We weten er de laatste maanden alles van want gemiddeld doen we 800 km per week nu al bijna 3m lang(!!) dus maakt dat bijna 10.000 km ( meer dan onze reis naar Spanje die we uitgesteld hebben)!! Daardoor heb ik tijd zat om de files eens te bestuderen en ziehier mijn tips voor een " heerlijke lange file"!!!....
1. Ga (bij voorkeur met een caravan) tijdens de spits op vakantie. 2. Blijf onnodig lang (en langzaam) links rijden. Aangezien rechts inhalen verboden is zullen de meeste automobilisten achter u aan blijven rijden. 3. Na punt 2 zullen enkele automobilisten misschien gaan "kontkussen". Laat u echter niet afleiden van uw belangrijke taak. ( .zie punt 6) 4. Voor automobilisten: ga rechts net iets langzamer rijden dan het vrachtverkeer. Wedden dat er een vrachtauto is die gaat inhalen. 5. Voor vrachtautochauffeurs: haal eens een auto in! Bij voorkeur de snelheidsverschillen laag houden (geef .b.v. met een sticker de snelheidsbegrenzer de schuld). 6. Rij onregelmatig. Af en toe remmen en dan weer gas geven zorgt voor een kettingreactie, zodat er achter u steeds harder geremd wordt. 7. Wissel regelmatig van rijstrook Experts kunnen ook tussen twee rijstroken rijden, zodat het effect verdubbelt. 8. Gebruik geen richtingaanwijzers tijdens het wisselen van rijstrook. 9. Voor de overheid: laat twee snelwegen van elk twee stroken bij elkaar komen op een snelweg van twee stroken, volgens het principe van 2 + 2 = 2. 10. Bij een ongeval op de andere baan kunt u het beste niet alleen remmen om te kijken, maar zet de auto helemaal stil, zodat u een beter beeld van de verwondingen kan krijgen. Denk eraan dat het thuisfront zit te wachten op bloederige of spectaculaire verhalen. Maak een paar foto's of een video met uitgebreid commentaar. 11. Stuur, tijdens het invoegen, strak naar links. Daar gaat het tenslotte sneller dus daar kunt u het beste gaan versnellen. 12. Kunt u niet invoegen, rij dan niet naar het einde van de invoegstrook zodat de mensen op de andere (snel)weg ook meegenieten van de file. 13. Tik op het ritme van de muziek op het rempedaal. Waarschuwing: als u dit te vaak doet vermindert het effect. 14. Ga pas inhalen als er een andere auto (snel) aangereden komt. Hij mag tenslotte niet zo hard en de politie kan alle hulp gebruiken. 15. Na uitgebreid onderzoek is gebleken dat agressief gedrag (gebaren e.d.) files reduceert. Bovendien gaan de beledigde mensen aanzienlijk beter rijden!!!. 16. Vrachtwagenchauffeurs, bevestig de lading niet te stevig. Vallende voorwerpen zijn leuk om de weg te versperren. 17. Automobilisten kunnen ook een steentje bijdragen. Gooi een propje of nog liever een lege vuilniszak uit het raam. Doe dit alleen als er iemand achter u rijdt.
Met dank aan al diegenen die er ook vandaag weer voor gezorgd hebben dat we " lekker file reden"!!!!
In vrijwel elk huishouden staat tegenwoordig een pc. Ongemerkt zijn we afhankelijk geworden van deze alleskunner op gebied van muziek, film, tekst, ontspanning en info. Eén dag zonder computer? Knap lastig! De typemachine is al lang de deur uit. De diaprojector staat te verstoffen op zolder.De cd-speler wordt nauwelijks nog gebruikt. Dit alles dankzij de multimedia computer, die een alleskunner is en daarom na de stofzuiger en de wasmachine zo ongeveer het handigste hulpje in huis. Totdat zich het volgende voor doet. Gewoon hypothetisch ....
Je wil een montage van de vakantiefilms maken.... Veel beter dan het alweer ouderwetse mengpaneel met een geheugen voor `wel zeven scènes, mixt de computer de prachtigste beeldovergangen en onthoudt met speels gemak honderden korte scènes. Stukken nauwkeuriger en geen gesleep met apparatuur, titelgenerator en tv-toestel. En geen gedoe met allerlei kabeltjes of snoeren.
Totdat een storing je pijnlijk bewust maakt van je afhankelijkheid van die grijze doos met aangekoppeld beeldscherm. Halverwege de videomontage houdt de - tweede - harde schijf het voor gezien. Uitlezen lukt nog net, maar data wegschrijven gaat niet meer. Niets aan te doen. Behalve een schroevendraaier pakken, harddisk eruit halen en teruggaan naar de winkel, want de disk is nog geen jaar oud en de garantiebepalingen zijn gelukkig soepel De winkelier doet inderdaad niet moeilijk. Omdat het al de tweede keer is dat dit type harddisk het begeeft, mag er een nieuwe harddisk van een ander merk worden uitgezocht. Zelfs eentje met meer capaciteit - 100 GB in plaats van 60 GB -, voor een luttel meerbedrag. Mooi. Maar nu moet het bios opstartgeheugen van de wat oudere pc worden aangepast om het geschikt te maken voor zo'n grote disk. Geen probleem. Dat wil de winkelier wel even doen. De nieuwe harddisk zet hij er ook wel even in en misschien krijgt hij nog data van de gecrashte harddisk boven water. Service die niets extra's kost en lastig werk uit handen neemt. Tegen zo'n aanbod zeg je geen nee. Na thuis snel alle kabeltjes verwijderd te hebben, gaat de pc naar de winkel. Korte tijd later wordt al duidelijk hoe onthand je bent zonder computer. Die videomontage kun je wel vergeten vandaag. Maar wel mooi even de tijd om een paar brieven te schrijven die hoog nodig de deur uit moeten. Dacht je.... Het loopje naar de werkkamer is vergeefs. De grote leegte staart je aan.
Dan maar je vrije dag doorbrengen met lezen. In de krant staat een aardige recensie van een stukje muziek. Eens even kijken of daar meer over te vinden is. O nee, geen pc, dus ook geen internet. De post brengt het nieuwste nummer van een computerblad met ingesloten cd-rom vol demo's en informatie. Gauw even kijken wat er op die cd-rom staat. Vergeet het maar sukkel. Hij is weg. Was je dat nu al vergeten? Ja dus. Dan maar even de televisie aan. ,, Meer informatie vindt u op www'', zegt de presentator. Ben benieuwd, maar kijken is er niet bij. Op het mobieltje komt een sms binnen. ,, Heb je m'n mailtje niet gelezen?'' vraagt de zoon, die gewend is dat zijn vader altijd direct antwoordt. Even kijken wat hij geschreven heeft. O nee, da's waar ook. De computer is van huis. Een tijdschrift kondigt een digitale fotowedstrijd aan. Even kijken of er nog foto's op de pc staan die bij het thema van die wedstrijd passen. Diepe zucht: tijdelijk buiten gebruik. Twee keer gaat de telefoon. De dochter en schoonzoon wachten beiden op antwoord op hun e-mail. Ook zij vinden het gek dat ze niets horen. Er zal toch niets aan de hand zijn? Nee hoor, met mij niet. Wel met de pc die uit logeren is.
Berusting. Een extra uitje dan maar. Wat draait er vanavond in Metropolis? De filmagenda staat op een website. En wat heb je ook alweer nodig om op het internet te komen? Hellup!!! Een dag zonder computer voelt als een junk zonder zijn dagelijkse shot. Of zijn er betere vergelijkingen? Als een ei zonder zout. Nee, te slap. Als een zee zonder water? Te dramatisch. Als een..., als...
Je rent naar de telefoon en belt de winkel: ,, Hallo, is mijn pc al klaar?''
Voor de tweede keer vals alarm vanwege het ziekenhuis!! En welk éen !! Op 1september werden we in allerijl naar het ziekenhuis geroepen en dachten we, na het toedienen van de laatste sacramenten ,dat ma zou heengaan. Jullie weten intussen reeds het verloop van haar ziekte en dat ma er nog steeds ligt! Toen verleden maandag beslist werd om de morfinepomp aan te brengen, opperde de arts dat het nog een kwestie van 1 à twee weken zou zijn. Twee dagen later, dus op woensdag, gaan mijn broer en ik nog eens langs om wat betere info over de werking en bijverschijnselen van die pomp te krijgen. Dan krijgen we te horen dat ma de zaterdag niet meer haalt!!! Algemene ontzetting omdat het nu toch nog zo " snel" zou gaan!! We nemen ' s avonds heel intens afscheid van ma en beloven op donderdag terug te komen Op donderdag zegt de arts nog eens gezegd dat ma de zaterdag niet meer haalt. De verpleging luistert met verbazing naar het oordeel van de behandelende arts en zeggen ons dat ze het niet kunnen geloven omdat de duidelijke eindtekenen ontbreken. Maar de arts blijft bij zijn standpunt dus wie zijn wij om dat tegen te spreken?? T en ik hadden intussen besloten om niet meer op en neer te rijden want ik wil de laatste dagen bij ma zijn! Dat hebben we tot zaterdagavond gedaan. We zagen ma afwisselend mentaal of fysiek heel slechte momenten meemaken maar ...dat dit het einde zou zijn daar twijfelden ook wij aan. Op vrijdag kwam de arts niet langs! Op zaterdag morgen uiteindelijk wel en zijn reactie was... "Ongelooflijk E. je ziet er beter uit , goed gedaan en je moet het zeggen hé als je pijn hebt en doe maar zo voort hé"!!! Ik heb hem laten gaan want nu moet ik echt niets meer horen. !! Intussen ligt ma daar nog, als ze slaapt vrees je dat ze dood is zo wit en scherp afgetekend is haar gezicht ... !!!! De hoofdverpleegster nam ons wel nog even terzijde en probeerde heel de situatie wat recht te trekken. De arts zal wellicht geoordeeld hebben aan de hand van de medicatie die ma al gekregen heeft en momenteel krijgt. Daarop gebaseerd zou ze inderdaad al moeten gestorven zijn!!!! Blijkbaar heeft ma een verschrikkelijk sterk lichaam .. Ze hebben er ook geen verklaring voor! 4 dagen hebben we hier op de toppen van de zenuwen gelopen. 4 dagen sliepen we in de buurt van ma om niet elke dag het verkeer te trotseren met naast ons de telefoon en de GSM. Geen 3 stappen durfden we verzetten zonder telefoon bij ons en bij elk gerinkel of smsje enz namen we met trillenden benen op omdat we het finale woord vreesden ( hoopten!) te horen. Ik ken intussen elk hoekje van ma's kamer en die geur laat mij nooit meer los! Uiteindelijk keerden we naar huis terug, doodop en met het gevoel dagenlang op een rollercoaster gezeten te hebben!!! Maar ma is er nog steeds alive and... ach neen niet kicking maar met de laatste krachten van haar opgeleefde lichaam. Ik hoop dat we nu enkel nog gealarmeerd worden als het inderdaad zover is want dit wordt stilaan onwaarschijnlijk!! Ik informeer nu nog enkel bij de verpleging want ik geloof hun ervaring meer dan al de rest.... en intussen klopt ma's hart verder. Ze is stilaan tot een fenomeen aan het uitgroeien in het ziekenhuis!!! Nu nemen we even afstand van ma's ziekte en het ziekenhuis en alles daarrond en gaan we een dag niet naar het WW. Meer afscheid nemen dan ik de laatste dagen gedaan heb, kan niet meer...het lot zal uiteindelijk wel beslissen hoe, waar en wanneer de dag komt. Ik begin het stilaan " genant" te vinden om hier telkens mijn verhaal te doen daarom zei ik dat het precies op een soap gelijkt!! Ik wil het er niet meer overhebben en zal jullie wel op de hoogte brengen als het voorbij is want stilaan wordt het allemaal teveel en probeer ik de toestand te ondergaan... In afwachting blijven we maar pendelen en nu al 3 maanden lang en hoe lang nog??? Ik zou zo graag dit hoofdstuk afsluiten om verder te gaan met enkel nog een mooie herinnering aan ma maar zelfs dat lijkt ons afgenomen te worden!! Ik kan hierna voor een tijd geen artsen meer zien. Dat niemand vooraf het definitieve einde kan voorspellen daar heb ik begrip voor maar....er zo flagrant naast zitten en dat tot de laatste dag volhouden....niettegenstaande iedereen ziet dat niets de bewering staaft....!!!!!!!
Het is weeral zo ver. Vorige nacht hebben we de klok op wintertijd gezet en een uurtje langer slapen! De nachten zijn af en toe kouder aan het worden, de herfstwind heeft nog niet zoveel bladeren van de takken van de bomen gerukt. Maar wat er ligt , vormt een mooi goudgeel tapijt. 's Avonds trekken we ons donsdeken ook al wat hoger en vanaf nu geen open ramen meer.Voor velen blijft dat een vaste gewoonte die pas hartje winter verandert.Voor ons dus wat vroeger want mijn slaapgenoot kan niet tegen koude lucht en staat gegarandeerd op met keelpijn als de ramen in de herfst/winter open blijven. Ikzelf verkies open ramen maar och .. we geraken er wel uit!!
Het is nu ook het seizoen om eens lekker te genieten van wild!!! Waarmee kan ik jullie verrassen? Hazenrug bv met veenbesjes en knolselderpuree of everzwijn met jagerssaus?. Daarbij een lekker flesje wijn en dan gezellig tafelen?. Alleen .. die wijn zou voor het grootste gedeelte in mijn glas terecht komen want door zijn " Crohnen" moet T alcohol mijden. Wel een beetje saai zo alleen te toasten niet....dus dat wordt afwachten tot de gelegenheid zich voordoet!!!! Maar eigenlijk zou het best gezellig zijn zo eens met zijn tweetjes lekker te eten hoewel de situatie met ma ons ook bij het tafelen parten speelt! Ik las onlangs dat veel paren moeilijkheden hebben met hun relatie als ze op pensioen zijn. De kinderen zijn uit huis en opeens ben je weer met twee. Elkaar ruimte geven lijkt de oplossing te zijn. Gelukkig hebben wij daar "nog" geen probleem mee! Wij vinden het heerlijk met ons tweetjes, een nieuwe fase in ons leven. Werken hoeft niet meer ( hoewel .. wij zitten hier nooit stil!!) en eindelijk hebben wij tijd voor onszelf ( oeps, klopt ook niet)!!!. Als ik het zo bekijk dan vraag ik mij af: klopt het cliché dan nog wel?? Maar als je alles werkelijk naar de letter zou toepassen dan hebben we in deze fase van het leven een luxe, die je als jonge mens niet kent.... Straks kruip ik in de zetel om er niet meer uit te komen want we hebben weer eens een zenuwslopende 4-daagse achter de rug die het uiterste van onze zenuwen vroeg!..Maar vandaag wil ( moet) ik het allemaal even van mij afzetten. Morgen vertel ik jullie wel wat er hier gebeurd is!!! Moest het niet zo serieus zijn dan zou ik bijna denken dat we in een soap beland zijn!!!! Dus voor straks...
Toevallig las ik vandaag bij ma in een tijdschrift het volgende. .Ik schrijf het neer in de originele spelling om niets af te doen van dit ontroerend gedicht
Heb mij lief, gelijk ik ben.
Ik zou tot al mijn vrienden willen gaan
- Ook wel tot hen, die niet mijn vrienden zijn- En vragen: Heb mij lief , gelijk ik ben En stel aan mij geen eischen. Zie, ik kan Niet onderhoudend praten, niet gevat of geestig zijn en niet vertrouwelijk vertellen van mij zelf of mijn ziel... Wat zouden we ons vermoeien voor elkaar?
Laat mij maar zwijgend naast u zitten, stil
verdiept in eigen werk, eigen gedachten Of- als gij praten wilt- spreekt gij tot mij. Ik zal wel luistren als gij vriendelijk met lichten kout mij onderhouden wilt. Wel lachen om de grappen, die ge zegt, wel ernstig kijken, als ge hoog, of diep, of ijdel praat van al te diepe dingen...
Maar, als ik dan zoo zwijgend zit en luister naar uw gesprek- of naar het klokgetik of 'k laat de stilte ruischen om ons heen,
Die ruischt zoo prettig als de menschen zwijgen -
Als 'k mij dan in uw nabijheid voel,
dan zou ik willen vragen en de stilte - of ons gesprek- verbreken met de vraag;: " Zeg, zijt gij blij dat ik naast u zit? En spraakt gij dan " ja", dan zei ik zacht: " Ik ook".. En dat was alles wat ik weten wou en al wat gij van mij behoeft te weten.
Jacqueline van der Waals ( uit Nieuwe verzen, Callenbach, 1909)
Mijn besluit: Niets meer zeggen, er gewoon zijn , ik voor jou, jij voor mij, Zalig om dit te ervaren!
Ik zie haar, hoe haar gerimpelde handen rusten in haar schoot en haar intens droeve soms wazige blik gericht is op de overkant. Haar pijn en verdriet snijden door mijn ziel. Alles waar ze waarde aan hechtte is nu betekenisloos. Toen ze noodgedwongen afstand deed van haar huis en tuin , blies ze tegelijkertijd haar laatste levenslucht uit. Ze verhuisde al naar de overkant maar liet haar wazig bestaan nog even achter.
Ik zie haar, hoe ze denkbeeldige pluisjes van haar kleren plukt of een witte haarlok achteruit schikt met haar laatste fierheid en kracht.
Ik zie haar, hoe ze nog even naar de bloemen kijkt en vraagt om ze nog wat water te geven. Bloemen gaven haar altijd kracht , vertelde ze mij ooit!
Ik zie haar, hoe ze haar kopje koffie wil vasthouden maar haar bevende , krachteloze handen er niet in slagen. Ik heb haar geholpen en het kleine, gemorste druppeltje zachtjes van haar mond geveegd..
Ik zie haar, hoe ze door het raam staart en haar lippen zachtjes bewegen. Wat is het wat je zeggen wil, lieve ma?
Ik zie haar , hoe haar ogen ons volgen en haar blik nog even de mijne kruist terwijl een droge traan intriest haar ogen vult.
Ik zie haar, en weet dat ze niet meer is zoals ze altijd was. De bloemen hebben hun kracht verloren, de koffie heeft de gezelligheid ingeruild voor eenzaamheid.
Ik zie haar, en voel een traan over mijn wangen glijden...ik weet wat was, is nu niet meer......
Ik zie haar , ik voel haar , ik ruik haar ...mijn hart raakt haar nooit meer kwijt.
Vandaag weer even langsgeweest bij mams, ik vrees dat het afscheid nu heel snel nadert.........
Vandaag een rotdag gehad. Het begon al met een rottelefoon die veel van mijn " kalmte" eiste. Gelukkig kon ik even mijn frustratie afreageren in de turnles. Heb geprobeerd om Pazke even zo " zot " te krijgen om ook elke maandag haar arme body te pijnigen... Nu maar afwachten of ze mij daarin blijft volgen??? Daarna zijn we naar ma geweest. Onderweg kregen we al een telefoontje van de zoon die bij haar even langsging met het bericht: " Ma je zal het moeilijk hebben om mémé op te peppen want ze heeft een moeilijke dag en veel pijn"!! Hij was al langsgeweest bij de verpleging om iets exta's tegen de pijn te vragen. Ze komen dan steeds af met :" Maar E. je moet geen pijn hebben , je moet het zeggen en we geven je iets." Ons ma haar antwoord was, "dan moet ik om de 5 minuten bellen want alles doet pijn en die pijnscheuten zijn niet te houden".... Inderdaad haar moraal was op een heel laag pitje en door de extra pijnstiller was ze weer heel versuft en apatisch. Ik ben nog maar eens bij haar behandelende arts geweest hoewel ik gezegd had dat niet meer te doen... Hij gaf toe dat ze snel achteruit gaat en veel pijn heeft en .. dat ze overwegen om een Morfinepomp te plaatsen. We willen niet dat je ma voor de laatste levendagen pijn heeft!! "Waarop wachten jullie dan"? vroeg ik!!! Geef haar dan in " Godsnaam" zo'n pomp, smeekte ik bijna. Nu de familie moest het goed vinden want de kans bestaat dat ma er nog meer versuft bijligt en het contact nog minder wordt. Alsof iemand van ons maar éen bezwaar zal hebben tegen het plaatsten van zo'n pomp, als haar pijn maar weg is!! So what dokter?? Alsof het contact nu zo denderend is als je je moeder horen klagen over pijn en dan weet dat haar uitgeputte lichaam het niet meer aan kan en dat ze het einde voelt naderen en dan begint te wenen.. Die arme schat probeert mij dan ook nog te troosten door te zeggen: " Je moet niet wenen , ik zal mijn best doen om het zo lang mogelijk vol te houden"...Voor wie ma??? Het werd mij ook even allemaal teveel. De arts zei dat het wellicht nog een kwestie van 1 à 2 weken is. Maar ze hebben nog eens gezegd dat het einde in het zicht was en 2 maanden later is ma er nog. Aan de ene kant hoop ik voor ma dat ze het nu juist voor hebben maar aan de andere kant begint het heel duidelijk te worden dat het stilaan de laatste keer is dat ik haar heb kunnen vasthouden en dat ze ons zal verlaten en daar .. kan ik momenteel nog niet aandenken. Dat afscheid nemen heeft nu al zo lang aangesleept dat het stilaan een strohalm geworden is waar ik mij zo stevig aan vasthoud. Die laatste weken met ma waren zo intens en beheersen zo onze leefwereld. Wij leven als het ware in een cocon die bestaat uit thuis, de baan en het ziekenhuis en weer de baan en thuis enz enz. Er is voor niets anders meer ruimte en straks valt dat allemaal weg.... We moeten haar loslaten maar ik weet nu al dat het zo verdomd moeilijk zal zijn...Lieve mensen als jullie nog een gezonde ma hebben , koester haar dan en durf haar eens goed vast te nemen want eens zal je die innige knuffel zo missen... Het worden nog lange , moeilijke dagen en nachten maar stilaan is de maat langs alle kanten vol...
Wat is een herfst zonder waaiwinden die bezit nemen van je tuin en doen buigen wat niet knakt? Wat is een herfst zonder chrysanten en de weemoed die bezit van je neemt? Wat is de herfst zonder rijpe zaaddozen die openbarsten en hun zaden aan de wind geven of zomaar rondstrooien letterlijk op goed vallen uit? Wat is de herfst zonder dat de voorzienigheid van in voormenselijke tijden dieren en vogels van vitamines voorzag om ze te harden tegen de ongemakken van de winter? Dat geldt ook voor ons mensen zeker? Vandaar mijn vraag wat is de herfst zonder rozenbottels?
Ze hangen vaak in trossen met veel tegelijk of staan op stevige stengels, alleen, knalrood te wezen.
Kijk, hier zijn we, lijken ze te zeggen. We zijn rijk aan al het goede dat een plant of een vrucht kan geven. We zitten vol met vitamine C en met sporen van stoffen waarvan jullie met al jullie wetenschap nog geen benul hebben!! We houden jullie gezond tot de krokussen weer hun kelken openen en je verzekeren dat de bomen weer in blad zullen komen om schaduw te geven als de zomer heet wordt!!
Rozenbottels vallen op en zijn uitnodigend maar toch is hun vruchtvlees dun en licht zurig en tamelijk smakeloos. Nochtans zijn ze samen met die andere oude inheemse vrucht, de mispel een rijke bron aan vitamine C . Je kan er gelei uit maken of ze drogen om ze dan in kruidenzakjes te bewaren om thee van te trekken, een glaasje pure gezondheid! Weten jullie dat éen lepel rozenbottel marmelade een uitstekende bescherming biedt tegen verkoudheden en allerhande winterkwaaltjes? Daarom ga ik nu, na een heel drukke dag, lekker relaxen bij een heerlijk kopje rozenbottel voor ik ga slapen en dan maar hopen dat het ook werkt voor een goede nachtrust!!
PS. Zegt men niet "scherven brengen geluk" ?? Hewel vandaag heb ik ervoor gezorgd dat er veel geluk in mijn richting komt.!!??? Ik heb zomaar in éen keer 3 champagneglazen laten vallen terwijl ik alles klaar zette om een glaasje schuimwijn te drinken op de zoon zijn verjaardag, want heel de bende kwam eten!!. Ik had er van ma, nog voor ze opgenomen was, 6 extra gekregen omdat wij hier met een grote bende zijn als we allemaal samen zijn en .. daarvan zijn er nu drie kapot. Het feit dat ze van ma kwamen doet mij wat, verdorie toch!!
Gelezen in " Jet" een weekblad dat gratis aan huis geleverd wordt. Ik geef hier een ingekort versie. Bezorgt de gedachte aan de lange, sombere weken die het komend seizoen in petto heeft je kippenvel? Toch moet die periode geen martelgang worden als je volgende tips volgt.
Vitaminenkuur Wil je je wapenen tegen winterkwaaltjes, dan eet je best veel groenten, fruit en zuivel.Eventueel wat extra vitaminen nemen is ook prima. Maar even belangrijk is voldoende rust. Eens een weekendje " vrij" inlassen , doet blijkbaar ook wonderen; geen pc aan en al je " to do's" op delete!!Waarom niet languit naar je favoriete cd luisteren of gewoonweg een boek lezen dat je al zo lang wil lezen?? Je voelt je zo een ander mens
Verwen je lichaam Elke seizoen heeft je lichaam wat tijd nodig om zich aan te passen aan de nieuwe weersomstandigheden. Verwen je huid met voldende en vochtinbrengende crèmes, bescherm je gelaat tegen koude dagen en geniet van een relaxerend bad.
Buitenlucht Gebrek aan daglicht maakt ons futloos en neerslachtig daarom is het goed elke dag even in de buitenlucht te komen, zelfs een plensbui of ontstuimige herfstwind kan deugd doen!
Knusse kamer Maak je interieur gezellig door hier en daar wat " winterse " accenten te leggen. En vanzelfsprekend hoort daar ook kaarslicht bij om het plaatje compleet te maken en geniet dan van echte herftssnacks zoals noten, druiven, mandarijntjes, noten .... lekker gezond.
We weten dus wat we moeten doen in de komende weken als we er de tijd toe hebben!!
Ik heb altijd een zwak gehad voor de poëzie in de songs van JB meer dan voor zijn muziek. De teksten bij de muziek zijn voor Brel dan ook veel belangrijker dan de muziek zelf. Met zijn songs wil hij iets vertellen, een boodschap brengen. Daarvoor gebruikte Brel ook zijn eigen ervaringen en dromen… Systematisch duiken drie thema’s in zijn teksten op: hij spuugt zijn gal over de hypocriete burgerlijke moraal die hij uit zijn jeugd kende (Les Flamandes), hij vertelt hoe de liefde meer pijn dan goed doet (Ne me quitte pas) of hij bezingt de dood. Vandaag beluister ik zeker de CD die ik hier liggen heb want..
Vandaag is het precies dertig jaar geleden dat Jacques Brel overleed. Ter gelegenheid daarvan vindt in Brussel een tentoonstelling plaats bij Editions Jacques Brel. Bovendien worden de twee films die Brel regisseerde samen met een nieuwe documentaire voor het eerst op dvd uitgebracht. Jacques Brel stierf op 9 oktober 1978 in Parijs aan longkanker. De geboren Brusselaar zong toen al ruim tien jaar niet meer. In 1967 was hij daar mee gestopt om zich toe te leggen op zijn andere passies, film en reizen. Jacques Brel leefde tegen honderd per uur. Ook op het podium gaf hij zich volledig en slingerde hij met een tomeloze gedrevenheid zijn chansons de zaal in.
Jacques Brel zong graag over zijn geliefde Vlaanderen, ook over de minder fraaie kantjes. In "Les Flamandes" trok hij van leer tegen de burgerlijke moraal én de Vlaamse vrouwen. "Les flamandes" veroorzaakte heel wat heibel in Vlaanderen. Maar volgens Brel was er niks beledigends aan dat nummer. Het hectische, vermoeiende leven van Brel en jaren van intens roken en drinken, eisten echter zijn tol. Zijn gezondheid ging fel achteruit. En bang om zijn artistieke scherpte te verliezen, gaf Jacques Brel op 16 mei 1967 dan ook zijn laatste concert.
Vandaag is het Werelddag van verzet tegen armoede.
Op 22 december 1992 riep de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, 17 oktober uit tot Internationale dag voor de uitroeiing van armoede (VN resolutie). Staten en verenigingen werden hiermee opgeroepen armoede op de agenda te zetten en praktische stappen te ondernemen om armoede daadwerkelijk te bestrijden. Deze datum verwijst naar de samenkomst op het Mensenrechtenplein te Parijs op 17 oktober 1987, toen daar de Gedenksteen werd onthuld ter ere van alle slachtoffers van honger, uitsluiting en geweld. Wereldwijd komen op deze dag mensen samen om eraan te herinneren dat armoede een schending van de mensenrechten is. We kunnen ons afvragen of er in België wel armen zijn? Bekommeren zich niet genoeg sociale diensten en organisaties om hun lot? Is armoede geen marginaal probleem van een handjevol daklozen in de grote steden? Vragen die we ons kunnen stellen. In vergelijking met de rest van de wereld is armoede in België een eerder beperkt probleem. Gelukkig maar! Toch leven in ons land bijna anderhalf miljoen mensen in armoede of op de rand ervan. De Belgische cijfers liegen er niet om. In Vlaanderen is 10% van de bevolking arm of bestaansonzeker. In Wallonië 17% en in Brussel leeft zelfs éen op de vijf in armoede. Een kwart van de éenoudergezinnen stelt medische zorg uit om financiële redenen. Voedselbanken kregen vorig jaar 110.000 mensen over de vloer. Meer dan 130.000 gezinnen genieten een sociaal energietarief en 75.000 mensen staan op een wachtlijst voor en sociale woning. Ons land telt 17.000 daklozen. Die info vond ik in het Okra -magazine. Gezinnen in armoede ervaren dagelijks dat ze er niet bij horen. Armoede maakt dat die mensen zich soms letterlijk opsluiten in hun woning. Op eigen kracht uit die armoede geraken is soms heel moeilijk; soms wordt die armoede doorgegeven aan de volgende generatie.
Wat is het eisenpakket van vandaag? - Dat de vervangingsinkomens ten minste opgetrokken worden tot de armoedegrens. Wie uit de boot valt, moet ook over een inkomen kunnen beschikken waarmee het mogelijk is een waardig leven te leiden. - De minimuminkomens moeten omhoog en welvaartsvast worden gemaakt. Een eerste stap om de armoede daadwerkelijk te bestrijden.
Vandaag vanaf 10.00 u komen de verenigingen waar armen het woord nemen en alle sympathisanten samen op het Sint -Katelijnenplein in hartje Brussel. Er is een gevarieerd aanbod met muziek, theater, tentoonstellingen en infostands.
Okra ( Open, kristelijk, Respectvol en Actief) vraagt het volgende : "Kan je er niet bij zijn, hang dan een geknoopt laken uit je raam." (Dat las ik in hun magazine in het ziekenhuis bij ma.) Dat staat symbool voor jouw verzet tegen armoede. Zo geef je aan dat ontsnappen uit de armoede een zaak is van iedereen. Zo toon je de beleidsvoerders dat velen solidair zijn in de strijd tegen de armoede. Maar bovenal laat je de mensen in armoede weten dat ze niet alleen staan.
Het was vandaag weer eens een totale ramp op de baan. Vanmorgen 2u tot bij ma vanavond 2u55 om thuis te geraken.!!! Geen inspiratie noch goesting na zo'n dag dus hou ik me hier bij het plakken van een mailtje dat ik vandaag in mijn box vond. ( iemand wilde mij persé opbeuren !!!!!!)
Gedichtje voor de dames Maar ...de heren mogen meegenieten.stond erbij....
Toen de eerste rimpels kwamen was ik in paniek, ik liet mijn face toen liften in een prijzige kliniek.
Nou, mijn man vond het fantastisch, mijn gezicht was weer elastisch. Niks geen rimpels, niks geen vouwen, net zo glad als bij ons trouwen. Tot mijn vriend zei "het is misschien gek... maar jouw kop past niet meer bij je nek". Ach, een kleine ingreep, ze trekken dit dus strak en geven hier een sneetje, anders krijg je dáár een zak. Nou mijn man was heel tevreden over wat ze met me deden, De chirurg zat met mijn borsten in z'n maag want nu zaten die volgens hem veel te laag. Toen ze waren opgehesen, leken ze een beetje klein, maar met siliconenvulling mochten ze er best weer zijn. Nou ik zag mijn man ontvlammen, want ik had dus zùlke prammen. Toen op een avond na het vrijen, keek hij peinzend naar mijn dijen. En al had ie geen duidelijke kritiek ik ging toch weer terug naar de kliniek. Ik had trouwens ook een buikje, dus na enig overleg liet ik dat meteen ontvetten, ze zuigen dat in no-time weg. Om tegelijkertijd mijn billen minstens zóóó'n stuk op te tillen.
Ik was op ieder feestje weer in tel maar zat wel héél strak in mijn vel. Mijn man was niet meer zo op zijn gemak, want op straat riepen jongens " ga je lekker ouwe zak?". Nou toen kocht ie een toupetje en een veel te strak korsetje. Hij ging wandelen en trimmen en in het fitnesscentrum gymmen. En maandenlang volgde hij een rigoureus dieet, tot hij zonder reden in de sauna overleed! Daar stond ik op het kerkhof mooi te wezen aan het graf, maar nu hij erin lag was de aardigheid eraf. Nu laat ik de kwabben zwellen en ik zal u wat vertellen.?.. Dames laat je niet verlakken, laat de boel toch rustig zakken. Met gladgestreken nekken valt het leven niet te rekken! Koester buik en onderkinnen, echte schoonheid zit vanbinnen!
Ik heb er toch eens om gelachen, onszelf af en toe eens wat relativeren ... dat kunnen we hé dames?? Trouwens ben zeker dat iets dergelijks ook over de meeste van onze lieve mannen kan gezegd worden!!Heb jullie al eens uitgedaagd bij Myette maar niemand waagt zich op glad ijs zo te zien!!!
De kleinkinderen ( 2 althans) waren hier vanaf vrijdag na school tot zondagavond zodat het kindergejoel niet uit de lucht was. Gelukkig hadden we prachtig herfstweer en dat leende zich perfect voor de herfstwandeling die we met hen wilden maken. De kleinzoon moest als " huiswerk" allerlei natuurresten die stonden voor de herfst verzamelen. We hebben dus blaadjes in alle kleurengamma's verzameld samen met eikels, kastanjes, noten, dennenappels.... Hij kon dan op maandag met een volle zak naar school trekken en ...intussen hadden we geprofiteerd van een gezellige wandeling. Een dagelijks fietstochtje mocht ook niet ontbreken, opa met de kleinzoon voor een lange tocht en ik met de kleindochter voor een kortere. Maar als jullie denken dat ze daardoor langer uitslapen..... vergeet het. Rond 7u stonden die twee rakkers elke dag naast mij aan het bed te "staan" en ..ik werd er nog wakker van ook, niet te geloven wat die inwendige antenne opvangt!!!! We hebben ze dan op zondagavond, na een geslaagd weekend, teruggebracht en het was goed dat we eens echt alles van ons hadden kunnen afzetten.. Op maandag naar gewoonte mijn turnuurtje hier in het dorp en daarna snel naar het WW( wilde westen voor oningewijden) op bezoek bij ma want we hadden haar een 4tal dagen niet meer gezien vandaar.. Dan beland je weer snel met beide voeten op de grond, maar daar heb ik het al genoeg over gehad! Alleen nog dit: " Zou ze het einde voelen naderen want ze was voor de eerste keer heel erg emotioneel bij het weggaan"? Als ik zie hoe de planning hier de laatste weken mank loopt door die bezoeken aan ma( 2 à 3x per week) die telkens een hele dag in beslag nemen , dan weet ik stilaan niet meer hoe ik alles weer in zijn normale plooi kan krijgen. We geraken hier gewoon niet meer in de routine door tekort aan tijd. Als ik rondkijk , zie ik overal werk. De tuin schreeuwt om een herfstbeurt en een voorbereiding op de winter; de ramen van het huis " schitteren" van de vingertjes en ander vlekken; overal moet eens grondig gekuist en gestoft worden en niet op zijn " Nigeriaans" ( leg het hopelijk ooit wel eens uit wat ik daarmee bedoel!!) ; Dat is nog zo iets wat blijft liggen. Al weken geleden ben ik begonnen aan onze tijd in Venezuela maar het gaat niet vooruit en de " drive" is er ook niet! Overal waar ik rondkijk, zie ik enkel werk en geraak ik stilaan compleet in zak en as omdat niets nog georganiseerd lijkt. Waar is de tijd dat ik 2 of 3 zaken ineens kon??? Zelfs die typische vrouwelijke eigenschap lijk ik kwijt te zijn!. Mijn ventje heeft gouden handen als het erop aankomt maar verwacht niet dat hij in het huishouden " werk" ziet .... daar gaat hij van lopen!!!! Ooit komt wel een einde aan de"calvarie" van ma en kunnen we weer ons leven op het juiste spoor krijgen, maar nu is het stilaan hopeloos aan het worden en ..... dat past helemaal niet in mijn woordenschat noch in mijn " kraam".......Dus als jullie in de nabije toekomst een enorme HELP schreeuw horen dan komt het zeker van deze kant!!! Morgennamiddag komt de kleinste kleindochter voor een paar uurtjes langs dus kan ik best nog niet te snel vingertjes op de ramen verwijderen..... Een mooi excuus om niet te moeten beginnen, het gaat mij echt niet af en dat ben ik helemaal niet!!!!!!
" Vriendschap is een aan je hart vastgeketend geschenk" Anon
Ergens gelezen en ik draag het op aan alle lieve blogvrienden
Vrienden zijn onmisbaar in het leven. Dat is een zekerheid. Vriendschap betekent meer dan alleen maar geven 't Is een wisselwerking zonder onderscheid.
Mensen komen , mensen gaan. Maar vriendschap blijft toch eeuwig bestaan? Dit is een vraag die me wakker houdt, door mijn hoofd spookt en me bezig houdt.
Mensen veranderen. Enkel vrienden zien wie je echt bent. Zij zijn specialer dan al die anderen. Vrienden aanvaarden je om wie je bent. Voor hen hoef je niet te veranderen.
Vrienden hebben het beste met je voor. Ze slaan je er in moeilijke momenten altijd weer door. Kritiek van vrienden komt hard aan. Maar je neemt het makkelijker van hen aan.
Wat anderen denken doet je niks. Maar vrienden die raken je soms fiks. Raad geven doen ze bewust. Vrienden sturen je de juiste weg op, maar wees gerust, door hen zie je mogelijkheden om open te bloeien. Zij willen niets liever dan je zien groeien.
Vrienden zijn uiterst zeldzaam, heel uniek. Van vrienden verdraag je veel, zelfs de zwaarste kritiek. Fouten maakt iedereen, daar is geen tegenspreken aan. Maar die zijn onder vrienden snel vergeven. Tussen echte vrienden komt niets te staan, Echte vrienden maak je voor het leven.
Besluit: lieve mensen "Mensen komen en mensen gaan, maar echte vriendschap blijft bestaan. Een zekerheid die mij niet langer wakker houdt maar vreugde schenkt en die ik onthoud!!"
dat je zo'n dag hebt wat je nergens zin in hebt en alles je teveel moeite lijkt te kosten? Na een slechte nacht waarin het slapen maar niet kwam, vrees ik dat het vandaag zo een dag wordt. Ik krijg het weer eens niet stil in mijn hoofd omdat ik met teveel dingen in eens bezig ben. Het bezoekje aan ma gisteren zal er ook wel voor een groot stuk tussen zitten. Het is gewoon niet te doen, waarom blijft dat hart van haar maar dapper verder tikken??? De pastorale verantwoordelijke kwam ook langs ( nog eens op vraag van ma) en ik heb 1u1/2 met die gast gepraat... Slotsom van het gesprek... die mensen horen wel maar luisteren niet en komen dan af met de dooddoener: " we hebben in het begin een communicatieprobleem " gehad. Dat hebben we nog steeds volgens mij en dat heb ik hem duidelijk gezegd maar uiteindelijk lost het voor ma niets op. Ik hou er best over op want dat beeld van ma met alles wat er nu gebeurt, geraak ik nooit meer kwijt!! Waarschijnlijk wordt het gewoon een slechte dag en kijk ik er morgen al weer helemaal anders tegenaan. Kunnen leven van dag tot dag, dat moet zalig zijn. Maar het zal de aard van het beestje zijn zeker dat ik graag wil weten waar ik morgen zal staan en dan heb ik het veel te laat door dat ik door daar te veel mee bezig te zijn vaak mijn dag vergooi. Ik zet beter gewoon het raam van mijn gedachten open voor alle rommel die ik kan missen als kiespijn. . Ik weet het, ik maak het moeilijker dan het is en iedereen heeft wel eens gewoon een slechte dag. No panic ik geraak er wel weer uit. Ik ga mij eens goed afreageren bij het opruimen hier en dan voel ik mij binnen de kortste keren beter. ( hoop ik toch!!) In ieder geval door hier wat stoom af te laten, wordt het al wat rustiger in mijn kopke!!
Hoorde eergisteren op TV dat Sophie Dewaele 20 cm van haar bruine lokken zou laten knippen om die aan het "Geef Om Haar-fonds" te schenken. Hiermee wil ze vrouwen met kanker helpen bij het voor hen meest ingrijpende aspect van hun ziekte: het verliezen van hun haar. Sopfie wil als ambassadrice van het project optreden Het fonds "Geef Om Haar" wil vrouwen met kanker die het financieel minder goed hebben, ondersteunen. Pruiken zijn duur en deze ziekte brengt vrouwen vaak in een moeilijk financieel parket. Dankzij dit fonds kunnen ze zich toch mooie lokken aanschaffen" zegt dokter Pia Cox van de Stichting tegen. Een mooie glanzende coupe geeft een vrouw zelfvertrouwen en in die situatie kan iedereen dat best gebruiken!. Jammer dat ik geen 20cm kan van mijn haren kan missen want dan zou er niet veel meer op staan (!) anders had ik graag meegedaan!
Je kan er ook over lezen op de blog van Mieke
Gisteren op de blog van Ludovikus geweest en wat ik daar las vertoont een kleine gelijkenis met wat ik maandag meemaakte. Het was zo halfweg de turnles toen ik opeens opmerkte dat de parel uit mijn verlovingsring weg was. Uitgevallen dus maar waar??? Dat kleinood heb ik nu al 39 j en ik wil het toch nog langer dragen. Ik hou eraan die ring te koesteren omdat mijn ventje indertijd zijn eerste zuur verdiende centjes eraan uitgaf!!! Dus op weg naar huis begon mijn brein te werken. Wat heb ik vandaag gedaan en waar kan die parel eruit gevallen zijn? T's wijze raad is altijd:" Je draagt die ring best niet elke dag want je bent altijd bezig"... ik had dus weer eens niet geluisterd!!!! Ik had nog voor ik naar de les vertrok soepgroenten gekuist voor een heerlijk bord groentensoep vandaar dat mijn eerste speurtocht in de groentenbak was onder het aanrecht. Gelukkig lag daar nog niet teveel in.. maar ook geen parel!! Ik was nog niet buiten geweest voor ik vertrok , dus moest die parel binnen liggen. De garage en de auto werden aan een grondig onderzoek onderworpen... maar geen parel. Ik vreesde al dat ik voor mijn Kerst een nieuwe parel zou mogen vragen maar zo snel geef ik het niet op. Mijn grootmoeder had altijd een rotsvast vertrouwen in de heilige Antonius, patroonheilige van de verloren voorwerpen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook al vaak zijn hulp ingeroepen heb als ik iets niet vind.. Of het helpt?? Ja lachen jullie maar, maar heel vaak kwam het " verloren" ding dan toch boven water. Of het nu precies aan Toontje ligt of aan het feit dat ik door aan hem te denken ook " logischer " begin na te denken, dat laat ik in het midden.... Dus werd Toontje ook weer ingeschakeld.. ..intussen bleef ik maar zoeken. Ik was ook in de diepvries bezig geweest om groenen uit te halen, hij zou toch daar niet liggen?.. Dat zou zoeken worden naar een speld in een hooiberg want de koffer zit bomvol!! Opeens schoot me te binnen dat ik ook nog ons bed had opgemaakt en .. misschien was mijn ring blijven haken bij het vaststeken van het hoeslaken??? Even gaan zien kon geen kwaad dacht ik zo en ..... wat zag mijn lodderig oog daar onder ons bed ....... inderdaad mijn steentje.... Zo fier als een pauw kwam ik er terug mee in de living en ... bewees nog maar eens aan mijn " sceptische wederhelft" dat Toontje niet voor niets ingeschakeld werd.... Het is nu enkel nog een kwestie van die parel terug stevig in de ring te zetten en Toontje met een " big smile " te bedanken...
Bij de Katholieken werd en wordt de Heilige Antonius erbij gehaald als men iets kwijt is.
Mijn aanroepen zal een restant zijn van een ver verleden zeker??
Voor Ludovikus zal, in het geval dat de kalkoenen er mee weg zijn, niet veel hulp van Toontje moeten verwacht worden. T stelde hier voor dat Ludovikus de komende dagen best kalkoen kon eten om zo de ring terug te recupereren !! Of invriezen voor de kerst kan natuurlijk ook .... Dit zijn opties he Ludovikus tenzij ...je natuurlijk de komenden dagen nog een verrassing voor ons in spé hebt , wat we van jou altijd kunnen verwachten!!!! Dus mensen gaan zien en bijlezen bij Ludovikus ....
Hoewel het " de dag van het bos was," zullen er niet zoveel mensen van genoten hebben met dit weertje. Wij hadden, gelukkig zaterdag onze wandeling gemaakt..
Als je door de tuin loopt, kan je er niet meer om heen... De zomer, voor zover we er éen gehad hebben, is nu echt voorbij... Het wordt weer herfst. Het grasveld droogt zelfs op een zonnige dag niet meer helemaal op en tot s' middags zie je beparelde spinnenwebben hangen. Die herfst die voor de deur staat, geeft mij eigenlijk een dubbel gevoel. Langs de ene kant spijt dat er nu zeker geen zomer meer komt, langs de andere kant het vooruitzicht naar de herfst met een natuur die haar beste kleurenpalet bovenhaalt, de nevel boven de velden en bomen, de avonden die kouder en killer worden en dan die eerste geur van de houtkachel. Die brandt hier al elke avond in afwachting dat de verwarming het overneemt. We hadden zoals ik al zei zaterdag een stevige wandeling gemaakt om nog wat energie op te doen voor de nakende winter.We hebben genoten van de mooie goudgele en rode kleuren die hier en daar al aanwezig zijn, van de variaties van paddenstoelen, van de zon die af en toe door de takken verstrooid op ons wandelpad werd geworpen, van de kilte die niet echt koud is... van alles wat dit jaargetijde te bieden heeft.Ja de herfst is zeker mijn ding!! Ik neem jullie even mee om ook te genieten
En als ik dan vandaag in het ziekenhuis bij ma toevallig in HLN lees dat dames aantrekkelijker worden als het buiten kouder wordt, dan is mijn regendag toch wat gered!.!! Die bewering komt van Poolse onderzoekers aan de Universiteit van Wroclaw. Mannelijke vrijwilligers dienden op verschillende tijdstippen van het jaar, beelden van vrouwen te beoordelen. De vrouwen kregen over het algemeen een hoger score in de herfst en winter, een lagere in de zomer!! Een echte verklaring hebben de vorsers niet, al geloven ze in de theorie dat er minder lichaamsdelen zichtbaar zijn in de winter waardoor deze plots aantrekkelijker schijnen.Wegens een " overaanbod" lijken die stimuli plots minder attractief in de zomer dan in de winter...( klopt dat heren??) Iets dat zeldzaam is, wordt meestal aantrekkelijker zeker?? En wat de titel van dit dagrubriekje er nu mee te maken heeft ??? HLN vond het een mooie afsluiter , ik een mooi begin!!
Mijn afsluiter is: Een mens heeft eigenlijk niet veel nodig om toch nog gelukkig te zijn of zoals Boeddha zei: "Er is geen weg naar geluk, geluk is de weg".
Gisterenavond Katie Melua op TV gezien met haar topsong " If you were a sailboat "... een van mijn favorieten en dan maar verder dromen van toen we nog zo jong waren. Niet dat het heden ook geen charme heeft !!!
Ik lijk wel een bloem, eerst heel lang groeien, daarna maar kort bloeien maar altijd verliefd op een vlinder. Overdag dromen van korte nachten. Ik lijk wel een bloem, met een vlinder steeds in mijn gedachten hoe lang kunnen bloemen naar een vlinder smachten?
Ik ben gisteren op " zwier " geweest met een groepje toffe mensen en het heeft " deugd gedaan aan mijn hartje , aan mijn hartje.."
Als bladeren in de herfst verkleuren, hoe komt het dan dat ze niet allemaal dezelfde kleur krijgen, terwijl ze oorspronkelijk toch allemaal groen zijn? Waarom worden de bladeren van de ene boom rood en die van een andere geel of oranje of bruin? Deze vraag werd beantwoord door:
drs. Marc Reynders
doctorandus
Universiteit Gent.
De groene kleur van bladeren is afkomstig van Chlorophyl, de stof in de bladeren die verantwoordelijk is voor de fotosynthese. Doordat het zowel blauw als rood licht absorbeert en het groene licht reflecteert zorgt het voor de groene kleur van de bladeren. Bladgroen is echter geen stabiele stof en moet voortdurend opnieuw aangemaakt worden door de plant. In de herfst ontstaat een kurklaagje tussen het blad en de stengel van de boom dat ervoor zorgt dat er geen stoffen meer in en uit het blad kunnen. Het Chlorophyl wordt nu niet meer vernieuwd waardoor de groene kleur verdwijnt (dit begint meestal aan de rand van het blad) zodat andere pigmenten die in het blad aanwezig zijn zichtbaar worden. Bomen die in de herfst mooie gele bladeren krijgen zoals de berk bevatten veel carotenen, dit zijn stoffen die het chlorophyl helpen door licht te absorberen uit het blauwe en blauw-groene gebied. Bladeren die carotenen bevatten hebben dan ook meestal een frisser groen, als het chlorophyl verdwijnt blijft enkel het gele caroteen over.
Vele herfstbladeren bevatten echter ook anthocyanen. In de herfst kunnen suikers die aangemaakt worden in het blad niet meer afgevoerd worden (kurklaagje) waardoor ze in het blad opstapelen. Eens een bepaalde drempel is bereikt gaan deze suikers onder invloed van licht binden op bepaalde eiwitgroepen tot anthocyanen die een felle rode tot paarse of zelfs blauwe kleur hebben afhankelijk van de zuurtegraad in het blad. Een lage zuurtegraad zorgt voor rode kleuren, een hogere zuurtegraad voor eerder paarse.
De felste herfstkleuren ontstaan bij heldere en droge dagen (zorgt voor de afbraak van chlorophyl en de vorming van anthocyanen) in combinatie met koude nachten (zorgt voor het kurklaagje) als dit weer optreedt noemen we dat een Indian summer. In bepaalde delen van de Verenigde staten treedt dit bijna elk jaar op. Ik kijk weer al uit naar onze Indian summer want persoonlijk vind ik de herst prachtig!!
Ik heb jullie al verteld dat mijn ventje zendamateur is en via die weg veel contacten heeft over de hele wereld. Eén ervan is met een Belgische priester/pater in Bolivia. Om even te situeren, Bolivia is qua oppervlakte het vijfde land van Zuid-Amerika en meet 1.098.581 km2. Het is daarmee ongeveer net zo groot als Spanje en Frankrijk samen en ongeveer 26x zo groot als Nederland. Bolivia ligt in het centrum van het Andesgebergte dat van noord naar zuid over het Zuid-Amerikaanse continent loop Onze connectie heet pater Jan en woont momenteel in Sucre. Sucre is de wettelijke hoofdstad van Bolivia, en hoofdstad van het departement Chuquisaca. Hoewel Sucre officieel de hoofdstad is, is de regering in La Paz gevestigd. De enige overheidsinstantie van belang in Sucre is het hooggerechtshof. De stad heeft een inwoneraantal van 190.000. Ze ligt op 2900 m boven zeeniveau en heeft een gematigd klimaat.Tot hier de info Om de twee jaar komt pater Jan naar België op verlof en verblijft dan bij zijn zus in Turnhout. Omdat T. wekelijks contact heeft met hem( als de radiocondities goed zijn) gaan we hem ook elke keer halen voor een etentje bij ons. Bij zijn verhalen over zijn werken en realisaties, kan je alleen maar respect en bewondering opbrengen voor die man.
Niettegenstaande zijn leeftijd (81j) gaat hij nog steeds terug naar Bolivia ( volgende week) boordevol plannen en verwachtingen. Wat die man gedurende de 52j die hij in Bolivia doorbracht , gerealiseerd heeft .. grenst aan het ongelooflijke!! Ik hing echt aan zijn lippen en kon niet genoeg vragen en … het kriebelde weer een beetje. Moest ik terug jong zijn en ik moest met niemand rekening houden dan zou ik voor zo'n avontuur ook wel te vinden zijn, denk ik. Het stootte mij tegen de borst toen ik hoorde hoe de indiaanse meisjes in de pampa’s ( gebied waar hij woont en werkt) nog ongeletterd opgevoed worden. Vrouwen zijn in Bolivia maar tweederangsburgers, zegt Jan. Op mijn vraag of ze nu al niet wat verder staan en de meisjes al naar school gaan , zei hij neen. Jongens worden opgeleid en lopen school. De meisjes dienen om de kuddes schapen of koeien naar de heuvels of bergen te begeleiden maar lopen geen school. “ Hebben jullie dan nooit een school voor meisjes opgericht”? was mijn vraag want uiteraard gaat mijn bezorgdheid vooral uit naar hen. Hij heeft tot voor een 5tal jaren in Esquiri een canton gelegen aan de rivier Mataca tussen Sucre en Potosi gewerkt en daar hadden ze een internaat opgericht voor een 40 tal jongens en 40 meisjes. Ze hadden toch hier en daar al indianen kunnen overtuigen om hun meisjes naar dat internaat te sturen en daarvan zijn er al een 10 tal die als verpleegster meedraaien in een “ dispensarium”!! Maar het schijnt niet eenvoudig te zijn om de bevolking massaal op die denkpiste te krijgen. Als je hem hoort vertellen hoe een tweedehandse "pik-dorsmachine" van hier naar daar verscheept werd en dan jaren door hem gebruikt werd om immense graanvelden te bewerken en waar dan uiteindelijk, na het opgeven van de machine, de onderdelen terechtkwamen???!! Ongelooflijk. Uiteindelijk werd op een toren met de onderdelen een windmolen in mekaar gestoken die electricteit produceert in een afgelegen indianengebied om ’s avonds wat licht te hebben, wat een hele luxe is want vroeger hadden ze dat niet!! Ik kreeg een dejà vue beeld van jaren terug in bergdorpjes in Peru en toestanden uit Nigeria.!! Jan heeft ook een loopbrug van 150m lang gemaakt over een rivier die in het regenseizoen niet meer doorwaadbaar was.Via die brug werd dan op muilezels de oogst van de ene kant naar de andere kant gebracht. Nu is er uiteindelijk een echte brug waar de vrachtwagens over rijden en wordt binnenkort de hangbrug afgebroken om elders te gebruiken. Hij heeft zijn eigen kerk gebouwd, de mensen getoond hoe ze venster in hun huizen moesten plaatsen. Hij heeft hen leren slapen op bedden ipv dierenvellen, hun akkers leren bewerken zodat ze meer opbrachten dan wat ze zelf nodig hadden. Hij heeft electriciteit tot in bepaalde dorpjes gebracht via relaties en geld van donateurs. Hij heeft een landbouwschool opgericht, les gegeven, dispensaria verbeterd, een weeshuis geopend… . Wat een gevoel van geluk en voldoening moet hij hebben als hij even op zijn 52j werken daar terugblikt. Mocht er reïncarnatie bestaan dan teken ik direct voor eenzelfde leven in de veronderstelling dat ik als “ man ” mag terugkomen want als vrouw lukt zoiets je nooit.!! Kunnen jullie je voorstellen dat je als een 30j jonge vrouw tussen indianen gaat leven , hun taal moet leren ( Quetchua) en dan van alles probeert te realiseren in een maatschappij waar je als tweederangs burger aanzien wordt???… No way.. Mist Jan de luxe van ons niet? Neen, zo zegt hij want de voldoening en de dankbaarheid en respect die hij van de indianen daar krijgt, overtreft elke vorm van luxe , volgens hem. Ik herinner mij hoe ik als kind geld en zilverpapier “ ronselde” voor de zwartjes en hoe ik met ingehouden adem luisterde naar de verhalen van de missionarissen. Is daar het "zaadje avontuur” gegroeid dat mij later heeft doen besluiten om mee te gaan met T.? Misschien want ik hing nu weer geboeid aan zijn lippen te luisteren!!. Ik kan nu echter enkel zeggen dat ik een enorme respect heb voor die mens die hier de namiddag doorbracht. Sponseren van allerhande inzamelacties/geldacties doen we zelden. Maar steun geven, zowel materieel als financieel, aan zo'n “ pionier - idealist” dat doen we wel en dan weten we ook dat elke euro voor 100% gebruikt wordt. Dat hebben we ook een beetje uit concrete ervaring geleerd. Ik kijk nu al uit naar het volgend bezoekje van pater Jan. Maar hoe lang zal hij het nog volhouden??
.
Is het niet zo dat wij altijd maar onder weg zijn en alles wat in ons leven gebeurt uiteindelijk wel een bedoeling heeft? Als je in het trammetje zit waarin ik nu vertoef dan denk je dat je stilaan jezelf wel kent…
Zelfkennis is niet alleen een schone deugd maar ook een onmisbare eigenschap van een sterke persoonlijkheid. Het is het begin van alles. Alleen als je jezelf goed kent dan pas kan je beginnen met anderen in te schatten. Mooie theorie waarin ik echt wil geloven.. Alleen is de vraag : “ Wanneer ken ik mezelf voldoende”? Steeds als ik denk, ik ben zover, dan gebeurt er wel iets waardoor ik weer begin te twijfelen of de controle lijk te verliezen.!! Blijft een mens niet altijd een vat vol verrassingen?
Maar juist dat maakt een mens ook boeiend. We veranderen constant, ook met ouder worden, want in deze complexe wereld moeten we ons steeds blijven aanpassen.
Onze relatie met anderen wordt bepaald door de manier waarop we ons gedragen tov die anderen en door onze persoonlijkheid en onze mening. Pas als we ons daarvan bewust zijn en onszelf goed kennen en accepteren zoals wij zijn, dan pas kunnen we de energie opbrengen om die anderen ook in ons leven toe te laten. Na zoveel jaren hier op die blauwe planeet rondgehuppeld te hebben , zou je denken dat het eenvoudig is maar … de werkelijkheid is anders. In onze steeds veranderende maatschappij moet je blijven meehollen om te volgen, alles verandert constant, ook de waarden. De verwachtingen liggen steeds hoger en confrontaties leiden soms naar de vraag: “ Is dit nu waar alles uiteindelijk zal eindigen”?
Maar wellicht hangt alles af van het soort bril waarmee je het leven bekijkt. En ik denk dat ik van nu af aan beter alleen nog roze brillen opzet om zo eerder de positieve boodschap van het leven te zien. Pas dan kan je in momenten dat het wat minder gaat, de sterkte om door te gaan in jezelf vinden. Alles komt van binnenuit want de waarheid zit in ieder van ons. Daarom zitten veel antwoorden op veel vragen in ons als we durven kijken in “ onze ziel” of hoe je het ook wil noemen!! Die confrontatie met jezelf is niet altijd gemakkelijk maar wel steeds heel boeiend en waar je vaak wijzer uit komt. Voordeel is dat je op zekere leeftijd weet dat je leven uit ups en downs bestaat maar dat je door je zelfkennis niet zo snel meer de alarmbel inschakelt en die downs je niet meer zo volledig neer krijgen als vroeger. Wat ik nu feitelijk wil meegeven?
Geloof in jezelf en zet op tijd een roze bril op dan komt het wel goed.
Als afsluiter de volgende bedenking: “ Wat me door de volgende 15/20j (?) zal slepen ( en ik ben minder zeker over die tijd als ik dat wil zijn), dan weet ik dat ik niet wil breken. Zelfs als ik alles waarvan ik dacht dat het blijvend was, weggevaagd zie worden, zelfs als het universum het mij heel duidelijk maakt dat ik het bij het verkeerde einde heb met mijn zekerheden, met mijn stellingen, zelfs na het uiteenspatten van wat ik zeker meende te weten, dat nog wil ik niet dat het mij vernietigt!! Evenwicht komt van binnenuit, niet van buitenaf "!!Ik hoop nu maar dat die roze bril zal helpen en ik hem niet te vaak verlies!!!!
Mijn blog bestaat vandaag 1 jaar en na die schuchtere poging van de eerste keer ben ik blijkbaar al heel ver gegaan in het uiten van gevoelens en gedachten. Nooit gedacht dat ik hier zo'n uitlaatklep zou vinden en nog minder dat er hier zoveel vriendschap en genegenheid te rapen valt. Daarom bedank ik alle bezoekers die ooit op mijn blog geweest zijn en de moeite namen om te reageren maar ook diegenen die op bezoek komen maar liever geen reactie nalaten. Op dit moment zou ik dit blogje en de blogvrienden niet kunnen missen! Het is goed dat je ergens met je bedenkingen weg kan en dat iemand luistert. Ik hoop dat de band die er onbewust ontstaan is, mag blijven bestaan in het volgende jaar.! Ik had hier nog zoveel bedenkingen willen bijzetten maar het lukt me vandaag even niet ! Rond 20u nog even telefonisch met ma " gepraat", ze dacht dat ik nog zou langskomen en was nog niet gaan slapen. Tijdsbesef is soms moeilijk. Nu blijkt ze alles wat je zegt " dubbel " te horen... wat nog allemaal....??
Voor alle blogvrienden die de moeite namen om het voorbije jaar op mijn blog te komen dit bloemetje samen met een welgemeende, warme knuffel.
De laatste tijd draait ons leven sterk rond loslaten en afscheid nemen. Loslaten is nooit gemakkelijk, hoe vaak je er ook mee geconfronteerd wordt. Er bestaat geen ideale manier om met die gevoelens om te gaan want iedereen verwerkt het op zijn eigen manier. Ieder verlies is ook anders. Dat deed me nadenken over het gevoel" loslaten"! Soms kies je daar bewust voor, al dan niet omdat er geen andere keuze is, maar soms word je erdoor gedwongen en heb je niet te kiezen. Dat maakt het juist zo moeilijk want dit soort loslaten, kan je niet voorbereiden, je kan het enkel stap per stap verwerken. Plots word je ermee geconfronteerd en daar sta je dan : machteloos, een hoofd vol vragen en een lawine van gevoelens die je voortdurend uit je balans halen en je confronteren met jezelf. Aanvankelijk lijk je totaal uit je evenwicht te geraken om daarna terug dichter bij jezelf te komen. Sommige mensen kan je ook nooit volledig loslaten en dat hoeft ook niet. In je hart is veel plaats als je de deur maar goed openzet. Wie in je hart leeft, hoef je niet elke dag meer te zien om echt van die persoon te blijven houden. Met sommige mensen heb je nu eenmaal een band opgebouwd, ze ankeren in je hart en gaan er nooit meer weg. Dat laatste ondervind ik nu met mams. Ik ben haar aan het loslaten maar de band tussen ons is zo sterk dat, hoe pijnlijk en hard haar verlies ook zal zijn, er altijd een band tussen ons zal blijven bestaan.
Gisteren in de voormiddag kreeg ik opeens een telefoontje van ma!!!!!Ze klonk zwak meer helder en vroeg wanneer ik kwam want ze wilde dat ik met de pastorale dienst sprak.Ik viel bijna van mijn stoel toen ik haar hoorde. Hoe ze telkens weer uit die " mist in haar hoofd" geraakt ...niet te geloven, ze blijft ons verbazen!!! We zijn dan in de namiddag geweest. Ik heb mij op afstand gehouden met die " stomme hoest van mij!" Ma's huid is zo teer en broos dat die nu op haar benen en hand openbarst en bloedt.Het houdt maar niet op!! Ik heb dan met die pastorale dienst gesproken. Om een lang verhaal kort te maken, ons gesprek van vorige week met ma en de psychologe en mijn discussie achteraf heeft dan toch een beetje zin gehad.!! Men spreekt nu openlijk met ma over haar vraag naar euthanasie. Dat is al een stap vooruit, men steekt niet langer de kop in het zand.!!! Maar we zijn er nog niet!! Ik sprak met hen over professor Distelmans van Leif. Blijkbaar wordt die persoon ook door hen gecontacteerd als het nodig is. Ik mag nu hopen dat er voor ma toch een zachte begeleiding wacht, misschien niet volledig zoals ze wenst maar ik heb het gevoel dat ze nu meer bezig zijn met ma's vraag.!!
" Dood is een uitdaging die ons vertelt geen tijd te verspillen... Die ons vertelt elkaar nu meteen te zeggen dat we van elkaar houden" ( Leo E. Buscaglia)
Dat is wat ik zeg tegen ma zolang we nog samen zijn: " Mams ik hou van jou"!
President Bush wil het Witte Huis herschilderd hebben, in ’t wit uiteraard En omdat al zijn volk in Irak zit, moet hij wel een beroep doen op de Europeanen. Een Nederlander, een Duitser en een Vlaming dienen een offerte in. President "Sjors Dubbeljoe Boesj", een beetje verward door de grote prijsverschillen in de offertes, vraagt aan die drie gasten om naar Washington te vliegen om hun offerte persoonlijk te verdedigen.
De eerste is de Nederlander : Tja , zegt Bush, jij bent wel de goedkoopste. Je vraagt slechts één miljoen euro. Hoe komt dit?. 'Nou ja, zegt de Nederlander, wij Nederlanders zijn seer sjuinig en kunnen dus veel meer verven met dezelfde hoeveelheid verf dan andere schilders !'
De Duitser komt daarna voll Selbstvertrauen binnen. Zjors Bush : Jij vraagt twee miljoen euro! Verklaar eens waarom je dubbel zo duur bent als de Nederlander?.
'Heel eenvoudig, zegt de Duitser, Qualität und Gründlichkeit boven alles. Dat uit zich natürlich in ein bißchen duurdere Preis.'
Als laatste is de Vlaming aan de beurt. Awel, zegt den Bush, gij zijt drie keer zo duur als de Nederlander, en ook nog één miljoen duurder dan die Duitser. Hoe verklaar je dat?.
'Heel gemakkelijk jong, zegt de Vlaming. Eén miljoen voor u. Eén miljoen voor mij. En we laten dien Hollander natuurlijk het werk doen !'
Ik vond het volgende gezegde en wil dat met jullie delen.
" Het leven is alleen achterwaarts te begrijpen, maar we zullen het wel voorwaarts moeten leven".
Zo is het, een mens leert bij en verandert naarmate hij ouder wordt. Met de jaren krijg je meer levenservaring, je verleden bepaalt mee je toekomst en de keuzes die je maakt. Alles wat je meemaakte of ervaren hebt, heeft een invloed op je al zal de ene ervaring wel meer doorslaggevend zijn dan de andere. Heel vaak bekijk je de dingen later heel anders dan op het moment zelf, vaak omdat je dan meer weet en een beter overzicht hebt over het geheel. Daarom is soms eens terugkijken naar het verleden niet slecht alleen mag je in het verleden niet blijven hangen. Je moet steeds vooruit kijken maar af en toe toch eens achterom om zo kritisch te blijven over je levensloop. Dan pas kan je als mens blijven groeien en verder werken aan de weg die je wil bewandelen zelfs als de " herfst" zich aankondigt. Juist daardoor ziet die weg er bij iedereen zo verschillend uit en dat is maar best anders zou het hier een saaie bedoening zijn als alles zo voorspelbaar was. Het is juist in het onvoorspelbare van het leven dat de uitdaging zit en het daarom toch steeds boeiend maakt. En daar gaat het toch om niet lieve mensen? En neen het is geen schuldgevoel wat ik nu ervaar. Ik blijf overtuigd dat ik alles gedaan heb wat mogelijk is om aan ma's wens tegemoet te komen. Nu ligt het niet meer in mijn handen. Alleen knaagt het een beetje dat je in je familiekring over dergelijke levensvragen niet altijd open kan spreken omdat er geen begrip is voor een andere visie. Ma stond ( staat) op haar leeftijd opener en realistischer tov het leven dan bepaalde van haar kinderen!! Ja, ik zit nog steeds in mijn " denkperiode" maar dat "ziekt " wel uit evenals de griep. Het is eens iets anders dan poëzie!!. God was is een mens toch een complex geheel!! En toch houd ik van het leven!
Ik heb de voorbije dagen enorm veel nagedacht en had er ook de tijd toe. Ik zit met een opkomende griep en verkoudheid en de " drive" om veel te doen, is er niet vandaar... Spijtig dat ik nu niet langs ma kan want wil haar niet aansteken. Ze zal nu uiterst vatbaar zijn voor besmetting en dat kan ze bovenop alles wel missen!! Telefonisch contact kan niet meer en.. het ziekenhuis reageert uiterst zuinig met uitleg als ik opbel.Sinds mijn " open gesprek" met hen nemen ze mijn " harde standpunt" blijkbaar kwalijk!!! Daarom ben ik ook gaan nadenken en vermoed dat er ook wel blogbezoekers zijn die mijn houding tov euthanasie niet erg waarderen. Nochtans kan niemand mij een schuldgevoel aanpraten. Ik heb begrip voor een andere visie trouwens we staan binnen de familie ook niet allemaal op dezelfde golflengte en dat heeft het ziekenhuis ook wel ervaren. Maar de boodschapper is altijd de boeman. Wat de verschillende houding binnen de familie betreft, vermoed ik dat het religieus aspect hier wel een rol zal spelen, niet dat ze allemaal zo practiserend zijn maar er is blijkbaar meer blijven hangen dan bij mij. Daarom ben ik in mezelf gaan zoeken waarom ik zo totaal anders ben gaan denken dan vroeger. Ik was dat " brave kind" dat opgroeide in een katholieke omgeving en op 21jaar de school verliet met een enorme paardenbril op. Ik had zelfs in mij opleiding godsdienst als keuzevak opgenomen en was een fervente verdedigster van alles waarin ik geloofde. Ik had geen schrik om mijn overtuiging te verdedigen en de uren die ik aan de deur met getuigen van Jehova gespendeerd heb, tot ergernis zelfs van ons ma die vond dat ik ze beter de laan uit stuurde,.zijn niet te tellen. Maar zij wilden mij overtuigen en ik hen!!! Nu, zoveel jaren later, betrap ik mij erop dat ik niet meer dezelfde religieuze passie heb. De leeftijd zal er wel mee te maken hebben maar vooral de levensles die ik gekregen heb door die vele jaren in het buitenland waar ik moest opkomen voor mezelf en waar ik voor sta en waar ik waardering kreeg voor andere culturen en overtuigingen. Ik was zo geïndoctrineerd door die jaren internaat dat ik wellicht nooit die verandering zou doorgemaakt hebben, was ik niet meegegaan met T naar het buitenland . Ik had verder lesgegeven op die katholieke school , blijven meedraaien in dezelfde lijn van mijn opvoeding en even overtuigd geweest van mijn visie als in die 8 jaren internaat. Zou dat fout geweest zijn? Ik denk het niet want dan zou ik, mezelf kennende, met grote overtuiging mijn leven geleefd hebben. Ik ben nu eenmaal het type dat eenmaal gekozen ervoor gaat. Maar het leven heeft met mij een andere weg ingeslagen en zo ben ik eruit gekomen. Is het beter zo?? Je zou de kans moeten hebben om je leven te herbeleven op die andere manier en dan pas kan je besluiten trekken. Maar dat kunnen we niet daarom zeg ik nu: ik ben wie ik ben, veranderd en voel mij er niet slecht bij. Mijn standpunt tegenover het leven is niet meer dat wat het 40/45j terug was. Maar daarin zal ik wel niet de enige zijn zeker?? Alleen durf ik wel eens de opmerking horen: " dat zou je vroeger nooit zo gezegd hebben"... Maar worden we niet allemaal wat milder en ruimdenkender door ouder te worden? En allen ikzelf weet dat het keurslijf waarin ik zat, te strak werd en ik wellicht die grote ommekeer van toen nodig had. Ik vermoed dat mijn zoeken naar " mijn waarden en overtuiging" toen onbewust een rol gespeeld heeft bij mijn keuze om mee te gaan naar het buitenland naast mijn eerste keuze voor T natuurlijk! En hier sta ik nu zoveel jaren later en bemerk opeens dat de kloof die met bepaalde familieleden ontstaan is door mijn veranderde levensvisie na al die jaren nog niet gedicht is.Dat maakt het er allemaal niet eenvoudiger op maar zoals ons ma zeg ik hier :" it's my life" en ik kan nog iets doen met die houding , ma niet meer. Dus beste bloggers iedere mening wordt hier gerespecteerd, we moeten niet allemaal akkoord gaan met mekaar als we maar respect opbrengen voor elkaar dan lukt het wel. Zou onze regering ook moeten doen dan zou het veel minder een klucht zijn dan wat we nu meemaken!! Als afsluiter nog een paar gezegden: Leven zoals we geloven dat we moeten leven. Doen wat het hart zegt.. doen wat we zelf willen. Dat is leven. Het leven is als een toneelstuk alleen hebben we er nooit kunnen voor repeteren. (Dus lieve mensen, zing, dans, bemin maar vooral beleef elk moment van je leven zo intens mogelijk voor het doek valt en het toneelstuk eindigt zonder applaus.) Het leven is als een snaarinstrument waarvan je de snaren moet spannen en ontspannen om het aangenaam te maken. Het leven moet met liefde en humor worden geleefd: liefde om het te begrijpen en humor om het te dragen. En last but not least Het leven is sexueel overdraagbaar en eindigt in 100% van de gevallen met de dood.
Ik ga maar verder uitzieken en hopen dat die griepvirus niet meegestuurd wordt met dit bericht !! Maar troost T. heeft hier een serieuze antivirus opgezet .. maar ja of dat nu 100% safe is .. Don't shoot the messenger...
Het LEIFproject is een open initiatief en bestaat uit mensen en verenigingen die streven naar een
waardig levenseinde voor iedereen, waarbij
respect voor de wil van de patiënt voorop staat. Iedereen heeft recht op een waardig levenseinde
. De samenstellers zijn: Wim Distelmans: radiotherapeut en palliatieve arts UZ Brussel Paul Destrooper: spiritueel begeleider, vormingsverantwoordelijke Netwerk palliatieve zorg BHV.... Kris van Gaer: sociaal verpleegkundige, Leiflein en staflid Leif
.
Je kan op de site een brochure downloaden in pdf formaat met alle info . Zeer interessant en heel volledig. Misschien kan je die brochure ook telefonisch aanvragen?. Voor meer info surf naar de gemelde site.Ik gaf ook het telefoonnummer door. Er zijn gemeenten rond het Antwerpse waar die brochure rondgedeeld werd. Ikzelf heb hier zo'n brochure en ben bezig die grondig door te nemen zodat ons geen tweemaal hetzelfde overkomt!! Er zit ook een voorbeeld in van hoe een wilsverklaring moet opgesteld worden en onder welke voorwaarden. Je krijgt er ook uitleg over een negatieve wilsverklaring. Kende het ook niet!! Dat is een verklaring die je zonder getuigen mag opmaken waarin je afziet van alle ingrepen of in leven houdende handelingen als je toestand onomkeerbaar is. Als de eerste verbittering wat weg is, vrees ik de emotionele weerslag maar ik red het wel met dank aan alle lieve blogvrienden die me langs deze weg steunen!
ps. Uit sommige reacties kwam de vraag waarom we geen ander ziekenhuis verkiezen? Ik heb het er vorige woensdag in ons " gesprek" met ma over gehad. Maar ma was toen stilaan te moe aan het worden na zo'n half uur intensief en emotioneel gesprek en zei dat ze niet elders wil. Ze kent daar nu de verpleging , is dichter bij andere familieleden en vrienden en vooral ziet tegen de verandering op. De twee "afgezanten" bevestigden maar al te graag dat ze absuluut niet weg moest van hen en ze daar tot het einde mag blijven. Dus case closed. Trouwens ik vrees dat ma inderdaad die verandering niet aan kan en dat willen we haar nu ook niet aandoen. In de toekomst zouden we zeker eerst informeren hoe het ziekenhuis tegenover euthanasie staat. Maar aub laat dat nooit meer nodig zijn!!!
Gisteren organiseerde de Vlaamse Alzheimer liga een jaarlijkse dag naar aanleiding van de werelddag dementie onder de slogan: Samen dementie draagbaar maken. Dementie is geen toestand, maar iets dat steeds in wording is: een dement persoon is niet zomaar bepaalde — overwegend verstandelijke — vermogens kwijt, maar is ze voortdurend — zij het zeer langzaam — aan het verliezen. Deskundigen spreken trouwens meestal niet van “dementen”, maar van “dementerenden”. Dementie staat erg in de actualiteit. De meest voorkomende vorm ervan werd in het begin van de 20ste eeuw ontdekt door Alois Alzheimer, een Duitse zenuwarts.
Dementie komt tegenwoordig ook vaker voor, al was het maar omdat de mensen langer leven. 6% van de 65-plussers zouden “dementeren”. Boven de 85 jaar ligt dit percentage rond de 30 %. Maar iedereen komt er mee in aanraking. Als je het niet zelf krijgt, zal ergens een familielid, een vriend, een kennis het krijgen. Iedereen zou bijgevolg een beetje moeten weten wat dement worden is, hoe het aanvoelt, hoe ermee kan omgegaan worden.Want dement worden is iets heel menselijks, iets waar je als gewoon mens op heel menselijke wijze mee kan omgaan. En daar staan we dan met onze toekomstsdromen op onze oudere dag, het kunnen nachtmerries zijn als je even rondom je kijkt.. We hebben hier weer een heel geladen emotioneel zwaar weekend achter de rug waarin er zoveel gebeurd is en nogmaals de machteloosheid typeert. Ik wil hier ook even de mensen die dachten dat ze " safe" waren met een wilsbeschikking bruusk uit hun illusie halen. Om een lang verhaal kort te maken en niet in details te gaan, een wilsbeschikking is maar een onderdeel van de procedure. Wil men alles volgend de letter laten verlopen en dan denk ik aan bepaalde ziekenhuizen dan moet aan heel wat meer voorwaarden voldaan worden vooraleer men euthanasie toepast zoals: - aanvraag moet vrijwillig zijn, dus zonder druk van de omgeving. - weloverwogen, dus moet men nog over alle verstandelijke vermogens beschikken. Men moet er goed over nagedacht hebben en men moet van de dokter goed voorgelicht zijn over de medische toestand, de vooruitzichten, de resterende behandelingen of pijnbestrijdingen en comfortverbetering, over palliatieve zorgen enz..( dementie is geen voorwaarde want hier gebeurt euthanasie niet) - het moet duurzaam zijn dwz echt een volgehouden verzoek dat moet blijken uit herhaalde contacten en gesprekken met een arts. - men moet een nog geldige wilsbeschikking hebben en daar kan pas mee rekening gehouden worden wanneer de patiënt lijdt aan een ernstige en ongeneeslijke aandoening; of wanneer hij niet meer bij het bewustzijn is en de toestand moet onomkeerbaar zijn. - Bij een concrete vraag op basis van de medische toestand en prognose moet de patient tot tweemaal een actueel verzoek naar euthanasie stellen Dat verzoek blijft dan geldig ook als hij nadien in coma geraakt.Dus in de kliniek moet je dat verzoek 2x herhalen ( met een tussenruimte) en het moet schriftelijk neergelegd worden.( soms kan het door een buitenstaander opgesteld wordenals de zieke het zelf niet meer kan en moet die enkel tekenen) Als de arts weigert , kan men een andere arts inschakelen. Dat zijn hier de meest dringende vereisten en.. als je het niet weet dan brengt het ziekenhuis je niet op de hoogte als ze niet achter euthanasie staan . Uit contacten van een vorige job heeft de zoon vandaag de juiste info gekregen en de grote lijnen staan hierboven. Voor ons ma kan het dus niet meer. Ze heeft enkel een wilsbeschikking. Hadden we maar vroeger die info gehad... maar je hoopt toch altijd dat de dokters eerlijk en open zullen uitleggen hoe alles werkt. Sommigen doen dat maar anderen... Woensdag werd ik opgebeld om samen met ma de klinische psychologe en iemand van pastorale hulp een gesprek te hebben rond het feit dat men ervaarde dat ma met serieuze zorgen ligt. Onder tranen heeft ma tot drie maal toe gesmeekt om rekening te houden met haar wilsbeschikking. Na veel draaien rond de pot hebben ze gezegd: " we hebben je vraag gehoord en nemen dat mee"!!!! Ze zouden de procedure opstarten. De volgende dag bij het afgeven van de nodige papieren rond wilsbeschikking klonk dat al veel genuanceerder , we hoorden dat ma nog niet in " aanmerking" komt want: ze heeft geen ondraaglijke pijnen( natuurlijk niet zit onder de morfine of toch een afgeleide ervan) , ze heeft alle comfort , ze is nog bij het bewustzijn en bovenal ze twijfelt nog!!! ( na 3 verzoeken!!) Men had dus de eerste maal toen ma dat verzoek formuleerde 3 weken terug dat schriftelijk moeten laten noteren en nu deze week nog eens!!Maar dat weten we nu pas en niemand repte een woord daarover!!! Sinds vrijdag werd de medicatie van ma opgedreven omwille van pijn en is ma in een toestand geraakt waar ze niet meer echt bij ons is. Ze is er fysiek wel en nu doen ze hun best om haar aangekleed in een zetel te zetten maar dat is het enige mooie aan de situatie want mentaal slaat ma er totaal naast wellicht door de medicatie. Dus vergeet elk schriftelijk verzoek nu... We werden dus samen met ma " dom gehouden" en nu we werkelijk weten hoe het moet ,lijkt het erop dat het te laat is...... Ik begrijp heel goed dat men niet licht over zo'n verzoek gaat want de zaak is te ernstig en te ethisch. Maar weinigen hebben al ervaring met de materie en dan veronderstel je dat je degelijk geïnformeerd wordt over de procedure. Maar vergeet het..... Vandaag zijn we, na 3 uren bij ma doorgebracht te hebben, letterlijk gaan lopen.. Ik bespaar jullie de details want ik heb hier al genoeg mijn emoties neergezet en stilaan wordt het me teveel maar dit is niet " menswaardig" in onze ogen...... Dat bedoel ik met toekomstdromen op je oude dag en dat ze kunnen veranderen in nachtmerries!!! Ik hoop dat dit beetje info jullie wat wijzer maakte. Ik heb hier alle wettelijke vereisten liggen maar te laat voor ma... en je hebt maar éen moeder!! Dus lieve mensen denk dus niet dat een papiertje volstaat!!! Het is niet zo simpel!!!!Het kan enkel voldoende zijn mocht je in coma gaan en je voor de rest medisch voldoet aan de vereisten. Informeer je dus ten gronde!!! Wij spreken nu spijtig uit ervaring en het is geen verzinsel, je wordt er bitter van!!!! Wij kunnen nu enkel maar hopen dat ma's lot medisch gestuurd wordt zover het nu nog mogelijk is.
Terwijl ik vandaag in de auto zat hoorde ik op de radio dat de geur van appelsienen goed is voor de aanmaak of stimulering van serotonine in de hersenen waardoor we vrolijk worden.Omdat ik niet goed wist waarover ze het hadden, ben ik het daar juist even gaan opzoeken en hier is wat ik vond:
Serotonine in de hersenen (serum=vloeistof, tonus=druk) De hoeveelheid serotonine in de hersenen heeft grote invloed op vele hersenactiviteiten zoals: stemmingen, slaap, seksueel gedrag, pijntransmissie en eetgedrag. Ons denken, voelen en onze gedragingen zijn dus sterk afhankelijk van de hoeveelheid serotonine. Voldoende serotonine in de hersenen brengt rust, relaxatie en milde euforie. Een tekort aan serotonine, het "laag serotonine syndroom", kan leiden tot tegengestelde gevoelens zoals depressiviteit, angst, onrust en verminderde controle over onze dierlijke impulsen. Dit syndroom komt in de westerse wereld in sterk toenemende mate voor.
Klachten zoals depressie, slaapstoornissen, overgewicht, vermoeidheidsklachten en onrust worden gekenmerkt door een ontregeling van het serotoninemetabolisme. Dat is het zowat samengevat. Wil je er meer over weten surf dan naar: Natuurlijk Gezond - Laag Serotonine Syndroom, daar wordt heel uitgebreid uitleg gegeven. Bananen en pruimen zouden ook goed zijn voor de aanmaak van dat "serum", dus lieve bloggers vanaf morgen allemaal aan de appelsien-, bananen- en pruimenkuur baadt het niet het schaadt ook niet.!!
Nooit eens even depressief geweest? Zeg, voel jij je wel goed?
Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen, think positive, that's the spirit zeker? Een simpele lach kan veel betekenen en wonderen verrichten en een warm gevoel geven. Een lach veroorzaakt vaak nog een lach en soms zoveel meer... Vandaag heb ik eens goed gelachen bij een reactie van Ludovikus op de blog van Bojako! Dat mijn soms op hol slaande fantasie er ook wel voor iets tussen zit, moet ik erbij nemen!! Maar klein Ludovikske in een "paraplubak" ... dat was er even teveel aan. Ik stelde mij dat verontwaardigd jongenssnoetje voor .... en het prentje in zijn geheel.... zou zeker een mooie foto geweest zijn!!! Ik heb ook wel éen en ander meegemaakt dankzij mijn " kattenkwaad" maar dat overtreft al mijn belevenissen, jij spant de kroon hoor Ludovikus!!! In ieder geval ik heb weer eens ervaren wat Amor Fati hier onlangs nog schreef: Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd". dat is inderdaad zo!! Was het toeval of niet maar vandaag hoorde ik ook nog die " oldie " van Nat King Cole " Smile". Dus geniet mee met Dizzler en de tekst staat hieronder.( Is misschien wat melig wat de muziek betreft maar de tekst telt lieve mensen)
Smile though your heart is aching
Smile even though it's breaking
When there are clouds in the sky, you'll get by
If you smile through your fear and sorrow
Smile and maybe tomorrow
You'll see the sun come shining through for you
Light up your face with gladness
Hide every trace of sadness
Although a tear may be ever so near
That's the time you must keep on trying Smile, what's the use of crying?
You'll find that life is still worthwhile
If you just smile
That's the time you must keep on trying Smile, what's the use of crying?
You'll find that life is still worthwhile
If you just smile
In het leven komen veel werkelijk onontwarbare knopen voor en het enige zwaard om ze door te hakken is de lach.
Vandaag opgebeld geweest om naar het ziekenhuis te komen. Ma was heel onrustig en zat volgens de psychologe en de begeleiding met een probleem. Misschien kon ik even langskomen om samen met hen ma aan het praten te krijgen.?.Waren toch van plan om te gaan. Het werd een heel geladen en emotionele namiddag en ik heb niets gehoord wat ik niet wist.... .
Zo kwetsbaar, zo hulpeloos wachtend. Vele onuitgesproken gedachten maken van jou een ander mens. Onpeilbare diepten, de kern van jouw "zijn" Je kan het niet meer verwoorden en daarom doet het zo'n pijn. Je spreekt met je ogen, de spiegels van je ziel ze hebben nog nooit gelogen zelfs niet toen niets meer op zijn plaats viel. Hier lig je nu, te wachten hopeloos opgesloten in wat eens je trotse lichaam was. Je wilde het zo graag anders maar het mag niet zijn. We gaan met je mee we laten je niet in de steek. We hebben geluisterd, gezwegen en met je gehuild. We kunnen geen oplossingen bieden omdat die er nu niet zijn. Maar we blijven bij jou tot in het diepste van jouw pijn.
Ik heb reeds lang afscheid genomen van ma en zou ieder extra moment moeten koesteren maar waarom doet het dan zo'n pijn?
We hebben al een paar dagen kunnen genieten van een redelijk zonnig weertje hoewel de nachten al relatief fris worden. Zo mag het nog een tijdje aanhouden, dat geeft me de tijd om weer wat lucht en orde in mijn bloementuin te scheppen. Door het op en neer rijden naar ma en zo telkens een hele dag weg te zijn, bleef alles hier liggen. We hebben besloten eens twee dagen hier serieus door te werken en zo kreeg alles weer stilaan zijn vorm terug. Een telefoontje naar het ziekenhuis brengt ons op de hoogte van ma's toestand, zelf kan ze niet aan de telefoon komen, spijtig. Gisteren had ze blijkbaar weer meer pijn . Ze hadden haar in een zetel gezet om de doorligwonden wat te "ontzien" maar als er dan niemand op tijd en stond gaat zien dan blijft ze daar natuurlijk zitten!! Een bel om op te roepen hangt aan haar bed en daar kan ze niet bij met het gevolg dat ze te lang in de zetel zat en met een van pijn vertrokken gezicht uiteindelijk de aandacht trok van een langskomende verpleegster die haar direct in bed legde en pijnstillers gaf ... dat wordt haar lot zeker???? En dat noemen ze dan " alle comfort"!!! Genoeg daarover! Gelukkig kan ik mij uitwerken in mijn bloementuin en die was nodig aan een beurt toe. Die " liefde" voor bloemen en die groene vingers heb ik van ons ma meegekregen. Zij houdt ( hield) van bloemen en overal in huis stond er wel een zelfgemaakt bloemenstukje. Ze had ook een bloementuin en was daar tot voor een paar jaar nog steeds zelf in bezig; Dat was haar hobby en ook een die van mij. Pazke kan het beamen dat ik veel tussen mijn bloemen zit en ook nu heb ik weer plannen om hier en daar wat te veranderen. Alleen groeit alles hier zo welig dat ik elk jaar moet stekken en dan niet weet waar ermee naar toe. Ik heb hier al gans de buurt voorzien met allerlei bloemen en struiken en zit momenteel weer met een teveel aan " aronskelken" wie interesse heeft mag altijd langskomen. Dit jaar heb ik problemen gehad met met mijn "twaalf apostels" !!!! ofte gladiaolen. Ik heb er zeker 100 in de grond gestoken en niet éen bloem gehad. Ze bloeiden wel allemaal maar de bloemen werden bruin en ziek en gingen nooit open. Heeft iemand ooit al eens zo'n probleem gehad? Normaal heb ik prachtige bloemen en staat onze living en gang er vol van , dit jaar nougabollen!!!! Zou het door het teveel aan regen geweest zijn of is het een ziekte? Wie een tip heeft , altijd welkom want wil dit geen twee jaar meemaken. Ik weet dus ook niet of ik die knollen nu beter wegdoe of volgend jaar opnieuw mag planten. Ze waren nochtans bijna allemaal nieuw! Dus mensen met groene vingers... help!!!
Zullen we het vandaag eens over een andere boeg gooien?
Hoewel de zomer ons in de steek liet, liepen we toch af an toe met blote tenen rond. Oppassen echter, want zonder dat je het weet, kunnen je tenen veel verraden over je persoontje. Zeker als er een "tenenlezer" in je buurt zit! Wat hier volgt heb ik ergens gelezen en geef het graag door, vinden jullie dat het klopt? Ik heb mijn tenen al aan een grondige inspectie onderworpen ( heb bij momenten tijd zat!!) Mijn conclusie houd ik wijselijk voor mezelf
Zoals je je hand kan laten lezen, kunnen tenen ook een hoop vertellen over jezelf. De vorm en de stand van je tenen, vertellen over je aanleg, karakter en gedrag. Heb je "ronde" tenen dan ben je waarschijnlijk een diplomaat " hoekige" tenen zijn het bezit van mensen die " recht door zee gaan"..
Tenen bieden een zicht op je persoonlijkheid. Er wordt een relatie gelegd tussen het beeld dat tenen aanbieden en de menselijke karakters en gedragingen. Iedere teen presenteert een andere eigenschap. Zo is er bijvoorbeeld een communicatieteen die links gevoel en rechts verstand weerspiegelt, een verdriet- en een vreugde-teen, een gevoels- en een ambitieteen een creativiteits- en een doeteen een liefdes- en een gehechtheidsteen een vertrouwens- en een angstteen .( Moet er nog zand zij??!!!) Kortom, tenen tonen hoe er met het gevoel en verstand wordt omgegaan, welke sterke en minder sterke kanten er in het karakter zitten en of iemand veel of weinig energie aan de dag legt. Meer nog, tenen vertellen ook hoe jij omgaat met anderen en welke richting je een beroep dat je het meeste ligt kunt zoeken.
Wat is het doel van “Tenen lezen”? Evenwicht brengen in jouw doen en laten, door te achterhalen waar je sterke punten zitten of waar het schoentje wringt. Dit wordt duidelijk via de stand en de vorm van tenen..
Wie laat zijn/haar tenen lezen en waarom? Allerlei mensen die gemotiveerd zijn door nieuwsgierigheid. Ouders die via de teentjes van hun baby meer inzicht willen krijgen in het karakter van het fantastisch wonder dat zij op de wereld zetten. Studenten die twijfelen omtrent hun beroepskeuze. Scholenom te weten welke leerlingen elkaars tegenpool zijn of wie elkaar aanvult. Instellingen gehandicaptenzorg met de bedoeling inzicht te krijgen in wat geestelijk gehandicapten kennen, kunnen of willen. Kortom iedereen die geïnteresseerd is in zichzelf en meer evenwicht wil vinden in deze soms hectische wereld laat zijn tenen lezen!.
De Nederlandse journalist Imre Somogyi en zijn vrouw Margriet begonnen met een onderzoek dat vijftien jaar duurde. Overal noteerden zij tenen en gedrag en langzaam kwamen ze tot een volledig beeld. Iedere teen vertelt een verhaal.
Tenen zeggen alleen iets over je karakter en je gedrag (niets over toekomst of gezondheid). Tenen veranderen ook. Mensen die meer voor zichzelf durven opkomen, zullen zien dat hun kromme tenen rechter komen.( Is nu te laat om te zien of dat klopt!!). Erfelijkheid speelt ook een rol, lange tenen zullen niet korter worden, het is de blauwdruk waarmee je geboren wordt. Je kan wel de scherpe kantjes eraf werken.
Teenamputaties, reuma of gewone knobbels bemoeilijken het tenen lezen, maar zeggen tegelijkertijd veel over jezelf en je levenshouding.” Bij het tenen lezen wordt er op een groot aantal kenmerken zoals afmeting, vorm, stand van de tenen ten opzichte van elkaar gelet, evenals verkleuringen en eelt. Iedere teen staat voor een eigenschap die zich in een mannelijke en vrouwelijke vorm manifesteert. Ook wordt een element aan elke teen toegeschreven. Om een paar heel grove indicaties te noemen: een forse grote teen staat voor een sterk verbaal vermogen, iemand met ronde tenen is tactisch en vriendelijk, iemand met hoekige tenen daarentegen is recht voor z'n raap. Een lange tweede teen betekent dat iemand ambitieus is.
Babyteentjes
Ook bij baby's kunnen de teentjes gelezen worden zodat de ouders tevoren weten met welke karaktereigenschappen van hun kindje zij rekening kunnen houden bij de opvoeding. Kinderteentjes lezen is heel interessant voor de ouders. Wie de voetjes analyseert, ontdekt welke aanpak voor dat kind het beste werkt.
Een kind met een lange doe-teen, de derde van rechts, moet niet de hele dag voor de televisie zitten. Zo’n kind moet kunnen bewegen, rennen, sporten opdat het zijn energie kwijt kan.
Kinderen met een sterke wil-of wensteen, de tweede van rechts, hebben structuur en grenzen nodig. Anders zal het je later manipuleren. En tegen een gevoelskindje met een sterk ontwikkelde gevoelsteen, de tweede van links, reageer je best niet te heftig. Anders gaat na verloop van tijd het teentje krom staan, omdat het niet voor zichzelf kan opkomen”.Ik moet dringend de tenen van de kleinkinderen bestuderen ( als ze het toelaten!!)
En nu met zijn allen op voeteninspectie maar niet vergeten af en toe naar boven te kijken anders denkt men nog dat we allemaal met hangende kopjes rondlopen.!!!
Vandaag las ik in een tijdschrift bij ons ma ( we brengen haar abonnement mee maar is eerder voor de bezoekers bedoeld) over het boek dat de dochter van Margaret Thatcher over haar dementerende moeder schreef. nl A Swim-On Part in the Goldfish Bowl: A Memoir' De eens zo beruchte en controversele lady lijkt in niets meer op de oude aftakelende dame die ze nu is. Omdat ze een icoon is in de wereldpolitiek is het zoveel gemakkelijker om " taboes" rond haar bespreekbaar te maken . Dat was ook wat met Ronald Reagan gebeurde toen die dement werd. Plots werd dementie een algemeen bespreekbaar onderwerp Misschien moet euthanasie ook eens rond zo'n persoonlijkheid bespreekbaar gemaakt worden? Voor mij is ma onze icoon van de familie en al wat nu rond haar gebeurt maakt me kritisch en sceptisch en laat me achter met veel vragen. Zo'n 4j terug was ma bij ons om te revalideren na een serieuze ingreep. Op dat moment lag de opa van de schoonzoon in coma en aan machines maandenlang te wachten op het verlossende moment. "Laat mij dat nooit overkomen ", vroeg ons ma toen. Ik maakte haar duidelijk dat het niet zo simpel is als ze dacht. " Je kan toch vragen dat ze daar een eind aan maken", was haar antwoord. Ik probeerde haar uit te leggen dat wat ze daar vroeg wel heel ver ging en dat ik het er moeilijk mee zou hebben. Vanaf dan stond haar besluit vast, ze zou toestemming geven voor euthanasie. Ik heb de aanvraag lang uitgesteld maar op haar aandringen uiteindelijk toch gedaan. Sinds zo'n 3j ligt zo'n wilsbeschikking officieel klaar. Toen ma zo'n 3 weken terug vernam dat ze terminale kanker heeft, vroeg ze onmiddellijk aan de dokter om met haar wens rekening te houden als ze er als een plant bij lag. . Ze stelde daarbij nog heel duidelijk dat ze dat "nog volledig bij haar zinnen" gevraagd had. De reactie van de specialist liet al vermoeden dat het niet zo eenvoudig zou zijn! Nu drie weken verder en veel ellende later ligt ma er nog. In het begin van de week was haar toestand zo dat ze pre comateus was en alle contact met ons weg was. Ik had bij mijn recente onderzoeken nog met mijn arts over de situatie gesproken en als antwoord gekregen: " Het zal heel moeilijk zijn om in West Vlaanderen een dokter te vinden die daarop ingaat, zeker in een katholieke kliniek. Op een bepaald moment zal je zelf je verantwoordelijkheid moeten nemen en rekening houden met je ma's wens en de nodige stappen ondernemen op zoek naar een dokter.".. Dus dat wat ik absoluut niet wilde zou als een boemerang toch terugkeren!! Ik besprak maandag met de arts en de hoofdverpleegster de toestand van ons ma en herinnerde hen aan ma's wens. Ik werd bekeken alsof ik uit een andere wereld kwam.... en voelde mij bijna schuldig dat ik dat had durven vermelden. Dachten ze nu echt dat ik dat voor de lol vroeg!!!!! "Maar dat is nu toch niet nodig, ma heeft alle comfort en ze heeft geen pijn".... was hun antwoord en daarmee moest ik het stellen. Zo laten ze je letterlijk met het hoofd tegen een muur botsen. Daarnaast zijn we ook met 4 kinderen wat de zaak al moeilijker maakt. Ma heeft blijkbaar enkel met ons ( T en ik) heel bewust haar keuze besproken. De anderen weten van haar wilsbeschikking, ze heeft het hen gezegd maar niet met de intensiteit waarmee ze er met ons over sprak. Als ik nu kijk hoe ma er vandaag bij ligt en hoe ongelooflijk het verschil is met vorige week, dan weet ik het ook niet meer. Ze is stukken beter dan een week terug, heel helder en zich weer heel bewust van haar omgeving en haar toestand. Ze herinnert zich weer waarom ze hier nu zo ligt en wat er aan de hand is. Ze is zich weer ten volle bewust dat ze niet meer kan stappen of uit bed kan komen, dat eten tot een minimum herleid is, dat ze leeft op pijnstillers, gesondeerd wordt, dat naar haar huis gaan er niet meer inzit enz....en vooral dat ze " wacht" op het einde. Ze heeft weer vragen en bedenkingen zoals waarom ze daar zo ligt, hoe lang dat nog kan duren....? Daarbij kijkt ze mij aan alsof ze wil zeggen:" je weet toch nog wat ik wil?".... Gisteren betrapten we haar erop dat ze medicamenten wegsteekt. " Het heeft toch allemaal geen zin meer ", was haar reactie. Ze werd als een klein kind op de vingers getikt..... en nu zullen ze haar beter in het oog houden, toch zolang ze zelf kan handelen. Ik voel mij als op een hellend vlak. Enerzijds klamp ik me vast aan dit moment en probeer ervan te genieten en ben ik blij dat de ultieme stap nog niet gezet is anderzijds weet ik dat ma zal afglijden naar nog meer ellende en miserie waaraan ze uiteindelijk niet kan ontsnappen. Een herstel is een " fata morgana", haar nog eventjes langer bij ons hebben een onverhoopte optie. Gans die situatie heeft mij ertoe laten besluiten om de nodige stappen te zetten om voor mezelf een euthanasie wilsbeschikking aan te vragen. Ik wil ons kinderen niet opzadelen met die moeilijke beslissing mocht het ooit nodig zijn want het is een hartverscheurende verantwoordelijkheid... alleen... wat is de zin van zo'n toestemming als er geen rekening mee gehouden wordt en vooral wanneer moet je dat toepassen??? Had ma verleden week euthanasie gekregen dan was ze er nu niet meer en hadden we die momenten van vandaag en gisteren niet beleefd. Maar wat mag ze nog verwachten van dit leven? Wat als haar toestand weer erger wordt en ze opnieuw de ellende van vorig weekend moet doorstaan? Het ergste is dat je er zo moeilijk met iemand kan over praten. Euthanasie ligt nog teveel in de taboesfeer. Het is inderdaad een heel ethisch geladen probleem maar wat doe je ermee als je ermee geconfronteerd wordt? Toen Hugo Claus euthanasie toestond was ma's eerste reactie: " Zie je, ze doen het toch als je het vraagt"... Nu zoveel weken later ligt datzelfde dilemma in ons kamp. En het is verdomd niet eenvoudig ....Ik hoop maar dat in ma's geval de natuur " barmhartig " is zodat we niet te lang bij elk telefoontje moeten opspringen...of die moeilijke beslissing moeten nemen. Dragen we nu de tol van de medische evolutie?? Wellicht wel . Ik heb nooit gedacht dat een " afscheid" zo ingrijpend zou zijn, had altijd gehoopt dat het in alle sereniteit kon gebeuren. Ma is 88j heeft een lang goed leven achter de rug en dat we haar eens zouden moeten afstaan, is logisch maar de manier waarop ze nu aftakelt, stemt tot lang nadenken. Ik vermoed dat niet iedereen akkoord gaat met wat ik hier geschreven heb en we kunnen er nog veel over redetwisten. Het is een heel delicaat onderwerp maar ons hoofd blijven in het zand steken heeft ook geen zin. ..En als jullie nu denken dat ik hier heel lichtjes over die wilsbeschikking van ma stap dan kan ik jullie verzekeren dat ik er al heel veel mee bezig geweest ben. Je wil de uren niet tellen!! Heb ik iemand voor het hoofd gestoten of geshockeerd... spijtig. Als we als mensheid dan toch steeds verder gaan in onze evolutie moeten we ook consequent blijven. Daarenboven lokt elke daad die ingaat tegen wat we als " normaal" zien controverse uit zie maar naar het experiment rond die deeltjesversnelling in Zwitserland. Ik weet het, dat heeft er hier niets mee te maken hoewel ... onrechtstreeks zou het hier ook over leven en dood kunnen gaan... Ik dacht altijd dat, zolang je leeft, je leven van jezelf is en je zelf beslist wat je ermee doet... Dat heb ik altijd gedacht en gehoopt..........
PS Nog even ter info. Mochten jullie ooit in de mailbox een bericht krijgen dat "je vliegtuigticket ter beschikking ligt" en je bent zeker dat je niets geboekt hebt.. NIET OPENEN ( is virus) of je pc is naar de ....
Indianen-wijsheid, daar kunnen we nog wat van leren. Zij waren mensen die éen waren met de natuur en ze wisten dat je de aarde niet kan blijven plunderen zonder iets terug te geven. Vanuit die visie is het Sjamanisme ontstaan. Het is absoluut geen religie. Het maakt ons wel bewust van de wederzijdse afhankelijkheden op aarde. Het Sjamanisme leert ons onze eigen krachten, die van de natuur en die van andere dimensies te herkenen, op een bewuste manier te verbinden en met respect te behandelen. Wezenlijk voor het Sjamanisme is het besef van eenheid en afhankelijkheid van de mens, natuur en krachten hier op aarde.
Willen we dat onze kleinkinderen nog van de aarde genieten dan moeten we misschien wel teruggrijpen naar die oude waarheden. Heb ooit ergens die 10 geboden gelezen ,weet niet meer waar en in de wachtkamer van mijn blog gezet. Bij gebrek aan andere inspiratie dan maar daaruit putten zeker?
Het was hier miserie in het kwadraat op mijn laptop. Sinds een korte tijd openden zich, telkens ik via IE op seniorennet kwam, pagina's die ik niet gevraagd had. Aanvankelijk stond ik er niet bij stil tot ik opeens op " harde porno" terecht kwam.Ik ben nu niet " seutachtig" aangelegd maar teveel is trop en trop is teveel temeer daar de kleinzoon ook op mijn laptopje werkt en stel je voor!!! Ik denk dat ik nogal snel de schoondochter aan de lijn zou hebben ..... Sinds begin deze week werd het zo erg dat ik gewoon niet meer kon werken op sennet enkel mijn blog bekijken. Tot zelfs dat niet meer ging en IE niet meer opstartte en ik hier van alles meemaakte. Mozilla kreeg het uiteindelijk ook. T die hier de specialist is want zelf zou ik er nooit uitgeraakt zijn, is 2 dagen bezig geweest om de pc te scannen op virussen. en om op te kuisen via Regeditor, via verkenner ook opgekuist maar dat door op te starten vanaf een cd met windows xp die draait vanaf die cd. We vonden van alles maar kregen de eigenlijke problemen niet weg. De besmetting moet in de laatste 11 dagen gebeurd zijn. Wat heeft T nog gedaan?( dit ter info voor diegenen die evenveel geluk hebben als ik!) De pc gekuist met Ccleaner en dan vloog er al éen en ander of. Daarna gescand met: Mcafee; BitDefender; AVG, Pctools; Avira antivirus;Spybot, Ad-Aware 2008; Hitman pro, en spyware docter. Met al die programma's kregen we de geïnfecteerde files en virussen en cookies en pop ups enz vermeld.Sommigen deletten die rommel anderen niet tenzij je het programma aankocht maar uiteindelijk bleef het euvel en zodra ik weer op sennet kwam was het weer van dattum!!. Vandaag is T nog even naar de computerclub geweest waarvan hij lid is en daar was er een man die bij 2 dames die ook regelmatig op sennet komen precies dezelfde problemen moest oplossen. Wat we hier ook voorhadden was dat Vista antivirus 2009 wel zegt dat er problemen zijn, laat dan de software installeren en vanaf dan is alles" naar den duvel". Niet doen dus!!! Uiteindelijk hebben we hier dan maar een back up teruggezet van eind aug. Dus mensen regelmatig back ups maken is de enige manier om je pc weer aan de praat te krijgen als je door dat sennetdiertje geïnfecteerd bent. Ik weet niet waar ik het opgevangen heb!! Maar zeker op sennet.Mijn vechtgenoot rilt al als hij dat woord hoort want zou vergeven zitten van ongewenste dinges . Musje geeft het ook grif toe zie haar reactie. Ik hoop dat jullie die info niet nodig hebben want je pc ligt op korte tijd volledig op zijn " poepeke"!!
PS Ik overdrijf niet Amlor Fati,in Mexico hebben we het meegemaakt dat 3 mensen van de firma onderling Engels spraken voor het gemak. Want als iedereen steevast bij zijn dialect blijft..... Een " seule" ken ik ook hoor uit mijn internaatsjaren; mijn vechtgenoot ( van Ruiselede!!!!) spreekt overeen " aker" wij op 20km afstand van een " ketel".... begin er dan maar eens aan.... Inderdaad het was goed even met ma te kunnen praten maar nu ze wat helderder is, stelt ze heel moeilijke vragen en vraagt ze zich weer af waarom en hoe lang nog en ervaart ze het aftakelen weer bewuster. Is ook niet alles hoor. Je moest eens zien hoe ze zich inspant om 1 hapje binnen te krijgen en ... het komt er dan toch weer uit.Je wil het niet meemaken!!
Hoe kunnen twee mensen zo verschillen en toch zo goed samenleven? Toen wij ( mijn bedgenoot en ik) gisterenmorgen aan tafel zaten ieder met zijn stukje krant bij zich opperde ik heel even:" Eigenlijk zouden we nu moeten converseren met mekaar.." Waarop mijn altijd nuchtere en realistisch slaapgenoot lakoniek reageerde:" Ik converseer, jij converseert , hij converseert...." Ik wist meteen dat ik bij de juiste persoon zat..... mijn vechtgenoot die altijd met de twee voeten op de grond staat en probeert te relativeren om mij tegen mezelf te beschermen.!!Maar.... ons leesmomentje was toch eventjes verbroken en wellicht was het dit wat ik onbewust wilde?..... Heb later tijd genoeg gehad om in de auto op weg naar ma de krant verder te lezen, de kruiswoordraadsels op te lossen en de suduko's te ontcijferen!!!! Een rubriek trok daar mijn aandacht: Stad geeft inwijkelingen cursus " plat Brugs".!!!! Als rasechte West Vlaming was mijn aandacht geprikkeld!! Wat is het probleem? Anderstaligen doen de moeite om Nederlands te leren, maar als ze een babbeltje willen slaan, moeten ze vaststellen dat ze er niets van begrijpen. Daarom start Brugge nu met een cursus " Regionaal taalgebruik" een stoomcursus om het dialect te leren begrijpen. Ik denk dat ,als we het zo bekijken ,wel meerdere cursussen mogen opstarten. Las op de blog van Bojako hoe moeilijk het is om haar geboortetaal te verstaan. Dacht dat ik er veel van begrepen had maar toen ik de vertaling las dan was het toch niet 100% overgekomen!!!! Hier hebben we feitelijk hetzelfde probleem. Hebben jullie ooit al eens een Limburger, West Vlaming en Antwerpenaar samen bezig gehoord??? Ik wel ... in het Engels om mekaar te verstaan!!!!!!! Dus om je minder als een "aangespoelde vis" te voelen als jullie ooit naar het WW gaan, hier een paar goeie tips. Hopelijk kan ik het juist neerschrijven!!! Wij gebruiken zelden een persoonlijk voornaamwoord , je weet aan de buiging over wie het gaat. vb; Spreekje gie Frans? Jaok (ja ik), jaos (ja zij), jaoj (ja hij), jaow ( ja wij) enz dus de eindletter zegt welke persoon het betreft. Volgen jullie? .Nièuw= neen wij niet!!) "Da me sant nie" = dat is niet erg!! "ksienhier om het ut te leggen" ik ben hier om het uit te leggen. " khên vil tiet"= ik heb veel tijd Ist biekans gedaan?; jaot thê gedaon." enz enz.. Ik zal maar ophouden zeker of de blogvrienden zien het al niet meer zitten om met mij " te converseren" op de volgende bijeenkomst!!!!
In het sportgedeelte van de krant viel de titel " Naar Zuid-Afrikaanse hemel via Turkse hel in het oog. Voor de leken, België speelde gisteren tegen Turkije voor de plaatsing van het WK in Z Afrika. ( 1-1 was de eindstand). Als jullie nu denken dat een sportjournalist enkel sportverslagen kan neerpennen dan zitten jullie ernaast. Ludo Vandewalle gaf in Het Nieuwsblad een mooie korte intro op de omgeving, kan zo in elke advertentie van een reisbureau geplaats worden. Hij beschreef Istanbul als volgt: Istanbul blijft beklijven. Het is niet zomaar een grensplaatsje waar het ene land in het andere overgaat. In het voormalige Constantinopel eindigt Europa en begint Azië. Gescheiden door de Bosporus gaan culturen met een schok in elkaar over. Links, ten W van de druk bevaren rivier, is er het prachtige Europa met lichtreclames en hoge flatgebouwen. Rechts is er de mystiek van het Oosten met de gesluierde vrouwen en overvolle straten. Dat is Istanbul, schrizofrene stad met 15 miljoen inwoners waar Allah( islam) en God ( christendom) zich gezamenlijk ophouden. Hoe uitnodigender kan een krantenknipsel zijn?
And last but not least mijn PC. Ik kan met mijn laptop niet meer werken. werk nu via pc van T. Ik geraak noch via IE noch via Mozilla op sennet. Ik kan wel mijn blog lezen maar de reacties niet en ook geen rubrieken toevoegen want geraak niet op sennet. Als ik via mijn blog naar andere blogs ( heb favorieten staan) ga dan geraak ik op sommige wel op andere niet en reacties nalaten gaat wel of helemaal niet. T is hier al 2 dagen met allerhande virusscanners mijn PC aan het scannen. Wat daar allemaal tevoorschijn komt!! Spyware, pop ups, cookies , registry keys enz enz sites die ik nooit bezocht of aangeklikt heb. Ik zit dus blijkbaar met een serieus probleem. Nochtans staat er een anti virus programma op mijn pc. Wie of wat heeft mij dat " gelapt"!! Kan natuurlijk ook via mails of ppssen binnenkomen, ik weet het niet. Als we het er niet af krijgen zal er niets anders opzitten dan vanaf 0 alles opnieuw te insstalleren!!!!!!!! Van zodra ik dus sennet open , openen zich ook andere schermen en geraak ik niet op de blog. Op andere sites van Google geraken we zonder problemen tot nu toe!!! Om er " horensdol" van te worden. Gisteren was ma weer relatief "helder" en hebben we wat gepraat, maar eten lukt niet meer. Vanmorgen was ze weer meer in de war. Dus ...wachten
Vandaag herdenken we 9/11... blijven beklijvende beelden! Zo lieve bezoekers dat is mijn boterham voor vandaag.
Kon ik maar heel even met je meegaan in jouw gedachten, zien wat jou nu bezig houdt
Je handen dolen rusteloos over de lakens, je blik lijkt verankerd in de verte. Je lippen prevelen een verwarde zin, we begrijpen jou niet.
Denk je aan wat voorbij is mams, je lang zinvol leven, je altijd bezig zijn?
Voor wie is die uitgestrekte hand, wie wenkt jou naar de andere kant?
Waarom vloeit die enkele traan uit jouw uitgedoofde ogen? Hebben we jou pijn gedaan? Waar is je heldere lach die we nooit meer zullen horen? Je kijkt naar ons, met die afwezige blik, ik ben niet zeker dat je ons herkent. Of toch?
Af en toe hebben we even contact en klamp ik me vast aan jou zwakke woorden . Maar het is valse hoop want spreken vermoeit je zo.
Als je dan met gesloten ogen doodstil voor me ligt en ik tegen beter weten in blijf praten dan zie ik aan het knikken van je hoofd dat je me inderdaad hoort.
Als ik je koude handen in mijn handen verwarm dan voel ik hoe je probeert om me even te troosten door je trillende vingers rond de mijne te sluiten maar je hebt er de kracht niet meer voor.
Waar is mijn trotse ma? Ik kan het niet aanzien hoe ik je nu als een kind lepeltje na lepeltje wat te eten geef!
Men zegt me :" Zij heeft geen pijn, ze is zo'n lieve vrouw, ze klaagt nooit en alles is goed wat we ook vragen ".
Dan zou ik willen roepen:" Maar dat is mijn ma niet, zoals ze er nu bij ligt zou ze het nooit gewild hebben."
Ik ben kwaad in jouw plaats mams; kwaad omdat je die kelk tot het bittere einde moet ledigen en kwaad omdat ik je niet helpen kan.
Ik ben droevig omdat ik zo hulpeloos moet toezien hoe je van ons wegglijdt.
Lieve mams dit is voor jou en hoe je altijd in mijn hart verder leeft:
Mams, Ik kan je best vergelijken met een roos,
De mooiste uit mijn tuin. Eén stevige stengel en veel frisse blaadjes. Bij elke tegenslag verloor je een blaadje,
Maar je bleef trots overeind.
Eén plotse wind deed je stengel nu toch breken!
Maar voor mij blijf je altijd mijn mooiste roos!
Hoe vaak kan je afscheid nemen van een geliefde persoon?? We hebben hier een paar dagen achter de rug die niet voor herhaling vatbaar zijn. Het begon al op vrijdagmorgen. Ik had de dag voordien een telefoontje gekregen dat ik in de voormiddag langs mocht voor het onderzoek in plaats van de namiddag en was blij dat het wachten zo wat ingekort was. We moesten er om 10u30 zijn en om 11u15 zaten we nog te nagelbijten. Eindelijk kwam de arts er aan en mocht ik mee... Door de bezorgdheid was ik vergeten om mij GSM af te zetten en gaat dat ding toch precies aan het bellen als ik mee mag zeker!! Het was mijn zus met de vraag om direct naar ons ma te komen. Het ziekenhuis had opgebeld dat haar toestand heel kritiek was..en verzocht de familie om te komen!! "Neen, nu toch niet" was mijn eerste reactie. Waarom moest uitgerekend nu ons ma haar uur kiezen?? De dokter zag dat er iets mis was en dacht dat ik even in paniek sloeg voor het onderzoek.Toen ik hem de ware reden zei, liet hij ons de keuze of we gingen door met het onderzoek of we verkozen om op een andere keer terug te komen. Maar ik had me al de avond voordien klaargemaakt voor het onderzoek en mijn darmen waren " gespoeld en gekuist" en ik liep al een paar weken ongerust rond omdat we zelfs na een scan nog steeds geen afdoende verklaring hadden voor mijn problemen. Een moeilijke keuze maar voor éen keer wilde ik zekerheid over mijn gezondheid en besloot ik het onderzoek toch te laten doen ... we riskeerden toch te laat te komen bij ma want de laatste tijd rijden we er gemiddeld 2u over om bij haar te geraken. " Ik zal een lichtere verdoving geven " , zei de dokter dan zou ik beter bij " de zinnen " zijn als we bij ma kwamen. Ik vroeg hem daar geen rekening mee te houden , ik zou in de auto wel de tijd hebben om helemaal wakker te worden. Het onderzoek verliep vlot , ttz ik heb er niets van gemerkt hoewel ik af en toe " grimassen" trok wist T te vertellen. We kregen onmiddellijk de uitslag en die was , gelukkig, positief. Moeten nu enkel nog de uitslag van een biopsie afwachten maar dat is meer om alle twijfel op kankercellen... uit te sluiten. Hoe ik beneden en in de auto geraakt ben, weet ik niet. Ik was enorm ontgoocheld dat ik niet meer uitleg gevraagd had aan de arts want hoewel het onderzoek goed afgelopen was, wist ik nu niet waar de pijn vandaan kwam..( zo dacht ik).. Blijkt dat ik dat WEL gevraagd heb en antwoord kreeg en had ik zelfs gevraagd waarom er een biopsie gedaan was en zoveel meer ..... Daar herinner ik mij dus niets meer van. Ik weet wel dat ik mierzoete koffie kreeg toen ik bijkwam maar wat ik daarna deed... het staat niet op mijn harde schijf. T heeft mij met de lift naar beneden geholpen en in de auto... dat weet ik niet. Blijkbaar heb ik zelfs de brief van de arts voor onze huisarts geopend en gelezen.... weet ik niets van. Ik heb bij de balie zelf alles geregeld... weet ik niets van!! Nu begrijp ik dat mensen die onder invloed zijn van bv rohypnol daden stellen die ze zich niet meer herinneren . Een heel akelige ervaring. Ik heb nog lachend tegen mijn vechtgenoot gezegd: " Je hebt je kans gemist om me van alles te laten tekenen, ik zou het zo gedaan hebben" ( tekenen bedoel ik!!).... Maar alle gekheid daar gelaten , we "vlogen" daarna direct naar ma . Toen we eraan kwamen was ze inderdaad heel slecht . Ze was totaal weg van deze wereld en herkende niemand. Ze was zelfs bezig met wat wij in het WW " pakjes maken " noemen bij mensen die aan het einde bezig zijn!! Het praten ging ook niet , ze probeerde wel maar het was onverstaanbaar en ze volgde ons vragen niet. Ze had ook wat koorts en bleek dingen te zien die wij niet zagen. Nadat we daar allemaal een paar uur rond haar gestaan hadden en alle contact onmogelijk was, werd door de begeleidster van palliatieve zorgen de vraag gesteld of ma de laatste sacramenten zou willen. We hebben het haar gevraagd in een kort " helder " moment tussen twee afwezige momenten in en ze knikte " ja". Het was een korte maar serene zalving en dan begon het wachten.... Haar toestand bleef stabiel en uiteindelijk beseften we dat het einde nog niet voor dit moment was. Persoonlijk zijn we tot de laatsten bij haar gebleven maar om 23u viel ze in een rustige slaap en zat ik er zelf wat door na de commotie van de voorbije dagen dus besloten we bij vrienden in de buurt te overnachten ( die hadden dat al voorgesteld voor het geval). We konden zo heel vroeg opstaan en de volgende morgen terug naar ma toe of... waren in de buurt als de toestand erger werd. De volgend dag hoorden we dat ma een rustige nacht had, de koorts weg was en ze was in zo'n toestand dat ze iedereen even herkende en zelfs kon fluisteren. We zijn tot 16u bij haar gebleven en hoewel de verwarring stilaan weer groter werd, vermoedde de arts dat het einde nog even uitgesteld was.. Omdat op 6 september de oudste kleinzoon jarig is, besloten we dan maar om terug te keren en even nog een paar uurtjes aan het ventje te spenderen... Vannacht wordt het dus weer slapen met de telefoon naast het bed ... hoelang houden we dat nog vol maar vooral hoe lang houdt ons ma dat nog vol. Waar zij nog de kracht vandaan haalt om telkens opnieuw te vechten is mij een vraagteken. Nu begint ze ook nog doorligwonden te krijgen , gelukkig steekt ze zo onder de medicamenten en verdoving dat ze geen pijn meer voelt. Maar moet dat nu echt zo lang duren vooraleer een mens mag "gaan".... We zitten hier eventjes op ons tandvlees na die weken van spanning en zorgen om verschillende redenen maar ... het definitieve afscheid is blijkbaar nog niet daar en we zullen de komende dagen misschien nog heel vaak die E17 en de E40 enz op en af rijden...... Lieve mams ik laat je hand los, ga nu maar, ik hou je vast in mijn hart...
Toen we gisteren nog maar eens bij ons ma op bezoek waren en ze vroeg : " Hoeveel tijd heb ik nog" toen had ik de tijd willen stilzetten en haar gerust stellen dat het einde nog veraf is. Maar ik kon enkel haar koude, magere handen in mijn handen nemen en de tijd koesteren die we samen doorbrachten. De laatste weken heb ik al vaak stilgestaan bij het woordje " tijd". Je moet eens luisteren hoe vaak je als antwoord krijgt: " Vandaag niet , ik heb geen tijd". Tegenwoordig heeft niemand "tijd", alhoewel we allerlei machines en hulpmiddelen hebben om "tijd" te winnen. Onze vaatmachine doet onze afwas, terwijl Mr. Hoover ons huis proper maakt. Onze groenten worden met de allessnijder in schijfjes gehakt. Eten maken is een makkie als je snel wat op tafel wil dan koop je het kant en klaar of de Chinees of een hamburgertent bieden een snelle oplossing. De pannenkoeken komen uit een pakje, rijstpap uit een potje ,soep uit een doosje en zelfs onze frietjes zijn klaar om te bakken. Mijn ma moest in haar tijd de soepgroenten zelf klaar maken( doe ik ook nog!), de frietjes met de hand snijden, de croquetten zelf rollen enz. Luiers werden met de hand wassen, terwijl wij nu allemaal wegwerpluiers gebruiken. De was werd ook in de tobbe gedaan, 1maal per week, en maar schrobben om het allemaal proper te krijgen.Vaak werd de was dan nog op de bleek gelegd om witter te zien. Het was pas minder lastig toen ze naar de wasserij ging. Op vrijdag werd het hele huis schoongeboend, een helse karwei door het sleuren met emmers en bostels. Elke zaterdag werd de badkuip met warm water gevuld en werden we van van kop tot teen schoongeschrobd, ook geen lachertje! Elke dag werd er warm eten gekookt, zonder mixer, zonder blender, zonder allesschillers,.....zonder allerlei keukensnufjes, die we nu niet meer kunnen missen. Hoewel ze werkte als haarkapster vond ze toch de tijd om elke dag een dessert op tafel te toveren, een rijstpap of pudding met koekjes of heerlijk gestoofde appeltjes met hun " frakse" aan of opgelegd fruit. ' s Avonds vond ze ook nog de tijd om te kijken naar ons huiswerk en op zondag maakte ze vaak wat tijd om even een spelletje ( kaarten, of vlooienspel of ganzenspel ...) mee te spelen of om onze handwerkjes of breiwerkjes weer op punt te zetten. Ze had altijd tijd om onze zorgen aan te horen al moest het soms tussen het schillen van de aardappeltjes of het maken van de soep gebeuren.. Ons ma maakte tijd voor ons. Vandaag is "tijd" een zeer relatief begrip geworden. Met alle toestellen, die ons tijd besparen, hebben wij minder tijd dan ooit!!! Wij haasten onszelf en ons leven voorbij, totdat wij beseffen dat het zo niet meer verder kan....en dat wij moeten "onthaasten". Ondanks onze moderne spullen hebben wij nog geen tijd. Het ligt dus simpelweg aan onszelf. "Tijd" maken om te leven, te genieten, dat zou onze prioriteit moeten zijn in plaats van allerlei dingen na te jagen, die eigenlijk niets betekenen. Tijd is te traag voor hen die wachten, te snel voor hen die vieren, te lang voor hen die rouwen, te kort voor hen die genieten en een eeuwigheid voor hen die liefhebben. En het is juist die tijd die ons ma bijna niet meer heeft.
Hebben jullie het ook gelezen?? Tegenwoordig spreken we niet meer over " illegalen", dat woord mag niet meer gebruikt worden. Vanaf nu spreken we over " mensen zonder papieren"! In het kader van het streven naar meer politieke correctheid van onze moedertaal werden er onlangs een aantal voorstellen gelanceerd van nieuwe benamingen en daarmee samenhangende schrappingen die u binnenkort in VAN DALE mag verwachten. Dus vergeet het niet: "illegalen" zijn " mensen zonder papieren".
Even verder denken in dezelfde trend en dan kunnen we misschien ook de volgende nieuwe omschrijvingen introduceren in ons taalgebruik Vroeger Nu Homejacker Verhuisdienst zonder papieren carjacker Takeldienst zonder papieren Drugdealer Apotheker zonder papieren Bankovervaller Geldtransport zonder papieren Verkrachter Gynaecoloog zonder papieren Pedofiel Kleuterleider zonder papieren Inbreker Deurwaarder zonder papieren Winkeldief Klant zonder papieren Snelheidsduivel Racer zonder papieren Afperser Belastingsontvanger zonder papieren Vliegtuigkaper Piloot zonder papieren Kraker Huurder zonder papieren Oplichter Zakenmens zonder papieren Terrorist Militair zonder papieren
Wie verzint er nog bij???
Dus lieve mensen begin maar te oefenen zodat uw taalgebruik voortaan aangepast zal zijn aan de moderne papierloze samenleving.
Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd !( dixit Amor Fati)
September is de herfstmaand en de 9de maand in de Gregoriaanse kalender. Het woord "Septembris" betekent 7de, de zevende maand (= fruitmaand) ten tijde van de Romeinen, want hun nieuwe jaar begon op 1 maart. Maar voor ons is en blijft het de 9e maand wat zoveel is als de laatste run naar het einde van het jaar toe want van nu af aan gaat de tijd snel!! Dat ter info want september is een heerlijke maand om te gaan wandelen in de natuur! De zomermaanden zijn voorbij ( voor zover we zomer gehad hebben) en na de 15 de september ruik je gewoonlijk de herfst al in de lucht. Bij THEA kan je al een paar prachtexemplaren van herfstpaddenstoelen bewonderen. Heb er hier ook eentje. Deze spreekt meer tot de fantasie van de kinderen want oma weeft daar een verhaaltje rond en dat werkt nog altijd.... Voor de kinderen is september ook een nieuw begin, een nieuw schooljaar, dat met schroom of met stoutmoedigheid begonnen wordt. Vijf van onze kleinkinderen zijn nu op school gestart, ook de tweeling die in november 3j wordt. Ze waren allemaal om het flinkst, geen traantjes en veel tot matig enthousiasme!!! De oudste, die nu in het eerste leerjaar zit , kwam verontwaardigd thuis met de melding: " ik heb al huiswerk"!!! Wat bij zijn ma de reactie uitlokte " Niet zo enthousiast Milan" Maar hij was toch maar al te fier om zijn eerste woordjes te showen en bij het avondverhaaltje al wat lettertekens uit de tekst te halen.... Zaterdag is hij jarig ( 6j) en ik weet nu al dat hij al onze aandacht zal opeisen met de opgedane taal- en rekenkennis van de voorbije week!! Zie er al naar uit!! Zal een mooie afleiding zijn.
Mannen gebruiken op 1dag ongeveer 13.000 woorden; vrouwen daarentegen 20.000, of 53% meer!
Hebben vrouwen meer te vertellen dan mannen, of geven ze gedetailleerder uitleg of herhalen ze meer ? Ik kan er moeilijk over oordelen want ik ben zelf een vrouw en dan zou men mij van “ vooringenomenheid”kunnen beschuldigen. In elk geval is meer informatie geven dikwijls nuttig. Zichzelf herhalen kan soms ook een overdracht van kennis zijn ( als dat maar niet te vaak na elkaar gebeurt!!) Het is door repetitief te werken dat we onthouden. Kennen we toch allemaal nog uit onze schooljaren?!
Vrouwen hebben inderdaad meer te vertellen of beter gezegd vertellen meer.( wil de mannen niet tegen mij in het harnas jagen). Een goeie babbel met een vriendin, kan je hart opluchten en je problemen relativeren. De meeste mannen kroppen hun moeilijkheden gemakkelijker op en praten niet makkelijk over hun gevoelens. Ze zouden het toch eens moeten leren, in veel gevallen helpt het!
Want:EEN SCHOUDERKLOPJE HEEFT NOG NOOIT IEMAND VERWOND.(Bond zonder Naam)
Iemand eens een goedkeurend woordje, een complimentje, een bemoedigend glimlachje, een oprechte blijk van waardering geven, een steunend woord, het kost allemaal niets maar kan wonderen verrichten. Iemand die juist zijn dagje niet heeft, wordt er door opgefleurd. Ben je down, dan voel je je al wat beter want wat appreciatie doet zo goed. Wat positieve energie kan wonderen verrichten in je omgeving. Het moet echter wel gemeend zijn want nep piekt er torenhoog uit en krijgt het tegenovergestelde resultaat.
Horen doe je met je oren. Luisteren doe je met lichaam en ziel. Raar, dat de simpelste dingen soms de allermoeilijkste zijn. Gewoon relaxed achterover zitten en luisteren, een fluitje van een cent, zou je denken. Zeker niet!!!!
Luisteren vraagt zeer veel empathie, geduld, concentratie. Als je luistert naar iemands relaas, ben je zo vlug geneigd te oordelen of te veroordelen of je begint met raad te geven, terwijl de andere alleen vraagt dat je hem/haar aanhoort. Luisteren en niet proberen de problemen direct op te lossen, is enorm moeilijk en dat wordt juist gevraagd van een luisterend oor. Gewoon luisteren, met een open gemoed, echt aanhoren dat de andere zijn/haar hart uitstort gewoon iemand de tijd geven om te praten, om te zoeken naar de juiste woorden om te zeggen wat hem/haar op het hart ligt dat kan helend werken.
Gewoon luisteren en laten praten. Een moeilijke en zware opgave, maar als je het kunt opbrengen, heb je niet alleen de andere geholpen, maar ook jezelf.
Toch leuk dat je iemand goed kan laten voelen en het kost je zelfs niets!
Ik geef je het geschenk dat ziekte noch tijd kunnen beschadigen. Het is het enige dat ik jou geven kan en jij wellicht ook verwacht.. Jij die denkt dat je nu alleen bent en angstig hoopt dat ik nog even naast jou blijf.
Ik geef je het geschenk van wie niet leven of sterven kan zonder liefde te ervaren. Het is het enige dat ik als zwakke en kwetsbare mens kan schenken. Het is mijn begrijpen dat veel verder reikt dan zomaar mekaar verdragen.
Neem mijn hand ik laat je niet los we zullen samen de weg gaan die leidt naar afscheid en troost.
Een oude Chinese vrouw had 2 grote potten. Elke pot hing aan het einde van de stok die ze in haar nek droeg. Een van de potten had een barst. De andere was perfect en leverde altijd een volledige portie water. Aan het eind van de wandeling van de stroom naar het huis was de gebarsten pot maar halfvol met water. Twee volle jaren gingen voorbij. Dagelijks wandelde de vrouw naar de stroom maar de gebarsten pot bracht enkel maar een halve portie water naar het huis. Natuurlijk was de gave pot trots op zijn prestatie omdat hij een volle pot water thuisbracht. De gebarsten pot was beschaamd om zijn onvolmaaktheid en voelde zich ongelukkig omdat hij maar voor de helft kon doen waarvoor hij gemaakt was. Na 2 jaar zag hij dit als een bittere teleurstelling en sprak er de oude vrouw over aan. Ik voel me beschaamd over mezelf omdat vanwege mijn barst het meeste water wegvloeit langs de weg. De oude vrouw glimlachte en zei:" Heb je dan niet gemerkt dat er bloemen staan langs uw kant van de weg en aan de andere kant niet?" Het is omdat ik altijd geweten heb van uw tekortkoming dat ik bloemen plantte langs uw kant van de weg en jij gaf ze elke dag water." Twee jaar lang ben ik in staat geweest om deze mooie bloemen langs de weg te plukken en er mijn huis mee te decoreren. Zonder U zou er geen schoonheid en pracht geweest zijn in mijn huis." Elk van ons heeft zijn eigen gebreken en tekortkomingen maar het zijn precies die onvolmaaktheden die ons levens zo belangrijk maken. Men moet een persoon nemen zoals hij is en slechts de goede dingen zien.
Ik wens al mijn bezoekers een prettige dag en denk eraan...ruik eens de heerlijke geur van de bloemen langs uw zijde van de weg.
De Telegraaf vroeg aan haar lezers een reactie op de negatieve teneur die er hangt over de prestaties van de belgen op de Olympische spelen. In een opwelling van de Beijing blues schreven onze kranten:" Zijn we een natie van verliezers?" Gelukkig hebben we nadien toch nog medailles gehaald zilver en goud aub door de vrouwen!!!Hadden we misschien dat duwtje in de rug nodig???
Ziehier een hartverwarmende selectie van reacties van onze Noorderburen; ( gelezen in het Nieuwsblad op 23 aug maar door omstandigheden vergeten het op de blog te zetten, dus beter laat dan nooit!!)
Gezelligheid: Er is geen volk dat beter kan relativeren en leven bij de dag. Over het algemeen zij de Belgen gezelliger en warmere gasten dat wij nuchtere Hollanders.
Organisatietalent: Een aantal zaken zijn in België beter georganiseerd dan in Nederland. Vanwege de bekende medische wachtlijsten ben ik uitgeweken naar onze buren voor een hartoperatie.
Vriendelijkheid: Het is veel beter vertoeven in België dan in Nederland, jullie zijn gemoedelijker en vriendelijker.
Eenvoud: Het is een lekker land zonder spatjes en zonder Nederlandse air. Na en vakantie in België kom ik uitgerust thuis. Het is een land van " Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg."
Goede manieren: In ieder geval genieten ze van het leven, hebben ze respect voor gezag en betere manieren en weten ze zich beter te kleden. Allemaal zaken die wij , bekrompen, sneue Nederlanders niet kunnen.
Gezondheidszorg: België heeft geen wachtlijsten in de ziekenhuizen? Het zorgstelsel is er goedkoper en efficiënter. Nederland moet even naar de zuiderburen kijken daar kunnen ze nog van leren.
Aardig: Belgen zijn de leukste, liefste, aardigste en vriendelijkste mensen die ik ken .Wat heb je aan al die gouden plakken als - zoals bij de Amerikanen- de rest van de wereld een hekel aan je heeft!
Bescheiden: Nederland, land van grootheidswaanzin. We hebben een paar medailles maar zijn echt niet beter hoor. Ja, kapsones hebben daar zijn wij beter in...
Goed onderwijs: Geen succes op de spelen , maar de belgen hebben wel betaalbare huizen, auto's en goede scholen voor de kinderen. 30.000 Nederlandse kinderen gaan daar naar school.( daarna hadden we wel succes en nog wel zilver en goud!!)
Mooie vrouwen:( nu komt het ladies!!) Ik vind de Belgen een supervolk! Aardig en beleefd en de vrouwen zijn zeker mooi ( mocht zelfs een beetje meer geweest zijn nietwaar ??)
Lekker bier: Bier brouwen kunnen ze als de beste. Er zijn slimmere en beter zakenmensen en .. ze hebben meer ( zwart) geld!!
Efficiëntie: Ga maar eens naar de dokter in België. Je weet niet wat je meemaakt Veel beter georganiseerd, snel en vriendelijk ook nog. Goedkoper. Mijn verzekering raadde het zelfs aan.
Voilà nu horen we het eens van een ander... of we het met alles eens zijn dat laat ik in het midden, maar toch sympa van die Nederlanders hé??
Toen in het voorjaar onze appelbomen welig bloeiden, toen keken we al uit naar de oogst. Een paar fikse zomerse regen -en windvlagen hebben veel appeltjes er afgerukt en ... nu zitten eksters, vlaamse gaaien en bosduiven zich te verlekkeren aan de jonge vruchten. Vorig jaar dachten we de oplossing gevonden te hebben door afgedankte cds in de bomen te hangen. Het was een succes want door de schittering van de zon en de weerkaatsing werden de vogels afgeschrikt. Maar dit jaar is het zo'n " kwakkelzomer" dat de zon onvoldoende schijnt om hetzelfde effect te hebben als vorig jaar gevolg... ieder morgen liggen daar minstens 2kg appels gepikt en half verrot op de grond. Mijn lieve vechtgenoot vond het stilaan welletjes en besloot oude " overalls en kiels " en andere afgedankte kleren in de bomen te hangen zoals vroeger de vogelschrikken op de velden en... IT WORKS!!!
Het is natuurlijk geen zicht en iedereen die even langs komt vindt het " hilarisch". Zo hebben we elke BBQ gestart met een lach en een grol en " goed begonnen is half gewonnen" denk ik dan maar en lachen is gezond!!.
Zo ziet onze appeltuin er momenteel uit!!!
De appeltjes zijn nu voor ons en nog lekker ook. De " oogstappeltjes" zijn er stilaan door en de Elstars en anderen komen er aan en de vogels ... die vliegen voorbij en kijken ernaar!!! Nu nog een oplossing voor de " biekes" bedenken.....
PS. Amor Fati slaat de nagel op de kop als hij zegt dat ik daar een onderwerp aangesneden heb gisteren. Maar ik had precies die reactie verwacht en voel mij zo goed dat ik niet als enige gefrustreerd reageerde of " opvloog" toen ik dat artikel las. Ik ben dus behoorlijk normaal zo te lezen.Trouwens ik heb een beetje bewust dat lontje onder het vat buskruit aangestoken. Vond dat op verschillende blogjes de " mood" er wat uit was en dacht ... even iedereen " opkikkeren"!!! Het is behoorlijk gelukt!! Best dat die " lieve professor " nu niet direct in onze omgeving was , hij zou gaan lopen, vrees ik maar " eigen schuld dikke bult"!! En ik weet zeker dat ik niet enkel " toen ik jong was" in de clinch zou gaan met die prof. Zouden ze in Nederland ook zo gereageerd hebben of zijn wij " zuiderlingen" iets heftiger.? Heb jammer genoeg, door omstandigheden, het bewuste TV programma daaraan gelinkt, gemist. Maar lieve dames (en de heren die ons steunen waarvoor een knuf ) als het nodig is slaan we de handen in elkaar en staan we op ons strepen want zijn suggestie is GEEN OPTIE!!!! Het doet mij wel deugd te lezen dat wij vrouwen toch een heel stuk assertiever uit de hoek komen dan vroeger. (De muizenissen van vandaag zijn eventjes heel ver weg.)
Ging even lezen bij Bojako: "sour grapes" en herinnerde mij een artikel dat ik ooit gelezen heb. Ben het gaan zoeken want vond dat het aansloot bij Bojako's blogje. Ik zeg niet dat ik mij gelukkiger voelde na het artikel nog eens gelezen te hebben. Oordeel zelf
De geleerde Tilburger Ad Vingerhoets heeft een geheel eigen visie over hoe men de Nederlandse samenleving zou moeten inrichten. Het is gewoon doelmatiger om als man meerdere vrouwen te hebben. Dat weet ie zeker. Nu hebben ze in Nederland wel vrijheid van meningsuiting en Ad uit dus zijn mening. Adje is beroepsmatig professor dus over die mening heeft ie goed nagedacht; dat is per slot van rekening zijn vak.
Waarover gaat het eigenlijk? We weten allemaal dat de moderne vrouw het niet gemakkelijk heeft. Na haar studies moet ze proberen om het te maken in een bedrijf en dat wil zeggen beter zijn dan haar mannelijke collega's wil ze evengoed scoren. Als haar carrière eindelijk gelanceerd is en ze trouwt en ze wil dan ook nog eens kinderen dan komt de vraag: Hoe kan ik carrière maken en een gezin hebben? Wil ze beide dan wil dat zeggen, op en neer rennen tussen thuis en werk, kinderen verzorgen, een huishouden rechthouden en ook haar job tot ieders voldoening uitoefenen. Kan ze dat allemaal aan zonder op een zenuwinzinking af te sturen?
Daarvoor had Professor Ad Vingerhoets een oplossing gevonden: POLYGAMIE!
Hoe stelde hij zich dat voor? Een man neemt drie vrouwen. De eerste doet het huishouden met de was en de plas het kuisen en het koken. De tweede verzorgt en vertroetelt kindjes. Crèche of onthaalmoeders zijn dan overbodig en het kost het gezin en de staat geen enkele euro. De derde is de carrièrevrouw; ze kan zonder stress werken aan haar job. Ze hoeft geen wroeging te voelen tegenover haar partner of haar kinderen want thuis draait alles op wieltjes. Dus zegt onze prof. gun een man een carrièrevrouw, een huishoudster en een au pair en de moderne vrouw zal niet ten onder gaan aan stress.( wat een toegeving!!)
Wat denken jullie van die oplossing?
Maar de moraal van het verhaal is dat vrouwen het altijd moeilijker zullen hebben dan de mannen om een gezin en een job te combineren of om succesvol te zijn op welk gebied dan ook of om de verdiende waardering te krijgen. Ze moeten er altijd een prijs voor betalen. De vraag is maar hoeveel ze ervoor willen betalen?
Vorige nacht was Klaas Vaak ver weg dus ...dan maar voor een stukje poëzie zorgen, maar dat beginnen jullie al te kennen zeker?
Houden van is.. Als je je koele vingers op mijn voorhoofd legt en ik besef dat jij er altijd bent.
Houden van is... dromerig liefkozen, je in mijn armen nemen, en zachtjes strelen.
Houden van is... Overgave en verloochening de rust van de hartstocht het aanvoelen wat jou en mij goed zou doen zonder iemand te schaden.
Houden van is... Verkleinwoorden uitvinden, de klok willen stilzetten. De ogen sluiten bij het zachte gebaar dat zegt: " Jij mag er zijn zoals je bent".
Maar bovenal is houden van... Thuis zijn bij het hart van jouw hart.
17 manieren om een file te veroorzaken
Maar ik had precies die reactie verwacht en voel mij zo goed dat ik niet als enige gefrustreerd reageerde of " opvloog" toen ik dat artikel las. Ik ben dus behoorlijk normaal zo te lezen.Trouwens ik heb een beetje bewust dat lontje onder het vat buskruit aangestoken. Vond dat op verschillende blogjes de " mood" er wat uit was en dacht ... even iedereen " opkikkeren"!!! Het is behoorlijk gelukt!!
