ons weer staan in de vlieghaven van MC toen we eraan kwamen,  emotioneel op een roetsjbaan maar anderzijds zo vol verwachting maar onmondig om te communiceren  omdat we de taal niet kenden. Ik zag ons daar ook staan toen  we terug vertrokken, twee jonge mensen die mekaar zo totaal anders hadden leren kennen en waarderen. Onze relatie had in 17 m een sprong van wellicht 5j overbrugd. We waren veel zelfverzekerder, stukken zelfstandiger, zoveel ervaring en belevenissen rijker en toch vervuld met een zekere weemoed om wat we  achterlieten want dit afscheid was definitief.! We mogen nog 100 keer terug gaan naar Mexico, het zal nooit meer zijn zoals toen.
En ik had nog zo veel meer kunnen vertellen maar het was niet nodig om alle registers op te trekken. De gevoelens en de belevenissen zitten voor altijd verankerd  in mijn geheugen en in mijn hart. De essentie heb ik neergeschreven en daar draaide het allemaal om.
Dank trouwe bezoekers  voor de vele en lieve reacties en het meereizen en ik hoop dat jullie meegenoten hebben en dat die reis ook voor jullie een klein beetje een openbaring was.
Het zal wel eventjes stilliggen voor ik aan een ander land begin. Het voelt nu aan of ik een  jetlag heb!!! Maar ooit komt ook hier een vervolg op, eerst Venezuela, dan Peru en uiteindelijk Afrika: Nigeria.

Ik wil afsluiten met een doordenkertje:
Als er twee wegen zijn, neem dan de moeilijke. Want op de gemakkelijke is het meestal dringen.

De tijd vloog hier voorbij ook dankzij de vele contacten.
Een van de zaken die we hier bezochten was de Alvaron Presa, van waar Obregon zijn water kreeg. Het was een indrukwekkende pressa.
Omdat we nu een wagen hadden , was ik veel mobieler en kon ik de omgeving afzien en rondtoeren. Het rijden viel hier reuze mee, brede straten, duidelijk aangeduid en geen overhaaste Mexicanen.
Het werd een wekelijkse gewoonte om samen met ander Belgen naar de zee te trekken vooral voor de kinderen van die andere koppels was het plezant
De zwanger Belgische kreeg problemen met de lever wat niet gunstig was voor haar baby, daarom ging ik haar dagelijks helpen. Zij hadden  geen airco en het was er verschrikkelijk heet wat  niet goed was voor de dame in kwestie. We nodigden hen dan ook regelmatig uit om 's avonds bij ons te komen eten en zaten dan in onze miniflat lekker opeen( hoe deden we het??!!) maar... bij airco en dat scheelde  een slok op de borrel, zeker voor haar.
Ciudad Obregon leek in niets op het Mexico dat we tot nog toe gezien hadden. Het was eerder een stad half Europees half Amerikaans. Je zag er duidelijk de invloed van de States..

Het was ergens halfweg juni toen T thuiskwam met het nieuws dat we tegen de 7e juli in België moeten staan. Lap, dat liedje duurde hier dus ook niet lang en we voelden ons hier zo goed. Het was dus uitkijken om kopers te zoeken voor onze inboedel en auto en om ons weer eens stilaan klaar te maken voor een vertrek  richting België. Wat er dan met ons zou gebeuren , wisten we niet. Zo houdt men er de spanning in zeker???

Intussen brak de tijd aan dat onze Belgische dame moest bevallen. We namen haar dochterje van 3 mee met ons en  de volgende dag had ze er een zusje bij.
Na een drietal dagen mocht het moedertje naar huis en ging ik elke dag langs om haar te helpen want bij die hitte was het niet te doen. Maar de pasgeboren baby regeerde slecht op de hitte. Er moest dringend een oplossing uit de bus komen We werden gevraagd om " peetje en meetje lap" te zijn van de kleine. Een Westvlaamse gewoonte waarbij twee mensen het voorlopige peter en meterschap op zich nemen. We waren fier hoor! Maar er moest dringend iets gedaan worden aan het   uitdrogingsprobleem van ons petekind. Omdat wij toch over een 2tal  weken naar België zouden afreizen , stelden we voor om bij ons in te trekken. Zij konden daarna hier blijven wonen en hun huis opzeggen. Hoe we dat daar 2 weken uitgehouden hebben , is nu nog een raadsel? De nieuwbakken ouders en hun oudste sliepen in ons bed. De baby in een kist van het werk die omgebouwd was tot bedje en wij sliepen in de zetel van ons zithoekje die gelukkig als bed kon uitgezet worden . Wij geraakten amper  in of uit het bed. Een hilarisch, hectische bedoening maar het was de enige goede oplossing voor moeder en kind en wij hadden er vrienden voor het leven bij. Jammer genoeg is de dame in kwestie intussen al bijna 10j gestorven!!!
En zo kwam er een einde aan onze eerste buitenlandse trip.

Op maandag 28/06/1971 vlogen we vanuit Obregon naar Mexico city. We boekten een hotel en op dinsdagmorgen meldden we ons bij de firma aan. Alles werd vlug afgehandeld en we kregen de dag vrij om nog éen en ander te bezoeken. Dat heb ik in het begin al beschreven. We aten bij het jong koppeltje dat met ons mee opgekomen was en nog steeds in MC verbleef.
Een  kist met onze persoonlijke spullen was al vanuit Obregon verstuurd maar toch hadden we nog 10 kg overgewicht.
Via Montreal vlogen we terug naar huis en de ontvangst in de vlieghaven was enorm. De ganse familie stond  er ons op te wachten op de schoolgaande jeugd na! Het was een warm en emotioneel weerzien dat nog emotioneler werd toen we vernamen dat mijn grootmoeder overleden was en dat we 4 dagen te laat waren om afscheid te nemen. De begrafenis was uitgesteld opdat wij er zouden kunnen bijzijn! Zo'n thuiskomst zet natuurlijk een domper op de vreugde. Spijtig dat we haar niet even hadden kunnen zien om te  vertellen over wat we beleefd hadden.

Op het werk vernam T dat hij een opleiding kreeg en een cursus daarover moest opstellen om dan vanaf october in Venezuela les te geven over het nieuwe systeem dat ze daar wilden opstarten!
We bleven dus een 3tal maanden in België ( Antwerpen, een nieuw " buitenland" voor mij want kende er niets of niemand  en tot mijn schande moet ik bekennen dat er nog heel veel is in Antwerpen dat ik zou moeten leren kennen!!!!). Het deed deugd  en toch.. we keken  al uit naar ons volgende avontuur.
Ik zal jullie daar ooit ook wel over vertellen.

Ik hoop dat iedere trouwe bezoeker mee genoten heeft van ons avontuur dat ik zo echt en getrouw mogelijk heb proberen te schetsen. Het heeft mij in ieder geval veel deugd gedaan om alles opnieuw te beleven zowel de schone als de moeilijke momenten.
Mexico, land van onze honeymoon, je neemt een heel innige plaats in in ons hart. We vergeten dat avontuur nooit meer!!
En was het allemaal de moeite waard ? ABSOLUUT!
Zouden wij het niettegenstaande overdoen? JA!

Ciudad Obregon was een zeer vruchtbaar gebied, het was  de graanschuur van Mexico. In de omliggende bergen had men een grote stuwdam gebouwd die de stad voorzag van water en electriciteit en van waaruit via kanalen de immense graanakkers bevloeid werden. De landbouwbedrijven waren zo groot dat de eigenaars met kleine vliegtuigjes hun akkers gingen keuren. We hebben daar via een zendamateur (hoe kan het anders) de kans gehad om eens mee te vliegen over zo'n domein,  indrukwekkend!!!!.Op de slide zien jullie zo'n velden en ook het typische standbeeld van de Yaqui indiaan dat pronkte aan de ingang van de stad.( bemerkte dat ik hem al getoond had maar had geen zin om de slide opnieuw te maken dus bekijk die dappere kerel nog maar eens!)

Wat mij hier opviel was de hartelijkheid van de andere Belgen. De volgende dag werden we weer uitgenodigd om bij een koppel te gaan eten en meteen werd er voorgesteld om de volgende dag samen te gaan winkelen en  zo de supermarkt te kennen. Ik leerde de vrouwen daar brood bakken en we hielpen mekaar zoveel het kon en binnen de kortste keer waren we ingeburgerd.
Intussen was het al 1 maart en mijn verjaardag en precies op tijd kwamen de nagestuurde brieven van Tampico toe.
In ciudad Obregon waren tamelijk veel schorpioenen en af en toe moesten de huizen uitgerookt worden. Dat was ook zo bij een Belgisch koppel en daardoor mocht ik babysit spelen op hun 4m oude dochtertje. Een aangename ervaring die iets bij mij " losmaakte"!!!  En zo gingen de dagen voorbij. T. hield zich 's avonds bezig met het herstellen van de radio's van een paar Belgen en die in onze auto, ik met het lezen van de vele boeken die ze hier bijeengekocht hadden, TV hadden we hier niet. Het werd zo wat een gewoonte dat ik langs hier en langs daar brood ging bakken , ik kon altijd bij iemand mijn was meebrengen want bij ons was er absoluut geen plaats voor een wasmachine en zo was er weinig tijd om te " piekeren". Intussen had ik al brieven ontvangen van mijn 2 Mexicaanse vriendinnen uit Agus. Oei, nu zou ik in het spaans moeten terugschrijven. Dat werd een hele opgave want ik wilde die brieven ook grammaticaal zo juist mogelijk hebben dus.. weeral een namiddag voorbij!!
Intussen had ik via een Belgische vrouw die daar ter plaatse bevallen was een Mexicaanse dame leren kennen nl de echtgenote van haar gynaecoloog, een sympathieke dame die echt geïnteresseerd was in onze manier van leven,  eten enz. Ben bij haar ook een brood gaan bakken en leerde haar hoe " soezen" en "croquetten " te maken.  Dat kende ze niet en het viel heel erg in de smaak. Mijn " bak- en  kookkunst" werd stilaan alom bekend want éen van die Belgische nodigde haar Mexicaanse buurvrouwen uit om te komen zien en zo bleef ik aan de slag. Had verdorie mij " roeping" gemist!! ! Maar zo kreeg ik contacten en waren we weer vertrokken in de mallemolen van elke dag. Ik voelde mij hier even goed als in Aguas want het sociale contact was er en dat scheelt heel wat.
Maar de hitte was hier soms echt niet te harden en dat was nefast voor T zijn buik dus kreeg hij opnieuw klachten. Ik hield mijn hart al vast en zag ons nog eens in het ziekenhuis. Maar gelukkig liep het deze keer niet zo'n vaart en kwam hij er met een flinke diarree vanaf!
Natuurlijk had mijn ventje intussen weeral een antenne van een zendamateur gezien en ... namen we contact op. Een heel sympathieke man , landeigenaar van heel wat graanvelden en hij was het die ons eens zou meenemen op een vlucht over zijn domein!!
In de weekends gingen we gewoonlijk met nog twee koppels naar het strand ( Guaymas) op zo'n 150km N waarts maar dat legden we in een goed uur af want er was hier geen verkeer.
Intussen was het al april en kwamen er een paar verlofdagen aan. We besloten om met drie koppels naar Mazatlan te reizen  voor een 5tal dagen. De sfeer zat er goed in, het was echt een gezellige bende en we keken er al naar uit.
Op 6/04//71 vertrokken we  rond 13:30 u  met drie koppels in 2 auto's!!! Rond 22 u kwamen we aan in Mazatlan! Daar wachtte ons een onaangename verrassing , alle hotels waren volboekt! De enen wilden terug, de anderen verder rijden maar wij vonden het niet optimaal om in het donker te rijden , hadden al wat ervaring hiermee door onze trip naar Obregon. Dus stelden we voor om in de auto's te blijven slapen. De ruimte werd verdeeld en ergens langs de weg  in ' the middle of nowhere" hebben we zo goed en zo kwaad als het kon, geslapen. Eén van de vrouwen was zwanger en kreeg de chauffeurszetel die platgelegd werd voor haar, daardoor was de rest van de ruimte heel beperkt!! Maar we sliepen toch wat en op zich was het een heel avontuur. De volgende dag was iedereen vroeg wakker. De meegebrachte picknick of wat er van over was, werd verdeeld en na wat beraadslagen besloten we door te rijden naar Guadalajara. Wij hadden het wel al gezien maar de anderen niet en nu was het in compleet ander gezelschap dus .. het zou wel lukken! Rond 16:30 kwamen we aan en zochten direct een hotel. Deze keer hadden we meer geluken we waren we allemaal aan slapen toe.
De volgende dag leidden we ons groepje  naar de plekjes die wij al bezocht hadden , boottochtje inclus en het waren heerlijke ontspannen dagen!
Op zaterdag keren we via Mazatlan ( nog eens) naar Obregon terug . Deze keer hadden we wel slaapgelegenheid  en zelfs een zwembad ter beschikking! Wat een luxe na onze avonturentocht .
Tevreden over onze trip keerden we dan uiteindelijk huiswaarts , moe, vol muggenbeten van de boottocht in Tlaquepaque met nog wat aangekochte eigenaardigheden maar het was een prima trip geweest in prima gezelschap!



 

Eerst wat achtergrondinfo over Ciudad Obregon.
Obregón is ontstaan als spoorwegstation in 1907 en formeel gesticht in 1928 en is daarmee een van de jongste steden in Mexico. De stad is genoemd naar de in 1928 vermoorde president Álvaro Obregón. De stad is gelegen in de vallei van de Río Yaqui, ( vandaar ook de naam van de plaatselijke indianen Yaquis) en is éen van de vruchtbaarste gebieden van Mexico. Misschien doet het wenkbrouwen fronsen omdat het eerder een heel droge woestijnachtige streek lijkt, maar later meer hierover.



Op de foto zien jullie een afbeelding van een dansende Yaqui.
Dat was het symbool van Ciudad Obregon en opgericht in 1966. Het stelt de dans van het wild voor. Yaquis identificeerden zich sterk met de natuur. Voor hen was het leven en de dood van de dieren iets heiligs. Hier zie je de dans van het hert en die eindigde met de dood ervan. Bij feestdagen werd die dans ook uitgevoerd begeleid met typische Yaqui instrumenten.
Nog iets typisch aan de stad was dat er geen enkele bocht in lag. De straten stonden allemaal loodrecht op elkaar en waren kaarsrecht. Ongezien!!
We zaten op zo'n 500 km van Los Angeles en we hoopten dat te kunnen bezoeken.
Op de slide krijgen jullie nog eens een paar dia's van de route die we over de twee Sierra's gevolgd hebben. Wat wij het frappants vonden was dat er plots zomaar uit het niets, want nergens waren huizen te bespeuren, ergens langs de weg een Mexicaan stond te wachten, waarop???
In de bergen vonden we  kleine krotjes waar je wat fruit of drank kon kopen .

Terug naar ons " stulpje"!!
De volgende dag begon ik met de muren en de paar meubeltjes die in ons app.tje stonden af te wassen ( was geen overdreven luxe!!) !!
Je houdt het niet voor mogelijk dat dit zo verhuurd werd. Het was echt nodig!!!! De firma trok zich qua huisvesting niets aan. We kregen een vergoeding en moesten het daarmee stellen. Je had dus( binnen bepaalde normen) de luxe die je zelf wilde, maar hier was er geen alternatief!!
T kwam tegen 7u thuis en hielp mij met  het uitleggen van ons gerief. Doodop vielen we in ons bed en hoe zielig het app. ook was we sliepen als 2 roosjes.

We hadden zoveel dia's over onze trip dat ik echt heb moeten " grasduinen". ik geef  nog een lading zodat jullie min of meer een idee hebben van onze fantastische trip. Misschien begrijpen jullie dan waarom we voor die verplaatsing kozen!!

 


PS. Ja Musje en Bojako, ik begrijp jullie bedenking wij hadden ook gedacht dat de huisvesting een zaak van de firma was, zeker bij zo'n grote firma. Bij het tekenen van ons 5 jarig contract buitenland werd er veel beloofd dat niet op papier stond!!!! Maar je mag niet vergeten dat alles zich afspeelde begin van de jaren '70 en dat wij allemaal jonge mensen waren uit de oorlogse of naoorlogse periode zonder de materiële luxe van de hedendaagse jeugd. Het is maar jaren later en zoveel ervaring rijker dat wij " durfden" op ons strepen staan. En wat die verplaatsing betreft dat was onze eigen keuze hoor. Wij moesten op maandag ter plaatse zijn en hadden recht op 1 dag om dat  per vliegtuig te doen.  Maar wij wilden zoveel mogelijk zien van  Mexico ,blijkbaar toch dat tikkeltje avontuur in ons ??!  Wij konden vaak veel meer rekenen op collega's dan op de firma maar ja we zaten allemaal in hetzelfde schuitje hé!! Ook dat was een kant van de medaille die we erbij moesten nemen en waar het thuisfront zich geen idee van kon vormen omdat we het ook niet allemaal vertelden!! Nu zouden we de kleine lettertjes wel laten opnemen in ons contract maar omdat we  de ervaring  opgedaan hebben en zoveel jaren later. Onder dezelfde omstandigheden van toen zouden ze nu nooit nog jonge mensen  vinden om " op te trekken"! Maar zie eens, we hebben het overleefd, dragen het nog met ons mee als een onvergetelijke herinnering en niemand neemt ons die belevenissen nog af!

BEDANKT AAN DE BEZOEKER DIE VANNACHT MIJN MUZIEKLIJST ERAF GEGOOID HEEFT!! TOF!

Straks worden de Olympische Spelen met veel glitter, muziek en symboliek op gang geschoten. Men zal er weer alle registers met supperlatieven opentrekken om de ceremonie te loven want we moeten er niet aan twijfelen dat China er een imagoshow van zal maken. Onder het motto "one world one dream" zal China aan gans de wereld laten zien hoe fantastisch het wel is.We werden de laatste wekend overrompeld met krantenartikels, tv reportages en documentaires over dit immense land. China wil de rest van de wereld inpakken, imponeren en overbluffen en mocht je eraan twijfelen , nog eens aantonen dat het bouwt aan zijn eigen versie van " the American" dream. Dat 2008 de best georganiseerde spelen aller tijden zullen worden , staat nu al vast. Alleen het beste is goed genoeg en daarvoor zijn ze zeer ver gegaan. Er was geld, veel geld om de wereld in te palmen! Niet alleen de verpakking van 2008 zal tellen maar vooral de inhoud. De uitdaging is niet min, China wil van zijn negatief imago af. Maar of het daarin zal slagen, is maar de vraag.
Ik weet niet of jullie gisterenavond naar koppen gekeken hebben? Het waren schrijnende beelden die we zagen van een keihard sportsysteem. Van jongs af worden kinderen onderworpen aan een haast onmenselijk trainingsregime waar voor tranen en kind zijn geen plaats is. Het is voor veel plattelandskinderen de enige manier om zich uit de armoede te werken, maar weinigen zijn uitverkoren!! Het stootte vaak tegen de borst als je zag hoe ze met die kinderen omgingen. Maar in China moet alles snel gaan. Ze doen knip met de vingers en er moet daar een olympisch kampioen staan. Ze vergeten echter dat een topatleet klaarstomen een langetermijnproces is.
China lijkt nu en oase van bloemen, netheid en discipline zelfs het weer proberen ze te manipuleren. De vervuiling wordt tegen gegaan, ieder protest in de kiem gesmoord. Maar TV beelden lieten ons al langer het echte China zien , van zijn prachtige  natuur maar ook zijn armoede , ellende en eeuwenoude tradities en onderdrukking en streng regime. Na de spelen zullen ze in ieder geval éen medaille overhouden: die van het vervuilendste land ter wereld!!
En in die heksenketen nemen 96 Begisch atleten deel en wordt stiekem gehoopt dat ze met minstens 3 medailles terug komen. We zullen dus weer eens supporteren zeker?
Zagen jullie ook dat Google zelfs zijn logo aanpastte? Draaien jullie ook mee in die heksenketen of geen interesse? Ik vrees dat ik wel een paar uurtjes minder zal slapen in de komende weken . Het is  maar te hopen dat ik mijn enthousiasme kan intomen en niet te luid meesupporter kwestie van de slapenden hier niet wakker te roepen!!
Tot op de openingsceremonie ? Jij kijkt toch ook ??We kunnen misschien coconen in het" birdsnest"!!!

We waren tot laat in de nacht bezig geweest om klaar te geraken. T was ook nog vlug met de auto naar de garage geweest om de olie te laten vervangen en om een paar wisselstukjes ( zoals riemen, bougies enz) aan te schaffen want zo'n trip door zo'n godvergeten bergen dan  moet  men zich wat voorzien op onverwachte pannes!!!
De zaterdag stonden we vroeg op , rekenden af met de eigenaar , snel nog even langs de bank en tot bij de collega en om 11u waren we startklaar.
Het eerste stuk nam ik voor mijn rekening want ik had geen zin om later op de dag in de schemering door de bergen te rijden! Dat gaf T de kans om volop foto's te trekken van de Sierra Madre Oriental ( de oostenlijke bergketen dwars door Mexico).We geraakten zonder problemen tot in Zacatecas  ( hoofdstad van de gelijknamige staat, ligt op 2495 m hoogte op de hellingen van de Caro de la Bufa)  waar we overnachtten .
De stad werd gekenmerkt door smalle, bochtige straten en witte huizen met platte daken. Meer hebben we er ook niet van gezien. We hadden hier en daar eventjes gestopt om foto's te maken en snel iets te eten. Brr wat was het koud in de bergen, vooral door de gure wind.



De volgende dag stonden we al om 5:00u  op en om 6u waren  we weeral de baan op om via Durango naar Mazatlan te rijden . Aanvankelijk volgden we een autobus zodat we geen routeproblemen hadden. Vanaf  Durango (Stad in Mexico, hoofdstad van de gelijknamige staat, op 1920 m hoogte in de Sierra Madre Occidental= westelijke bergketen),  werd het te gevaarlijk om de bus te blijven volgen .
We reden zeker 2 à 3u  bergen op en af op zo'n 2000 à 3000 m hoogte. De omgeving was adembenemend mooi alleen de wegen waren barslecht en het bleef uitkijken geblazen. Dan reden we zo'n 3 u  bergaf naar Mazaltlan.( is een stad in de Mexicaanse deelstaat Sinaloa en ligt aan de kust van de Golf van Californië ). Niet goed voor de remmen!! Daar waren de karnavalfeesten al aan de gang zodat we geen logeerplaats meer vonden. We schoten nog een paar foto's en besloten naar de volgende stad door te rijden nl Culiacan (op 260 km). Dit is een gemeente in de Mexicaanse deelstaat Sinaloa.  Dat maakte dat we in 't totaal een rit van 13 u achter de rug hadden. Het kwam er nu op aan zo snel mogelijk een bed te vinden.
Wellicht door de vermoeidheid had T een verboden weg ingeslagen en dat voor de neus van een agent. Gevolg rijbewijs tonen , discussie van jewelste en een boete. Ik deed teken aan T om hem wat geld te geven. Die kerel had dat nogal snel door en de 20 peso werd snel geruild tegen ons rijbewijs en .. wegwezen was de boodschap! We namen het eerste hotelleke dat we tegen kwamen. Een onooglijk klein ding met een paar slaapkamers langs de weg gelegen. Ik geloof niet dat ik daar nu nog zou durven gaan slapen!! Omdat de buurt er niet erg veilig uitzag, namen we onze bagage en boordpapieren mee in de piepkleine slaapkamer ( hoewel, die papieren waren de laatste reden om geen auto te stelen!). Ik heb geen inspectie gehouden op properheid en onveilige diertjes. De deur kon afgesloten worden , we hadden een bed en iets wat op en douche leek en dat was alles wat we op dat moment nodig hadden!! We hebben in die periode buitenland toch enorm lveel keer moeten relativeren maar we saren waren jong dus nog zo plooibaar!! 


 

Op maandag restte ons nog slechts 445 km tot aan Ciudad Obregon. We begonnen eraan met veel moed en op een prima baan! Dat laatste veranderde nogal snel want de baan was nog in aanbouw en ging verder langs zanderige wegen, en kasseien als men dat zo noemen kon.
De laatste 200 km reden we door een verlaten "struik-woestijn" streek. Nergens was enig huis te bespeuren, enkel droge struiken en cactussen. Een echt arme streek! Hier en daar had men rond een waterput een watermolen geplaatst en daarrond woonden dan een paar mensen. Hun krotten waren de ellendigste die we tot nu toe gezien hadden. 
Hieronder zien jullie de afgelegde route over de twee sierra's.



Uiteindelijk kwamen we rond 13:45u aan in Obregon.
We reden onmiddellijk naar het werk  om info qua woongelegenheid te verzamelen. Daar vernamen we dat het hier erg gesteld was met vrije app.. Het toeristencentrum wist te vertellen dat er maar 1 app meer ter beschikking was , dus veel keus hadden we niet en met een klein hartje gingen we zien. Het was mini, mini amper 8 x 4 m een klein keukentje waar je amper met twee in kon, een slaapkamer plus iets wat op een badkamer geleek en een zitkamertje van 4 op 2m met enkel een zetel in als zithoek!!! Maar gas , water en electriciteit waren inbegrepen en .. we hadden airco wat hier van levensbelang was want het was er heel warm!! We namen het.
Ik zou de volgende dag  de boel wel opkuisen, dus zochten we  een hotel  ( wat ook al een probleem was ) en gingen  eten bij belgen.

Eén belangrijke plaats waar op broeierige avonden de stad tot leven kwam in Tampico was  de Plaza de la libertad.
De Plaza de Armas was rustiger. Daar vonden we ook de kathedraal Santa Iglesia met zijn stilaan vertrouwde bouwstijl. Natuurlijk was er ook de haven en daarmee hadden we ook het belangrijkste van Tampico gezien.
Hier nog een paar foto's van de stad met zijn altijd typisch Mexicaanse kathedralen en plaza's. Meteen hebben jullie ook een zicht op ons motel. We sliepen boven en leefden beneden! We moesten altijd via de buitentrap naar ons slaapkamer, dat was niet erg handig!!


 
Ik zegde reeds dat we naar het strand Miramar geweest waren om van de zee te genieten. Daar was ook een vuurtoren om de schepen door het kanaal van de rio Panuco te loodsen.
Miramar was een uitgestrekt, meestal verlaten strand met prachtig wit zand en aangename golven die voor de nodige afkoeling en pret zorgden. De slide geeft jullie oa ook hier een zicht op.
Maar we hadden teveel van de zon en de zee genoten en waren allebei serieus verbrand. Zelfs de Mexicanen die mee waren , hadden een verbrande rug en dat wil wat zeggen!! We konden de volgende dagen bijna geen kleren verdragen en dat was een probleem voor T want op het werk was er airco en hij moest wel iets degelijks aantrekken!! Slapen was zelfs een echte marteling. Gelukkig hadden we een kingsize bed!! Na een paar dagen konden we zelfs beginnen met de velletjes van elkaars rug te trekken. Die Mexicaanse zon was hier blijkbaar heviger dan in Aguas!





Terwijl wij hier toch in de buurt van een haven waren, besloten we een deel van de souvenirs per boot op te sturen want met het vliegtuig zou het een dure zaak worden!
T had een grote kist van het werk op de kop kunnen tikken en nu konden we alles inladen. Terwijl we daarmee bezig waren, zagen we opeens een schorpioen in de slaapkamer.  Wij haalden er de eigenaar bij omdat we niet wisten of het beestje gevaarlijk was. Jullie mogen meegenieten van dat prachtexemplaar!!
 

Hij vertelde ons dat ze altijd minstens met twee zijn en of we de andere al gezien hadden?!!!  Neen, dus ... paniek!!! Ons bed en slaapkamer werden ondersteboven gegooid, maar dat tweede beest was nergens te bespeuren. Ik kan jullie verzekeren dat we een paar nachten niet rustig geslapen hebben en deze keer zaten die verbrande lichaamsdelen er voor niets tussen!!. Ik heb ze in België wel verteld dat ze moesten oppassen bij het openen van de kist, stel dat het beest daarin zat en nog leefde!!! Dat zullen ze graag gehoord hebben .
We hebben nog af en toe van die gezellige beestjes gezien rond het motel. Ik kon ze daar van dichtbij bestuderen en erg schattig vond ik ze toch niet hoor!!
Intussen wisten we al dat we weldra naar een andere plek moesten want  het probleem ter plekke was zo goed als opgelost.
Onze volgende bestemming was Ciudad Obregon, zo'n 2000 km ten NW van Tampico op een 500 km van de grens met de States!
De donderdag 18/2 wisten we nog niet wanneer we zouden vertrekken, dus nodigde ik die andere Belg uit voor een etentje. Het werd een gezellige avond niettegenstaande onze beperkte ruimte en we zouden dat nog wel eens overdoen...
Op vrijdag komt T om 18u thuis en wist te vertellen dat we de volgende maandag in Obregon moesten staan kwestie van te zorgen dat de verrassingen niet uit de lucht waren!!!! We konden met het vliegtuig maar wat dan met de auto?
Het was dus weer heel even paniek maar een mens leert snel hoor dus schoten we direct in gang en maakten we alles klaar om de volgende morgen  per auto de trip aan te vangen!!!! Op naar lokatie 3!

Op zaterdag ging T.  nog even langs het werk want er moest nog dringend éen en ander overgedragen worden. In de namiddag reden we dan naar Léon om nog snel schoenen te kopen en meteen de auto te testen over een redelijke afstand want er waren een paar nieuwe onderdelen geplaatst en T. wilde die even" roderen"..
's Avonds kwamen een paar Belgen afscheid nemen en kregen we 2 LPs  met typische Mexicaanse muziek. We bleven nog gezellig napraten tot 3u in de nacht!! Op zondagmorgen hadden we ons laatste radiocontact met België, ook dat zouden we missen! In de namiddag was het inpakken en inladen want morgen was de big day!

                                    TAMPICO     
                                          


hier een paar  foto's die we onderweg namen. De volgende keer meer!

 


De havenstad Tampico werd in 1522 gesticht door Gonzales de Sandoval. In de 17e eeuw werd de stad door piraten geplunderd en in 1823 weer opgebouwd. In 1901 werd er olie ontdekt en vanaf dan begon er een periode van welvaart , gebaseerd op de raffinaderij bij Rio Panuco.


We waren vroeg uit de veren en om 8u waren we de baan op om zo'n 400 km af te leggen.
Tot aan Rio Verde reden we door de bergen in een dikke mist! Dat was een zwaar stuk! Daarna ging het steeds dalend tot aan Tampico en om 14.25u kwamen we zonder ongelukken in Tampico aan! We gingen direct naar het toeristencentrum op zoek naar een woonst voor een goeie maand. We kregen een adres van een club maar daar was alles volzet. We checkten ook bij twee motels en bij het tweede vonden we nog iets. Het was klein maar juist geschikt voor ons twee, éen slaapkamer met badkamer en een keukentje met zithoek. Voordeel was dat hier electriciteit , water, lakens en handdoeken inbegrepen waren wat al veel " wassen" minder was!
Het motel werd gerund door een Amerikaan en van hem kregen we een stadsplan en zo konden we 's avonds zelfs al even het strand verkennen. De eerste indruk van de stad was positief, dus het zou wel meevallen.
T. vertrok de volgende dag vroeg naar het werk maar in de namiddag kwam hij samen met zijn collega mij oppikken om even tot bij hen te gaan. Daar maakte ik kennis met zijn vrouw en hun 2 zoontjes.
In een motel worden de kamers door personeel onderhouden dus zat ik er maar wat bij. Daarom besloot ik de volgende dag  te voet naar het centrum te trekken om wat inkopen te doen, zo ging de tijd sneller.T was met de auto naar het werk want dat lag niet in  de buurt. Mijn wandeling in die plakkerige hitte viel niet mee. Vermits we hier dicht tegen de Golf van Mexico zaten was het een totaal ander klimaat dan in Aguas dat hoger lag! In de namiddag besloot ik rustig een boek lezen ergens in de schaduw rond het motel. Mijn ventje kwam op een "normale" tijd thuis en zo konden we samen ons zithoekje wat gezellig maken.
En dat was zo het verslag van de komende dagen. Veel viel hier niet te beleven en omdat we maar kort zouden blijven, deed ik ook de moeite niet om veel contacten te leggen.
Het weekend kwam er aan en ... we zouden voor het eerst sinds we in Mexico waren een  gans weekend samen doorbrengen ( zonder werk)!!
Zo vloog ( of kroop!!) de tijd.
Het  weekend daarop spraken we af met 2 Mexicanen van het werk  om naar  zee te gaan in Ciudad Madera op zo'n 20 min rijden met de auto.
Op zondag (24/01/71) waren we welgeteld 1 jaar in Mexico. Wat achter ons lag, was goed geweest niettegenstaande de soms moeilijk momenten en we konden nu al uitkijken naar ons verlof in de zomer!!
T. had intussen al gezien dat er in de buurt van het motel een zendamateur woonde ( die mannen hebben oog voor antennes!!!) en we zouden eens contact opnemen. Het was een wat oudere Mexicaan die gehuwd was met een Amerikaanse. Hij was niet echt actief als zendamateur maar stelde wel zijn installatie ter beschikking. ( tussen echte zendamateurs bestaat er zo'n typische band!) Wij hoopten zo België terug te contacteren. Helaas bleek zijn toestel bijlange niet zo goed te zijn als dat van Pedro in Aguas, zodat wij geen signaal van België doorkregen. Maar via hem ontmoetten we wel een andere zendamateur en bij hem konden we wel contact krijgen met België!
Gelukkig waren er nog Amerikanen in ons motel zodat ik overdag wel met iemand kon praten want voor de rest was er niet veel of beter helemaal niets te beleven!
In die tijd mochten in Mexico de vrouwen niet binnen in een bar. Maar twee Mexicaanse collega's van T. kenden een " Ladies bar" waar ook vrouwen binnen mochten. Zo konden we toch nog een stapje in de wereld zetten en een dansje  wagen. Wat een luxe na Aguas? Dat bestond daar niet!!!
Ik begon wel de brieven vanuit België te missen . Want het duurde een tijdje voor onze brieven nagestuurd werden en op het nieuwe adres hadden we nog niets ontvangen.
We reden éen van de volgende weekend nog eens terug naar Aguas om onze schulden ( water en electr.) met de vroeger huisbaas af te rekenen en nog eens alle bekenden te bezoeken. Ons " Opellitootje" deed het prima en dat dankten we vooral aan Pedro die erop toegezien had dat ze ons geen kat in de zak verkochten!!
 
ps. Mensen als jullie willen snoepen van  "een torta de corona "ga dan eens bij de reacties van gisteren zien. Amor Fati laat iedereen watertanden!!!Hmmmm lekker!!!

En zo liep het jaar stilaan op zijn einde.
Kerst -en Nieuwjaar vierden we samen met twee andere koppeltjes en enkele vrijgezelen. Kerst bij ons en Nieuwjaar bij andere Belgen. Kerstavond was best gezellig hoewel het even wennen was aan de kerstboom bij 30° of meer!!!!
Nieuwjaarsavond viel enigszins in het water omdat een paar mannen doodop waren. Door omstandigheden konden bepaalde werken en testen pas 's nachts gebeuren en toen er ook nog een  paar uur in de namiddag en ook op zondagvoormiddag moest gewerkt worden, zaten de meesten op hun tandvlees!! Jullie mogen niet vergeten dat de hitte overdag niet erg bevorderlijk was voor een goede slaap overdag! Het was dus een heel kalme oudejaarsavond .... Maar we hadden ons eerste jaar overleefd, de aanpassing was een feit  en samen redden  we  het meer dan behoorlijk! 
.
Driekoningen vieren de Mexicanen met een speciale taart: "La corona de los Reyes", =de kroon van de koningen. Die was overal op straat te koop !!!!!!Dat kon omdat taarten hier met een suikerlaag afgewerkt werden en zo beter bewaarden. Spijtig dat ik er geen foto van heb!
'Middags kwam T. thuis met verrassend nieuws. We zouden eind januari  naar Ciudad Obregon vertrekken. Er waren daar mensen tekort om een project tijdig af te krijgen en wij hadden geen kinderen vandaar... De stad lag op 1390 km ten NW van Aguascalientes!!
Dat moest even bezinken zowel bij mij als bij hem!! Als de eerste emotie verwerkt was, besloten we van uit te zien naar een tweedehandse auto om al onze aangekochte spullen en bagage mee te krijgen!
De volgende dag regende het voor het eerst na 3maanden van droogte!! Paste een beetje bij de stemming!! Ik vertelde mijn Mexicaanse "vriendinnen" dat we straks overgeplaats werden. Sylvia raadde ons af om en auto te kopen omdat de wegen naar Obregon niet veilig waren. Wij konden ons spullen in een kist bij hen onderbrengen en later terug ophalen . Ik vond het een prachtig voorstel en mijn enthousiasme om een auto aan te schaffen was fel verminderd. Maar T. weerlegde de argumenten en op zaterdag gingen we samen met Pedro eens zien wat er binnen ons budget te koop was! Na wat navraag en kijken viel ons oog op een " Opel 65". Wel een serieuse hap uit ons budget maar we vonden het een geschikte en tamelijk grote wagen. Een "Opelito" = Opelletje  noemde Pedro de wagen!!. Maar ja hij reed met zo'n grote Amerikaanse slee dus was het maar normaal dat hij ons bakske maar " gewoontjes" vond. Maar wij waren er heel blij mee en zo bereidden we ons stilaan voor op een nieuw afscheid.
Ik begon reeds  hier en daar spullen te verzamelen en in te pakken zodat het straks vlot zou verlopen.
We hadden al wat info verzameld over Ciudad Obregon en ons ingestel op een verblijf daar als T. een paar dagen later thuiskwam met het bericht dat we de volgende week moesten vertrekken naar Tampico ( ligt aan de golf van Mexico). Ze zaten daar met een serieus probleem dat dringend moest opgelost worden. Mijn reactie: "Hé  hoge pieten make up your minds"!!!!
Nu moest het wel opeens heel snel gaan. Wij hadden nog niet alle papieren in orde voor de auto en dan was het nog lopen om een licentie te krijgen om met de auto te rijden. Met mijn Mexicaanse contacten geraakte ik rapper bij de juiste instanties want T. had daar geen tijd voor! Dankzij Pedro en zijn relaties kregen we zonder test of examen een rijverguning voor 2 jaar op basis van ons internationaal rijbewijs! Dat was nu eens geluk hebben!! Pedro was ook de persoon die ons hielp aan de nodige verzekering. Wij wilden niet op zijn " Mexicaans" rijden. Ik profiteerde ervan om snel nog alles te wassen want straks zou ik het weer met de hand moeten doen want een wasmachine sleur je niet mee hé!!!! De afsluiting van water en electriciteit regelde ik met onze huisbaas. We zouden op een weekend eens terugkomen om af te rekenen!
Op vrijdag 15/01/1971 namen we afscheid van iedereen. We hadden bijna een jaar in Aguascalientes gewoond. Mijn nieuwe vriendinnen wilden graag dat ik contact hield en eerlijk gezegd, het was weer eens een " tranerig" afscheid langs alle kanten!! God wat heb ik toch gesnotterd in al die jaren als ik het zo bezie!!!
Adios Aguascalientes, amigos , amigas hasta....
En wij zetten onze Odysse verder!!


PS. Pazke had een opmerking bij die cempasuchil. Ik meen mij  te herinneren dat het Afrikaantjes waren die men gebruikte. Ben op Google gaan zoeken en de foto op de blog klopt hoor, alleen zeggen ze daar " een soort goudsbloem" en dat kan voor verwarring zorgen. Dus naar de letter heb jij dan gelijk Pazke. Heb het dus op de blog wat aangepast !! Maar hoe dan ook , het was mooi hoor Pazke en wat die kippen betreft, dat wist ik niet , moet dat even nagaan of daar iets van in mijn dagboek staat, want daar vind ik mijn inspiratie samen met de harde schijf in mijn bovenkamer. We (ik) hebben alles blijkbaar zo intens beleefd dat het niet meer uit het geheugen weg te krijgen is. Ik had ook tijd zat om alles in mij op te nemen!! Eigenaardig maar van Venezuela is veel minder overgebleven, maar dat is voor ( much) later!! Dat is nu juist het toffe aan jullie reacties dat ik zie dat jullie echt meegaan op reis!

Dia de Los Muertos - Dag der Doden


Intussen naderde November.
1 November en Allerzielen waren voor de Mexicanen twee heel speciale dagen.
Volgens de Mexicaanse traditie wordt er van de doden verwacht dat ze de levenden  bezoeken en hun speciale gasten zijn voor die avond. Het is een combinatie van Prehispanische Indiaanse gebruiken en katholieke tradities van het middeleeuwse Spanje.
Men gelooft dat op 1 november de zielen van alle overleden kinderen terug komen naar huis en op 2 november komen de zielen van de volwassenen ook terug.
Op 1 november worden er kaarsen en wierook aangestoken om de weg naar het familiealtaar te verlichten. Op veel plaatsen maken families een pad van goudsbloemblaadjes van de straat naar het familiealtaar, zodat de zielen de weg kunnen vinden. Dit is altijd een blijde gebeurtenis omdat de Mexicanen geloven dat de doden de levenden ieder jaar bezoeken op die dag. Men viert de dag door het kerkhof te bezoeken. Ze nemen offers mee, zoals pan de muerto (brood van de dood), eten, drinken, bloemen en kaarsen.
In veel huishoudens wordt een altaar gemaakt voor familieleden of vrienden die dood zijn. Een traditioneel altaar wordt versierd met de bloem van de dag Cempasuchil ( een oort goudsbloem volgens google maar ze leken eerder op  tageten),

calavares (doodshoofden van suiker) en  pan de muerto. Het altaar is meestal een tafel bedekt met crêpepapier waar een aantal voorwerpen zorgvuldig op worden geplaatst, zoals foto's van heiligen, wierook en veel kaarsen.
Eten en drinken mogen op het altaar ook niet ontbreken en in het bijzonder het lievelingseten en drinken van de dode aan wie het altaar is opgedragen. Men gelooft dat de doden spiritueel van het eten genieten, waarna het uiteindelijk door de levenden wordt opgegeten.
Sommige Mexicanen leggen er ook kleding van de overleden persoon bij of dingen die ze graag gebruikten toen ze nog leefden. Bijvoorbeeld , als een altaar voor een overleden oma is, worden haar rebozo ( een soort sjaal) en haar bril erbij gelegd. Als ze van breien hield dan worden er breipennen en wol bijgelegd. Als het altaar voor een opa is , worden zijn hoed en speelkaarten op het altaar gelegd. Als het altaar voor een kind is dan worden er speelgoed en snoepjes opgelegd. Aan al die attributen kan je meestal zien of het altaar voor een man, vrouw of kind is.
Op 1 november gaan families van wie hun kinderen zijn overleden naar hun graven toe om die te versieren. Op sommige plaatsen van Mexico gelooft men zelfs dat de zielen van de kinderen op die dag om 8:00 u aankomen. Op dit uur wordt dan ook een ontbijt voor hen geserveerd dat bestaat uit rijst met melk, chocolademelk, pompoenzaden, snoepjes, amandel-suikerdeeg en brood. Kinderen geven op die dag snoepjes aan elkaar in de vorm van doodshoofden met hun naam erop. Dit was even ter info.

In Aguascalientes begon men  aan de viering van 1 november al een week op voorhand. De " dia de los muertos" was hier geen  triestige bedoening  maar  eerder een feest ...Overal in de straten vonden we kraampjes met kleine doodshoofden, skeletten, doodskisten en andere lugubere dingen. Zelfs de snoepjeskramen hingen vol met dergelijke afbeeldingen.  Hiernaast zien jullie zo'n suikeren doodshoofd!  

 
Eigenlijk te schoon om op te eten!!
Die suikerfiguurtjes waren erg in trek evenals de suikerrietstokken. Best lekker maar een vieze bedoening want de afval lieten de Mexicanen zomaar op straat vallen en die lagen er vol mee!!! De gekookte maïskolven werden op verschillende wijzen geserveerd: met zout, met mayonaise, met room of... met chili !!!! Iedereen liep met zo'n kolf in de hand zoals hier met een zakje frieten!!En de taco kraampjes stonden op elke hoek van de straat.

Het ware vrije dagen voor de Mexicanen, voor ons mannen niet, dus van nachtstilte kwam niet veel in huis!!!! 
En zo naderde onze eerste trouwverjaardag!! Die viel gelukkig op een zondag .Sylvia stond er al van 's morgens vroeg met een grote, eigengebakken taart. Een kleine maar hartverwarmende attentie. Anna, de hoteleigenares had ons uitgenodigd voor een drink en zo ging die dag ook niet ongevierd voorbij. Intussen wisten we nog steeds niet hoe lang we nog in Aguas zouden blijven.

Hier wil ik afsluiten met een passende spreuk van mijn geliefde schrijver/dichter Rabindranath Tagore:
'Sterven is het uitdoven van een lamp, niet de vernietiging van het licht.'

De volgende dag maakten we een drie uur durende boottocht langs de baai en stonden we vol bewondering te kijken naar de romantische omgeving en de vele "optrekjes" van filmdiva's!! Toen was Acapulco het paradijs van filmacteurs en had iedereen daar zo'n" stulpje" met privé strand!!!
In de namiddag trokken we met de auto de bergen in om van dichtbij te bewonderen wat we tijdens de boottocht hadden gezien.


 


We wilden absoluut ook la Quebrada zien en inderdaad Ludovikus hier was er altijd " spektakel" maar ook  gevaar!!



La quebrada wil zeggen bergpas, ravijn, kloof.  Zie de foto!
Wil je een beetje opwinding na een luie dag aan het strand in Acapulco dan moet je beslist naar de duikers gaan zien.Vanop de rots springen die met een elegante perfectheid in het turkooizen blauwe water  om hun moed te tonen of.. om indruk te maken op een " señorita"!!!
Dat is éen van de meest opwindende toeristische belevenissen van Acapulco.
Eerst schatten de duikers de diepte? Daarna gaan ze bidden voor een kapelletje ergens op de rots en uiteindelijk gaan ze aan de rand van de rots staan. Meestal zijn ze met 3 à 6 duikers en die proberen mekaar te overtreffen!! De jongste duikt van ergens halfweg de rots en dan volgens de ervaring steeds hoger en hoger. De laatste duikt vanaf  het hoogste punt. De kunst bestaat erin dat de duikers precies de tijd inschatten die ze nodig hebben om te springen en op tijd in het water te komen. Ze wachten op de inkomende golf en van zodra er genoeg water is duiken ze naar beneden precies in het beetje water tussen die rotsen(  dat zie je op de foto). De duik moet ook perfect loodrecht zijn om geen gebroken botten te hebben! Als jullie zien hoe weinig plaats er is om te duiken dan begrijpen jullie ook dat dit het toppunt van waaghalzerij is. Pittig detail....Voor ze uit het water komen moeten de duikers er wel aan denken om hun" zwembroekje" op te trekken of het is dubbele show . Daarna gaan ze rond om een tip te krijgen.

De derde dag was nog eens in het teken van waterskiën. Ikzelf bakte er weer niets van en ik had zelfs al wat oorpijn van het water dat wellicht in mijn oren was gekomen. De " piece of cake " van gisteren... Ja mijn hondje , vergeet het.!! Mijn halfbedde geniet er nu nog van als hij het navertelt. Maar ja "opgeven" stond (staat) niet direct in mijn woordenschat + ik kon toch moeilijk onderdoen voor mijn ventje, hij was absoluut niet sportief, maar dit had hier blijkbaar niets mee te maken , wel met evenwicht !!!
In de namiddag trokken we naar een verlaten plage en namen er foto's van de vele vissers in de buurt. We konden maar moeilijk afscheid nemen van dit aards paradijs. Tenslotte kwam toch het afscheidsuur. Traag en af en toe nog even via een  zijweg genietend, reden we naar de vlieghaven. Nog vlug hier en daar een foto en dan " Adios Acapulco". Wellicht was dit de eerste en laatste keer dat we die prachtige baai en  de romantische natuur bewonderden. We hadden de " boost" gekregen die we nodig hadden om weer verder te gaan met onze exodus!!!

 
 .
Terug op de vlieghaven wachtte ons een probleem. We stonden niet op de passagierslijst voor de vlucht van 16u naar MC!!!( Waren vergeten om dat te bevestigen!!!)  Na veel moeite geraakten we uiteindelijk om 1730u weg . De toenemende oor - en hoofdpijn begonnen me parten te spelen en nu nog een vlucht, dat was niet bevorderlijk.
Om 20u namen we uiteindelijk terug de bus naar Aguascalientes. Intussen was ik al behoorlijk ziek en zat ik stilletjes weggedoken tegen mijn schatje de 8 uren bus te vervloeken!!! Mijn ma  zou zeker gezegd hebben " een kermis is een geseling waard"!! Dat waren nogal eens gezegden hé Amor Fati, die van jou zijn beter hoor!!! Nu ja wie zijn gatteke verbrandt ...
De heerlijke 4 daagse kende dus een slecht einde. Ik had een serieuze ontsteking op beide oren wellicht van teveel onder water te gaan bij het skiën..Daarnaast kreeg ik er ook nog eens griep bovenop zodat ik  4 dagen in bed bleef (nog maar eens)!! De dokter kwam elke dag en soms kwam Sylvia mee. Maar veel zin tot praten had ik niet. Zelfs brieven schrijven , was er teveel aan. En zo gingen de dagen voorbij....Maar Acapulco neemt niemand ons nog af!! 

Intussen waren we al 15 augustus en die dag stond ook hier in het teken van de H Maagd. De kathedraal was prachtig versierd en er waren verschillende stoeten ter gelegenheid van de Maagd Maria. Hiermee samen vielen ook de druivenfeesten  en dat was meteen weer een gelegenheid om te feesten en te drinken. Elke gelegenheid was goed genoeg voor de Mexicanen om ermee naar buiten te komen en te feesten..Het was ook rond die periode dat er presidentsverkiezingen waren. De campagnes waren daar nog 10 keer erger dan hier. De straten hingen vol met slingers en flyers voor de verschillende kandidaten. Men maakte er een soort bonte kermis van.
Op de slide zien jullie straatkraampjes zoals een  popcornkraampje waar boven een echt vuurtje de corn " gepoft" werd. Ook werden suikerrietstokken verkocht. Lekker om op te " sabberen" maar bovenal  die verkiezingscampagnes trokken onze aandacht!!

.


Op het werk  was de eerste deadline gehaald en was  mijn ventje 's avonds weer thuis. Dat scheelde een slok op de borrel want die lange avonden alleen waren niet goed voor de moraal. Want misschien lijkt het hier allemaal rozengeur en maneschijn met hopen romantische  belevenissen maar het was niet altijd zo hoor. Stel je voor, 25j pas getrouwd en helemaal alleen in " de vreemde" want de enige persoon met wie je intiem bent  is er enkel  om te eten en te slapen......Op sommige momenten is er meer nodig dan een grote portie liefde om het vol te houden!!
Eind aug .zouden we 4 dagen uittrekken om naar Acapulco te reizen. We hadden daar al zoveel over gehoord en die stad sprak tot onze verbeelding!! We wilden het zelf eens gaan bezichtigen.
Ik bestelde onze reistickets. Eerst met de bus naar Mexico city en daar dan het vliegtuig op naar Acapulco.

 

Acapulco is een badplaats in de staat Guerrero in Mexico.
Acapulco ligt aan de Grote Oceaan. Het is de belangrijkste  haven van Mexico aan de grote oceaan en op Cancún na de belangrijkste badplaats van het land.
De naam Acapulco komt uit het Nahuatl en betekent "plaats met veel riet".( en dat was inderdaad zo).
De stad werd in 1528 gesticht als vertrekpunt voor schepen naar Azië. Tussen 1565 en 1810 voer vanuit Acapulco elk jaar het Manillagaljoen heen en weer naar Manilla op de Filipijnen. In 1615 werd het het fort van Acapulco vernietigd door de Nederlanders, twee jaar later werd het herbouwd. In 1776 en 1909 werd de stad getroffen door aardbevingen. President Miguel Alemán heeft na het einde van zijn termijn (1952) veel gedaan om Acapulco tot badplaats te ontwikkelen. Het werd hierdoor een populaire badplaats, vooral bij Amerikanen. De schaduwzijde was echter dat voor de arme bevolking niets werd gedaan . Als toeristen merkte je daar weinig van, de hotels waren zo gebouwd dat geen enkel raam uitzicht gaf op de sloppenwijken en er werd ook gezorgd dat toeristen niet door arme buurten hoefden te komen als ze wilden winkelen.
De laatste jaren is Acapulco jammer genoeg in de greep geraakt van drugshandel en het daaraan gerelateerd geweld aangezien het zich op een belangrijke doorvoerroute voor drugs uit Zuid-Amerika bevindt. Tot zover een schets van de stad!

We kwamen met de bus rond 6.30 u aan in MC en reden per taxi naar de vlieghaven om 2 uur later op te stijgen naar Acapulco.
Was het in MC eerder aan de frisse kant  dan kwamen we eenmaal ter bestemming bedrogen uit. De relatief dikke wolkenlaag boven de baai van Acapiulco vertelde ons niets omtrent het klimaat beneden. We waren nog geen 10 stappen uit het vliegtuig of we werden overvallen door een klamme hitte en beseften dat het hier de volgende dagen " transpireren" zou worden! We besloten om in de vlieghaven een auto te huren zodat we op eigen tempo de baai en omgeving konden verkennen. Via een vrijgezel die er al geweest was, hadden we een perfecte stadsschets meegekregen en zo vonden we nogal snel ons hotel. Gelukkig was er hier airco. We verfristen ons wat, aten een kleinigheid en ..reden dan naar een rustige zwemplaats. Hier zouden we de " apotheose" van onze lange " honeymoon " beleven! Een welgekomen pauze na de werkdrukte!!
T. had al zijn eerste waterski lessen gehad van Pedro ( aan de stuwdam in Aguas) dus wilde hij  het hier nog eens proberen.We huurden een boot met skileraar en binnen de kortste tijd was mijn ventje al heel handig op de waterlatten. Toen ik het wilde proberen, moest ik van T een zwemvest aantrekken. Ik vond het overdreven bezorgdheid want ik kon zwemmen en daarbij was ik de sportieveling van de twee. Maar mijn ventje gaf niet toe dus met zwemvest aan probeerde ik het ook. Ik had goed gekeken hoe T het deed en naar de instructies geluisterd!! A piece of cake!!!! ..En inderdaad het lukte behoorlijk goed  en in gehurkte stand gleed ik zeker zo'n 100m ver over het water maar... zodra ik moest rechtkomen, verloor ik mijn evenwicht en liep het fout!!! Ik ben wel minstens 10 keer in het water gedonderd. De instructeur was buiten adem, ik was buiten adem en de bootsjongen zag het niet meer zitten. T maakte daarom maar mijn tijd rond en ik hield het voor bekeken. Dat was dus " geen spek voor mijnen bek"!!!
Was ik blij dat ik mijn zwemvast aanhad!!!
Op de slide even een zicht op de baai en omgeving ....

 

Intussen waren we al een 5tal maanden in Mexico. Na mijn druk en beschermend  leven in België was ik hier in die korte tijd al geconfronteerd geweest met een totaal andere realiteit van het leven.We hadden al veel armoede gezien maar ook leren genieten van een totaal andere cultuur en klimaat. Door onze uitstappen waren we Mexico beetje bij beetje aan het verkennen en leek het alsof we aan éen lange" Honeymoon" bezig waren. Al miste ik bij momenten de familie, school en de collega's enorm, toch had ik nog geen spijt van onze keuze. T. deed enorm zijn best om de weinige vrije tijd die hij had volledig aan "ons" te besteden. Mijn Mexicaanse contacten breidden maar uit vooral omdat ik Frans sprak en dat deed nogal snel de ronde en zo werd ik langs alle kanten uitgenodigd om een namiddag door te brengen. Dat kwam goed uit want T. moest enorm veel uren kloppen. Hij had ook niet op voorhand kunnen bedenken dat de job zo zwaar zou zijn en zoveel verantwoordelijkheid zou meebrengen.!!
Mijn Spaans beterde stilaan en dat vooral door te kijken naar soaps!!!
Ik was daarmee begonnen op mijn dagelijks bezoekje aan Anna de hoteleigenares. In het begin zat ik er maar bij " voor spek en bonen " maar ze vertaalde voor mij en stilaan kon ik stukjes volgen als er niet te snel gesproken werd. Ik vergeet " Simplemente Maria" die soap van toen nooit. Het was echte "blikkentrommellyriek " met veel drama en passie en pathos maar..... zo leerde ik mijn Spaans!!!! .
Overdag redde ik het dus behoorlijk temeer omdat we heel veel brieven kregen  van vrienden en school en familie en ik die altijd allemaal direct beantwoordde!!! Dat en mijn contacten, mijn dagelijkse klussen en boodschappen en mijn soap(!) zorgden ervoor dat ik de dagen alleen redelijk goed doorkwam al zat de heimwee altijd verraderlijk dicht om het hoekje.Een terrasje doen of naar een park gaan of zo dat zat er daar niet in want was er gewoonweg niet!
Op de middaguren was het buiten te heet dan profiteerde ik ervan om boeken te lezen. Een van onze vrijgezellen had al een behoorlijke voorraad Engelse boeken gekocht en ik kreeg die als hij ze uit had. Zo vloog de tijd ook. Aan Spaanse boeken waagde ik mij nog niet, sporadisch eens een krant. Maar heb je ook al opgemerkt dat journalistentaal niet altijd simpel is om te lezen?!!
Alleen de avonden waren eenzaam want vaak moest T. tot 10u à 11u terug naar het werk. Als hij er alleen was, ging ik soms mee en deed wat van zijn administratief werk( hij haatte dat!!) , maar als er meerder mannen waren of Mexicanen dan bleef ik thuis.
Omdat brood een probleem was en de lokale  " pan bimbo" wij noemden het " wattenbrood" niet goed was voor mijn ventje zijn maag, hadden we geprobeerd om zelf brood te bakken. Wij bezaten toen nog geen broodmachine, neen het was kneed -en handwerk!! Mijn oom ,die ex bakker was, stuurde ons een paar goeie tips en recepten en beetje bij beetje leerden we het. Het eerste brood had je gerust over het huis kunnen gooien en het zou nog intact geweest zijn !!! Maar na een tijdje zag ons broodje er goed en smakelijk uit en....ik verraste mijn Mexicaanse vrienden met ons baksel! Broodbakken  was  avondwerk want overdag was het al heet genoeg in de keuken!!
Mijn eerste echt moeilijk moment was op moederdag en op 7 mei de verjaardag van ons ma. Het was de eerste keer dat ik er niet bij was om haar geluk te wensen. Ik denk dat het voor haar ook moeilijke momenten zullen geweest zijn!.En het zou nog duren tot de zomer van het volgende jaar voor we weer naar België mochten reizen om ons verlof op te nemen!
Omdat ons Spaans elke dag beterde, besloten we 's zondags om af en toe  eens een cinema mee te pikken.
Onze eerste film was  " To sir with love!" De ondertiteling was in het Engels maar Spaans gesproken. Trok nergens op, Sidney Poitier in het Spaans!! Aan de andere kant was het een hele belevenis om naar een cinemazaal te gaan! Vooral de  commentaar van de Mexicanen was niet te doen.!! Ze kozen altijd iemand uit met wie ze sympathiseerden en dan waren de reactie niet uit de lucht.. Een lawaai ...ongelooflijk!! Maar misschien was dat voor die film wel een " zegen" want ik heb gesnotterd dat het niet gewoon was. Ik kreeg plots zo'n heimwee naar mijn job en de leerlingen. Wie de film kent , weet dat het over de relatie leraar- klas gaat vandaar.....Mijn ventje had last om mij er die avond weer bovenop te helpen!!
Via het werk had T. een zendamateur leren kennen en die nodigde ons uit naar éen van hun bijeenkomsten. Daar leerden we Pedro de eigenaar van het plaatselijk radiostation " XEAC" kennen. Via hem en zijn zendapparatuur zouden we later om de 2 weken  op zondagmorgen contact hebben met T.'s ouders. Hij was het ook die ons meenam naar zijn buitenverblijf aan de Pressa del Jocoque. Daar leerde T. waterskiën!!
Een van de laatst opgekomen Belgen had voor ons uit België een professioneel bandopnemertje meegebracht  met een drietal banden opgenomen muziek. Dat bracht T. op een idee om een zendapparaatje te maken waardoor hij op de FM band in een straal van 300m muziek kon uitzenden. De Belgen die in de buurt woonden konden zo meegenieten van " onze" muziek!! Toen was het nog geen probleem om voor "piraatzender" te spelen   Dat was welkom na al die maanden lokale muziek, want andere kwam er maar sporadisch door!!
Voor de vrijgezellen van de firma was het ook niet allemaal rozengeur en maneschijn. Een afspraak maken met Mexicaanse meisjes was link .Het was de gewoonte dat een " vrijend koppeltje" steeds aan de deur bleef staan om mekaar te ontmoeten. De jongen kwam er niet in tenzij hij trouwplannen had of ze verloofd waren. Ooit zagen we zo'n koppeltjes in de plenzende regen onder een paraplue staan aan de voordeur, verder kwam hij niet.!! Dus de vrijgezellen keken wel uit vooraleer ze met een meisje optrokken. Er waren wel genoeg " rosse buurten" maar daar waren meestal van die echte toestanden zoals je in oude cowboyfilms zag.( allé heb ik mij laten vertellen, geen verdere conclusies trekken hoor haha)
Een van die vrijgezellen ( een man van in de 40) kon niet wennen aan het eten op hotel en miste de Belgische keuken. Het was een toffe gaste en na een tijdje bracht T. hem af en toe mee om 's middags bij ons te eten. Via hem vernamen we hoe het er in die buurt aan toe ging. Hij lustte ook graag een pint en is er een paar keer  "poepeloere" op een lopen moeten zetten. !!
Hij beleefde ook van die typisch Mexicaanse voorvallen. Dat is wat hij ons vertelde:
Een " kauwgomverkopertje"  stond op een avond te wenen in de buurt van zijn hotel, hij was 5 peso kwijt was.!! Hij vertelde dat zijn mama heel boos zou zijn. Dus gaf onze vrijgezel hem 5 peso en vroeg waar hij die verloren had: "In de cinema", antwoordde het ventje... en toen al had die brave man spijt dat hij zich had laten gaan...
Hij vertelde ons ook nog het volgende. Een jongetje van +-10 had met zijn vaders pistool gespeeld toen dat afging. De kogel was binnengedrongen via zijn mond  en langs zijn voorhoofd er weer uitgekomen. De nalatige vader zag geen andere oplossing dan zijn huilende kleine in een zak te steken en op zijn rug naar de kliniek te brengen. Ook dat was Mexico.

PS: Wij hebben reuzengeluk gehad gisteren met de BBQ Bojako! Rond 22u waren al onze gasten weg en pas daarna is het hier beginnen bliksemen en donderen en gieten!!!!Het had ook anders gekund.!! En al is mijn ventje geen " keukenprins"  aan de BBQ spant hij de kroon ( ere wie ere toekomt hé)  dus een geslaagde dag!

Het volgende dat wij bezochten was “ la mina la Valenciana”.
Die ligt op 5 km van Guanajuato. Daar werd zilver, goud, nikkel en lood ontwonnen.
De mijn werd gesloten na de revolutie maar in 1968 terug geopend. De stenen werden uit de 500m diepe schacht naar bovengebracht en vervolgens vervoerd naar een bedrijf in de buurt waar de mineralen uit de gesteenten gehaald werden om ze dan verder te verwerken. ( wellicht kwamen de leurders van Querétaro zo aan kleine stukjes om ze dan zelf te verhandelen!). Wij kregen hier heel wat uitleg van een mijnwerker. Zo leerden we dat er per dag zo'n  3kg zilver en 900gr goud bovengehaald werden. Een ton stenen bevatte slechts 300 gr zilver. Alle opbrengst en productie diende voor de export.
Als we vertrokken zagen we nog net hoe een ploeg mijnwerkers uit de lift te voorschijn kwam om te schaften. Ze kwamen uit een schacht van 500m diep. Door de indianen die hier vroeger gedwongen te werk gesteld waren ,werd dat afschrikwekkende gat “ la Boca del Diablo” ( mond van de duivel) genoemd.

De slide toont de mijnschacht , het stadje zelf en geeft ook een zicht op de smalle straatjes van Querétaro ( zie gisteren) en hoe ze tegen de bergflank opgetrokken zijn.




Heel even wil ik terugkomen op de luxe die de Spanjaarden zich in het oude Mexico permiteerden.
Men vertelde ons dat een Spaanse vagebond naar Mexico kwam en er op een goudmijn botste in Guanajuato. Hij ontgon die mijn en werd zo schatrijk. Toen zijn dochter huwde liet hij een echt gouden kerktapijt maken voor haar en het hoofdaltaar van de kathedraal werd volledig met goud ( 18 karaat) bezet.
Die opvallende luxe misviel de Mexicanen heel erg temeer omdat ze moesten toezien hoe hun rijkdom werd uitgevoerd naar andere landen oa China. Daardoor kwam het dat Mexico toen geen handelsbetrekkingen had met China en Spanje en dat Spanjaarden zoals de Amerikanen niet hartelijk onthaald werden. Op de foto zie je het " gouden altaar" dat volledig met bladgoud belegd werd!.



 Dit bezoek was een mooie afsluiter van onze 3 daagse en tevreden  trokken we  naar de bus om terug naar Aguas te hotsen en te botsen!!





Ps. Ik was vanavond een lekker " rozijnenbrood" aan het bakken voor morgenavond . Mijn BBQ gangers van 's middags blijven gewoonlijk " plakken".. Intussen was ik bezig voor mijn blogje. Opeens hoorde ik daar vanuit de keuken T. roepen: " Houston we have a problem"!!!!
Ik ga dus  zien en .... mijn brood was zodanig gerezen dat het langs de vorm liep tot op de ovenplaat!!!!!!!! En biebie was het totaal vergeten!!
Stond T. daar te lachen in plaats van in gang te schieten!!
Heb de boel dan maar bijeengeschraapt, opnieuw gekneed en weer in de vorm gedaan! En wonder boven wonder het rees nog eens en is nu zelfs aan het bakken. Het zal dan toch nog meevallen voor morgen!!! 
Mijn " lieve wederhelft" zit nu nog af en toe te gniffelen!!!
Tot wat bloggen leiden kan!!  

QUERETARO en GUANAJUATO

                   
De gele lijnen tonen de afstand die we moesten afleggen tussen Aguascalientes en Querétaro en van daaruit naar Guanajuato

Al ontmoedigd door het tempo of reis je nog verder mee?

Het was rond 9u ’s morgens dat we met de buslijn “ Omnibus de Mexico” naar Querétaro vertrokken.
De stad zou zijn opgericht in 1446. Querétaro was de oude naam in de plaatselijke taal en refereerde naar de aanwezige rotsen. Tussen 1726 en 1738 werd onder impuls van twee weldoeners een aquaduct gebouwd, om de stad te voorzien van water uit de bergen en alzo te vrijwaren van ziektes. Het werd een indrukwekkend bouwwerk, 1280 m lang en tot 23 m hoog, bestaande uit ruim 70 booggewelven. Het is vandaag één van de monumenten in de stad die behoren tot het UNESCO werelderfgoed. Tot 1970 werd het aquaduct nog gebruikt.

Rond 16u kwamen we er aan. We zochten eerst een hotel en verkenden dan de omgeving .Voor het hotel was weer dat typisch Mexicaans pleintje met zijn schoenpoetsers en de drankenstandjes.We wilden het huis van de " Marquesa" bezoeken maar werden onmiddellijk overvallen door leurders met edelstenen zoals  topaas, opaal, vuuropaal aquamarine enz.. Het leek ons heel verleidelijk om er niet op in te gaan. Onze  Belgische medereizigers waren ouder en bleken blijkbaar beter op te hoogte te zijn van edelstenen. Ze hielpen ons om een keuze te maken. Uiteindelijk, na wat afbieden ,waren we eigenaars van een paar edelstenen. In hoever ze wel degelijk en echt waren zouden we later in België laten uitzoeken. Sommige stenen waren inderdaad ongeschonden en echt. We vermoedden dat die stenen op een “ loense” manier in het bezit gekomen waren van die venters zeker afgaande op de prijs die we betaalden. Wat ons hier ook opviel was het enorme monument van Juarez. Juárez wordt beschouwd als een van de bekwaamste leiders die Mexico ooit heeft gehad. Van 1858 tot 1872 was hij president van Mexico



Op de slide zien jullie het monument, het prachtige stadhuis binnenin, de viaduct en de typische pleintjes,..!

We bleven maar 1 dag en nacht in het stadje en besloten om door te reizen naar Guanajuato. Daar hadden we al veel over gehoord. Met de bus was het maar een goed uur rijden door een prachtige bergachtige omgeving. Guanajuato lag zo in de bergen verborgen dat we er opeens waren zonder dat we het stadje vooraf zagen!!

Guanajuato is de hoofdstad van de gelijknamige staat waartoe ook Querétaro behoort en ligt op een hoogte van 2008 m. Het is een historisch , pittoresk stadje met veel pleintjes, straten en huizen met pastelkleurige gevels. Het ontstaan van Guanajuato in 1559, ging samen met de belangrijke zilverwinning in het gebied. Precies daarom werd de stad langs de hellingen van een ravijn gebouwd. Dat alleen al maakte het de moeite waard om Guanajuato te bezoeken. De huizen waren zo langs de hellingen opgetrokken dat de zolder van het ene huis tegen de kelder van het andere lag. De steegjes waren er heel smal. Eéntje was zodanig smal dat volgens de legende twee verliefden die aan weerszijde woonden elkaar van op hun balkon konden kussen, vandaar ook de naam: “Callejon del Beso” ( straatje van de kus)

In Guanajuato  wachtte ons echter een onaangename verrassing. Omwille van de feestdagen waren hier alle hotels , motels en slaapgelegenheden volgeboekt! Daar hadden wij niet op gerekend!  Dankzij een taxichauffeur vonden we echter nog een paar kamers bij particulieren.
De volgende dag trokken we met dezelfde chauffeur op verkenning.
Eerst reden we naar een stuwdam maar omwille van de droogte was er maar weinig water meer.

Maar er viel in deze stad nog meer te beleven. Wat ons het meest is bijgebleven is het “ Museo de las Momias”, een museum vol mummies zoals de naam al zegt.
Dat museum ligt vlakbij de begraafplaats van de stad.
De mummies zijn een apart verhaal. Binnen 5 jaar mummificeert hier elk begraven lichaam vanwege de droge lucht en ook de grond. Die is rijk aan tal van mineralen. Het zijn precies die mineralen die ervoor zorgen dat 1% à 2% van de stoffelijke overschotten in een periode van 5à 6j tot mummies worden omvormd. Dit werd voor het eerst geconstateerd in 1865 toen de eerste lijken werden opgegraven omdat de families de kosten voor het graf niet meer konden betalen en men ruimte wilde creeëren op het kerkhof. De gezichtsuitdrukkingen van sommige mummies waren grotesk en de lichamen zagen er uit als uitgedroogde zakken, waar het lichaamshaar soms nog op te vinden was. Een volledige “ collectie” werd daar tentoongsteld zoals iemand die was doodgestoken, een persoon die was verdronken en een ander die vermoedelijk levend was begraven. Er waren ook een aantal babies te zien, waaronder de kleinste mummie ter wereld: een 6 maanden oude foetus, overleden in de buik van de moeder toen zij stierf.
Dit museum stond en staat nog steeds als het ultieme voorbeeld van de Mexicaanse obsessie voor de dood.



Misschien vinden jullie deze Mexicaanse trip wat te " docerend" , dat is dan zeker niet de bedoeling! Maar ik schrijf hem in de eerste plaats neer voor mezelf en verder voor iedere geïnteresseerde bezoeker!. Ik geloof niet dat ik 2x dezelfde energie zal kunnen opbrengen om dit te doen,( jullie willen niet weten hoeveel tijd er gaat in foto's en dia's bekijken, te selecteren, in te scannen, slides te maken en daar dan nog wat info bijvoegen...) vandaar dat ik het zo uitgebreid mogelijk doe aan de hand van mijn dagboek. Jullie zien hier maar éen 10e van de dia's en foto's die wij toen trokken. Voor ons kinderen en kleinkinderen zijn het ook maar foto's, maar misschien met deze achtergrond, zien ze het zinvolle ervan in om ook de andere foto's een plaats te geven.
Ik hoop dat jullie mij blijven vergezellen? Slaapwel.....

 - Patient in een ziekenwagen: Kan ik vooraan zitten, achteraan word ik altijd ziek!

- Koop een microgolfbed dan kan je 8u slapen in 4 minuten!

- Driftkikker: Ik ging hem een trap verkopen maar hij woont op het gelijksvloers!

- Hij vond haar in het begin het einde.

- Waarom gaan de konijntjes zo vroeg naar bed? Ze moeten maar 2 tandjes poetsen.

- Vervelende mannen in het vliegtuig: luchtzakken!

- Iedereen die in telekinese gelooft: " Steek mijn handjes op"!!

- Er zijn 3 soorten mensen: Mensen die kunnen tellen en mensen die niet kunnen tellen!

- Bij telefoon in café:
                   * Ja, hij is hier                    0,25 euro
                   * Hij is net weg                  0,50 euro
              * Hij is hier niet geweest     1 euro
                   * Wie zegt ge madame?      2,50 euro

- Overspel: de verkeerde man op de juiste plaats!

- Het voordeel van slordig zijn, is dat je voortdurend opwindende ontdekkingen doet!

- Dat de benzine duurden wordt, doet mij niets. Ik tank toch altijd voor 25 euro!

- Ik heb stenen in mijn nieren, kalk in mijn beenderen, water in mijn knieën. Het enige wat ik nodig heb is een bouwvergunning!!

- Bibliotheek: Plaats waar je boeken leent die je toch niet leest en daarna vergeet terug te brengen om er dan nog boete voor te betalen.

- België: mooi land maar 't moest overdekt zijn!

- Waren de 3 Koningen getrouwd? Neen , het waren wijzen!

- Hoe heette de zangeres zonder naam nu ook alweer?

- Twee teddybeertjes tegen elkaar: " Je t' aime de pluche en pluche"!!

- Gebuisd? Ja , maar met grote onderscheiding.

- De eerste keer ging het niet. De tweede keer ging het van de eerste keer!


Voilà, is eens iets anders dan door Mexico trekken, maar was vandaag te druk bezig en mijn dagverslag was nog niet helemaal "comme il faut". En dat beetje zon doet wonderen met een mens nietwaar?.

Eenmaal terug thuis hadden we direct weer het dagelijkse ritme te pakken. Ik profiteerde van de vele uren die ik alleen was om de ervaringen neer te pennen ( en nu kan ik daar volop van profiteren!!) en brieven te schrijven naar de familie. Die brieven vormden stilaan een heel belangrijke schakel tussen ons en het thuisfront. Zowel mijn ouders als die van T. keken er naar uit en waren heel stipt om ze te beantwoorden. Op die manier kreeg ik ook een heel intens contact met mijn schoonouders. T. is geen schrijver en zij waren maar al te blij dat ik daar geen probleem mee had. Zo bleven ze op de hoogte van ons laten en doen hier en ook wij trokken ons op aan hun antwoorden en die van de vrienden en zelfs van mijn ex leerlingen en collega's. Ik heb de Mexicaanse post heel erg gesteund ... !!!
Intussen kende ik ook stilaan de weg en via mijn Mexicaanse contacten leerde ik hoe mij uit te drukken en waar ik het best ging om inkopen te doen want grote supermarkten hadden we toen nog niet. Er was wel  eentje in opbouw maar dat zou nog een jaar duren vooraleer we daar konden winkelen. Ik kocht dus wat wij nodig hadden op de lokale markten of  bij de kleine buurtwinkeltjes die meestal een ruimte was afgesloten met een poort en niet groter dan 4m op 4m. Het was wel uitkijken geblazen om te voorkomen dat we last kregen van “ la toerista”!!!Vooral T. was daar heel gevoelig voor!
Zo kwam dan onze eerste Mexicaanse Feria aan. Je kan dat vergelijken met een grote kermis hier. Het is éen groot volksfeest met veel folklore , muziek, dans en paardenspektakels. Onze nachtrust werd vaak gestoord door klappende deuren, luidruchtige zangers op straat en toeterende auto’s. Stukken erger dan een “ kermis “ bij ons thuis. Op de slideshow zien jullie hoe prachtig de groepen zich verkleedden. Zelfs kleine kinderen werden in de stoeten opgenomen.



Ook waren er praktisch elke dag stierengevechten.
Daar zijn we dan naar ons eerste stierengevecht gaan zien en het werd ook ons laatste. De sfeer was er, dat wel. Het is ongelooflijk hoe de Mexicanen er in opgaan. Die staan massaal aan de kant van de stier tot het beest erbij neervalt en dan gaat alle lof naar de stierenvechter. Persoonlijk vond ik het maar niets hoe ze die stieren opjutten om ze uiteindelijk te doden. Het arme beest was al ten dode opgeschreven van zodra het in de arena kwam hoe het zich ook weerde! ( best dat Gaia daar niet bestond!!) Ik focuste mij dan ook meer  op de mensen dan op de arena… Het zou bij die ene keer blijven wat stierengevechten betrof!! Not my piece of cake!!!



Een andere festiviteit die ook eigen was aan de Feria waren de Charros. Dat is een kampioenschap paardrijden dat heel opzwepend is. Het was een samenspel van mooie amazones met kleurrijke kleren en macho mannen. ( Hallo ladies!!)
De heren met hun grote sombrero's en hun kleine en gespierde paarden lieten er aan rodeo verwante oefeningen zien. Het festijn duurde een paar dagen waarbij drie equipes tegen elkaar streden. Bij alle onderdelen presenteerden de rijders zich eerst in vol ornaat aan het publiek. Tijdens de wedstrijden klonkt de opzwepende traditionele muziek van de Mariachis en het dragen van een pistool door de cowboys  was voor die gelegenheid toegestaan. Zo'n show werd meestal afgesloten met een volksdans midden de arena.



Het begon ook stilaan warmer te worden , zelfs ’s nachts koelde het niet volledig af. We hadden geen airco daarom maakten we ’s avonds meestal een late wandeling om dan toch in slaap te geraken. Omdat we vreemdelingen waren , werden we wel lastig gevallen door bedelende vrouwen en kinderen. Anna , de hoteleigenares had mij gezegd van niets te geven want dan komen ze plots van alle kanten bedelen en geraak je er niet meer van af!. Het was niet eenvoudig als je bij sommigen de sjofele kleren zag of de handicaps waarmee ze openlijk jouw medelijden opwekten.
Ter gelegenheid van de Feria was het stadshuis van Aguas.  ook te bewonderen ,een pareltje zowel van binnen als van  buiten. Kijk zelf maar.

 

En zo vloog de tijd voorbij.
Intussen waren we al mei en hadden we weer een paar vrije dagen in 't vooruitzicht. Omdat onze mannen veel overuren klopten , spaarden we dagen op om te koppelen aan verlengde weekends zodat we een trip konden meepikken als de gelegenheid zich voordeed want de afstanden waren hier zo groot dat je steeds over een paar dagen moest beschikken.
De volgende uitstap zou  naar Querétaro en Guanajuato zijn.

PS Ja Musje , het bloed kruipt waar het niet lopen kan hé!! Je zal mij wel begrijpen !!!

Er is nog een lokatie in MC die echt het bezoeken waard is. Dat deden we niet op deze trip want de tijd zat er op maar wel bij onze terugreis naar België. Maar om het plaatje MC af te maken plaats ik het hier.
We zijn  geen verwoede museagangers maar soms “moet” je er wel éentje meepikken en zo is het ook met het “ Museum Nacional de Antropologia” in MC.
Mexico is een land met een grote geschiedenis door zijn verschillende beschavingen van oa de Tolteken tot de Olmeten , de Azteken en de Maya’s om er nog maar een paar te noemen. Allerlei schatten en restanten van deze culturen zijn verzameld in dit museum.



Het museum staat in het park Chapultepec, een immens park met veel water, een dierentuin, overal kraampjes  en heel veel Mexicanen!!
In het park kan je aardig ronddwalen zodat je rap een paar uur onderweg bent voordat je het beroemde museum gelokaliseerd hebt. In het museum kan je ook aardig dwalen, niet verdwalen want het is overzichtelijk opgezet.
Het is een volkenkundig museum waar je de geschiedenis van Mexico kan zien. Het is 350m lang en bestaat uit 2 verdiepingen.
Beneden vind je alles over Meso-Amerika en hun prehistorie.( In het millenium voor Chr. waren vooral de Olmeken aan de macht, daarna de Maya’s gevolgd door de Tolteken en de Azteken. In 1519 vielen de Spaanse “ Conquistadores binnen). Over al die culturen vind je hier iets terug. Bij sommige zalen is er zelfs een buitenruimte voorzien met enorme beelden en reconstructies van huizen.
Boven is gewijd aan de indiaanse culturen van nu met hun fraaie kleding, maskers, aardewerk, muziekinstrumenten, huishoudelijke voorwerpen enz.
Zin om even de sfeer op te snuiven?


. Welkom in het museum.



Hier hebben jullie een zicht op keizer Cuauhtémoc, opvolger van Montezuma .

Hij  was de laatste Azteekse keizer. Hij verdedigde het Mexico van toen tegen de binnenvallende Spanjaarden rond  1519. Tenochtitlan (= MC) was toen éen van de grootste steden van de wereld, een metropool die de Spanjaarden verbijsterde omwille van zijn indrukwekkende piramides, grote witte paleizen en een gecompliceerd systeem van irrigatie en riolering.

 De volgende afbeelding toont messen van vuursteen die gebruikt werden voor rituele ceremonies.



Hieronder zien jullie de god Xipe Totec en een afgestroopte huid.
De priesters stroopten de huid van mensenoffers af. De vetbolletjes kunnen van de binnenkant van de huid zijn, maar het kunnen ook goudkorrels zijn omdat Xipe Totec de beschermer was van de goudbewerker. Het aantrekken van zo'n gevelde huid stond representatief voor nieuw leven.

 

Een heel belangrijk symbool van de oude Mexicaanse cultuur is de “ Zonnesteen”. Hij weegt 24 ton!!  



Dit symbool vindt men overal terug. De steen stelt de zonnegod Tonathuih voor. Op de steen zie je uitbeeldingen van mensenoffers. Hij heeft ook verschillende tekens die telkens jaren aanduiden. Het is dus een soort kalender. De Tolteken hadden 2 soorten jaren in hun dagelijks leven. Een zonnejaar van 365 dagen en een religieus jaar van 260 dagen. Om de 52j viel de loop van die jaren eens samen, daarom vreesden de Azteken om de 52j voor een mogelijke vernietiging van de wereld!


Het volgende is een  kop van een Olmteek
Zij waren de eerste beschaving in Mexico. Het meest bekendste uit hun cultuur zijn wel de grote koppen van basalt die uit éen stuk zijn gehouwen. Die hier op de afbeelding was 2m hoog!! Men vermoedt dat die koppen heersers voorstellen!!

 


De volgende afbeelding is een maquette van Tenochtitlan ( voorloper MC) met daarboven de map van hoe de stad er ten tijde van Hernandes Cortés uitzag toen hij in 1519 arriveerde. Tenochtitlan was de hoodstad van de Azteken en lag op een eiland in het meer van Texcoco. Na de overwinning en vernietiging van de stad werd op diezelfde plek het huidige MC gebouwd. Het meer werd in de loop van de tijd gedempt.

 

Nu volgt de "zaal  De Mexica” met op de achtergrond de monumenten. De maatschappij van de Azteken werd ook de Mexica genoemd. De elite bestond uit een militaire adel, priesters en rijke handelslieden. Het werk werd verricht door vrije ambachtslieden, arbeiders en slaven.




 
En zo zouden we kunnen doorgaan want dit is nog maar een glimp van wat er allemaal te zien valt.
Tot slot neem ik jullie nog even mee in een slideshow



PS. Huismusje heeft gisteren onder reacties een ludieke versie neergepend op de Popocatepetl. Wil je meezingen , ga dan eens zien!

Omdat we  ook nog op zondag in MC waren, profiteerden we ervan om Xochimilco te bezoeken.
Naar het schijn moet je op zondag naar Xochimilco gaan, een voorstad van de "drijvende tuinen" 20 km zuid van Zócalo.
De naam Xochimilco , komt uit het Nahuatl en betekent "plaats van het bloemenveld". Daar liggen de laatste resten van het stelsel van kanalen en ingenieus aangelegde tuinen waarmee ooit het meer van Texcoco doorweven was ( nu is dat meer uitgedroogd ). Het is nu een voorstad van Mexico-city, maar ooit was het niet meer dan een eilandje in de meren (Texcoco) rondom Tenochtitlán. Het is ook opgenomen in Werelderfgoedlijst  van de UNESCO.

Xochimilco op zondag is het hoogtepunt van alle Mexicaanse sentimenten, Más México no hay....(= iets meer Mexicaans bestaat er niet) dit moet je echt meemaken!!!.
Honderden boten, meestal kleurig versierde " Trajineras " (gondels), liggen naast elkaar. Ze hebben allemaal een naam uit bloemen gemaakt. Soms zijn het geschilderde bloemen. Wil je een boot huren voor een speciale gelegenheid dan kan zelfs de naam van de " feesteling" bovenaan de boot met bloemen geschreven worden. Elke Trajinera wordt voortgeboomd door een man met een lange stok. Het zijn niet allemaal toeristen die op de kanalen rondtoeren. Voor de Mexicanen is het een ideale manier om met een feestend gezelschap de namiddag door te brengen. Langs de kanalen staan versierde  huizen of serres vol met rozen. Een wereldje op zichzelf!



Die gondels varen over de kanalen met allerlei Mexicaanse feestvierders, krijsende mariachi bands, fotografen, bloemen stallen, taco bars en grote potten met dampende maïs.



 
Het is er overvol met mensen. Sommigen proberen een boot te krijgen anderen hebben geluk en varen over het water  en weer anderen zijn druk doende jou te overtuigen iets te kopen.



Wil je een serenade, geen probleem er varen verschillende boten met Mariachi aan boord die voor ambiance zorgen.





En zoals jullie hieronder zien, kan je er niet alleen genieten van de natuur en de drukte van de boten, als je honger hebt dan komt er altijd wel een bootje voorbij om de inwendige mens te voldoen. Intussen vonden we die maïskolven al lekker!!




We besloten de dag te eindigen met een wandeling door de verlichte straten van de wereldstad!
De 44 verdiepingen tellende " Torre Latinoamericano"  183m hoog, trok onze aandacht. ( nu zijn er 49 verdiepingen en is de toren zo'n 214m hoog)
De toren is gebouwd tussen 1947 en 1956, in opdracht van verzekeringsmaatschappij "La Latinoamericana Seguros".  Het gebouw is ontworpen in een stijl die doet herinneren aan "The Empire State Building". Het was de eerste wolkenkrabber in Mexico. Op de 41ste verdieping was er een restaurant en op de 42ste had je een panoramauitzicht op de hele stad.
We gingen helemaal tot boven om te  genieten van het grote lichtspel van de wereldstad.  Het was de moeite waard!  Zie voor jezelf.....







We brachten de rest van de avond door in een dancing" Salvacion", ons eerste echte avondje uit sinds we in Mexico waren. Bij een gin coctail geraakten we vlug in go-go stemming. Een mooie afsluiter van een fantastisch weekend. Morgen was het weer back to reality dwz 8u bussen naar Aguascalientes. Maar dit allemaal  nam niemand ons nog af!!!!


PS. Het verwijderen van jouw reactie van gisteren Bojako heeft niets persoonlijks hoor! Het is een klein beetje de schuld van Amor F en een groot beetje mijn schuld. Was even verstrooid of zouden het de eerste verschijnselen van " Bloggentitis" zijn ?
 

Vorige nacht even pc-paniek en daardoor een info vergeten. Het gaat over de legende van de Popocatepetl( 5.452m).  Samen met de berg Iztaccihuatl ( 5.286m) ligt de Popocatepetl majestueus ten Oosten van MC. Hun namen verwijzen naar de tragische legende van de mooie prinses Ixtacchuatl (= witte dame) die in de veronderstelling dat haar minaar Popocatepetl (= rokend berg) in een veldslag was gedood, zichzelf uit verdriet vergiftigde. Toen de krijger terugkwam, legde hij haar lichaam op de berg en sprong in de krater. De 3 toppen van de Iztaccihuatl zijn haar hoofd, borsten en knieën.



Nu kunnen we weer verder toeren!

De zaterdagnamiddag trokken we per taxi op zoek naar de piramiden van de zon en de maan. Wat ons daar te wachten stond, was ons enkel bekend uit historische spektakelfilms! We bevonden ons in een indrukwekkende omgeving waar duizenden jaren terug een volk zijn eigen beschaving beleefd had. En hier liepen wij nu, nietig en klein in vergelijking met de enorme overblijfselen van die piramides. Als er iets is wat je gezien moet hebben in de omgeving van Mexico City, is het Teotihuacán, zo'n 50 km noordoost van de stad, plaats van de kolossale piramides van de Zon en Maan. Ik neem jullie even mee.MARAVILLOSO

Teotihuacán betekent in het Natuatl's (de oorspronkelijke taal)" de stad van de goden, of, nog beter: de stad waar mensen goden worden". Teotihuacán is in de tweede eeuw voor Christus gebouwd. In de toptijd (vijfde eeuw) leefden in deze stad zelfs 200.000 mensen! Het was in die tijd dan ook één van de grootste steden ter wereld en hèt economische, religieuze, culturele en militaire centrum van midden Amerika. Teotihuacán beslaat 21 vierkante kilometers en bestaat uit paleizen, hofpleinen, tempels, etc. In 700 na Christus is de stad verwoest door een invasie van Tolteken( een beschaving die van de tiende tot de twaalfde eeuw een groot deel van Centraal-Mexico domineerde).
De bouw van tempels, monumenten, straten en pleinen van de stad was gebaseerd op de kennis van astronomie. Dit moet één van de meest adembenemende archeologische vindplaatsen van heel Amerika zijn. Je loopt er langs de hoofdstraat , Laan van de Doden genaamd. Je beklimt de Piramide van de Maan  en vervolgens de nog hogere Piramide van de Zon, die qua afmeting te vergelijken is met de piramides van Egypte.

Piramide van de zon.
Op het grondgebied van Teotihuacan staat de Piramide van de Zon , een bouwwerk van 65 meter hoog. Dit werd aanzien als  de  'verzamelplaats van de goden,'. Vroeger was die piramide nog groter. Naar het schijnt stond er een groot standbeeld op de top. Alleen de grote piramide van Giza in Egypte en de piramides van Cholula in Mexico zijn hoger. Om enig idee te geven: bij de bouw werd meer dan drie miljoen ton steen gebruikt, oef!
's Ochtends vroeg hadden we nog veel energie, dus we vlogen er zo bovenop. Tenminste, dat was het plan. Het zal wel aan de ijle lucht van Mexico gelegen hebben dat we de 230 treden niet in één keer haalden zeker ???
De eerste foto geeft een zicht op de piramide van de zon vanaf de piramide van de maan. De weg ernaartoe, de dodenweg,  is een paar km lang, maar zó erg is het toch ook weer niet? Wij hebben de weg helemaal uitgelopen. Hier zien jullie een gedeelte van de laan




Hieronder een closer beeld van de piramide van de zon. en de 230 treden!!!

 
 


  
Piramide van de maan.

Een ander bekend bouwwerk in Teotihuacan is de piramide van de Maan. Deze piramide  is waarschijnlijk rond 250 na Christus gebouwd. Opgravingen leverden een tombe met vele grafgiften op. Het is één van de belangrijkste ontdekkingen van de streek.





 Hierboven een gedeeltelijk zicht op de enorme piramiden en bijgebouwen.

Rond de piramiden van de zon en de maan waren ook tempels gebouwd. Een van die tempels was de tempel van Quetzalcoatl die versierd was met


maskers van de gevederde slang.

Quetzalcoatl wordt ook als de regengod gezien evenals  Tlaloc (hieronder). Deze god was zeer belangrijk voor de agrarisch
georiënteerde cultuur.

Kunnen jullie het begrijpen dat we ons klein en nietig voelden in zo'n panorama!!! Maar ik geniet er nu nog van als ik het terug zie!!!

 

Mexico City De geschiedenis van Mexico stad begint in 1325 toen de stad gesticht werd door de Azteken, hoewel het gebied al langer bewoond was. Volgens de legende zou hun stamgod Huitzilopochtli de plaats aanwijzen waar de op dat moment nog nomadische Azteken zich moesten vestigen, door een adelaar op een cactus een slang te laten verslinden. Dit tafereel staat afgebeeld op het wapenschild van de vlag van Mexico.--->


Deze gebeurtenis vond plaats op een eiland in het Texcocomeer, dus daar stichtten de Azteken hun hoofdstad.
Mexico-stad is gebouwd in het dal van Mexico dat langs alle kanten omgeven wordt door vulkanen (waaronder de Popocatépetl). Dit heeft als gevolg dat luchtvervuiling als smog niet weg kan en blijft hangen. Er wordt wel eens gezegd dat een dag lucht inademen in Mexico-stad gelijk staat aan een pak sigaretten roken. Vooral in de wintermaanden, als er koude lucht boven het dal hangt en de lucht uit de stad door (inversie) niet kan opstijgen,

is de lucht erg vervuild. De Popocatépetl.
 in de Azteekse en koloniale periode prima zichtbaar, kan  nu door de smog nog zelden vanuit de stad gezien worden. Wij hadden er nog goed zicht op



vanuit het vliegtuig.!
Gelukkig voor ons waren de formaliteiten vlug achter de rug en vanaf vrijdag 12u hadden we de rest van de tijd voor ons. In Mexico verbleef een vrijgezel die samen met T. zijn opleiding had gekregen. Hij nam ons op sleeptouw om zo de belangrijkste plekjes te bezoeken. We bezochten er het grote Olympisch stadium dat twee jaar voordien in gebruik genomen was voor de Olympische Spelen van 1968!
Wat echter een enorme indruk op ons maakte, was de universiteitsbibliotheek met de fraaie in mozaïek opgetrokken muren .

De volgende dag reden we dan toch maar naar  San Pedro Tlaquepaque. We wilden de sfeer daar wel even opsnuiven en  lieten ons nog eens gaan om enkele spulletjes te kopen. We maakten ook van de gelegenheid gebruik om een boottochtje te maken naar een eilandje in het midden van het Chapalameer. Intussen hadden we gezelschap gekregen van  Belgen uit Mexico city met hun kinderen . We zouden samen de tocht maken.
 


De slideshow  geeft jullie een zicht op het strand, de Mariachi die ons met hun muziek vermaakten, de indrukwekkende zonsondergang en de pottenbakkersstandjes.
Het Chapalameer is het grootste meer van Mexico en bevindt zich op 1524 meter boven zeeniveau.We waanden ons daar precies op een exotisch eiland door de muziek van de zingende en rondtrekkende Mariachi op dat eiland.Veel meer was er ook niet te beleven. Meteen ondervonden we ook de eerste pijnen van verbrande armen en gezichten, want het was behoorlijk heet geworden. Het zou dus een “ moeilijke” nacht worden als we mochten voortgaan op de rode lichaamsdelen!!!
’s Avonds werden we verrast door plaatselijke branden in de bergen.We vermoedden eerst bosbranden maar uiteindelijk bleek het om het Paasvuur te gaan. Dit is een ritueel waarbij op de avond voor Paaszondag een pop, die Judas moet voorstellen, om middernacht verbrand wordt.
Op zondag keerden we dan terug naar “huis”, opnieuw met dezelfde buslijn. Nu konden we genieten van het landschap dat we in de heenreis in de duisternis hadden afgelegd!
Rond 23 u waren we blij dat we weer veilig thuis waren.!!!
Ofwel had ik teveel genoten van ons tripje ofwel had ik de warmte onderschat, in ieder geval lag ik de 3 volgende dagen ziek in bed met hoge koorts, stekende hoofdpijn en keelpijn. T. had het druk op het werk en  dus weinig tijd om mij te “ verwennen”. Dat was de eerste keer dat ik tegen de traantjes moest vechten, want 3 dagen in bed met enkel een quick “ bezoekje” van ’t ventje, dan is er tijd zat om medelijden te krijgen met jezelf !!!!
Gelukkig was onze huiseigenaar dokter en hij schreef mij iets voor zodat ik er snel bovenop kwam. Sylvia, zijn dochter, kwam mij ook af en toe bezoeken en deed meteen de dringendste boodschappen want daarvoor had mijn ventje geen tijd!
Op woensdag kregen we te horen dat we naar Mexico city moesten om onze verblijfspapieren in orde te brengen .( duimafdrukken, ons boeventronie op de gevoelige plaat zetten enz enz..).Nog maar eens zo’n 8u op de bus daar hadden we nu niet direct zin in!!
Gelukkig voelde ik mij  al stukken beter zodat die busreis nog te doen was.
Misschien vragen jullie zich af waarom we geen trein namen of geen vliegtuig? Het eerste was zeker niet veilig plus er was geen rechtstreekse spoorlijn tussen Aguas en Mexico en voor het tweede heb je een vliegveld nodig en in de buurt  was dat er niet dus…
We zagen er wel wat tegenop om weer zolang te “ bussen” maar omdat we op donderdag vertrokken, besloten we daar een paar dagen te blijven en Mexico City te bezoeken. Bij onze aankomst hadden wij daartoe geen kans gehad! 
Ikzelf was wel blij dat ik mijn ventje weer eens 4 dagen volledig voor mij had. ( Een beetje egoïstisch of kinderachtig? Misschien maar vergeet niet dat we nog maar een paar maanden getrouwd waren!!) Ik zou mijn batterijen bijladen want éenmaal terug zou het op het werk nog drukker  worden omwille van een deadline, wist  T. te vertellen. Dat betekende nog altijd werken tot ’s avonds 21/22u!!!! Er werd ook op zaterdagvoormiddag gewerkt en tegen die tijd was mijn ventje zijn pijp uit!! De weekends dienden dan ook om bij te slapen en enkel op zondagnamiddag zagen we de kans om te wandelen of even naar het hotel te gaan om iets te drinken of om een film mee te pikken. Veel meer was er niet te beleven....

Ps.Ik heb een goed geheugen Pazke maar zo gedetailleerd onthouden ... neen hoor!! Ik hield indertijd een dagboek bij, kwestie van mij bezig te houden vandaar!!!!

Overal waarwe kwamen werden we  overspoeld met souvenirs en konden ook niet aan de verleiding weerstaan. We konden  daarvoor terecht in de ateliers en winkels in San Pedro Tlaquepaque in een van de buitenwijken van Guadalajara. De naam komt uit het Nahuatl en betekent "Plaats boven land van klei". Tlaquepaque was bekend vanwege zijn aardewerk en glasblazerijen en is dat nog steeds. Maar wij verkozen de grote lokale mercado ( markt ) alleen al om zijn immense grootte en het scheelde behoorlijk wat in prijs! Op de slide hebben  jullie een zicht op een deel van de markt San Juan de Dios. Daar werd ongeveer alles verkocht van groenten tot kleren en souvenirs. ....De markt bestond uit 2 verdiepingen dus hadden we nogal wat tijd nodig om daar te flaneren!! Ons middagmaal bestond uit een kippetje dat we kochten ergens op straat aan een standje.. Lekker pikant!!!!!!!!


Maar Guadalajara was niet alleen bekend om zijn historische gebouwen. De staat Jalisco waarvan Guadalajar de hoodstad is, stond ook bekend als de geboorteplaats van tequila. Naar het schijnt bestaan er 200 varianten van, van de meest eenvoudige recepten tot de meest verfijnde.
De nationale dranken van Mexico waren en zijn nog steeds tequila, cerveza( bier) en mezcal( agavabrandewijn). Maar tequila wordt gezien als de nationale drank van Mexico en wordt onttrokken aan de maguey (agave) plant die in en om het dorpje Tequila groeit. Tequila bestond al eeuwen. Het waren de Tequilas- indianen die ontdekten dat uit het hart van de cactus een geestrijke drank kon gebrouwen worden. Op éen van onze bezoeken aan zo’n agaveveld kregen we een eenvoudige uitleg van hoe tequila werd gemaakt .

De agaveplanten groeien zo'n  8 à 10 jaar in plantages, afhankelijk van het soort agave. Als de plant volwassen is , begint die te bloeien met een lange bloemenstaak. De boer of campesino, snijdt de staaf af net voor die gaat bloeien. Dat stimuleert de plant om flink te groeien in de kern. Die zwelt dan op tot een grote bol  die een sappige pulp bevat. Als die bol volledig gezwollen is, snijdt de boer de plant aan de voet af en verwijdert de lange zwaardachtige bladen. Die bol of piña (=ananas omdat die daar erg op gelijkt) weegt zo’n 25 à 20 kg. Die wordt dan in kleiner stukken gehakt en gedurende 3 dagen in stenen ovens geroosterd. Die ovens hebben een doorsnede van 3,5m en zijn 2,5m diep en kunnen zo’n 3000 piñas bevatten.
Eerst wordt die oven verhit met houtskool dat afgedekt wordt met rivierstenen. Daar komen dan de bollen op daarboven hete stenen , dan een laag geweven palmmatten en een laag aarde. Het proces duurt zo’n 3 dagen en de agaven nemen de smaakstoffen op uit de aarde en de houtrook. Tijdens het proces worden koolhydraten omgezet in vergistbare suikers. Daarna worden de piñas uit de kuil gehaald en vermalen met molenstenen om de vezels te verwijderen. De pulp wordt dan in houten vaten geschept en met water gemengd. Dit mengsel laat men 3 tot 5 dagen op natuurlijke manier gisten afhankelijk van de buitentemperatuur. De gegiste pulp en sap van ongeveer 5% alcohol, wordt in koperen vaten over houtsvuur gedistilleerd. Die eerste distillatie wordt dan nog een tweede keer gedistilleerd tot een hoger alcoholisch produkt. Het is dan nog enkel kwestie van die drank te bottelen en “ salud= proost” zou ik zeggen. De diaslide maakt het allemaal wat duidelijker.Allé hoop ik toch !!    

PS. Amor Fati, de Mexicanen spraken van " tuna" en als je dat opzoekt dan krijg je inderdaad als vertaling cactusvijg. Vraag me dus niet waarom wij cactusappel zeggen!! Wellicht omdat die tuna geschild wordt zoals een appel!!

( Ai, ai ,.... voor diegenen die echt niet van Mexicaanse muziek houden er staat een ruime keuze in mijn dizzler hierboven, klik op je voorkeur en wij draaien.. verder niets aan veranderen please!!)

De gele streep geeft de afstand weer tussen Aguascalientes en Guadalajara.



Guadalajara

Guadalajara ligt op een hoogte van 1546 meter. Het is de hoofdstad van Jalisco en de op één na grootste stad van Mexico. De naam betekent overigens "plek waar het water over de rotsen stroomt".
Guadalajara werd in 1542 gesticht . Er wordt wel eens gezegd dat Guadalajara de meest Mexicaanse stad van het land is. Een verblijf in de stad betekent een onvergetelijke ervaring. Guadalajara staat daarom ook beter  als  "La Perla del Occidente", wat Parel van het Westen betekent. Het is dan ook een van de oudste steden van Mexico. De talloze pleintjes, gebouwen en de gezellige cafés( allé in de mate dat je al van cafés kan spreken, het waren meer terrasjes) behouden precies de koloniale sfeer die hier zo sterk aanwezig is. Guadalajara is ook het thuisfront van de Mariachi. Niet verwonderlijk, want dit is immers de plaats waar de Mariachimuziek voor het eerst tot bloei kwam. Elke avond swingt de stad op hun aanstekelijke ritme. Deels is natuurlijk ook tequila hier verantwoordelijk voor( )  want de originele brouwerijen in het gelijknamige stadje Tequila liggen niet ver van Guadalajara .( later meer hierover)
Architectonisch gezien is Guadalajara een mooie stad. Er zijn talrijke sfeervolle pleinen die  omringd worden door fraaie, koloniale herenhuizen. En niet alleen de oude, maar ook de moderne (  in zover die toen modern was) architectuur is prachtig.

Omdat de Mexicanen verlof namen vanaf Witte Donderdag tot na Paasmaandag, trokken we er 4 dagen op uit om Guadalajara te bezoeken. De problemen met de bril waren opgelost en om 16u stapten we dan uiteindelijk op de bus. We zaten langs alle kanten omringd door nonnen. Allé zo voelden we ons wat veiliger .......Gelukkig bood het landschap ons zoveel schoons zodat we niet verplicht werden om al die tijd op die “ heiligengezichten “ te staren!! Ik vrees dat die gans de rit gebeden hebben van de schrik!!!
Reeds enkele km buiten Aguascalientes bemerkten we dat het landschap langzaam veranderde. Het dorre , ruwe van onze streek maakte plaats voor meer groen en fraaiere begroeiingen. Hoe meer we ons doel naderden, hoe schoner de omgeving werd. De laatste 75 km legden we af in de bergen. Hier en daar waren al degelijke wegen aangelegd waardoor we ons " veiliger" voelden want aan de rijstijl van de Mexiaanse buschauffeurs geraakten we nooit gewoon!!!
Zover als we konden zien, omringden ons de onoverzienbare bergketens van de Sierra Occidental….We hadden al wat autowrakken langs de route gezien tot zelfs een dalenden bus die even langs de zijkant stond omdat zijn remmen oververhit waren door het afdalen. Dat beloofde voor de terugweg!! Je zag dat het " semana santa" was want hier en daar stonden Mexicanen rustig te keuvelen ....


Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Het was rond 21.30 u toe we in de verte een zee van licht ontwaarden . Guadalajara was in zicht.
We waren met twee koppels en éen vrijgezel en hadden een appartementje gehuurd in het midden van de stad. Van hieruit konden we gemakkelijk met het openbaar vervoer aan “ sightseeing” doen want daarvoor was de stad bekend. Op ons programma stonden zeker de 17e eeuwse Victoriaanse gebouwen met hun Spaanse flair en natuurlijk de lokale kathedralen.
 
Onze eerste dag diende vooral om de sfeer van de stad op te snuiven. Het eerste wat we bezochten was de Kathedraal Metropolitana (1618) met haar twee blauw-gele torens in het historische centrum.Wat ons opviel was de intrigerende mengeling van stijlen en het prachtige interieur dat opgesmukt werd door vele zilveren en vergulde altaren en de mooi versierde muren.
 Rondom de kathedraal was een groot plein wat leuk was om rond te lopen.


ps. Voor Ludovikus!! Een cactusappel wordt heel voorzichtig opgegeten!! Je neemt de vrucht tussen duim en wijsvinger vast op de plaats waar de bloem stond ( bovenaan) en waar ze vast hing aan de cactus (onderaan) en dan is het de kunst om de appel te schillen zonder eraan te komen zoniet heb je inderdaad tientallen fijne stekeltjes in je vingers ( wat nog altijd minder erg is dan in je lip) !! Nu weet je het voor de volgende keer!!!

Heeft het iets te maken met het intense teruggaan in het verleden? Of zitten de gezegden op de blog van Amor Fati waar ik vorige nacht nog even ging zien er voor iets tussen???  Ik weet het niet , maar vanmorgen kwam ik wakker uit een ongewoon verwarrende droom en .. die staat mij nu nog glashelder voor de geest. Zitten er droomexperts op de blog?? Ben benieuwd.
Ik was op reis met een onmogelijke groep! Vrienden van vroeger  en nu , klasgenoten , ex collega's en familie. We maakten een groepsreis (nochtans organiseren we liever zelf de reis)  naar een onbekende lokatie. We checkten in op hotel, maar bleven er amper lang genoeg om onze spullen kwijt te geraken, weet zelfs niet of  ik op een kamer ben geweest want we moesten verder naar een optreden van " CLOUSEAU"!!! Stel je voor!!En dan moet je weten dat ik niet bepaald wild ben van die groep!! We waren ergens waar we de taal niet kenden en reden met de plaatselijke bus naar de opvoering. Daar was het zo'n warboel dat ik de groep uit het oog verloor en ik ergens op een zitje tussen totaal vreemden de opvoering ( maar heb niets gehoord of gezien haha) meemaakte. Opeens was het gedaan, allé iedereen liep weg omdat een grote draak in een beekje naast onze zitplaatsen kwam drinken. Ik stond er helemaal alleen voor. Ik wist niet in welk stadje ons hotel was, noch de naam van het hotel. Plots zag ik daar een neef, die zei dat zijn vriendin ( hij heeft nu een nieuwe Franse vriendin die we nog niet gezien hebben maar ze was er wel! ) wel zou helpen. Hij stelde mij voor, ik had juist de kans om " enchantée" te zeggen of die ging er al vandoor omdat onder onze neus haar auto getakeld werd door de politie. Zij sprong in een taxi de takelwagen achterna en mijn neef spurtte naar zijn auto om te volgen. Ik wilde nog meegaan , maar ze waren al verdwenen. Ik stond op de hoek van een straat en daar stond de deur van een hoekhuis open. Ik stapte binnen omdat daar een paar dames zaten die mij misschien konden helpen. We verstonden mekaar niet maar op de éen of andere manier slaagde ik er in om daar toch binnen te geraken. Ik had  in mijn jas een stukje van een filmrolletje  ( zo'n negatiefje) en daarop stond heel klein het adres van ons hotel geponst!!! Vraag mij niet hoe ik eraan kwam!! Maar we konden het niet lezen en hadden geen vergrootglas. Intussen werd het laat en zou ik daar blijven slapen. Het was een onooglijk klein, vuil en slordig kamertje met enkel 5 matrassen op de grond. Ik had mijn schoenen uitgedaan en bleef met dat filmstrookje in de hand maar pieren om de stad of de naam van het hotel te ontcijferen. Ik begon toch stilaan wat in paniek te geraken want hoe zou ik ooit terug in ons hotel geraken? Opeens stond T daar hij nam het filmstrookje en probeerde de lokatie te ontcijferen. Hoe hij daar gekomen was weet ik niet want hij hoorde niet bij de groep. Maar meteen was ik gerustgesteld.T wist uiteindelijk de naam van het hotel te ontcijferen, we zouden er nu wel uitkomen. Ik zocht mijn schoenen tussen de rommel en vond ze terug  vuil en gehavend alsof iemand ermee rodgelopen had op ruwe stenen. En toen... ....
trok mijn halfbedde de overgordijnen open en was ik meteen klaar wakker!!
Maar die droom zit er nog glashelder in!! Zo'n warboel van situaties en personen!!
Verklare wie het verklaren kan?
Ik ben van kindsaf  aan al de " vraagstaart" van de familie geweest . Volgens ons ma was het soms om gek te worden van mijn " waaroms". Nu  doe ik het soms nog en als het over technische of wetenschappelijke vragen gaat, dan heb ik met mijn ventje de perfecte persoon in huis om daarop een antwoord te geven. Waag ik mij met mijn " waarom" op een ander terrein dan past hij. " Jouw hersenkronkels kan ik toch niet volgen ", klinkt  het dan. Haja.
 Dus als ik hem mijn droom vertel waar heden en  verleden, realiteit en fictie alles  in de mengkroes van éen droom gemixt is, dan weet hij het ook niet!!.
En dat gebeurt zo heel, heel soms  dat in mijn dromen perfect kan navertellen en dan zegt T altijd: " Als ik slaap, dan slaap ik en de volgende dag weet ik daar niets meer over"!!
 Dat zal precies het grote verschil zijn tussen mijn " realistisch en nuchter " ventje en de "dolle verbeelding van een  romanticus" die ik ben zeker??
Maar geen nood, ik zal jullie zeker niet elke dag pijnigen met de " Windmills of my mind"!!! Zijn toch niet te volgen haha
 Was vandaag te druk ( tweeling) om mijn stukje bij te werken. En Amor Fati voor zover ik mij herinner spraken we inderdaad van cactusappels maar er woont hier in 't dorp een Mexicaanse die ik ken, dus zal eens bij haar horen wat het nu precies is . Laat het wel weten.
Morgen neem ik jullie weer mee naar " Viva Mexico" (Uitspreken als mechiko)!! Gelukkig heb ik daar nog een klare kijk op!!!

Het was met een paar vrijgezellen dat we in het weekend onze eerste verkenning rond de stad maakten nl een bezoek aan een stuwdam: De slideshow toont de stuwdam en omgeving. Hier hebben we voor de eerste keer cactusappeltjes leren eten. Lekker!!

                                         Presa del JOCOQUE
Go to ImageShack® to Create your own Slideshow


Het was een stuwdam met een vermogen van 340.000.000m3 .Een prachtwerk tussen een kaal maar boeiend berglandschap. We zouden maanden later terugkomen naar het meer dat bij die stuwdam hoorde met een  Mexicaan die we hadden leren kennen. Hij was de eigenaar van het lokale radiostation en  ook zendamateur. T. was altijd al een verwoede amateur van radio- en zendaparatuur geweest vandaar de connectie.
Die familie had een huis aan de stuwdam en  ze namen ons in de weekends af en toe mee. Hiermee beklemtoon ik nog eens de spontaniteit en de hartelijkheid van de Mexicanen. Eenmaal  als ze je kennen en het klikt, dan had je er een goede steun aan!. Ik zie het hier in België nog niet zo snel gebeuren dat vreemden zomaar belangloos binnengehaald worden!
Uiteindelijk, de dag voor mijn verjaardag ,konden we in ons appartement .Van nu af kon ons leven beginnen.
Ons appartement lag op 3 minuten van T.s werk, dus ging ik elke morgen en middag en soms 's avond met hem mee en wandelde dan rustig terug naar “huis”. Zo leerde ik de omgeving kennen en was ik nog wat langer bij mijn ventje!! Het gebeurde ook vaak dat ik ’s avonds, als hij nog even terugging, met hem meeging en daar een boek las zo ging de tijd sneller want een TV hadden we nog niet en ik zou er toch nog niet veel van begrepen hebben!!!! Na enige maanden kwam dat ding er toch en kon ik al min of meer “ soaps” volgen. Een prima manier om een taal te leren .
Tony  klopte veel uren omdat hij zich moest inwerken en er een deadline moest gehaald worden. Ik zat daardoor veel  avonden alleen. Sylvia, de dochter van onze  huiseigenaar, wist dat en nam mij af  en toe mee naar " club Campestre", je kan dat vergelijken met de Rotary club " hier. Daar werd ik met de andere kant van Mexico geconfronteerd. De rijkdom in schril contrast met de armoede die we in het binnenland hadden gezien! Eerlijk gezegd voelde ik mij daar aanvankelijk niet erg op mijn gemak. Iedereen wist dat ik uit Belgica kwam en wilde een praatje slaan. Gelukkig redde Sylvia mij door me mee te nemen naar een zaaltje waar alleen jongeren zaten. Daar was ik bij mijn soortgenoten en werd ik als een gelijke behandeld. Ik hield er uiteindelijk nog twee nieuwe contacten aan over en zo bouwde ik stilaan een kennissenkring uit. Wat mij opviel was dat de mannen niet bij de  vrouwen  bijeenkwamen. Zij hadden hun eigen selecte clubje en lokaal!!!
Bij mijn thuiskomst  had ik heel wat te vertellen als mijn ventje al niet in bed lag want het waren lange, zware dagen  voor hem!!En zo gleed de tijd  voorbij en geraakten we gewoon aan de Mexico.
Voor ons was Mexico in zekere zin de “ honeymoon” die we door omstandigheden niet  hadden. Dat heeft ons in het begin zeker geholpen met de aanpassing. .
Ons eerste tripje samen was in maart. Omdat het Goede week was en de Mexicanen van Witte Donderdag tot na Paasmaandag niet werkten, hadden we besloten om een tripje  met de bus  te maken  naar Guadalachara. Bijna ging dat feestje niet door.
Op woensdag brak T.’s bril. Zonder bril ziet mijn ventje niet dus gingen we nog snel naar een zaak om die bril te laten maken. Daar werden we heel onvriendelijk ontvangen en zegden ze dat  pas de week erop de bril ok zou zijn omdat de zaak met de " Semana Santa" ( goede week) gesloten was. We probeerden die man te overtuigen dat die bril broodnodig was, maar niets hielp. Op een bepaald moment zei hij zelfs:
” Als je je bril wil gemaakt hebben : go home Yankee”…
Nu begrepen we het . Amerikanen waren niet bepaalde de beste vrienden van de Mexicanen. Omdat T. groot en blond was , dachten ze dat hij uit de States kwam. We zetten die situatue snel recht en zegden dat we uit Belgica kwamen..
" Ah Belgica si, señor,  Football , si señor no problema en .. Mañana zou de bril klaar zijn.. Dat was inderdaad zo. De volgende dag was de bril gemaakt  en konden we uiteindelijk toch vertrekken!!!
Het was niet de eerste keer dat ik ondervond dat met T. erbij alles wat duurder was of moeilijker ging. Als ik gedurende de week ging shoppen op de lokale markt en mijn "beste Spaans" bovenhaalde , dan kreeg ik alles aan en Mexicaanse prijs Ging ik op zaterdag met T.inkopen doen dan  konden we het vergeten, we betaalden altijd een paar peso’s meer… Het zat dus diep die aversie voor Amerikanen!! We konden toch moeilijk een plaatje met “ Belga” erop dragen hé????
Even wil ik nog terugkomen op dat voetbal gedoe.
Het wereldkampioenschap voetbal  vond  in 1970 plaats in Mexico en de Belgen hebben daar door het oprichten van het kinderdorp en hun prestaties indruk gemaakt. Overal hingen logo's van het kampioenschap, op alle produkten stond ofwel  het typische Mexicaanse ventje symbool van het kampioenschap of een afbeelding van de Aztekencultuur . Ik laat jullie even zien wat ik bedoel.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Vanaf de volgende dag begon ons werkelijke leven in Mexico. Tot nog toe leefden we in een soort roes waarin we overrompeld werden met indrukken en emoties die we samen intens beleefden.We waren nog niet veel zolang 24/24u samen geweest , dus was alles wat irreëel.
T. vertrok om 8 u naar het werk en ik bleef achter op de kamer om wat te rommelen en het hotel te verkennen. Ver durfde ik nog niet lopen want ik kende noch de omgeving noch de taal!! Ik bleef rond de middag wat hangen in de lounge van het hotel tot mijn ventje er was om dan samen snel wat te eten. Ook voor hem was alles nieuw en het werken met Mexicanen, die meestal enkel Spaans kenden, was ook een hele opgave. Tegen de avond keek ik al uit naar zijn “ thuiskomst” maar dat viel  tegen want T. had last van een vaccinatie tegen de pokken die we in België hadden gekregen . Toen er later op de avond koorts bijkwam , zat er niets anders op dan vroeg te gaan slapen.
Gelukkig was het de volgende dag al wat beter. Ik had besloten om toch maar eens in de buurt wat rond te kijken en … kwam terug met 1 kg prachtige sinaasappels voor de prijs van 1peso =4fr( 10 eurocent)…… 
Voor het hotel was een pleintje met de typische Mexicaanse drukte. Ik kon onmogelijk een ganse dag op de kamer doorbrengen dus ging ik met T.’s cursus Spaans daar even zitten om wat te studeren. Maar mijn aandacht werd nogal snel afgeleid  door een jong kereltje dat zijn kost verdiende als schoenenpoetser. Ik kreeg mijn noch T.’s schoenen nooit zo glanzend. In de toekomst stuurde ik mijn ventje naar hem en zo werd hij een vaste klant en weldra kende
het kereltje mij ook.

 
Mexicanen zijn invriendelijke mensen, allé dat mochten we toen ervaren. Zoals men tegen een kind spreekt zo sprak dat jongetje ook tegen mij om zich verstaanbaar te maken, maar zo kreeg ik stilaan toch een paar losse woorden ingelepeld!!! Dat kleine ventje en ik, we kregen warempel een band!

Aan het einde van het plein stond ook een grote kerk in opgetrokken in een typische Spaanse stijl  en binnenin overladen met barokke beelden.

Omdat het daar heerlijk fris was, ging ik er af en toe eens binnen en werd er getroffen door het fanatieke geloof van de plaatselijke bevolking. Hoe arm de mensen ook waren nooit verlieten ze de kerk zonder iets in de offerblok te steken. Ik zag menig Mexicaan op de knieën tot vooraan in de kerk kruipen al smekend en biddend of al jammerend en niemand die daarbij opkeek, tenzij ik misschien???
De dagen gingen traag voorbij, voor mij althans. De heimwee zat echt achter het hoekje te loeren want wat doe je in een wildvreemd land met enkel een  hotelkamer als je eigen plekje en zonder kennis van de taal en zonder bezighouding.?? Ik wilde mijn ventje niet teveel lastig vallen met mijn knagend gevoel van gemis en verlatenheid. Hij deed zijn best en de job, zijn eerste trouwens,  was ook totaal nieuw voor hem en een hele opgave! Daarom  klampte ik mij vast aan onze avonden samen om niet verloren  te gaan in zelfmedelijden. Wat miste ik mijn school en alles wat erbij hoorde!!! 
Omdat we toch een tijdje op hotel zouden blijven en ik veel tijd in de lounge doorbracht , moet dat de eigenares van het hotel opgevallen zijn. Ze was een heel aangename dame die ook heel vooruitziende ideeën had wat haar hotel en haar familie betrof. Ze had al bemerkt dat ik daar vaak met boeken zat en de taal wilde leren en wist ook dat wij Belgen waren. Ze had haar huiswerk goed gedaan want ze vroeg mij of ik de Franse taal meester was? Ze zou over een jaar haar 14jarige zoon naar Zwitserland sturen om daar het hotelwezen  te studeren en had hem graag en mondje Frans bijgebracht. Daar in het hartje van Mexico was het niet zo vanzelfsprekend om iemand te vinden om Frans te Spreken. Dus vroeg ze mij of ik het zag zitten om  elke dag na school een uurtje Frans te spreken met haar zoon en in ruil zou zij mij dan Spaans leren maar op een praktische manier. Haar voorstel  kwam als uit de hemel gezonden! Dat was precies wat ik nodig had om de heimwee weg te duwen. Ik ging gretig in op haar aanbod  want de eenzaamheid en het piekeren zaten achter het hoekje te loeren telkens ik alleen achterbleef in ons kamertje. Ik was van een full time job met veel sociale contacten teruggevallen tot de stilte en de  kilte van een hotelkamer. Dit kon een manier zijn om het  gemis aan mensen rondom mij op te vangen.
Die regeling zou veel aan mijn lange dagen veranderen want T. klopte  elke dag overuren en soms zat ik tot 21u alleen. En daarover moest ik naar thuis niets schrijven. Aan T.'s ouders zou ik  het wel kwijt kunnen maar een brief is enkel een boodschapper geen gesprekspartner , trouwens ik wist dat ik mezelf wat tijd moest geven.. Neen, dat was iets dat wij (en  vooral ik ) moesten oplossen.
Maar door haar voorstel ontstond er een zekere structuur in mijn dagen.
De voormiddagen waren om wat rond te hangen in de intimiteit van ons kamer en om brieven te schrijven naar thuis, de familie de vrienden en de leerlingen en collega’s aan wie ik het beloofd had. In de namiddag nam Anna ( zo heette die hoteleigenares) mij mee op haar ronde. We gingen naar de markten en soms liet ze mij iets vragen ( natuurlijk had ze het voorgezegd). We dronken samen een kopje koffie in de cafetaria en ze liet mij bestellen. We keurden de keuken en zo leerde ik de namen van groenten, fruit en vlees.We checkten de slaapkamers en zij praatte maar door tegen mij. Meestal vertaalde ze het in het  Engels  en liet  mij dan de Spaanse zinnen nazeggen. Rond 17u hadden Juan ( haar zoon ) en ik onze " date"!
Anna en ik  hebben daar vaak als twee giechelende pubers rondgelopen want mijn Spaans en haar Frans vonden geen gelijke!!!
Zo kreeg zij maar niet gezegd “ comme vous voulez”. De V bestaat niet in het Spaans maar wordt als een B uitgesproken. Dus klonk het steeds “ comme bous boulez” en ze leek de fout maar niet te horen!!!( zoals een West Vlaming het verschil niet hoort tussen g en h!!) Maar omgekeerd straalde ik  in het flateren met de uitgangen ( mannelijk of vrouwelijk!) omdat mijn woordenschat nog heel miniem was.
Niettemin, na een maand  kon ik al behoorlijk mijn plan trekken en durfde ik al alleen in de buurt rondlopen. Ik trok mij op aan de vriendschap van Anna, want ik miste  mijn thuis, collega's en vrienden heel  erg .
Toch bleven mijn hoogtepunten telkens als mijn ventje “ thuiskwam”. Hij was nu ook gelukkig want het werk boeide hem, hij begon ook “ zijn draai” te vinden en hij wist dat ik nu ook mijn bezigheid had en niet meer volledig op hem terugviel. Maar we begrepen dat we  niet op hotel konden blijven, omdat ons budget dat niet aankon. Dus gingen we op zoek naar een appartement. Anna was hier niet zo gelukkig mee maar hielp ons toch via connecties. Zo vonden we nogal snel een appartement in de buurt van het hotel. Het was eigendom van een dokter. In de toekomst zou blijken dat we een  heel goede keuze gemaakt hadden, zo hadden we meteen een dokter achter de hand. Er was een dochter in die familie die amper 4 jaar jonger was dan ik. Zij had éen jaar in de States gestudeerd waardoor converseren met haar in het Engels eenvoudig was. Zij werkte niet ( daar was toen in de rijke families geen sprake van) dus .. had ik weer iemand bij om mee op te trekken. Ik was en ben  nu eenmaal geen "einselganger"!!
Opnieuw  klikte het heel goed tussen ons en …. we zaten qua leeftijd op dezelfde golflengte.
Misschien vragen jullie zich af er dan geen contact was  met de andere Belgen?
Toch wel!  Er waren op dat moment zo’n 5 tal families en een paar vrijgezellen in Aguascalientes, maar toen we eraan kwamen lagen die allemaal behoorlijk met mekaar overhoop en we wilden ons daar liever niet in mengen vandaar... Misschien is het moeilijk te begrijpen dat er geen intenser contact was tussen de Belgen, maar leven in het buitenland met collega’s van éenzelfde firma is niet zo simpel. De mannen zitten continue op mekaars lip, de dames komen bijeen en er wordt  snel geroddeld en jaloersheid steek snel de kop op want de functies van de mannen waren  zeer verschillend. Als je én op het werk én in je vrije tijd steeds met dezelfde personen optrekt dan komen daar gegarandeerd problemen van… Dus was ik heel blij met mijn Mexicaanse " vrienden".

PS. Ja Amor Fati, zo zou je het kunnen stellen maar er zijn ook domme brunettes hoor !!!. Alleen heeft deze hier snel van haar flaters geleerd . En wat dat geheugen betreft, dat is nog goed maar de eerlijkheid dwingt me te zeggen dat ik indertijd een dagboek bijhield...

. 

Onze tweede nacht in Mexico verliep al stukken beter. Het lawaai of het gezang van de Mariachi stoorden ons niet meer.( Ze boeiden ons wel omwille van hun uitzonderlijk mooie kledij!) Ik denk dat de indrukken van de dag en de voorbije emoties stilaan hun tol eisten .      

In de voormiddag moesten de mannen allerlei papieren in orde brengen zodat we met twee vrouwen ( die geen Spaans kenden) achterbleven. Toen T. rond de middag terugkwam , vertelde hij dat we om 14 u per bus ( 1e klasse) naar onze definitieve bestemming zouden afreizen nl de stad Aguascalientes hoofdstad van de staat Aguascalientes. Met een klein hartje zei ik “ tot ziens” tegen onze reisgenoten. Zij bleven in Mexico City. Vanaf nu was het definitief “ the two of us”!!!
 
AGUASCALIENTES
 
Aguascalientes ligt zo’n 800 km ten N/W van Mexico City. De stad Aguascalientes is de hoofdstad van de staat Aguascalientes in het westen van Midden-Mexico. De staat is niet dicht bevolkt, de meeste inwoners wonen in de hoofdstad die zo’n 1888 m boven de zeespiegel gelegen is.
De naam van de staat/stad komt van het Spaans “ Aguas Calientes” wat betekent “ hete wateren ”. Die naam wordt afgeleid  van de vele hete bronnen die daar te vinden zijn. Daarom noemt men de plaatselijke bevolking wel eens smalend “ hidrocalidos” wat zoveel is als “ hydrothermalen” .
Op de kaart zien jullie de afstand die we moesten afleggen.

 De busreis was een evenement op zichzelf. Stel jullie niet teveel voor van “die eerste klasse bussen” toen!. We zaten in zetels , dat wel, er was zoiets wat ze “ airco " heetten maar die werkte meer niet dan wel dus moesten open ramen voor wat verfrissing zorgen!!. De bus zat stampvol en af en toe vloog een mand met kippen of andere huisdieren op het dak van de bus, gelukkig niet in de bus zelf! Dat was het verschil met de bussen die we in  Mexico City  hadden  gezien..
Wat ons meteen opviel , was de eentonige dorheid van het onbebouwde, uitgestrekte Mexicaanse landschap. Dorpjes op onze route zoals Querétaro, Salamanca, Irapuato, Silao en Léon zullen steeds in onze herinnering blijven plakken. Bij elke halte werden we met de harde waarheid geconfronteerd. Nog nooit hadden we zoveel armoede, ellende, bedelende mensen en zoveel ongeweten verlatenheid op enkele uren samen gezien. Op het fotootje krijg je een idee van hoe de route er meestal bijlag . Hier en daar was er al wel eens een stukje nieuwe weg maar alles was nog in aanleg.
Veel foto's durfden we niet nemen omdat we vreesden dat ons dat niet in dank zou worden afgenomen!
Bij elke stop was een “ camionera” of bushalte waar we iets konden drinken of eten of een sanitaire stop houden. Maar stel jullie daar een minimum van voor en dan is het nog veel!! Van slapen op de bus kwam weinig in huis. Overdag hadden we geen ogen genoeg om alles in ons op te nemen en ’s avonds voelden we ons niet geroepen om veel te slapen , want de rijstijl van de chauffeur was niet van die aard dat je op je gemak kon rusten. Trouwens het was ook nooit echt stil op de bus!
De wegen tussen de steden lagen er tamelijk bij maar als we door de dorpen reden dan  was het meestal hobbelen over de slechte aarden wegen en door diepe putten. Als dat de route was voor eersteklas bussen wat moet het dan bij de andere zijn, vroegen we ons af?!
 
Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Maar we hadden geen ogen genoeg om van de natuur en het  berglandschap te genieten. Dit prachtig, ruwe landschap en daarnaast de primitieve levenswijze van sommige Mexicanen, hoe raar het ook klinkt , ze vormden éen harmonieus geheel dat ons in de ban hield.
In ciudad( = stad) Léon hielden we een langere halte.
Daar konden we even rondlopen en de benen strekken. We bemerkten  dat deze plaats het centrum was van de schoenenhandel. De prijzen waren bespottelijk laag!! Wat mij echter het meest boeide, waren de mensen zelf met hun kleurrijke kleren en hun typisch indiaanse haartooi.We werden zodanig overrompeld met allelei ervaringen dat we amper aan thuis dachten. Het was pas de volgende morgen dat we nog eens aan België dachten toen we rond 10u ‘ s morgens ter plaatse aankwamen waar T.’s baas ons opwachtte. Hij wilde van alles over België weten....
We hadden nog snel een drink met andere belgen die naar ons hotel gekomen waren om kennis te maken.
Hier moet ik een  anekdote vertellen.
Bij onze drank kregen we een glas met fijne, lange oranjeachtige groenten in. Het leken precies wortelreepjes dus nam ik zo’n steel en beet er een behoorlijk stuk van. Die impulsiviteit van mij!!!! De conversatie rondom ons viel stil en iedereen keek mij aan. Nogal vlug wist ik waarom!! Iedereen wilde zien hoe ik dát zou oplossen want het bleken dus repen pepers te zijn. Mijn gezicht moet boekdelen gesproken hebben afgaande op het lachsalvo. Mijn mond en keel en al wat eraan vasthing stond precies in brand. Drinken hielp niet en voor de rest van de avond had ik geen smaak en geen " praat" meer. In ’t vervolg liet ik die verlokkelijke snacks wel staan of keek ik eerst de kat uit de boom!. Zie, zoiets zou mijn schat nooit overkomen, die nam altijd eerst een afwachtende houding aan (nu nog!!) maar biebie...
Doodop gingen we uiteindelijk naar onze  kamer op de derde verdieping . Hier zouden we een maand verblijven!! 

Ps Even reageren op de reactie van Bojako. Neen meisje, de firma had ons niet voorbereid op wat ons eventueel allemaal te wachten stond.( en zeker niet de vrouwen!! Wij waren een noodzakelijk kwaad ,remember!!want zonder ons vonden ze nooit genoeg kandidaten om op te sturen ).. Ons mannen gingen er om te werken en daar draaide het allemaal om, de rest was " pea-nuts" en we zouden het  wel ondervinden . Zoiets  lukt enkel met jonge onervaren optimisten zoals wij toen waren!!

Lieve medereizigers, voor we verder gaan even dit. De foto's die jullie hier en verder op onze tocht zullen zien, werden getrokken begin 1970, toen er nog niet zoveel en zover gereisd werd, TV en documentaires nog niet zo uitgebreid waren als nu en internet nog ver weg was. Toen leek het ons allemaal zo nieuw en de moeite waard om vast te leggen. We stonden toen nog voor alles open. Ons " toeristisch oog" was nog niet verwend! Nu worden we overrompeld met meer en betere foto's maar voor ons was "toen" alles nieuw en boeiend, dus ... zie ze daarom vanuit dit perspectief  dan kunnen we verder reizen!

Was de overtocht van de Atlantische oceaan kalm verlopen, nu wachtte ons een onaangename vlucht door de vele luchtzakkingen en trillingen van het vliegtuig! Van slapen kwam niets terecht en we waren opgelucht en blij toen we rond 22 u de lichtzee van Mexico city ontwaarden. Klaas vaak werd direct weer richting België gestuurd. De voorbije emoties en de spanning voor wat ons te wachten stond, hielden ons zodanig bezig dat we niet veel geslapen hadden! Eindelijk hadden we  onze eindbestemming bereikt!
We geraken zonder veel problemen door de douanecontrole en moesten wachten op de contactpersoon die ons zou komen afhalen. We werden onmiddellijk geconfronteerd met wat we in de toekomst heel vaak zouden meemaken….Wachten, wachten, geduld…. Maar na 13 bewogen en onvergetelijke uren van spanning en emotie en belevenissen kwam het nu niet meer op een  uurtje aan.
Onze mannen probeerden te begrijpen wat er omgeroepen werd, wij stonden erbij en keken ernaar!!!
We werden intussen overrompeld door overijverige Mexicanen die probeerden om onze bagage naar hun taxi te sleuren om ons naar een hotel te brengen. Onze eerste Spaanse woordjes hebben we daar geleerd: " no, no señor, gracias" en we probeerden om zo onze koffers en zakken in het oog te houden . Na een tijdje kregen wij vrouwen er de slappe lach van, gevolg van oververmoeidheid en gespannenheid, denk ik! Daar stonden we dan 2 giechelende meisjes en  drie ongedurige mannen die stilaan last kregen van de warmte en hun jassen uitdeden want airco was er niet. We hadden een telefoonnummer meegekregen voor het geval dat..maar niemand nam op. Dat beloofde!!!
Uiteindelijk kwam onze contactpersoon er aan en bracht ons naar ons hotel. Niets persoonlijks, zomaar " package delivered"!!
We vielen als 2 " bloemzakken" neer op ons bed en binnen de kortste tijd waren we in dromenland.
De volgende dag werden we om 6u plaatselijke tijd  gewekt door de opkomende zon en het helse stadslawaai..Mexico City was  een stad waar het steeds  gonsde van de drukte.
We brachten onze voormiddag door in de buurt van het hotel in afwachting dat iemand van de firma ons zou ophalen en werden overrompeld door indrukken die we maar al te graag vastlegden op de gevoelige plaat. De overvolle bussen, tot de nok volgeladen met dozen en groenten en  kippen ,  waar dan ook nog eens een paar Mexicanen aanhingen die absoluut meewilden, ontlokten bij ons een grijns. We keken verwonderd naar de vele wagens die zonder nummerplaat rondreden en geloofden ons ogen niet toen een auto stilviel in het midden van de baan en daar ter plaatse prompt de herstelling gebeurde. Niemand nam daar aanstoot aan. Er reden hier meer wrakken rond dan normale auto’s. Het koppeltje dat met ons was meegereisd  keek al even erg hun ogen uit als wij!! De auto hieronder was nog een " beauty" in vergelijking met veel andere!!


Probeer hier maar eens door de achterruit te kijken!!!

 

Wanneer we rond de middag ons maag hoorden rammelen, gingen we op zoek naar wat eten. We moesten wel eerst dollars omzetten in peso's want anders "lagen " we er zeker al meteen op.
Wie nu  Mexicaans eten zegt, denkt automatisch aan tortilla's en taco's. Dat is ook niet zo verwonderlijk, gezien het feit dat  maïsproducten een belangrijke rol spelen in de voeding van de Mexicaan. Wat voor ons de aardappel is, is voor de Mexicaan de maïs. De basis van de oorspronkelijke Mexicaanse keuken is de maïstortilla. Naast de maïs horen bruine bonen (frijoles) bij de maaltijd. Ook de chili's, de Spaanse pepers in alle kleuren, worden veel gebruikt..
Maar de manier waarop die toen op straat werden klaargemaakt samen met de geur van de  vleeswinkels en de  lokale markten ( Mercados) waren niet van die aard dat we er ons door lieten bekoren. Die doordringende,  typische geur van het eten kwam ons al van ver tegemoet. Niemand had zin om daarvan te proeven!!. Na een paar maanden zouden we ons neus niet meer krullen voor dergelijke toestanden.

 Daarom  hielden we het maar bij wat vers fruit.( zie de winkel hierboven). Daarna  waagden we ons aan een ijsje ,alleen maar om de nostalgie die de " karretjes" opriepen.

 
 
De namiddag brachten we door met het verkennen van de stad, maar we kwamen eerder ontnuchterd en veel minder enthousiast terug in het hotel. Mexico had zich meteen al geopenbaard als een land van uitersten en Mexico city als een ongezellige stad.
Later zouden we ontdekken dat hier echter veel  te beleven viel en nog veel meer te bewonderen!
Maar daarvoor  moesten we eerst die " westerse mentaliteit" kwijtgeraken!!

MEXICO 1970- 1971
 
 


Zoals ik al zei , kreeg mijn slaapgenoot een opleiding bij de firma. Dat betekende ook 6 maanden opleiding Spaans. Omdat ik nog les gaf en we enkel in de weekends samen waren en die tijd zeker niet diende om te studeren, vertrok ik dus naar een nieuw continent en onbekend land zonder de taal te kennen. Maar ik zag daar geen problemen in. Ik zou tijd zat hebben om  daar ter plaatse de taal te leren, talen gaan er bij mij redelijk vlot in...Ik was wel even wat documentatie gaan opzoeken over Mexico.
Zo leerde ik dat Mexico een land was gelegen in N-Amerika  grenzend aan de Verenigde Staten, Guatemala, de grote oceaan en de golf van Mexico.
Mexico City, de stad waar we naartoe vlogen, lag op 2240m boven de zeespiegel en had toen zo’n 6.000.000 inwoners dus bijna evenveel als in gans België toen!.
De bevolking van Mexico bestond  uit mestiezen en indiananen. Mestiezen zijn kinderen voortgekomen uit een vermenging van Spanjaarden met indiaanse vrouwen.  De indianen waren weliswaar éen van de armste en meest achtergebleven groepen van de bevolking, maar zij hadden nog wel hun eigen tradities en taal weten te behouden. Dit was  mogelijk door de geïsoleerde ligging van de dorpen waar de indianen nog een eigen manier hadden van bijvoorbeeld pottenbakken en weven.  Vooral de cultuur van  twee overwegende indianenstammen  Azteken en Maya's deden mij vol verwachting uitzien naar ons verblijf daar. Als kind was ik altijd in de ban geweest van " indianenboeken" en de BRT serie " Manco Kapak" had ik met mijn neus tegen het kleine scherm gretig gevolgd. Maar boeken en fims gaan niet altijd samen met de realiteit, dat zouden we wel leren!
Na het verwerken van al die info steeg de spanning en de verwachting bij ons beiden. We zouden er samen wel doorgeraken. Jeugdige liefde..., best dat dit nog bestaat !
Gewapend met die achtergrond en een paar boeken dacht ik klaar te zijn voor de confrontatie

Het was op 24 januari 1970 dat ons  avontuur begon.
Het was een druilerige morgen toen we om 7u opstonden. Het was alsof we zo voorbereid werden op het gevreesde moment van afscheid nemen. Er was geen weg meer terug, we zouden onze vertrouwde omgeving, familie, vrienden en zekerheid verlaten om samen op avontuur te gaan .
En daar stonden wij, twee jonge mensen 25j oud en  alles wat we hadden was onze liefde voor mekaar en een intens vertrouwen in ons beiden, de rest stak in twee grote, ijzeren koffers en twee grote zakken handbagage.
Trouwen is altijd het vertrouwde loslaten om met zijn tweetjes aan een nieuw avontuur te beginnen, maar wij lieten ook nog eens al het vertrouwde en onze dierbaren voor minstens een  jaar achter. Hier kwam al de eerste keer de harde leerschool van het internaat van pas. Ik had geleerd mijn plan te trekken en mijn emoties te onderdrukken. Het grote verschil was dat ik er nu niet alleen voorstond , ik had de man naast mij waar ik smoor op was en samen zou het wel lukken. Zo sprak ik mezelf moed in.!! We keken er naar uit al was het afscheid zwaar!!

Om 15.30 u Belgische tijd was het vaarwel, tot ziens en bye bye om dan in een Boeing 707 over Canada richting Mexico te vliegen. Er was geen weg meer terug!
Alleen de ouders van T. waren naar de vlieghaven meegekomen. Mijn ouders konden het niet aan en ik wilde het hen ook al niet moeilijker maken dan het al was. De avond voordien hadden we thuis afscheid genomen en de emoties waren nog niet volledig verwerkt. De twijfel begon bij mij nu toch wel even zijn kop op te steken. T moet dat gezien hebben want hij liep er nu ook wat verloren bij. En toch als ik de verwachting zag die uit zijn blik straalde, dan wist ik dat mijn keuze de goede was.
Samen met ons vloog nog een pas getrouwd koppeltje en een vrijgezel, maar die hadden het al even moeilijk met hun emoties als wij!! T. en ik  kenden elkaar al een paar jaar en wisten wat we aan elkaar hadden. Die twee waren na 6 maanden in allerhaast getrouwd om samen te kunnen vertrekken. Later zou blijken dat dit te snel gebeurd was want na 2 jaar zijn ze uit elkaar gegaan!! Misschien had hun relatie in België meer kans gehad?
Daar stonden  we dan: 5 jonge "avonturiers" die voor mekaar de onzekerheid en de traantjes probeerden te verbergen!.
Om 21u Belgische tijd naderden we de Canadese kust die onder ons lag te schitteren als éen uitgestrekte ijsmassa. De – 18°c hadden de zee omgetoverd tot éen oneffen ijsvlakte.We hingen met ons neus tegen de raampjes geplakt om alles in ons op te nemen. Adembenemend! Trouwens dat was de vlucht helemaal want het was de eerste keer dat ik in een vliegtuig zat en het was meteen een lange luchtdoop!!
We landden in Montreal om 4.55 u plaatselijke tijd en  zetten onze uurwerken +- 6u achteruit. De laatste navelstreng met de heimat was nu definitief verbroken! Even was er paniek toen we niet toegelaten werden op het vliegtuig naar Mexico. Onze handbagage was te zwaar!!! We probeerden uit te leggen dat we voor een jaar weg waren van thuis. Na veel discussie geraakten de misverstanden opgelost en om 6u stegen we op richting  Mexico City.
De vermoeidheid liet zich nu wel heel erg voelen! De emoties van de laatste weken eisten ook hun tol en dat maakte dat we ons alle 5 heel stilletjes maar heel diep in onze zetels wegstaken.Waar waren we in 's hemelsnaam aan begonnen!!!  Optimist blijven als je doodop bent, dat moet je eens proberen!

PS.
Even antwoorden op een vraagje van Myette: Of je in het katholieke onderwijs geen ontslag moest nemen als je huwde?
Vóór mijn tijd wel, maar ik had geluk dat mijn school iets ruimer denkend was en dat je wel mocht blijven als ze " content" waren!! Dus ik had kunnen blijven, vandaar ook die hevige reactie van mij pa!

Het eerste luik was mijn schooljaren .
Ik heb jullie beloofd dat er misschien nog een vervolg op “mijn schooljaren” zou komen dat zal  gaan over ons 13 jaren in het buitenland. Mijn wederhelft had reeds vaak gezegd: “ Jij schrijft gemakkelijk waarom zet je dat niet eens allemaal in een boek. Ik heb noch de pretentie dat ik een boek kan schrijven noch de behoefte om het te doen, maar ik wil wel via mijn blog proberen om iedere toevallige of geïnteresseerde bezoeker mee te nemen op onze odyssee.
Het wordt een verslag van ups en downs, met mooie , intense belevenissen en  momenten van heel diepe twijfel. Het is de eerste keer dat ik het allemaal uit “ mijn systeem” probeer neer te pennen. Heb je tijd en interesse volg me dan op een lange tocht.

Het begon allemaal in het jaar ’65.
Ik was afgestudeerd en begon les te geven aan een middelbare katholieke ( hoe kon het anders) school in mijn dorp. Ik gaf talen in de humaniora en een paar uur actualiteit in de beroepsafdeling snit en naad. Mijn leerlingen waren tussen de 12 en 17 j oud. Ikzelf was pas de 20 voorbij dus was de kloof tussen ons heel klein. Als uitloper van mijn studiejaren was ik ook leidster van de jeugdbeweging op school. Dat schiep nog eens een andere band met de leerlingen dan enkel voor de klas staan. Ik organiseerde jeugdkampen met de jeugdbeweging, ouderfeesten enz en zo leerden we mekaar op een andere manier kennen. Ik wilde tussen mijn leerlingen staan en probeerde met strenge, doch begrijpende hand hen iets bij te brengen. Discipline stond ook hoog in mijn vaandel.
De eerste weken van elk schooljaar waren daarom steeds lastig, maar eenmaal dat de leerlingen doorhadden dat ik “ eerlijk streng” was, ontstond er meestal een heel goeie band. Daardoor gaf de job mij veel voldoening en was mij op het lijf geschreven. Het is belangrijk dat ik dat even vertel om mijn dilemma te begrijpen.
Na een paar maanden leerde ik mijn wederhelft kennen. Hij was toen nog volop met zijn studies bezig en moest daarna ook nog legerdienst volgen. Dus kon ik mij volledig op mijn job storten en zouden we het “ rustig “ aan doen..
Na 3 jaar kreeg ik mijn vaste benoeming , was mijn schat aan zijn legerdienst begonnen en konden we beginnen  dromen van huisje , tuintje enz. Alles leek in de plooien te vallen, althans dat had ik gedacht. Maar blijkbaar had mijn “ schatje" andere dromen over de toekomst!!
Hij had mij al eens terloops gezegd dat werken in het buitenland hem wel interesseerde en dat het een hele uitdaging was. Ik vond dat inderdaad een heel avontuur maar bleef er niet verder bij stilstaan. Blijkbaar zat het bij mijn “ liefste” toch heel wat dieper. Tijdens zijn laatste maanden legerdienst begon hij uit te kijken naar een job en botste zo op een advertentie van een groot bedrijf in het Antwerpse. Men vroeg er ingenieurs en technici om in het buitenland te werken.Tijdens éen van zijn volgende “ verloven” confronteerde hij mij met de advertentie en zei:
 “ Dat lijkt mij wel wat. Zou je het zien zitten om mee te gaan?”
“ Je meent het “, was mijn reactie en ik denk dat mijn hart toen ofwel éen seconde stil stond ofwel in overdrive ging.!!!!
" Weet je wel wat je van mij verlangt?” vroeg ik hem .
Mijn job die me zo nauw aan het hart lag en die ik zo graag deed , de vrienden die we hadden, de goede sfeer met de collega’s om dan nog niets te zeggen over mijn thuis en mijn familie. Dat allemaal zou ik moeten opgeven om hem te volgen naar het buitenland.. 8 Jaar had ik gestudeerd om mijn diploma in handen te krijgen . Nu was het zover en eindelijk had ik de job die bij mij paste. Ik was  van niemand meer afhankelijk, verdiende niet slecht , had alles al op een rij in mijn hoofd en in mijn leven en nu zo’n vraag?
Ik balanceerde op een storm van emoties. Aan de ene kant hield ik van hem en wilden we eindelijk samen optrekken na 4 jaar “ vrijen”, maar anderzijds moest ik alles loslaten om mij met hem in het ongewisse te storten en dan nog in "de vreemde..."
Ik had al een paar landen bezocht sinds ik afgestudeerd was : Dwars door Engeland tot aan de Lake district, in Duitsland de Rijn gevolgd via jeugdherbergen, op drieweekse kampeertocht geweest naar Yoegoslavië., Lourdes en omgeving verkend, Luxemburg onveilig gemaakt ... Reizen boeide mij wel maar zo dat mijn “ heimat” binnen handbereik lag. Nu zouden we voor minstens 5 jaar andere continenten aandoen!!
Ik wilde er wel even over nadenken!.
Op raad van thuis moest ik niet rekenen want ik durfde het zelfs niet te zeggen. Ik kon mij hun reactie zo al voorstellen!! Er zijn de daaropvolgende weken nogal wat brieven tussen Duitsland en België verzonden.( die waren gelukkig portvrij dank zij "den Armée Belge"!!) Maar de tijd drong, wilde hij aan het examen deelnemen om geselecteerd te worden. Ik ging verscheurd tussen het conflict van mijn hart met mijn verstand. Het vooruitzicht om andere volkeren te leren kennen en andere culturen op te snuiven , was een hele uitdaging en avontuur. Maar was onze relatie bestand tegen de druk en de eenzaamheid die daaraan  verbonden waren want tenslotte lieten we alles wat vertrouwd was achter??
Uiteindelijk haalde het hart de bovenhand en zag ik aan zijn reactie dat mijn “ ja, ik ga mee” een pak van "zijn" hart was.
Van toen af aan ging het in een stroomversnelling. T. deed technische en psychologische testen en ….. werd aanvaard.Hij zou 6 maanden technische opleiding krijgen ook initiatie Spaans. Intussen gaf ik mij nog steeds volop aan mijn job en besefte met enige pijn dat ik de school en de leerlingen heel erg zou missen.
 Ik ben dan maar naar de directie van de school gestapt , heb hen alles uitgelegd en gezegd dat ik na de Kerstvakantie niet meer terug kwam. Mijn directrice reageerde eerst  heel verrast en ontgoocheld temeer omdat ik dit jaar juist mijn vaste benoeming had gekregen. Maar ze begreep mij wel en vond het een hele belangrijke stap in mijn leven! Ik mocht blijven zolang het nodig was.
Alles werd dan in een razend tempo voorbereid, maar voor het zover was, wachtte mij nog een zware dobber: “ Hoe zeg ik dat in ‘s hemelsnaam thuis”?. Zij hadden een inspanning geleverd om mij te laten studeren. Nu had ik een goeie en interessante job en kon dus mijn “ mannetje” staan en … ik zou dat allemaal opgeven.!
Ik wilde het alleen aan mijn ouders zeggen, ik wist dat T. anders de volle lading zou krijgen.
Hun reactie was precies zoals ik had gevreesd. Pa razend en in alle staten , vol ongeloof dat ik alles wilde opgeven om ( Quote mijn pa )” tussen de Indianen en vreemden te gaan leven en dan nog zover”. Ondankbaar was ik, en ik hield geen rekening met mijn ouders die zo’n inspanning geleverd hadden om mij de kans te geven om mijn eigen boontjes te doppen. En T. dacht enkel aan zichzelf en we konden hier toch ook goed onze kost verdienen” enz enz.
 Ma brak, ontgoocheld, meteen in tranen uit. Het werd er voor mij niet gemakkelijker op . Mijn grootmoeder zei dat ze ons nooit meer zou terugzien. Ze was 72 maar een hartpatiente. Ik zei dat ze niet vroeger zou sterven omdat wij weg waren maar … wij hebben haar inderdaad niet meer teruggezien. Toen we het jaar daarop onvoorzien vroeger naar België terugkwamen omdat we naar een ander land moesten, was ze juist 4 dagen overleden……..Ik vond dat erg maar minder erg dan toen mijn grootvader het jaar erop ook onverwachts stierf en ik er niet bij was om afscheid te nemen, ik was toen zwanger van onze zoon en mocht niet meer vliegen. Met mijn grootvader had ik een heel andere band vandaar…Maar nu loop ik vooruit op de feiten..
Na veel “ gepalaver”, discussies, tranen en twijfel bleef ik toch bij mijn keuze. Ik zou mee gaan om samen met mijn liefste de grote stap te wagen!!
We verloofden ons eind september. Intussen bleef ik nog lesgeven want stel dat er plots iets onverwachts tussen kwam en alles op de valreep nog werd afgeblazen, dan was het toch beter om mijn job nog even aan te houden. We trouwden op 8 nov. Wij hadden een weekend en een maandag (mijn vrije dag) om onze eerste dagen als “ koppel” te beleven want op dinsdagmorgen moest ik terug voor de klas staan. Mijn wederhelft verbleef in Antwerpen op een studio omdat het dagelijks op- en neer treinen niet te doen was temeer omdat hij moest studeren en examens afleggen om zich goed voor te bereiden op de job. Ikzelf bleef tijdens de week bij mijn ouders wonen en had dus veel tijd om ’s avonds in bed ( alleen) na te denken over de grote stap die we zouden zetten. En ik kan jullie verzekeren dat het alleen piekeren niet altijd tot positieve resultaten leidde.Af en toe werd ik naar de firma geroepen om allerlei inentingen te krijgen en medische onderzoeken te ondergaan samen met T.
Om een lang verhaal kort te maken, wij kozen voor mekaar en het buitenland (gelukkig stonden de ouders van mijn man 100% achter ons) en in januari 1970 vertrokken we uiteindelijk niet naar Brazilië zoals aanvankelijk gezegd maar naar Mexico. Maar niet vooraleer ik een heel moeilijk afscheid had van  de school en de leerlingen. De laatste schooldag vloeiden de traantjes langs beide kanten van de “ barrière”.
Bedolven onder de bloemen en cadeautjes heb ik op die bewuste zaterdag, want  toen kregen de leerlingen nog les op zaterdagvoormiddag, met de trein naar Antwerpen “ djenge djeng” gedaan en zat ik bijna gans de rit te janken.. Moet nogal een zicht geweest zijn !!.
Naar gewoonte treinde ik elk weekend naar Antwerpen om dan op maandagnamiddag terug naar huis te gaan om de volgende dag les te geven. Nu was het mijn laatste treinrit voor onze afreis!
Onze 2 eerste maanden als getrouwd koppel leefden we dus deels in “ separation”!!! En dat zou de rode draad worden door de volgende 13 jaar, het altijd maar opnieuw samen zijn en alleen zijn. Dat was een kant van de job die we toen nog niet kenden!

 Elke dag  beleven we opnieuw de beweging van de aarde rond de zon. Elk jaar ervaren we de schoonheid en de grillen van de seizoenen. Je kan het als iets gewoons zien of er even bij stilstaan zoals ik.....

Als ik mij ’s morgens bij het ontwaken prettig voel Wanneer ik het glanzende licht in het oosten Zie opdagen Dan ben ik dankbaar voor het oosten. Als ik ’s avonds de zon in het westen zie ondergaan En ik mij goed en welgezind Te slapen leg. Dan ben ik dankbaar voor het westen. Als de noorderwinden komen en ik opnieuw de bladeren zie vallen Ben ik blij dat ik zo lang Geleefd heb. Dan ben ik dankbaar voor het noorden. Als de zuiderwind blaast en alles in de lente ontspruit Ben ik blij dat ik leef en zie hoe alles weer Groen wordt. Dan ben ik dankbaar voor het zuiden.

Sommigen gaan naar de zee, anderen op reis nog anderen genieten volop thuis als het zonnig is en wij... profiteerden van een weekend zonder kids om eindelijk eens werk te maken ( allé toch te beginnen ) van de opknapbeurt van ons huis.
De  laatste zomers waren we altijd druk bezig bij éen van de kinderen en bleef hier alles liggen. Dit jaar hebben we nu eens " ons" als prioriteit gesteld en we zijn eraan begonnen. Maar wat een karwei!!
Een wit huis is " mooi " als het maagdelijk wit is en dat was hier stilaan niet meer het geval!
"De voorbereidende werken zijn even belangrijk ",zei mijn ventje, dus daar zijn we dan intens mee bezig geweest.
Vrijdagvoormiddag heb ik gans het huis beneveld met javel en mijn ventje heeft het daarna met de drukspuit nagespoeld. Het ziet er nu al stukken beter uit , alle vuil is weg en de lichte groenaanslag ook. Alleen zijn er hier en daar, waar de verf er volledig afkwam, rode plekken ontstaan. De laatste keer dat het huis aan een verfbeurt toe was, heb ik dat gedaan omdat mijn ventje bezig was bij de kinderen met ( blijkbaar)  een minderwaardige verf en nu bladert die er af!!!!! Dus laat ik de aankoop van verf deze keer over aan mijn halfbedde!!! Rest nu  nog enkel de stukjes die niet volledig afgebladerd zijn eraf te halen en dan kan het schilderwerk beginnen!!!!
Maar het afspuiten met de drukspuit bracht heel wat viezigheid met zich mee rond het huis en meteen  mocht ik ook nog eens ramen en vensters wassen!!!
De ramen zijn ook aan een laagje verf toe maar die moeten ook eerst afgeschuurd worden in de mate dat het nodig is. Dat is een werk voor mijn wederhelft, ik wil wel schilderen maar dat afschuren zie ik niet zitten ( Heb al meer dan 100 plankjes van de luifel afgeschuurd, ieder zijn deel zeg ik dan!!!). Dus rekenen we op een zonnige julimaand om al die karweitjes op te knappen. Maar de vooruitzichten zijn niet denderend!!
Op het eind van de maand en volgende maand hebben we praktisch elk weekend vrienden of familie op BBQ en nu zou ik dat allemaal willen gedaan hebben tegen die tijd... dus we zullen maar heel lief naar hierboven kijken zeker dat ze niet teveel stokken in de wielen steken en ons goed weer brengen zodat  we kunnen doorwerken.
De komende 3 weken verwachten we geen kleinkinderen omdat ze allemaal op reis gaan, dat is dan meegenomen. Er wacht ons dus nog  een serieus jobke , hopelijk houdt de rug het want als mijn ventje dat allemaal alleen moet doen dan kan het wel even langer duren! Maar morgen wachten eerst de coniferen om bijgesnoeid te worden anders kunnen wij niet meer door het haagje hé Bojako!!!
Tot zover " onze vakantieplannen"!!!
Omdat het vakantie is, valt de turnles op maandag weg, maar ik heb dit weekend mijn uurtje " gymnastiek " wel gehad!!  Slapen zal geen probleem zijn.
Wilde dit op mijn blog zetten maar hier sta je altijd voor verrassingen!!
Ik was de spannende finale tussen Roger Federer en Nadal aan het volgen toen in de laatste match de telefoon ging. Onze zoon belde op vanuit Frankrijk. Ik dacht positieve geluiden te horen van die kant maar vergeet het!
Op mijn vraag " hoe is het daar?"... kreeg ik als antwoord:
" We hebben de verkeerde keuze gemaakt om met alle 4 op reis te gaan. De tweeling is nog te jong en de accomodatie hier is niet te doen, veel te klein om met 4 kinderen te logeren zeker nu dat het weer niet te fameus is..De badkamer is heel klein, je kan er amper met 2 in, we hebben geen slaapkamers genoeg en het weer valt ook niet mee zodat de kinderen niet veel buiten kunnen!! We lopen hier alle twee al op de toppen van ons tenen en voor de twee oudsten is er zo ook niets aan. We komen morgen terug"!!!
Hun plannen waren 1 week samen en daarna nog een week  op een andere lokatie met de fietsvrienden ( elk jaar gaan ze met vrienden van de unief fietsen in Frankrijk). Dan huren ze meestal een groot huis met zwembad zodat de mama's en de kinderen zich ook kunnen ontspannen   terwijl de papa's in de bergen fietsen!!.
" Wat zijn nu de verder plannen, " was mijn vraag?
"Als we geen regeling vinden voor de tweeling dan blijven we thuis!"
Dat vind ik nu ook erg voor de twee oudsten , die worden dan onrechtstreeks gestraft want keken er naar uit en voor de zoon en schoondochter gingen de 2 weken van " relaxen" ook op in rook. Dus stelde ik maar voor om de tweeling hier een 4 tal dagen te houden als de schoonouders dan de ander 4 dagen voor hun rekening konden nemen!! ... Het wordt dus afwachten hoe dat afloopt want de ouders van de schoondochter zitten in de Ardennen en zijn momenteel niet te bereiken!!
Het zit er dus dik in dat mijn ventje het toch voor een deel alleen zal moeten redden en oma de tijdslimiet voor de werken zal moeten verleggen!!!
Maar ik zou het erg vinden als hun vakantie nu helemaal in duigen valt. Ja op reis gaan met 4 kinderen van 6j, 4j, en 2j.... niet eenvoudig zeker als de accomodatie en  het weer niet aan de verwachtingen voldoen!!!!

God was al een paar dagen druk bezig toen Hij de ezel schiep en  tegen hem zei :
"Je bent een ezel. Je moet ononderbroken van de morgen tot de avond werken en zware dingen op je rug dragen. Je zult gras eten en niet zeer intelligent zijn. Je zult 50 jaar leven".
Daarop antwoordde de ezel: "50 jaar zo te leven is te veel, geef me a.u.b niet meer dan 30 jaar". En het was zo !

Daarna schiep God de hond en sprak met hem:
 "Je bent een hond. Je zult over de goederen van de mensen waken en hun trouwste vriend zijn. Je zult eten, wat de mensen hebben overgelaten en 25 jaar leven".
De hond antwoordde:" God , 25 jaar zo te leven is te veel. A.u.b. niet meer dan 10 jaar". En het was zo !

Toen schiep God de aap en sprak met hem:
 "Je bent een aap. Je zal van boom tot boom zwaaien en je gedragen als een idioot. Je zal grappig zijn en je zal 20 jaar leven".
De aap sprak: "God, 20 jaar als clown in de wereld te leven is te lang. A.u.b. geef me niet meer dan 10 jaar". En het was zo !

Tenslotte schiep God de man, en sprak met hem:
"Je bent een man, het enige rationele levende wezen, dat de aarde bewonen zal. Je zal je intelligentie benutten, om anderen als jouw onderdanen te maken, je zal de aarde beheren en voor 25 jaar leven".
Daarop sprak de man:" God, man te zijn voor slechts 25 jaar is niet genoeg. Geef me a.u.b. de 20 jaar die de ezel niet wilde, de 15 van de hond en de 10 van de aap".
En zo komt het, dat de man 25 jaar als man leeft, vervolgens trouwt en kinderen krijgt, waardoor hij 20 jaar moet werken als een ezel en zware lasten draagt, 15 jaar als een hond het huis bewaakt en eet wat de familie overlaat en tenslotte nog 10 jaar de aap uithangt, zich daarbij gedraagt als een idioot en de clown speelt voor zijn kleinkinderen.
EN ZO IS HET ! ! !
Heb dat hier vandaag ook gedaan en morgennamiddag komen ze terug en als het weer niet meezit kan je niet veel anders doen om hen bezig te houden

Gisteren:
" Ma, de babysit kan niet komen en we moeten weg  mogen de kindjes morgenavond bij jou komen, we halen ze later op de avond wel op?"
 " Ok , geen probleem  breng ze maar".
Vandaag:
" Ma, mogen ze blijven slapen en tot morgenmiddag blijven. Ik moet hier dringend wat papierwerk doen en met die 2 kleintjes lukt me dat niet?"
"Ok en eten ze 's middags nog met ons mee?"
" Zou misschien wel handig zijn, zal het groentenmixertje voor K. meebrengen".
" Bedankt hé ma"...
" Ja ja geen probleem".
Ik denk dat we dat nog wel een paar keer zullen horen in de vakantie. Dus geen schilderwerken vandaag en morgen ook niet zo te zien, maar éen voordeel dat werk  loopt niet weg!!
Bij gebrek aan tijd heb ik  mijn inspiratie maar elders gehaald...Lezen jullie mee?

1) Van sommige mensen kan ik niet begrijpen dat ze van miljoenen zaadjes de snelste zijn geweest.
2).Uit recent onderzoek is gebleken: treinen rijden niet op tijd, maar op rails.
3) Wie veel kranten verslindt, begint er op de duur erg bedrukt uit te zien.
4) Emancipatie: travestiet die zijn eigen kleren wast..
5) Bij IT-ers gaat alles automatisch, maar niets vanzelf.
6) Wie zijn billen brandt mag blij zijn dat ie niet andersom stond.
7) Medeklinker: iemand die op jouw kosten drinkt..
8) Geloof je in liefde op het eerste gezicht, of moet ik nog een keer langs komen?
9) Ik hoef niet te zwemmen in het geld. Pootje baden is al genoeg. .
10) Microsoft logica: op start drukken om af te sluiten.
11) Niets is zo eerlijk verdeeld als het verstand. Iedereen denkt er genoeg van te hebben.
12) Een huisarts weet van veel dingen een beetje. Een specialist weet van een beetje heel veel.
13) Ik ben een super genie: ik weet van niks ALLES..
14) Ik praat niet te snel, jij luistert te langzaam.
15) Leerstof: stof dat vrijkomt bij afvegen van het schoolbord.
16) Natuurlijk. Waar een wil is, is een weg. Helaas zijn er op de mijne wegwerkzaamheden.
17) Hij: "Ik zeg altijd wat ik denk." - Zij: "Nu begrijp ik waarom je de ganse avond al zo stil bent." .
18) Als werken goed was, hadden de rijken het niet aan de armen overgelaten.
19) Bij vlagen ben ik geniaal... Helaas is het hier altijd windstil!
20) Dat er intelligente buitenaardse wezens bestaan wordt feilloos bewezen door het feit dat ze nog geen contact met ons hebben opgenomen.
21) De maatschappelijke ladder is voor de meeste mensen een huishoudtrapje.
22) De decolleté is als de zon: je mag er naar kijken maar je moet er niet in staren.
en last but not least:
23) Zwarte weduwen doden hun partner na het paren om het snurken te stoppen nog voor het begint.

Als je zo ijverig bent als een bij.


Zo sterk als een beer.



Je werkt als een paard.




En je gaat naar bed zo moe als een hond.



Dan moet je toch even langs bij de dierenarts want dan ben je waarschijnlijk een ezel!!

Zoiets kreeg ik onlangs via pps toegestuurd ,alleen waren de plaatjes nog beter!! 
Mijn bedenking: dan lopen er  veel ezels rond ... ia, ia.....

Sinds vrijdagavond loop ik hier met zo'n 5 grote , rode joekels op mijn rug die bovendien nog danig jeuken ook zodat ik mij in allerlei bochten wring om erbij te komen.( mijn armkes zijn ook te kort Bojako!!)  Ik weet het, ik zou er moeten afblijven want hoe meer je krabt, hoe meer het jeukt maar dat is rapper gezegd dan gedaan!!!.
Ik heb al van alles geprobeerd, talkpoeder ( suggestie Lipske), krabber  ( suggestie Bojako) allerlei zalfjes ...maar niets helpt. Het enige dat soelaas geeft is ijs. Dus loop ik hier af en toe met een zakje ijs op de rug, gelukzalig te glimlachen. De warmte doet er natuurlijk ook geen deugd aan.
Toen ik vanmorgen opstond, werd ik weer aan een inspectie onderworpen door mijn halfbedde.
"Ziet er nog altijd rood uit en ze zijn nog even groot", was zijn conclusie.
" Ga maar eens langs de dokter om het te tonen, kwestie van zeker te zijn dat het geen tekenbeten zijn ( ziekte van Lyme) ", zo luidde zijn goede raad.
Gehoorzaam zoals ik " altijd" ben  , ging ik dus vanmorgen aanschuiven . Zomaar 1.15u voor 5 bobbels op mijn rug!!!!
De eerste mogelijke diagnose was " zona" maar dan zouden die plekken in een kring moeten staan en dat was niet het geval. Tekenbeten waren het zeker niet. Dus bleef er maar éen mogelijkheid over, insectenbeten, wellicht  van VLOOIEN!!.:
" Heb je een poes", vroeg hij mij. Wat een vraag!!
" Euh... neen, en een hond ook niet. Maar we waren vrijdagavond wel bij vrienden die een poes hebben. "
Als ik dat aan de dame in kwestie  vertel dan gaat ze panikeren want is een uiterst propere dame en ben zeker dat haar poes regelmatig " gescreend" wordt. Maar ja het beestje zal wel af en toe bij andere poesjes zijn dus..
Mag er niet aan denken dat die akelige dinges van mijn " fréle" rugje gesnoept hebben!!!!
Donderdag zou het al moeten beter zijn, want vlooienbeten jeuken zo'n week, indien niet moet ik terug!!! Stel je voor, "k heb wel wat beters te doen!!!
"Blijven ijs opleggen, dat was de beste oplossing" luidde zijn advies. Voor de rest er zoveel mogelijk afblijven!!!
Dus " leve het ijs en de vrouwelijke intuitie"!!!
Ik zal er maar éentje op drinken om te vergeten dat die vlooiendinges op mij zaten en zo slaap ik misschien wat beter! Als ik daar nu maar geen " kater" aan overhoud  want ....( poezen / katers/ vlooien.. zie je de link)....??
Trouwens wisten jullie het ...

1) Hoe lang duurt de 100 jarige oorlog?

2) In welk land werden Panamahoeden gemaakt?

3) In welke maand vieren de Russen de oktober revolutie?

4) Waarvan maakt men een kameelharen borstel?

5) Naar welk dier worden de Canarische eilanden genoemd?

6) Wat was de voornaam van Koning George VI ?

7) Waar komen Chinese kriusbessen vandaan?

8) Wat is de kleur van de zwarte doos in een vliegtuig?
 


Even checken?

1) 116j
2) Equador.
3) November.
4) Stinkdierenvacht.
5) Honden
6) Albert.
7) Nieuw Zeeland.
8) Oranje.

Viel het een beetje mee?
Waarom ik de laatste tijd met dergelijke " quizkes" opgezadeld ben, weet ik niet. Zou het een stille hint zijn dat ik dringend  aan mijn " grijze massa" moet sleutelen???
Dus, hou ik mij niet in en laat jullie evenveel " flateren" of " triomferen" !!