Berichten van 1 januari 2009 tot 31 december 2009

De spin Sebastiaan
Annie M.G. Schmidt

Dit is de spin Sebastiaan
Het is niet goed met hem gegaan
Luister!

Hij zei tot alle and're spinnen:
Vreemd ik weet niet wat ik heb,
 maar ik krijg zo'n drang van binnen
 tot het weven van een web.

 Zeiden alle and're spinnen:
 O, Sebastiaan, nee Sebastiaan, kom Sebastiaan, laat dat nou
 wou je aan een web beginnen
 in die vreselijke kou??

 Zei Sebastiaan tot de spinnen:
 't web hoeft niet zo groot te zijn,
 't hoeft niet buiten, 't kan ook binnen
 ergens achter een gordijn.

 Zeiden alle and're spinnen:
 O, Sebastiaan, nee Sebastiaan, toe Sebastiaan, toom je in!
 Het is zò gevaarlijk binnen,
 zò gevaarlijk voor een spin.

 Zei Sebastiaan eigenzinnig:
 Nee, de drang is mij te groot.
 Zeiden alle and'ren innig:
 Sebastiaan, dit wordt je dood!
 O, o, o, Sebastiaan...

 Het is niet goed met hem gegaan...
 Door het raam klom hij naar binnen.
 Eigenzinnig! En niet bang!
 Zeiden alle and're spinnen:
 Kijk, daar gaat hij met zijn drang!

 Na een poosje werd toen even dit berichtje doorgegeven:
 Binnen werd een moord gepleegd.
 Sebastiaan is opgeveegd.


Voilà, dat is wat er hier ook gebeurd is met die Sebastiaan die Paz over het haagske naar mij stuurde. Het beestje zal het ook niet geweten hebben wat hem te wachten stond of was misschien ook van het " eigenzinnige type "!!
Wedden dat Paz de klaagzang van de andere spinnen onder die folie niet hoorde!!
Jaja, van je buren moet je het hebben.!!
En neen Ani, ik heb geen nachtmerries gehad hoewel er heel ver in mijn achterhoofd zoiets hangt van een vogelspin die mij met grote zwarte ogen aankeek en een zwart gif spuwde... Wellicht een overblijfsel van een droom uit lang vervlogen jaren. Is daar die fobie van spinnen ontstaan?? Ik weet het niet want ben helemaal niet het type dat hysterisch wordt of bang is  en ik kan ook niet zeggen dat ik bang ben van een spin maar ik krijg de kriebels als ik er een tegenkom.
De enige die op nog een beetje genade mag rekenen is de " hooiwagen ". Lijkt mij een benadeelde spin tov die andere vettige dinges en dan heb ik er wat medelijden mee en gooi ik haar meestal bij 1 poot het raam of de deur uit!!!
Maar die Sebastiaan heeft mij, die anders nogal milieu bewust ben, inderdaad aangezet om het ozongat groter te maken. Sorry, Amor Fati ik heb niet aan de inhoud van de spuitbus gedacht want tegen dan zou dat kreng misschien al gaan lopen zijn en je gunt mij toch mijn nachtrust , hoop ik!!! ( smile)
Gelukkig kunnen Thea en Erwin mij toch wat begrijpen anders voelde ik mij toch een " klein beetje" schuldig!!
VERGEET DAT LAATSTE, ik voel helemaal geen schuld, die Sebastiaan had maar moeten luisteren naar de anderen, zeg dat Annie M.G Schmidt het voorspeld heeft en die madame kan het weten!!!

Om de eerste warmte binnen te laten, zet ik natuurlijk de ramen open. Toen ik die vanavond wilde dicht doen, ontdekte ik dat we bezoek hadden van een hele grote, zwarte, harige spin!!!
Is het nu al spinnentijd??
Ik heb hier al zoveel ontboezemingen gedaan dat die ene er ook nog wel bij kan dus mogen jullie weten dat deze dame helemaal niets te maken wil hebben met  achtpotige griezels, van welk formaat dan ook.

Vanmorgen had ik al heel stoer geprobeerd om een kleintje te pakken in de badkamer, maar als ik hem bijna had, ging de bel.Toen ik uiteindelijk terug in de badkamer kwam, was dat beestje zoek. Tot daar dan maar, doch met dat groot, zwart harig exemplaar dat door het slaapkamerraam gekomen is, ga ik  echt niet slapen met het risico dat zo'n ding in mijn bed belandt ...
Ik had nog een kleine hoop dat het naar beneden zou vallen maar neen het  zakte aan een draadje naar beneden, dus ik moest nog haast maken ook.  Ik heb dan maar snel mijn bus haarlak gepakt en net zo lang gespoten  tot het beest werkelijk droop! Toen het op de grond viel, heb ik er snel een kamermat op gegooid en ben er op gaan staan.
Ja het kraakte wat  en  neen dat kwam niet van de haarlak ..shock:....
Sorry als ik hier nu mensen geshockeerd heb of Gaia op mijn nek krijg.
In ieder geval heb ik daarna alles hermetisch afgesloten, liever wat warmer dan wakker worden met zo'n griezel naast mij op mijn kussen.  Ik durf te wedden dat dergelijke beestjes niet bij T. op bezoek gaan want die negeert hen straal of klopt ze met éen mep naar spinnenland!!!
Toen ik hem vertelde wat er gebeurd was, kon hij het niet laten om me weer te plagen met mijn spinnenfobie!! En ik was nog zo trots op mezelf dat ik het eens zonder zijn tussenkomst gered had!!!
Normaal ben ik helemaal niet bangelijk aangelegd, ik heb voor  " hetere beestje " gestaan in onze jaren buitenland, maar ik heb het niet met spinnen. !!!
Nu ga ik proberen te gaan slapen zonder aan die griezeltjes te denken. Stel dat hij een partner mee had, het ding zat wel in onze slaapkamer hé !!!!!




Het was weer een hoogstaand berichtje,   

Een dame van rond de 75 jaar rijdt met haar splinternieuwe Ferrari op de A67 ongeveer 66 km/h.
Een stel agenten in een politiebusje merken dit op en zetten de dame bij de eerstvolgende afrit aan de kant.
Een van de agenten stapt uit, loopt naar de Ferrari en vraagt de dame haar raampje naar beneden te doen.
De agent ziet dat een bejaarde dame achter het stuur zit en zegt:
"Mevrouw, u rijdt hier op een snelweg en de minimum snelheid is hier 80 km/h..."
"Is dat zo?" vraagt de dame, "Ik zag een stukje terug een bord met A67 en nam aan dat ik hier maar 67 mocht rijden!".
Naast de dame zit een oud manneke te rillen als een rietje.
De politieagent is zichtbaar geamuseerd door de situatie en zegt:
"Wat is er meneer? Gaat het wat te snel voor u?".
De oude man snauwt: "Wil je alsjeblieft je mond houden, we komen juist van de N256 !!! " .

Nu het weer stilaan beter wordt is het ideaal voor de sterrenkijkers want als je in april 's avonds naar de zuidelijke hemel kijkt dan zie je de Leeuw.
Het trotse sterrenbeeld onder de vorm van een zittende leeuw, is gemakkelijk te vinden boven de zuidelijke horizon.
Onder de opgerichte kop bevindt zich Regulus, de helderste ster van de Leeuw.
Regulus betekent " kleine koning ". De naam werd gegeven door Copernicus, de man die ons leerde dat de aarde om de zon wentel en niet omgekeerd. Soms wordt die ster ook " Cor Leonis" genoemd = hart van de leeuw.
Regulus staat betrekkelijk dichtbij nl 72 lichtjaar = 680 biljoen km, een boogscheut in het heelal.
Iets ten oosten ( links) van Regulus zie je een heldere ster die hier echter slechts tijdelijk staat. Het is echter geen ster , het is de planeet Saturnus, momenteel op doortocht door de leeuw. Later dit jaar schuift Saturnus verder naar het oosten in de richting van het sterrenbeeld Maagd.
Als een planeet van de zon staat Saturnus veel dichter bij de aarde dan alle sterren aan de hemel. In april bedraagt de afstand 1,3 miljard km, dat is nog vijhonderdduizend keer dichter dan Regulus.
Uitermate boeiend als je die beelden terugvindt!

En opgepast vandaag voor die " kikker " en die " bil "....

Klopt het  mannen dat jullie simpelweg gelukkig zijn ?
Even zien....


* Jullie achternaam verandert niet.( allé is nu voor ons dames ook geen must meer..!!)
* De garage is helemaal van jou alleen.( moet  nu ook af en toe herzien worden..!)
* Chocolade is gewoon een tussendoortje.
* Je wordt nooit zwanger.
* Je kan zonder shirt naar een waterpark.
* De wereld is jouw urinoir.
* Zelfde werk, meer salaris.
* Rimpels geven je karakter.
* Mensen staren nooit naar je borstkas, als ze tegen je praten.
* Telefoongesprekken duren nooit langer dan 30 seconden.
* Een vijfdaagse vakantie behoeft maar één tas.
* Drie paar schoenen is meer dan genoeg.
* Je kapsel blijft hetzelfde voor jaren, soms zelf decennia
* Je hoeft alleen maar je gezicht en je hals te scheren.

 Je zou al voor minder gelukkig zijn ....




PS. Ter verduidelijking, ik heb niets tegen mannen hoor integendeel, maar zegt men niet: " Wie men lief heeft , plaagt men het meest??" of bestaat dat gezegde alleen in mijn " fantasie"?? ( smile)

Ooit eens ergens gelezen, heb het zelfs verwerkt in de pps die ik maakte voor de 40jarige huwelijksverjaardag van T's zus en vind het nog steeds de moeite dus toen ik het gisteren tegenkwam, dacht ik eraan om het met jullie te delen.

Ieder mens draagt in zijn leven
een onzichtbare rugzak mee
bergt daarin zijn vreugde en zorgen,
verzameling van wel en wee.

Soms is de rugzak zwaar van stenen,
 dan weer vederlicht
blijft er nog wat ruimte over,
 maar dikwijls kan hij niet meer dicht.

Kijk je in een verloren uurtje
heel de inhoud nog eens door
kan er meestal iets verdwijnen
wat zijn waarde reeds verloor.

Langzaam wordt de rugzak leger,
's levensmiddag is voorbij
en bij het naderen van de avond
werpt men een deel der last opzij.

Maar er is nog veel van waarde wat men koestert,
 graag behoudt
al schijnen het soms kleinigheden
het zijn herinneringen,
 meer dan goud.

Ieder draagt zijn eigen rugzak,
 niemand die hem over neemt
en men hoeft niet bang te wezen
 dat een dief hem ontvreemdt...

Het wordt een uur minder slapen vannacht, we moeten  onze klok een uur vooruit zetten. Twee uur wordt dan 3 uur.


 
Alle landen van de Europese Unie schakelen over op het zomeruur.

Als we wetenschappers mogen geloven dan  stapelen de wetenschappelijke bewijzen voor de " immense invloed van de biologische klok " zich op. Door dat overschakelen geraakt  bij sommige personen die inwendige klok danig in de war.
Zweeds onderzoek heeft aangetoond dat het aantal hartinfarcten in de eerste week na het verzetten van de klok duidelijk stijgt. Maar ook het immuunsysteem kan in de war raken, terwijl het bioritme eveneens van invloed lijkt te zijn op de werking van organen.

Het blijkt dat  vooral avondmensen moeite hebben om zich aan te passen aan de overgang. Deze groep voelt zich niet moe op het tijdstip dat ze normaal naar bed zouden gaan. Hierdoor gaan ze later naar bed en zijn ze in de ochtend minder uitgeslapen en minder geconcentreerd. Dit komt omdat onze biologische klok in de war raakt.
Onze biologische klok is ons dagritme en dit bestrijkt de 24 uur van een dag. Deze biologische klok past zich normaal gesproken goed aan. Zo loopt ons dagritme in de winter gelijk met de momenten waarop het licht en donker wordt. Als het donker is, voelen wij ons moe worden. Als het licht is, worden we wakker en hebben we de energie om dingen te doen.
In de zomermaanden blijft het langer licht en krijgen wij niet zo snel het gevoel dat we moeten gaan slapen. Hierdoor gaan mensen later naar bed en ontstaat er een tekort.

Ben jij een voorstander van het omschakelen van wintertijd naar zomertijd en omgekeerd?

klik op de link
Bij het afspelen zie je nog meer filmpjes over Kevin en de leeuwen  zoals hoe het begon enz... Echt  het zien waard hoewel ... ..geef mij maar een normale kat , die kan nog vals genoeg uit de hoek komen!!!
Die " welcome to my world" die jullie hier horen, geldt niet direct voor die lieve beestjes!!

Hebben jullie ook Koppen gezien ?
Dan waren jullie ook getuige van de indringende vraag naar euthanasie van Amelie van Esbeen een 93jarige vrouw die levensmoe is.
Maar waardig sterven is nog steeds niet simpel. Amelie zou voor euthanasie  niet in aanmerking komen, omdat ze niet ziek genoeg is. Ze zocht en ze kreeg nu aandacht van de media voor haar vraag om euthanasie, ze vatte een hongerstaking aan, maar in wezen veranderde er niets. Haar familie besloot om een beroep te doen op dokter Cosyns die, en dat is bekend, een voorvechter is van zelfbeschikking als het op sterven aankomt. Wat de ene arts niet wil goedkeuren, wordt misschien door een andere wel goedgekeurd moet men gedacht hebben.
Toen ik het oude vrouwtje zag liggen was het precies of ik werd 5 maanden teruggegooid in de tijd. Precies zo lag ons ma er toen ook bij met dezelfde vraag, met het papier met toestemming in haar bezit en met een nog ondraaglijke pijn erbovenop. Al mijn frustraties, pijn en verdriet om wat ma meemaakte kwamen in éen slag terug. Ik dacht dat ik met de verwerking al verder stond maar ik kan nog steeds niet praten over wat ma meemaakte noch kijken naar soortgelijke situaties zonder opnieuw die machteloosheid en pijn te voelen.
Wat had ik nu gehoopt dat na ma de aanpak van euthanasie plotseling  zou veranderen???
Ik heb na haar dood nog wel een heel ernstig gesprek gehad met de pastorale begeleiding van ma en ze hebben toen toegegeven dat ze ergens niet klaar waren voor de situatie waarin ma hen geplaatst had, maar haar lijdensweg heeft te lang geduurd, haar vraag " naar.."  herhaalt zich nog te vaak in mijn slaap. Haar aftakeling, op zo'n korte termijn, staat nog te diep in mij geheugen gegrift om al objectief naar zo'n programma te kunnen kijken.
Ik denk dat de verwerking zo moeilijk is omdat ik ergens blijf zitten met het gevoel dat ik ma in de steek gelaten heb door haar niet te kunnen helpen om van de pijn af te geraken. Ergens heb ik gefaald en dat tegenover éen van de dierbaarste personen in mijn leven en dat gevoel geraak ik maar niet kwijt.
Die korte reportage op TV toonde nog maar eens vlijmscherp aan hoe afhankelijk wij zijn als het erop aankomt om op de meest prangende vraag in ons leven gehoor te krijgen. Ik ben zoveel bij ons ma geweest, we hebben zoveel gepraat en toch heb ik het gevoel dat ik  niet genoeg met haar gepraat heb over wat haar op het einde wellicht bezig hield : haar levensmoeheid en hoe ze het einde zag! Had ze schrik en waarvoor, misschien voor het einde of  voor wat er haar na de dood wachtte of omwille van het definitieve doorknippen van de band die haar fysiek met ons verbond??
Nu vraag ik mij af of dat ook de vragen waren waarover ze lag te denken toen ze eventjes geen contact  had met ons?...
Waarom komen die vragen nu in mij op nu het te laat is....Heb ik haar allen gelaten met haar twijfels en angsten?
Ik was zo begaan met het moment zelf en wat ma doorstond en met haar aftakeling en de verbittering had mij zo in de ban dat ik wellicht heel essentiële vragen gemeden heb en wellicht  begon  ma er ook niet over begon  om mij te sparen.?
Haar woorden : " niet huilen, ik zal mijn best doen om het zo lang mogelijk vol te houden.." blijven in mijn gedachten nagalmen...".
Toen ik vanavond Amelie zo zag liggen, had ik zo graag even de klok teruggedraaid en opnieuw aan het sterfbed van ma gezeten en nog eens die tedere handen van haar in de mijne genomen en ik weet nu precies wat ik zou zeggen  en vragen. Want zelfs na  5 maanden mis ik haar nog heel erg. Misschien had ik dat veel vaker moeten zeggen dat ik haar zou missen toen ze daar lag.
Neen, ik heb haar heengaan nog steeds geen plaats gegeven in mijn leven.
Maar zo werkt  het niet hé, we moeten verder, het verleden loslaten of op zijn minst proberen te verwerken.
Maar ik ben er blijkbaar nog niet, dat heb ik na het Tv programma nog maar weer eens ondervonden. 

Wij willen allemaal het beste voor onze kinderen en kleinkinderen. Met een eindeloze stroom liefde en aandacht komen we al heel ver maar af en toe willen we hen wel éen of ander leuk hebbedingetje in de hand steken want kids van nu zijn echte " consumensjes"!
Aan de allerkleinsten waren het vooral rammelaars en knuffels die we hen toestaken want dat was ruim voldoende om hun eerste levensfase door te geraken.
Van zodra ze wat ouder zijn willen we onze mini bouwvakkertjes stimuleren met bouwsteentjes van Duplo en Playmobil. Ondervinding leerde me dat er hier nog geen seksenverschil is . Worden ze wat ouder dan komt de creativiteit van de jongens boven terwijl de meisjes hun ouders imiteren en poppenhuisjes en Barbies heel " in " worden.
Heb je een bolleboos in spé dan krijgt die al eens een computer met Vtech bij de éen of andere verjaardag.
Nog wat ouder krijgen ze ook al de smaak te pakken van een eigen behangpapier in de slaapkamer of een dekbed van Piet Piraat of cars of Winnie de Poeh... Tot hier nog geen probleem om een cadeautje te bedenken.
Verder gaat mijn ervaring " nog " niet maar van vrienden hoorde ik dat het- naar mate ze ouder worden- steeds moeilijker wordt! Dan zit die lieve schat gevangen tussen twee werelden die van een tiener en die van af en toe nog even kind zijn. Het is zo moeilijk, het ene moment zijn ze gelukkig met hun Barbiepop en het volgende moment voelen ze zich beledigd als je voorstelt om naar een Mega Mindy film te gaan zien. De oudere broers en zussen of klasgenootjes beïnvloeden die lieve schatten en ze bepalen stilaan zelf wat " cool" en " uncool" is.. En daar sta je dan als goedbedoelende oma en opa!!
Maar blijkbaar is het pas " serieus " als het puberalarm intreedt!!

Vrienden van ons hebben een 14jarige kleindochter en of die aan het puberen is!!!!
Voor sommige pubers kan het meevallen maar anderen jagen je soms de bomen in of de muren op!! De hormonen die door hun lijf gieren, kunnen leiden tot hevige huilbuien en driftaanvallen want voor tieners kan een bagatel uitgroeien tot een ramp van wereldformaat! De dingen in perspectief zien, is niet hun sterkste kant en sociaal aanvaard worden door vriendjes is van levensgroot belang.
Toen de kleindochter van onze vrienden zomaar leuk kwam binnenwandelen met een piercing door de neus kregen de mama en de oma bijna een appelflauwte! Ze hadden het haar nog zo  afgeraden en verboden, maar de papa van de puberende kleindochter had mooi ingespeeld op de scheidingssituatie en het geld gegeven om de piercing te laten doen.
Tot nu toe hadden de ma en grootouders de luidruchtige computerspelletjes, waarbij je horendol wordt, al gehad. De eerste GSM was ook al een feit en de mama had al toegevingen gedaan met de eerste make up hoewel die bloss  afschuwelijk stond maar een piercing.....
Voor tieners bepaalt vaak voor een groot deel de kleding  wie ze zijn en zolang ze er niet halfnaakt bijlopen, kan je nog een oogje dichtknijpen maar dat hadden ze nu echt niet gewild.

Ik heb wat ingepraat op mijn vriendin  met de bedenking dat het rebelse gedrag wellicht overwaait. Maar  toch hou ik even mijn hart vast als ik aan onze 6 opgroeiende kleinkinderen denk.!!!!
Kan/moet je hen  zomaar hun gang laten gaan in de hoop dat ze wel bijdraaien of moet je af en toe eens een ernstig gesprek inlassen of even bijsturen?
Natuurlijk, voor hen is het een spannende periode in hun leven met veel nieuwe ervaringen maar je probeert het toch wat onder controle te houden....

Om alle misverstanden te voorkomen. Het gaat hier niet zozeer om de piercing op zich ( dat is te subjectief) maar wel om het feit dat een 14 jarige zomaar alle opmerkingen naast zich legt om toch haar wil door te voeren en de machteloosheid dan van de betrokkenen met pubers!

Begrijpen jullie nu waarom ik probeer om nu volop van de kleinkinderen te genieten want ze worden snel genoeg groot!!
En zijn ze dan nu eens overactief , so be it ,voor mij nog geen reden om  direct te schermen met Relatine of dergelijke...
Laat ze maar bezig zijn, de toekomst wordt nog " complex " genoeg voor beide partijen...

1. Als je van zwemmen slank wordt, wat doen walvissen dan verkeerd?

2. Als maïsolie van maïs wordt gemaakt, hoe zit het dan met babyolie?

3. Als superlijm werkelijk alles vastlijmt, waarom dan niet de binnenkanten van de tube?

4. Als het vandaag 0 graden is en morgen wordt het 2x zo koud, hoe koud wordt het dan morgen?

5. Waarom worden mensen meteen geloofd als ze zeggen dat er aan de hemel 400 biljoen sterren zijn, maar als je ze vertelt dat de deurpost pas geverfd is moeten ze voelen?

6. Waarom bestaat citroenlimonade voor het grootste gedeelte uit kunstmatige middelen en zit er in afwasmiddel echte citroen?

7. Als een schizofreen persoon met zelfmoord dreigt, kan hij dan wegens gijzeling veroordeeld worden?

8. Waarom wordt er geen kattenvoer met muissmaak verkocht?

9. Waarom loopt je neus, terwijl je voeten ruiken?

10. Waarom worden voor ter dood veroordeelden in de VS steriele naalden gebruikt?

11. Waarom zitten er in vliegtuigen zwemvesten en geen parachutes?

12. Als de zgn. zwarte doos van een vliegtuig onverwoestbaar is, waarom maken ze de vliegtuigen niet van dat materiaal?

13. Als je een smurf wurgt, welke kleur krijgt hij dan?

14. Hebben analfabeten evenveel plezier aan lettertjes in de soep?

15. Toen de mens ontdekte dat melk van koeien kwam, waarmee dacht hij dan dat hij bezig was?

16. Als Amerikanen rijst gooien op huwelijken, gooien Chinezen dan hot-dogs?

17. Waarom droegen kamikaze piloten helmen?

18. Als de meest auto-ongelukken gebeuren in een straal van vijf kilometer rond de woning, waarom gaat iedereen dan geen tien kilometer verder wonen?

19. Hoe merk je dat de onzichtbare inkt op is?

20. Waarom heeft Noach die twee muggen niet doodgemept?

21. Als konijnenpootjes geluk brengen, wat gebeurde er dan met dat konijn?

22. Een boterham landt altijd met de beboterde kant naar beneden. Een kat landt altijd op haar poten. Wat gebeurt er als je boter op de rug van een kat smeert?

23. Welke sadist kwam er op het idee om een "s" in het woord "lispelen" te steken?

24. Waarom krimpen schapen niet als het regent?

25. Als je probeert te falen en je slaagt, wat van de twee heb je dan gedaan?

En zo kan ik doorgaan

Ik een kort lontje??? 
Wie, ik ???
Neen, echt niet!!!

Maar op de één of andere manier halen die nutsbedrijven ( Electriciteit, Belgacom enz) toch altijd  het 'beste' in mij naar boven als ik ze moet opbellen.
Vooral de magische woorden 'alle medewerkers zijn momenteel bezig, blijf aan je toestel en we beantwoorden dadelijk uw oproep' doen wat dat betreft wonderen.....
Ik blijf geduldig wachten bij een slaapverwekkende muziek, het gaat lang goed........ heel goed maar dan......

.

na 5 of 10 minuten wachten, ik weet het niet meer want wachten duurt altijd lang..,nog steeds geen gehoor dan maar heel voorzichtig de telefoon terug ingelegd en



inderdaad Kaboem!!!!

Komt dat bekend over of heb ik dan toch een kort lontje???

Weet u, lieve blogvrienden, toen ik nog een eigenwijs kind was en later een opgroeiende tiener, vond ik de grote mensen soms hele rare wezens. Zij begrepen namelijk helemaal niks en wilden dat ook helemaal niet. Zij hadden altijd gelijk en wat kon ik er nu van weten, zeiden zij…. . Ik, die nog helemaal niks beleefd had en nog geen ziertje meegemaakt had van wat zij allemaal al niet beleefd hadden. In de oorlog, toen hadden zij pas echte angst gehad met al de bombardementen en wat stelde die angst van mij daarbij nu voor: bang voor een buurjongen die mij dreigde te slaan of mijn haren uit mijn hoofd te rukken,??… .
En waarom ik op een bepaalde leeftijd zo moest lachen?
Om niks, vonden zij en ook mijn leerkrachten ergerden zich en zetten mij op de gang, waar ik kon uitlachen, wat natuurlijk niet lukte.
Weet je, wat ik toen  niet begreep? Dat zij zich ook niet eens een bult lachten! Maar nee, voor alles was een uur en een tijd, zeiden ze….
Gelukkig ben ik nog steeds niet zo’n  "droog" wezen geworden en hoop het ook nooit te worden . Aangezien mijn " jeugdige" leeftijd zit er nog weinig kans op " verandering" in hoop ik dan maar.
Maar in één opzicht begin ik toch op hen te gelijken,  tot mijn stomme verbazing. Dat is als ik nu net zo hard meeklets op wie onze kleindochter of-zoon lijkt. Dat is nu zo iets, waar ik mij vroeger zo aan ergerde en het belang er ook niet van inzag, laat staan dat ik überhaupt een gelijkenis zag tussen dat babybolletje en het kale koppie van een opa of het stijfgepermanente hoofdje van de een of andere tante. Ik kon nooit  de familietrekken in de verschillende personen  onderscheiden, maar –en dat was de grootste ergernis- ik vond het ook dom en onbenullig  om daarover te praten.
Bovendien, was het zo prettig dat de nazaat ook zo’n knolneus zou krijgen of een dikke wrat of juist een stom piepklein neusje of die hele grote flaporen om nog maar niet over de karaktertrekken te spreken!!
Ah zie,  nu doe ik net zo goed mee zeker!. Wie had dat vroeger gedacht?
Ik niet dus. Het kan verkeren zei...

Dit logje heb ik geschreven om te laten zien, dat men zich best  kan relativeren, wat ik probeer te doen dat hoop ik dan toch….en intussen zoek ik heimelijk naar bekende trekjes in onze kleinkinderen!!

Het gaat over Denglish een taalverschijnsel waarbij Nederlandssprekenden hun gedachten letterlijk omzetten naar het Engels of gewoon verder Nederlands praten maar hier en daar Engelse woorden tussengooien.

Onlangs kreeg ik dit boekje in handen van iemand die vond dat ik wel een lachstuip kon gebruiken en geloof me...... ik heb het niet droog gehouden!!

Wat te denken van een Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken (ook nog eens een vrouw) die tijdens een speech in het buitenland vrolijk het volgende zegt:
 "I'm the first woman State Secretary for the inside...... and I'm having my first period" .
Ze wilde dus zeggen dat ze de eerste vrouwelijke Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken was en in haar eerste ambtstermijn zat. In werkelijkheid vertelde ze iedereen dat ze haar eerste menstruatie beleefde, om over de letterlijke vertaling van haar functie maar niet eens te spreken!!

Of: "How do you do and how do you do your wife?"
Hoe gaat het met u en met uw vrouw? Nee dus......hoe gaat het met u en hoe n**kt u uw vrouw?

Of iemand die over z'n beroep vertelt:
"I fuck (spreek uit fock) horses" (Ik fok paarden)
"Pardon?" (spreek uit Pahrden).
 "Ja, paarden".

 En iemand die na het eten het volgende tegen de kelner zegt:
 "May I see your cock please, I like to thank him for the lovely dinner".
 Die persoon wil de kok bedanken voor het heerlijke diner, maar vraagt helaas of hij de p*k.. van de kelner mag zien, omdat hij hem wil bedanken voor het heerlijke diner.

of :
" make that the cat wise" ,waarin niet bedoeld wordt om te gaan praten met de kat maar om te zeggen dat hij men jou niet gelooft!!.

of: " I have not fallen on my behindhead" wat figuurlijk in het nederlands wil zeggen: ik ben niet zot!

En wat te denken van :
" It was put in the deafpot!”
" It’s cookie and egg between them”
“You can my back up!”
" That hits like a pair of pliers on a pig "(dat slaat als een tang op een varken).
" Don’t take me in the mailing"!!!
 " Now breaks my wooden shoe"
" You are walking to hard from staple"
"  He is a strange duck in the bite"
" I do not want to fall with the door in house"
"  I lived in your country as a child for some years. You may not know it, but I was fed up there.” !!
"I hate you very welcome"( hate = heten)

En zo kan ik maar doorgaan, je moet het gewoon zelf lezen als je eens goed wil lachen.
Daarom eindig ik met mijn Denglish zin:

" After reading "We always get our sin too " you know inmiddles that you should not fall into this trap. Because if you translate Dutch expressions letterly you will be on glad ice .
 

Het kwam voor sommigen in de familie aan als een donderslag bij heldere hemel toen een nicht van T ons onlangs een mail stuurde met de melding: Ik ben aangenomen om een All Age DTS, Discipelship Training School te gaan volgen in Engeland.
Deze opleiding wordt georganiseerd door Jeugd met een Opdracht (Youth with a Mission) die als slogan heeft: 'To know God and to make Him known' en daarmee is alles gezegd.
De meningen in de familie zijn natuurlijk verschillend en de raad " navenant " maar de dame in kwestie is 36j oud en alleenstaande dus kan ze zelf wel beslissen welke weg ze gaat, denk ik! Alleen sta ik wat sceptisch tegenover dergelijke organisaties!!!Als ze maar niet in een sekte terecht komt......!!!
Ik hoop dat ze daar de antwoorden vindt die ze er hoopt te vinden. Nochtans staan hier in 2 parabels 3 levensvragen zo eenvoudig uitgelegd. Maar soms moet het ietske meer zijn zeker??

I) De drie levensvragen van de Tsaar

Lang geleden leefde er in Rusland een tsaar, die alles bezat wat een mens zich maar wensen kon, maar hij wist niet waarvoor hij leefde. Wat zou er in dit leven van hem verlangd worden?
Drie vragen kwelden hem, drie vragen over zin geven aan zijn leven:
 “Wat moet ik doen? Met wie? Wanneer?”
Na alle wijzen, alle geleerden te hebben geraadpleegd, hoorde hij over een boer, ergens ver weg, die hem misschien een bevredigend antwoord zou kunnen geven.
 De tsaar ging meteen op reis en na vele weken kwam hij op het land van de boer aan. Deze keek nauwelijks op toen de tsaar zich tot hem richtte met zijn vragen. De boer gaf geen antwoord maar ging door met ploegen. De tsaar werd kwaad en zei:
 "Weet je wel tegen wie je spreekt? Ik ben de tsaar aller Russen."
 Maar ook dit maakte geen indruk op de boer, die doorging met zijn werk. Plotseling kwam een zwaargewonde man het veld op gewankeld. Voor de ploeg viel hij neer. De boer zei tegen de tsaar:
 "Help mij deze gewonde naar mijn hut te dragen."
 "Ik zal je helpen," antwoordde de tsaar. "Maar geef je me dan antwoord op mijn vragen?" "Straks," zei de boer, en samen brachten zij de man naar de hut en verbonden zijn wonden.
 "Zeg je het me nu?" vroeg de tsaar.
"Je kunt naar huis," zei de boer.
"Je hebt de antwoorden gehad op je vragen: Wat moet ik doen? Wat op mijn weg komt.
Met wie moet ik het doen? Met degenen die aanwezig zijn.
Wanneer moet ik het doen? Op het moment dat het zich voordoet."

II) De drie vragen van paard

Paard leefde op een enorme grasvlakte. Hij was de leider van een grote groep wilde paarden. Ze hadden gras om te grazen en voldoende water om te drinken. Eigenlijk was er niets meer te wensen. En toch … paard miste iets. Paard miste de antwoorden op drie belangrijke vragen. Vragen, waarop de antwoorden hem zouden kunnen vertellen, dat het goed was, dat hij leefde, dat het belangrijk was. Maar waarvoor?
 “Wat moet ik doen? Met wie? Wanneer?”, zo piekerde paard.
 Hij vroeg het aan de oudere paarden, aan de hengsten met de grijze koppen, aan de merries met hun veulens, Maar hun antwoorden hielpen hem niet verder. Helemaal in gedachten dwaalde hij wat af van de kudde, totdat hij opeens alleen was. En daar, in de verte, zag hij een heel oud paard. Hij galoppeerde er naar toe. Dichtbij gekomen zag hij dat het oude paard niet alleen was. Er lag een heel jong veulentje bij hem op de grond. Een heel moe, verdwaald, dorstig, hongerig veulentje.
 “Dag paard”, zei paard tegen het oude paard.
 “U bent al zo oud, al aan het einde van het leven. U heeft vast een antwoord op de drie belangrijkste vragen van mijn leven. Wat moet ik doen? Met wie? Wanneer?”
 “Zullen we eerst even dit jonkie helpen?”, vroeg het oude paard.
“Ja, natuurlijk”, zei paard en hij boog zijn kop naar het veulentje, sprak het bemoedigend toe, samen duwden ze het zachtjes overeind en paard leidde het terug naar de kudde, naar zijn moeder, waar het meteen mocht drinken. Toen liep hij terug naar het oude paard.
 “Kunnen we het nu hebben over mijn vragen?” vroeg hij.
 “Je hebt de antwoorden net aan jezelf gegeven”, zei het oude paard.
“Wat moet ik doen? Wat er nodig is. Het veulentje had jouw hulp nodig.
 Met wie? Met wie er is.
Wanneer? Op het moment, dat je iets kan doen.”
Paard was er even stil van. Toen hinnikte hij, boog zijn kop voor het oude paard en draafde terug naar de kudde.

Misschien kan ik haar die 2 parabels doorsturen, maar ik betwijfel of dat zou volstaan, nochtans zou T.'s zus maar al te graag hebben dat haar dochter die stap niet zet zeker niet in de huidige economische crisis, want om haar" droom " te realiseren neemt haar dochter loopbaanonderbreking en draagt ze ook nog eens de kosten van haar verblijf in Engeland.!

Tijdens ons recent verblijf in Spanje hebben we een bezoek gebracht aan Valencia de op twee na grootste stad van Spanje.
We hebben er met onze eigen ogen gezien hoe de stad die eens slechts bekend stond om de sinaasappelen hard op weg is naar wereldfaam.
Valencia doet haar uiterste best om de culturele dynamiek die Madrid en Barcelona wordt toegedicht te evenaren.
Niet ver van de haven, aan de vroegere monding van de Turia, werd tussen 1998 en 2002 een nieuwe stad van kunst en en wetenschappen opgetrokken.
De Valenciano, Santiago Calatrava, nam met zijn fantasie een sprong in de toekomst en wist met zijn droomproject zijn stad in éen klap op de kaart te zetten.
We waanden ons in een science fiction film toen we de 5 onderdelen van een onwerkelijk ogende ministad zagen.
Eénmaal "binnen " bleken de gebouwen prachtige bouwwerken van cultuur, kunst en wetenschappen te zijn.
We bezochten er achtereenvolgens het Palacio de las Artes Reina Sofia, een gebouw voor dans, opera en theater.
 
Daarnaast ligt l' Umbracle, een botanische tuin met zicht op het hele project.( was maar gedeeltelijk open, spijtig)!
Maar we kregen wel een idee hoe mooi het er binnen kon zijn.



Wat ons vooral fascineerde was l' Hemisfèric omwille van zijn uitzicht - in de vorm van een oog- waar drie soorten audiovisuele spectakels te zien zijn nl een planetarium, IMAX en Laserium = lasershow
 

Verder staat er het museo de las Ciencias Principe Felipe, een wetenschappelijk en technologisch museum
en als laatste l' Oceanografic het grootste onderwatermuseum van Europa.

Hier nog even een panoramisch zicht van de nieuwe ministad.
We waren geboeid door al het futuristische dat hier was neergezet.
Het contrast van " die stad van kunst en wetenschappen " en de oude stad is heel groot.
De toekomst en het verleden zijn prachtig met elkaar verbonden door een acht kilometer lang park.
Na zware overstromingen van de Turia, waarbij in 1957 veel slachtoffers vielen , werd besloten om de rivier buiten het centrum om te leiden. Een wandeling door die rivierbedding geeft een apart zicht op de stad. En voor de echte floraliefhebbers grenst aan de bedding van de Turia in het noorden van de stad de botanische tuin van de universiteit van Valencia. In dit beroemde, bijna 200 jaar oude botanische wonder kan je duizenden plantensoorten bezichtigen, een welkome afleiding na een dag stadsgewoel.
Al oogt de moderne ministad dan ook heel mooi, je kan na een uurtje wandelen door de oude stad wel concluderen dat Valencia toch nog heel wat werk moet verzetten om zijn oude centrum, dat er zo'n 5 jaar geleden verpauperd bij lag, volledig te renoveren.

Te midden van die statige oude gebouwen worden jaarlijks in maart de Fallas-feesten gehouden.
Jammer genoeg waren we al weg toen de feesten eraan kwamen. Naar het schijn worden traditioneel poppen in papier mâché- die een satirische voorstelling geven van éen of andere BV- in brand gestoken.
Een beroemd gezegde in Valencia wordt daarmee in verband gebracht : "Quedarse a la luna de Valencia"  en dat refereert naar iemand die op iets hoopt maar zijn wens niet weet te vervullen. Die spreuk stamt uit de tijd dat Valencia nog een ommuurde stad was met 12 toegangspoorten. Elke avond werden de poorten hermetisch gesloten en wie zich dan nog buiten de stadsmuur bevond, moest maar buiten slapen.
We bezochten er wel het Fallas museum en hebben er stiekem een paar foto's genomen van taferelen die door de jaren heen als Fallas figureerden.
Hier zien jullie het museum en daarna een paar Fallas.

<

 

 


<center>Go to ImageShack® to Create your own Slideshow


Normaal moet je een bezoek aan Valencia afsluiten met hun gastronomische traditie nl de beroemde paella Valenciana en daarbij een agua de Valencia drinken dat is een mix van cava en sinaasappelsap. Maar dat zal voor een volgende keer zijn!
Dus als jullie er ooit in de buurt komen, is een bezoek aan het nieuwe en oude Valencia zeker een aanrader!

De slideshow geeft jullie nog eens een sfeerbeeld.

<center>Go to ImageShack® to Create your own Slideshow</

Voilà die storm hebben we ook weer overleefd want geloof me als er zo ineens 3 peuters en 3 kleuters binnen vallen dan is het nogal rap " vollen bak "!!
Ik betrap er mij telkens op dat ik er haast niet meer toe kom om eens een " goed klappeke" te doen met onze kinderen en hun partners als dat klein " grut " erbij is... Die willen alle 6 op hetzelfde moment de aandacht of de schoot of de armen van oma en ... ik laat mij gewoon doen.... maar het is ook zo zalig!!!
En of ze snel veranderen!!
Onze jongste spruit spant daarin de kroon vooral nu ze loopt en haar "grijpgrage" vingertjes alles willen oppakken om te verkennen. De dochter had me reeds verwittigd:
 " Ma zet alles waar Kitiara aan kan opzij, want ze is niet te doen."..
Inderdaad niets is veilig binnen haar bereik.. Het is alsof ze wil zeggen:
" Ik heb lang genoeg in mijn beperkt wereldje geleefd, ik wil eruit...".
Ze is een echte ontdekkingsreizigster die geleerd heeft dat behalve zitten en liggen, ook stappen tot de mogelijkheid behoort. Omdat ze haar eigen kunnen nog niet volledig onder controle heeft moet ze ook vlugger stappen om niet te vallen en zeg dat haar  treintje vooruit gaat....
De knopjes van de afstandsbediening oefenen een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit,
 " piepe muisje" spelen achter de gordijnen is buitengewoon boeiend en stoelen moeten gewoon omvergetrokken worden om dan nog niet te spreken van de aantrekkelijkheid van allerlei kleine snuisteringen die elke huiskamer sieren!!!! !Als je haar iets verbiedt dan kijkt ze je aan en schudt dan met  haar hoofdje  neen, ze weet dus perfect wat mag en niet onze 15 maanden oude peuter en toch probeert ze het. Een doortastende dame, dat  is ze... Met haar is er nog werk aan de winkel!!!
De tweeling ontwikkelt zich ook als een TGV, ik sta telkens versteld van alle nieuwigheden die ze aanleren. Maar die beginnen ook stilaan te beseffen dat ze niet alleen echte individuen zijn maar vooral een " perfect span "!! De confrontatie met die kleine karaktertjes kan al eens tot peuterpuberdriftbuien leiden.Vooral Maura spant de kroon, in haar handen is ook niets veilig. Waar ze haar  " deugnieterijstreken " blijft halen... niemand weet het.. Nog zo'n verhaaltje apart!!!
Die kleine pagaddertjes imiteren graag de mama en daarom zijn momenteel de poppen aan de macht. Gelukkig heb ik er een paar exemplaren zodat er niet teveel armen en benen uit het poppenlijfje getrokken worden omdat ze beiden dezelfde pop willen...Maar verder zijn het echt twee poppemiekes en heel aanhankelijk...
Dan zijn er onze twee kleuters van 4 en 5 . Die zitten al in de tweede kleuterklas en je ziet het dat ze al veel zelfstandiger zijn, de buitenwereld krijgt ook zijn plaatsje in hun leventje en je kan reeds zien welke kant ze uitgaan.
Kleindochtertje 2 wordt een echt " juffertje " dat precies weet wat ze wil en door haar glimlach iedereen weet te bekoren zelfs onze " ernstige, strenge" zoon!!! Ik lach stiekem in mijn vuistje als ik zie hoe zij steeds weer die " grote slungel" van ons om haar pinkje windt en ze erin slaagt om altijd iets langer aan zijn nek te hangen!!!! Nu ja die papa moet  echt in shift werken wil hij ze alle vier op tijd en stond knuffelen!!!! 
Kleinzoon twee is wel diegene die sinds hij school loopt het meest  veranderd is. Hij is echt opengebloeid  en van een bedeesd, teruggetrokken baaske is hij nu een veel opener kereltje geworden en als er te zingen valt " lang zal ze leven " dan overstemt hij iedereen!!!!(  het viel mij op dat het jongenskoor hoewel in de minderheid meer volume bracht dan het meisjeskoor!!!
En dan is er onze " grote " ( eerste leerjaar!!) schat kleinzoon 1 die zich nu hij in het eerste leerjaar zit  echt groot voelt en fier laat zien hoe goed hij al kan lezen en rekenen en  daardoor plots een stuk boven de anderen staat. Hij wordt " echt " zelfstandig!! Hij gaat nu ook naar de jeugdbeweging en heeft naschoolse activiteiten en zo wordt zijn wereldje groter en groter. Tja kleine kinderen worden groot hé. Gelukkig kunnen we hen nog steeds voldoende opvangen om te helpen de buitenwereld aan te kunnen... De tijd gaat te snel en weldra willen ze het allemaal alleen ontdekken dus ... deze oma geniet ervan zo lang het kan!! Want straks slaat het puberalarm aan en plots kunnen we kleinkinderen hebben die precies van een andere planeet komen als ik de ervaring uit de vriendenkring mag geloven..
En zo kan ik nog uren doorgaan zoals elke oma als ze over haar kleinkinderen begint.
Ik ( wij) hebben genoten van de gezellige drukte en  ... daar is gelukkig ook nog opa om mee te helpen opruimen als de bende weg is. Een slagveld heeft er niets aan hoewel iedereen al een handje toestak om op te ruimen. Ik kijk al weer uit naar de volgende samenkomst maar dan hopelijk met goed weer dan kunnen de kinderen hier buiten spelen en dat scheelt een slok op de borrel!!
Zij die moe maar voldaan gaat slapen , groet jullie allemaal....

Er is kruid en onkruid en onkruid vergaat niet! Waarom niet? Omdat het een geschenk is van de natuur!
Wat de meesten als onkruid bestempelen, kan soms nuttig zijn, denk maar aan de paardenbloem en de dovenetel, die beiden een reinigende werking hebben. Maar daar wil ik het nu niet over hebben.
Ik wil het wel hebben over iets dat ons allen bezighoud, vakantie, ontspannen, relaxen, wellness....Je kan geen tijdschrift opendoen of ze slaan je ermee rond de oren .
Sauna centra zijn er overal, allemaal even aantrekkelijk maar .......duur!
Een dagje kuren loopt al gauw op tot 125/150 eurootjes en ik weet niet of " mijne bruine" dat wil  trekken!!!
Dus maak ik af en toe mijn eigen low-budget relax-center!
Wil je weten hoe ik het doe?????
Gewoon met een kruidenbad!

In de handel vind je badolie in alle variaties maar die zijn niet altijd goedkoop. Maar je kan ook al aan de slag met simpele theebuiltjes. Even een suggestie.
Begin met een opgeruimde badkamer, wat gedempt licht, een paar kaarsjes, sleep een draagbare cd-speler erbij, of  zo'n  handige i-pod  of MP3 speler met je favoriete muziek op. Zet hem op en kies  voor muziek die je graag hoort. Of het  nu Mozart is of Eros Ramazotti, voor mijn part Frans Bauwer of Laura Lynn,  het speelt geen rol als je het maar leuk vindt. Luister en geniet!
Maar eerst het bijzonderste :de kruiden. Ze hebben niet alleen een ontspannende maar ook een reinigende werking en ze kunnen onze vermoeide spieren en huidfunctie verbeteren.

Je kan aan de slag met bv kamillethee !
Je neemt  voor een middelgroot bad 4 builtjes doe ze in een grote kop, overgiet met kokend water en laat 10 min trekken. Ondertussen laat je je bad vollopen, liefst  niet te warm.Voeg nu het aftreksel toe. Als je last hebt van geïrriteerde ogen, gebruik dan de  afgekoelde builtjes als compresjes en leg ze +- 5min op je gesloten ogen. Kamille is ontspannend-antiseptisch-verzachtend bij huidaandoeningen, blaasonsteking, aambeien en gewrichtspijnen.
Blijf max een half uurtje in het bad .

Een andere suggestie is een flesje rozenwater ( te koop bij de apotheek) doe een kwartje in het bad met een beetje babyolie. Je krijgt een zalige geur, het werkt lekker ontspannend en is ideaal voor gespannen spieren.

Wil je het nog meer naturel en heb je een kruidentuin dan kan je zelfs  aan de slag met verse tuinkruiden zoals rozemarijn, tijm, citroenmelisse, munt, lavendel.
Je mag ze allemaal samen gebruiken maar ook apart. Neem echter nooit een bad met enkel munt, dat werkt te afkoelend .
Neem  nu een handvol verse kruiden en overgiet ze met kokend water,10min trekken, giet door een zeefje voor je het aftreksel bij het badwater giet. Loszwemmende blaadjes ogen misschien mooi maar geven een knoeiboel om nadien schoon te maken en dan is het ontspannen zijn gauw over!

Probeer dit eens uit op een rustig moment, als je eens tijd voor jezelf wil maken en met de oogjes toe bij zachte muziek droom je maar dat je in het land van duizend en één nachten bent. De droomprins krijg je er zo bij!!!!
 SWEET DREAMS

.

Een tijdje geleden gevonden in mijn mailbox en terwijl ik die aan het " uitmesten " was terug tegen gekomen. Vond het de moeite om mee te geven hoewel... we zullen bepaalde figuren al moeten vervangen maar dat doet niets af aan de inhoud!!

Het was 2008.
God keek naar de wereld en zag dat het helemaal niet goed was. En hij besloot de wereld onder te laten gaan in een zondvloed. Toch wilde hij iemand aanduiden die, zoals Noë destijds, een ark zou bouwen om het leven op aarde toch nog een kans te geven na de zondvloed.
Hij liet zijn oog vallen op kardinaal Danneels.
'Zet er wat spoed achter, Godfried', zei God tot Danneels, " want over zes maanden zal het veertig dagen en veertig nachten regenen dat het giet. Frank De Boosere zal het niet weten te voorspellen, en noch minder te verklaren".

Zes maanden later begon het al wat te druppelen. Voorbode van wat komen ging.
God keek vanuit zijn hemel op de aarde neer en zag dat Danneels nog niet begonnen was met zijn ark.
"Danneels ", donderde Hij, " waar is die ark van U " ?
" Vergeving, Heer ", repliceerde Danneels, " Noë had het in die tijd een stuk gemakkelijker dan ik. Ik heb een speciale bouwvergunning nodig. En ik heb moeten discussiëren met de inspecteurs over de brandverzekering".
" En mijn buur hier in Mechelen, Bart Somers ,beweerde dat ik mijn bouwlijn overschreden had, en de maximumhoogte niet gerespecteerd.
En er werd een klacht tegen mij neergelegd voor geluidsoverlast op de werf. We zijn dan naar Stedebouw moeten gaan voor een beslissing.
En dan kwam Hilde Crevits  van Openbare Werken op de proppen. Zij wilde dat ik een speciaal autosnelwegenvignet zou nemen om de mogelijke, toekomstige kosten voor de aanpassing van de autosnelweg naar de kust te financieren, om de ark te verplaatsen naar de zee. Ik beweerde dat de zee tot hier zou komen, maar daar geloofde zij niks van. Die CD&V-ers van tegenwoordig zijn ook al niet meer zo katholiek.
En dan moest ik hout vastkrijgen. De Groenen trokken van leer tegen het kappen van inlands hout, om de gevlekte bosuil te beschermen. Ik probeerde de minister te overtuigen dat ik het hout juist nodig had om die uil te redden. Maar ook die was niet te vermurwen.
En toen ik dan de dieren wilde verzamelen, kreeg ik het aan de stok met Gaia.
Michel Van den Bossche beweerde dat ik wilde dieren gevangen hield tegen hun zin. Zij stelden ook dat de accommodatie te beperkt was en dat het wreed en onmenselijk was om zoveel dieren te houden in een beperkte ruimte. Hij diende klacht in bij het gerecht omwille van overtreding van de wet op het dierenwelzijn
Dan kreeg ik nog een klacht van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding dat ik meer allochtonen en vrouwen moest tewerkstellen op de bouwwerf van de ark, en de vakbonden wilden dat ik enkel vakbondsleden met arkbouwervaring te werk zou stellen.
Om het nog erger te maken heeft Douane en Accijnzen alle bezittingen en beleggingen van de Kerk aangeslagen. Zij beweren dat ik het land illegaal wil verlaten met bedreigde diersoorten. En dan kwam de administratie weer op de proppen met de eis dat ik een mestactieplan moest hebben voor de ark, vooraleer ik de dieren zou mogen inladen.
En tenslotte ging de PS dwarsliggen: zij eisten dat ik een hoop mensen uit hun dienstbetoon zou meenemen.
Kortom, Heer, vergeef mij, het zal me minstens twintig jaar kosten om de ark te bouwen" Plotseling stopte het met regenen, en de hemel klaarde op.
Danneels keek verwonderd op, en vroeg aan God: "zeg eens, God, is de zondvloed van uw programma geschrapt ? Gaat de wereld toch niet naar de bliksem"?
" Maar Danneels toch ", zei God, " waarom zou ik me daarmee nog moe voor maken ? Uw regering is daar al volop mee bezig".

Voilà, we zijn terug om jullie " weerleed " te helpen dragen. Jullie wanhoop was echt tot in het zonnige zuiden te horen en ik kon er niet meer tegen!! We hebben eenmaal voorbij de grens onze  koffers geopend en alle zonnestralen eruit gejaagd en nu maar hopen dat het werkt!!
Onze batterijen zijn in elk geval opgeladen en we kunnen er weer " in vliegen ".
Wat dat " vliegen" betreft.. dat is zo gebeurd. Vanavond babysitten we bij de twee van de dochter en zondagavond is er een verlaat verjaardagsetentje voor mijn verjaardag met gans de bende hier thuis....!!!!!
In de paasvakantie komt de tweeling een weekje logeren en daartussen proberen we " onze " plannen te wringen want de tuin smeekt en huilt om verzorging en zon.
Aan dit tempo zullen de batterijen misschien snel opgebruikt zijn maar anderzijds is stilzitten ook niet aan mij besteed dus... Het is heerlijk dat ik weer een volle agenda heb want rust roest zeggen ze en willen of niet die roest komt er op een diefje bij...
Tijdens ons verlof heb ik een schitterende tip gekregen van een vriendin. Ze heeft daar tijd zat en gebruikte die om een fotoalbum op een heel originele manier in elkaar te steken. Ze heeft dat laten drukken en het is UNIEK.
Ik heb het programma gekregen waarmee ze dat album samenstelde en ben nu van plan om mijn reisverhalen ( Mexico, Venezuela, Peru en Nigeria) met dit programma in boekvorm met foto's en tekst samen te stellen. Die kan ik dan ook laten drukken voor de kinderen. Mijn vriendin kent een plaats waar ze zelfs 1 exemplaar afdrukken dus....ideaal want ik heb niet de bedoeling om een boek te lanceren!!
Ludovikus gaf mij de tip om de verhalen te bundelen voor het nageslacht en ik denk de juiste vorm gevonden te hebben want je kan het een totaal persoonlijk " touch" geven qua layout enz.. Als het ooit eens af is en gedrukt dan breng ik het wel eens meer naar de bijeenkomst Ludovikus. Maar daar zullen weer een paar maanden werk aan voorafgaan want intussen mag ik mijn blog niet verwaarlozen hé en ik ben ook bezig om Peru in vertelvorm neer te zetten... Dus jullie lezen het " deze hier " zit weer vol plannen en energie. En natuurlijk moet ik in die boordevolle agenda  ook wat ruimte laten voor mijn slaapgenoot .....

Ik besefte en realiseerde  wel dat " mijn vat " stilaan leeg liep maar had nooit gedacht dat het zo erg was. De voorbije maanden, met alles wat er gebeurd is, hebben meer van mij gevraagd dan ik dacht. T had de symptomen wel gezien ikzelf negeerde ze en " ploegde" tegen beter weten in verder want opgeven staat niet in mijn woordenschat. Nu voel ik duidelijk dat die korte periode van alles eens loslaten, een andere omgeving en zon precies datgene was wat ik nodig had. De voorbije emoties krijgen stilaan een plaats. Ma zal wel nooit uit mijn systeem te schrappen zijn maar ik probeer alles in de juiste dimensie te zien en te aanvaarden en... ik maak weer plannen, plannen en plannen en dat ben ik ten voeten uit!!
Is het de opgeladen zonne-energie, de lentekriebelingen of het aangename gezelschap of alles samen..?? Mijn tonnetje is weer bomvol en het lontje wacht nu op de vonk om het te laten ontploffen en er tegenaan te vliegen. Mocht ik een kind zijn dan plakken ze gegarandeerd het label ADHD op mij want je mag als kind op vandaag niet te actief zijn... Soit,  ik ben geen kind dus ook geen ADHDer en laten alle Freuds of Jungs of andere "..logen " of  ".. aters" hun oordeel maar voor zich houden... Zolang jullie het maar niet op een lopen zetten bij mijn energie-uitbarstingen.... , wees gerust ik garandeer jullie dat het niet besmettelijk is..... misschien aanstekelijk.....

Echt gebeurd,.....

Op het eerste zicht lijkt het erop alsof ze geen plezier hebben. Ze hebben dan ook zo geen zorgeloos leven zoals ik.
Ik bevind mij al enkele maanden in een doos met een papieren wikkel om mij heen. Ik hoorde en zag niets. Maar vandaag, hoewel ik dus reeds enkele maanden besta, is het alsof ik pas geboren ben. Ik voel me als een kind dat eindelijk zelfbewust is geworden en zo dadelijk sterf ik wellicht. Tenminste, als de consument van het kopje thee hier naast me, suiker in haar kopje wil. Wil ze het niet, dan nog kan ik sterven. Misschien eet ze graag suiker, speelt ze graag met het klontje totdat het stuk is en ik in brokjes en poeder in de vuilnisbak beland. Wat een enge gedachte. Zo eindig ik liever niet.

Mijn levensloop is met andere woorden kort en onvoorspelbaar. Een samenvatting van een mensenleven als het ware. Ik kan er dus maar beter het beste van maken en er alles uithalen wat erin zit.
Veel mogelijkheden lijk ik op het eerste zicht echter niet te hebben. Ik heb geen armen en benen en hang dus grotendeels af van wat anderen over me beslissen. Ik zal het dus vooral moeten hebben van mijn fantasie en mijn observatievermogen. Daarmee kom ik wellicht een heel eind.

In mijn gezichtsveld zit nog steeds de dame van het kopje thee. Ze is aan het wachten op iemand die blijkbaar niet komt. Eerst leek ze wat ongeduldig, maar ondertussen schijnt ze te berusten in het feit dat haar afspraak op zich laat wachten. Kijk, ze observeert de mensen zoals ik, nu.

De thee is getrokken. En tot mijn opluchting neemt ze geen suiker. Ook prutsen aan mijn lijf zit er blijkbaar niet in, wat mijn kansen op een tweede leven op een ander schoteltje vergroot. Dat heb ik dan weer voor op de mensen...
Ze denkt na over haar toekomst zoals ik nu.
Hoe kan ik dat nu weten, vraagt u zich wellicht af?

Wel, een suikerklontje heeft telepathische gaven. Ik kan gedachten lezen  van mensen die zich op maximum tien meter van mij bevinden en zo nu ook van mijn tafelgenote. Ik ken haar naam niet, want de meeste mensen denken niet aan hun naam. Dus kan ik haar naam niet opvangen. Ze denkt na over haar leven. De vele keuvelende mensen  observerend, vraagt ze zich af waar ze eigenlijk mee bezig is. Want ze zit blijkbaar ook op een gesprekspartner te wachten.
Door haar gedachten flitsen intussen flarden van een vergadering. Ze is nog jong en heeft nog zoveel te doen!
Haar overpeinzingen worden onderbroken door een nieuwe bezoeker. Even denkt ze dat het haar afspraak is. Toch niet. Het is gewoon een man, hij tokkelt op een ingewikkeld toestel, een soort grote gsm.

Opnieuw flitsen beelden door haar hoofd. Van kinderen, van blije mensen, en ze vraagt zich af hoe ze haar dagen zou kunnen vullen met blije gezichten in plaats van met ernstige dassen en toch een beetje geld verdienen  want brood en toespijs is er altijd nodig.
Wat zou ze kunnen gaan doen met haar talenten om mensen echt het leven aangenamer te maken?
Oei, ze grijpt me vast. Wat gaat ze doen?
Mijn jasje gaat uit.
Uit een korte gedachtesprong leid ik af dat ze honger heeft. Ze gaat mij opeten.
Ik zie de andere suikerklontjes liggen en stuur hen mijn laatste groet. En dan voel ik twee kiezen die me tot gruis vermalen. Het wordt donker, er is geen licht aan het eind van de tunnel, alleen een donkere leegte.
En ik... ik heb het gevoel dat ik toch iets nuttig heb gedaan. Ik heb haar honger gestild.

Dat was het wat het suikerklontje mij deze namiddag vertelde ergens op een zonnig terras.

Elke maand staat een ster of een sterrenbeeld centraal. Nu zijn het de Grote en de Kleine beer

Eigenlijk  kan je een heel jaar door de Grote en de Kleine Beer aan de hemel zien.
Beide sterrenbeelden bevinden zich zo dicht bij de noordelijke hemelpoort dat zij, vanuit ons land bekeken, nooit ondergaan. In de loop van de 24 uur van een etmaal beschrijven ze een volledige omwenteling rond de pool. In werkelijkheid blijven de sterren natuurlijk staan waar ze staan, maar draait de aarde in 24 uur om haar as.
Het verlengde van de draaiingsas van de aarde wijst naar de ster aan het topje van de staart van de Kleine Beer. Die wordt daarom de Poolster genoemd. Ze wijst het noorden aan.
De Kleine Beer  is een onopvallend sterrenbeeld. Veel duidelijker prijkt de Grote Beer  aan de hemel, maar dan wel eerder onder de vorm van een kruiwagen, dan van een beer.
Wanneer men de verbindingslijn tussen de beide voorste sterren van de " bak " van de kruiwagen in gedachten vijf keer verlengt, komt men bij de Poolster terecht. Let ook op de middelste ster van de staart van de Grote Beer. Vlak daarnaast staat nog een sterretje. Wie goede ogen heeft , kan beide sterren zonder verrekijker onderscheiden.
Als jullie het niet te koud vinden en er interesse voor hebben, ga dan maar eens op zoek ....

Ik ben toch een " bofkont " zouden we thuis gezegd hebben... al die lieve wensen van jullie allemaal en ook hier ben ik met " mijn gatteke " in de boter gevallen
Maar Ani spant de kroon door zomaar in éen keer 4 jaar op mijn teller terug te draaien!! ( trouwens de leeftijd op mijn blog is ook blijven staan..; goed hé?)
Bedankt meisje....Zou moeten kunnen hé???
Maar wellicht heb ik wel wat zand in jullie ogen gestrooid door over die 6 te filosoferen... jammer genoeg zit ik nu al 4 jaar op dat trammetje, maar geloof me tot nog toe " tuft " het nog goed en het kan er best gezellig aan toe gaan.!!!!

Bedankt lieve mensen!!




Ik ben dus weer opgeladen om  er terug tegenaan te vliegen dag na dag en te  genieten zolang het kan!!
Normaal zou ik nu heel tevreden en opgewekt moeten zijn en toch balanceer ik op een slappe koord....Waarom?

Heel eventjes was het slikken gisterenmorgen want ons ma was altijd de eerste om mij proficiat te wensen..en ik miste haar telefoontje hoor.....Voor alles komt er een gans jaar lang de eerste keer zonder...

Je hebt soms van die momenten dat je plots iemand mist. Je maakt iets mee, je hoort iets of je ziet iets, waardoor je plots herinnerd wordt aan iemand. Een liedje, een mop, iets grappigs, een ‘insider’ van jullie twee. Je wenste dat de desbetreffende persoon op dat moment naast je stond om het moment met hem/haar te kunnen delen. Accuut missen noemen ze dit

Maar je hebt ook het latente missen. Je denkt niet constant aan de persoon in kwestie, maar als hij (zij) er niet is, mis je iets. Het gevoel dat er iets niet klopt. De legpuzzel is bijna compleet, behalve dat ene cruciale stukje dat het geheel compleet moet maken. Je voelt je wel gelukkig zonder hem (haar), maar nog gelukkiger met hem (haar). Zo’n missen doe je bij je vriend(in), de persoon op wie je verliefd bent, of zoals men het zo mooi in het Engels zegt: the significant other.

En ten slotte is er het chronische missen. Stel: je leert iemand kennen met wie je heel goed kan opschieten. Je trekt heel erg veel met elkaar op en je wordt echte hechte vrienden, met wie je vreugde kan delen, maar ook verdrietige momenten. En dan volgt er een afscheid. Omdat het moet. En je weet dat de kans dat je elkaar nooit meer terug zal zien heel erg reëel is, ook al zou je het zelf anders willen zien. En na dat afscheid gaat het leven gewoon verder, maar af en toe voel je een soort steek in je buikstreek. Eerst vraag je je af wat er scheelt, maar dan besef je dat je de afwezige zo erg mist dat het denken eraan  je met een diep verdriet vervult.

Ik denk dat ik die drie vormen van missen voel als ik aan ma denk.
Ze is nu vandaag precies 4 maanden gestorven en nog steeds lukt het mij niet om over haar te praten of aan haar te denken zonder een traan weg te pinken...Bepaalde herinneringen staan te diep in mijn geheugen en hart gegrift. Mijn herinneringen aan haar gaan nog steeds niet verder dan die laatste maanden in het ziekenhuis en haar eindstrijd. Die film heb ik al " zatgedraaid".....
Ik vrees dat " het missen van ma " nooit zal wennen....Ik draag het overal met mij mij waar ik ook ben!
Tijd, tijd en nog eens tijd... dat zal ik nodig hebben zeker?

Morgen komt er weer een nummertje bij op mijn teller!!.

Kan ik dat gewoon negeren, er luchtig overstappen of moet ik er de nodige aandacht aan besteden?
Er zal weer gevierd worden, zeker met de Spaanse vrienden en ik zal het willige of onwillige onderwerp van veel wensen zijn. Er zal gegeten, gepraat en gelachen worden en ik zal iedereen een stralende glimlach geven. Niemand die mijn gedachten zal lezen  noch  zal ervaren hoe dit extra jaartje traag mijn onderbewustzijn binnensluipt en mij verontrust.
Vandaag mag ik daar even over filosoferen, morgen wil ik gewoon genieten!

Met een 2 voelde ik mij volwassen, met een 3 was ik een volwassen, jonge vrouw. De 4 herinnerde mij eraan dat de tijd zo vlug gaat en de 5 heb ik gelaten ondergaan.
Met de 6 is het in mijn leven pas herfst geworden.
Mijn boom staat er nog in  volle bladerenpracht ( ?!), maar die verkleurt toch stilaan in goudgeel. En straks komt de gure noordenwind, die de bladeren van die boom zal scheuren zodat hij daar naakt zal staan. Zijn naakte armen zullen nog fier tot in de lucht reiken, maar in de komende tijd zal hij geteisterd worden door regen, wind en kou.

Wat zal er volgen op de 6 ?
Dat ligt nog even voor mij, maar de tijd gaat zo snel!
Kan ik aanvaarden dat ik echt ouder word of is alles maar illusie en staan wij niet elke dag, onbewust, maar een haarlengte van de dood.?

Op een bepaald moment van het leven kan je maar éen richting meer uit, neerwaarts. Je wil nog wel wat langer blijven op die hoge spits, maar die is zo dun en scherp geworden dat je er niet lang kan vertoeven. Langzaam schuif je naar beneden, ongemerkt vooreerst , maar stilaan sluipen de eerste tekenen binnen.
Vroeger kon ik rennen zonder naar adem te happen, vroeger kon ik uitgaan tot in de late uurtjes en de volgende dag was ik zo gerecupereerd. Vroeger gebeurde alles moeiteloos nu moet ik de tijd nemen om op gang te komen.
Ga ik voor de spiegel staan dan bemerk ik de rimpeltjes, de grijze haren en … de vollere lijn die de plaats van de slanke heeft overgenomen. Mijn hoogtepunt is helaas voorbij. Wanneer was dat ook weer?

Op een dag ben ik wakker geworden en vertelden mijn krakende botten dat ik plots bij de senioren hoor. Ik kan me ertegen verzetten, treuren , kniezen, depri worden of… mijn leeftijd aanvaarden zoals die is.
Mijn leven zit in de stroom van komen en gaan, van bloei en aftakeling, van lentes en zomers die herfstig verwinteren. Ik stelt vast dat mijn herfst is aangebroken en dat niets dat nog kan veranderen.

Maar ik ben zeker dat ik na vandaag weer mijn roze bril opzet ( hé Hotlips ) om vol optimisme verder te gaan. Positieve gedachten geven energie, negativisme daar heeft niemand een boodschap aan en het maakt een mens alleen maar moe.
Al is het vuur wat zachter geworden en bruist het bloed wat trager, de toekomst kan nog de moeite lonen. Ik hoeft er alleen maar in te geloven. Dat begint bij het " nu moment " waar ik elke seconde wil van genieten.
Ik ben ervan overtuigd dat ik straks mijn oude zelf wel terug vind om weer met een optimistische kijk door het leven te stappen..
Dit was heel even mijn " grijs moment " voor ik de volgende pagina opensla! ( misschien zit de miezerige regen vandaag er ook voor iets tussen?)

Klik op de link are you going.....

Are You Going To Finish Strong? Awesome video! If you watch only one video today make sure it is this one! Nick Vujicic has no limbs but he leads an incredible life!

Als de bomen konden spreken
zouden ze ons vertellen
wat de wind hen kwam zeggen?

Als de bloemen konden spreken
zouden ze ons overstelpen
met over schoonheid
en liefde te spreken?

Als het gras kon spreken,
zou het mos dan toelaten
dat de woorden tot ons komen?

Als de dieren konden spreken
zouden ze vertellen
in wat voor een paradijs
we elke dag leven?

Maar de bomen spreken niet.
Ze geven ons enkel elke dag
 zuurstof
om te leven.

En de wind
die geeft ons alleen maar
een strelend gevoel.

Ook de bloemen spreken niet,
maar hun schoonheid en liefde
laat menig hart herleven.

Het gras zal niets zeggen
want zal steeds met mos
alles blijven delen.

De dieren echter spreken wel
maar in een andere taal
die wij helaas niet kunnen verstaan!

De zon is de enige
die zonder woorden kan spreken
door haar warme stralen
over de natuur te laten neerdalen
en de natuur te laten herleven!

En al  kan die natuur dan niet spreken,
toch zal ze zonder woorden
menig hart doen bloeien.


En naar de warmte van die zon en het ontluiken van de natuur begin  nu toch stilaan iedereen uit te kijken of niet?

En of ik die "buzestove" ken Amor Fati??( voor niet west vlamingen een Leuvense stoof!) Er stond bij mijn grootouders ook zo'n prachtexemplaar. Ideaal om pannenkoeken op te bakken of om er 's avonds gezellig rond te gaan zitten lezen of te luisteren naar verhalen van de ouderen. Ja we leefden toen nog in de pre- televisietijd!!!!! Meestal vertelde mijn grootmoeder over de oorlog.
Hoe vaak heb ik niet gevraagd:" Meter vertel nog eens over de oorlog"? En of ze erover kon vertellen! Ze had er twee meegemaakt, weet je wel! En dan zaten we rond het vuur met opengesperde ogen te luisteren naar wat die Duitsers allemaal gedaan hadden en over dat vliegtuig dat in de buurt neergestort was en ...toen mijn overgrootvader wilde gaan zien om te helpen werd zijn been  afgeschoten door de Duitser!! De bloedige details werden ons niet bespaard. Je kon maar beter klaargestoomd worden voor het echte leven zonder veel franjes... Want hoe zei ze dat ook weer?? " Het leven is geen crèmekarretje , het is meer karre dan crème!!"......
Voilà dat was onze eerste levensles daar rond die " buzestove"!! Ik geloof dat ik nog veel logjes zou kunnen schrijven over wat meter daar allemaal verteld heeft!!
En dan dat " godendrankje" Mus, dat ken ik ook hoor maar ik haatte dat.. We moesten dat altijd drinken om aan te sterken. Maar dat rauw ei in die stout!!! Bwe, ik walg er nog van.... Neen, mijn drang naar Geuze met grenadine komt uit een andere hoek, vrees ik!!
Nu betrap ik  er mezelf toch op dat ik wel heel gemakkelijk terugga naar het verleden. Ik krijg precies " oma allures"!!!! Nu ja een oma of opa hebben meestal al een goed gevuld leven achter de rug dat op zichzelf ook al een roman kan zijn! Een drama, een slapstick een romantisch of avontuurlijk leven, je vult het zelf maar in, maar zoveel is zeker , elk leven is een verhaal apart!
En nu lieve mensen ga ik relaxen!!!!

That's me!!!!

De winterse kou blijft duren en maakt een mens zelfs een beetje nostalgisch. Hier een paar winterse herinneringen...
Als klein meisje woonde ik op " den buiten " en moest een heel eind op de fiets naar school. Ik droeg geen  lange broek dat was toen nog niet " zedig " voor meisjes!! Ik moest van die collants dragen! Van die wollen kousenbroeken, weet je nog? En jeuken dat die dingen deden! Maar willen of niet ik moest ze aandoen van ons ma. Stiekem deed ik er een paar sokken onder en toen ik eenmaal op school kwam, verdween de kousenbroek in de boekentas. Vooraleer ik dan s' avonds weer naar huis ging, mocht ik niet vergeten die krengen terug aan te doen, want anders zwaaide er wat!!

Ik was als kind al een boekenworm en het liefst zat ik te lezen in de keuken met mijn voeten in de oven van de kachel, jullie kennen dat misschien ook nog wel zo'n bruin -rood model? Daar maakte ons ma de lekkerste dingen in zoals appeltjes met bruine suiker,mmmmmmm..



Op een keer zat ik , met mijn pop op schoot, voetjes in de oven, lekker warm helemaal verdiept in het verhaal van "Arendsoog en Witte Veder" te lezen  toen ik opeens ma hoorde roepen!
 " Wat stinkt er hier zo, precies gesmolten plastiek!"
 Oooo weee., mijn poppenkind was naar beneden gezakt met haar beentjes tot in de oven en daar kon ze niet goed tegen want haar beentjes waren bijna helemaal gesmolten! Ik was helemaal in paniek maar er was niks meer aan te doen. Toch heb ik mijn poppenkind  niet weggegooid . Mijn minder valide popje  heeft nog heel lang op mijn bed gezeten met een broekje aan dat ma later voor haar breide om mij te troosten en zo de "vermassacreerde" beentjes te verbergen...

Wat er allemaal door je hoofd kan gaan enkel omdat het koud is....

Nog een fijn weekend aan iedereen die hier passeert...en hou jullie voetjes " veilig"  warm!

Ik ben even aan het " decompresseren " na Venezuela!! Daarom houd ik het bij éen enkele bedenking:

Ik heb geleerd dat het leven is als een rol toiletpapier
 hoe meer naar het einde, hoe rapper het gaat!

Allereerst bedankt aan die trouwe blogbezoekers die  mij dag na dag gevolgd hebben, sommigen deden zelfs de moeite om telkens een reactie neer te schrijven. Dat werkt inspirerend hoor.
Ik heb er ook volop van genoten en vraag mij af hoe het huidige Venezuela er nu zou bijliggen???
Het is beslist veel toeristischer geworden dan in " onze tijd " en ik vrees dat het ruige en nog  onbekenden Venezuela van toen wel wat van zijn  charme heeft verloren zoals zoveel plaatsen waar de " massa " zich op werpt.
Was Mexico nog het zoeken naar een evenwicht tussen emoties en verwondering dan was Venezuela meer een ontdekken van mezelf op zoveel gebieden. Ik heb er geleerd en aanvaard dat leven met T, zolang hij die job uitoefent, altijd weer een opgave zal blijven en altijd weer voor verrassingen zal zorgen maar dat juist daardoor  telkens een totaal andere wereld voor ons opengaat.
Ik heb er ook geleerd om me niet meer te innig te hechten aan mensen of omgevingen want een verplicht  loslaten loert altijd om de hoek
Omdat ik zoveel tijd voor mezelf had, kon ik me ook volop verliezen in het moeder zijn een opgave die me steeds meer en meer beviel.
Maar wat ik er vooral van onthield, was dat hoe zwaar en druk en stresserend de job voor T ook was, ik steeds op hem kon terugvallen als het allemaal even teveel werd.

Venezuela was misschien minder spectaculair dan Mexico, of misschien begonnen we al een beetje ons toeristisch oog te verliezen maar achteraf gezien  was er veel meer dan we ervan hadden verwacht.
Venezuela was Caracas met zijn overbevolkte wijken naast zijn moderne infrastructuur. Het was ook de Caribische kust met stranden, mangrovebossen en  nationale parken. We bewonderden steden als Puerto La Cruz, Maiquetia, Cumana , de stuwdam van Guri  .. maar we vergeten nooit Puerto Ordaz en zijn watervallen. Ciudad Bolivar linken we  voor altijd aan de  overweldigende Orinoco rivier en zijn delta evenals de uitgestrekte llanos.... zoals jullie zien was ook Venezuela weer een bron van belevenissen en ervaringen.

Er was/is beslist veel meer te zien in Venezuela dan wat wij hebben bezocht en toch  voel ik mij bevoordeeld dat ik weer eens een  prachtig stukje van Zuid Amerika  heb mogen ontdekken.
Maar uiteindelijk blijft Venezuela in  mijn ( ons) hart nazinderen als het land waar we éen van de schoonste geschenken in ons jonge leven ontvingen: onze zoon!!!

Zoals na Mexico heb ik na Venezuela reacties gekregen in de aard van: " Je hebt toch een boeiend leven gehad...!"
Als ik mijn eigen relaas nalees dan moet ik dat volledig beamen. Ik zou opnieuw tekenen voor dezelfde belevenissen en avonturen zelfs met en niettegenstaande de randgevoelens als spleen, de eenzaamheid en het missen van familie en vrienden.
Voor wie geprobeerd heeft tussen de regels te lezen, zal het duidelijk zijn  dat er ook een keerzijde is aan al dat " schone ". Het telkens opnieuw  leggen van nieuwe contacten , nieuwe vriendschappen opbouwen en mekaar uiteindelijk toch loslaten, de aanpassingen aan de extremen van elk tropisch land, de verwerking van volksonlusten, de grillen van de natuur, het nooit zeker zijn van je levenspatroon, je whereabouts....Dat kan alleen maar als je jong bent, verliefd  en een enorm geloof hebt in mekaar...

Meteen wil ik ook een antwoord geven op de  vraag : Hoe ik mij al die details nog herinner?

Ik heb altijd een dagboek bijgehouden waarin ik alles neerschreef en bij het lezen ervan kan ik zonder problemen de sfeer en omstandigheden weer oproepen. Blijkbaar heb ik onze avonturen niet enkel opgeslagen in mijn boek maar staan ze op mijn netvlies en in mijn geheugen en vooral in mijn hart gebrand. Het gaat een beetje samen met de " aard van het beestje" hier!!! Als ik voor iets ga dan is het ook alles of niets en daardoor blijft het ook zo aan mijn " systeem" kleven zeker??
Ik hoop dat ik jullie, ergens in de loop van het jaar, terug mag meenemen naar ons volgend avontuur.
Ik verzeker jullie nu al dat Peru ook de moeite loont!!

De eerste dagen na het vertrek van vader en moeder liep ik er maar verloren bij temeer omdat T vanaf nu  regelmatig voor 1 of 3 weken  naar het binnenland moest. Omwille van Kenny ging ik niet meer mee op die trips. Veel zou ik er toch niet aan hebben want voor T waren het werkweken en de accommodatie was ook niet altijd optimaal met een baby.
De werkatmosfeer hier was ook totaal anders dan in Mexico. De opgeleide Venezolanen waanden zich na enkele maanden praktijk al " specialisten " en stonden dan ook snel klaar met hun eis om loonsverhoging . T moest regelmatig " brandjes blussen " en een paar keer liep het bijna uit de hand....toen herrieschoppers de laan uitgestuurd werden. Ik was telkens opgelucht als hij in die  probleemdagen veilig thuis kwam. Want je zal soms maar als enige buitenlander tussen die opgehitste werknemers rondlopen!!!! Gelukkig is hij heel rustig en nuchter van aard en dat komt goed van pas tussen die " vurige " Zuid Amerikanen....

Ik vertelde jullie, in mijn relaas over Mexico, dat we in  Ciudad Obregon  peetje en meetje lap werden van het 2e dochtertje van een collega van T. Ik was dan ook ontzettend blij toen ik hoorde dat ze ook naar Venezuela kwamen. Toevallig stond er in ons appartementsgebouw  een geschikt appartement vrij en ... ze moesten er niet lang over nadenken om erin te trekken. De ruime binnentuin en het zwembad zullen ook  wel meegespeeld hebben want heel erg bij het centrum lagen we niet en met 2 kinderen was Lieve ook niet erg " mobiel". We beleefden samen een mooie tijd en voor ons  mannen was het ook een geruststelling dat we zo dichtbij iemand gevonden hadden met wie het optimaal klikte!!!
Kerst- en Nieuwjaar werd dan ook samen met hen en Nelly en Jan gevierd en het werd een van de schoonste eindejaarsfeesten die we in Venezuela beleefden.

Het daarop volgend jaar verliep heel gewoon met  werken, een  bezoekje aan België van zo'n 6 weken en nog eens werken.... Ik weet niet hoe we het allemaal volhielden want op de weekends na was er voor niets ruimte of tijd... Het land, de voortdurende kleine strubbelingen met de Venezolaanse werknemers en het op en neer pendelen naar het binnenland van onze mannen maakten het voor ons " echtgenotes " niet gemakkelijk...Maar onze kleine spruit hielp mij er steeds door.... Hij groeide als een kool en met zijn spierwitte haren was hij de attractie van de regio. Telkens als ik met hem buitenkwam, was er wel steeds iemand die over dat wit kopje wilde wrijven. De lokale kindjes waren hier eerder pikzwart. Het is dan ook niet te verwonderen dat na " mama en papa " zijn volgende woordje " no " was!!!!!.

Ik vertelde jullie al van de Avilaberg rond Caracas. Die was vanuit elke hoek van de stad zichtbaar. Daarom juist wordt Caracas vaak " La Sultana del Avila" genoemd.
Op die Avila is er ook een enorm Nationaal park dat Caracas scheidt van de zee. Dat park is de echte long van de stad en er zijn veel wandelmogelijkheden, alleen zijn de routes nog niet echt verzorgd. Vanuit dat park hebben we ook nog een paar enige foto's van bloemen , de plantengroei een kleine waterval en de heel specifieke begroeiing die vanuit de verte de rode schijn van de bergflank verklaart.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Ik  blijf  maar in sprongen verder gaan en zo zijn  we intussen al begin juni 1974 als T thuis komt met het bericht dat we de 28ste naar Peru vertrekken!!!! Hij zou daar gedurende 6 maanden support moeten geven.  
Dat kwam aan als een donderslag bij heldere hemel temeer omdat ik intussen weer ruim 3 maanden zwanger was en een verplaatsing nu wel heel ongelegen kwam.
Er vloeiden langs alle kanten traantjes want ook bij de vriendinnen kwam die verplaatsing niet goed aan.  Het werden dan ook hectische weken om alles klaar te krijgen voor onze afreis want na 2j 1/2 verzamel je nogal wat en vliegen met een kleine van 19m hadden we nog niet gedaan...

Onze eigenaar van het appartement eiste wel dat  het in zijn oorspronkelijke staat werd achter gelaten. Dat betekende papier van de muren halen en schilderen. De voorbereidende werken heb ik nog gedaan maar mijn gynaecoloog raadde me af om in mijn toestand in verflucht te verblijven. Daarom verbleven Kenny en ik de laatste week van ons verblijf in Venezuela op hotel terwijl T alles weer wit schilderde!!!!!
Het voelde heel vreemd en onpersoonlijk aan om na 2 1/2 j vanuit een  hotel afscheid te nemen van ons " nestje" en de bewoners rondom ons. Pas nu besefte ik hoeveel vrienden en kennissen en contacten we nog maar eens moesten achter laten.

Op 28/06/1974 verlieten we Caracas voor een nieuw land Peru.
We stonden voor de derde keer bij af maar nu met een peuter van 19 m en nr 2 op komst...

Bij gelegenheid vertel ik jullie over ons verblijf daar.
Peru zou weer een totaal andere ervaring worden.

Woensdag 8-11-'72.

Vandaag komen T's ouders aan. Ze zullen hier 6 weken verblijven!
Een schoner geschenk voor onze derde huwelijksverjaardag kunnen we niet bedenken.
Ze hadden gepland om hier te zijn tegen de geboorte van onze zoon zodat ik niet alleen zou zijn maar Kenny had daar blijkbaar anders over gedacht. Hij is nu al 2 weken oud.
De dag lijkt eindeloos lang te duren en dan horen we nog dat het vliegtuig 4u vertraging heeft opgelopen.We zijn wel wat ongerust want het is de eerste keer dat moeder en vader met een vliegtuig reizen en wat een "maiden vlucht "!!!!!

Ik blijf thuis met de baby want moet nog rap éen en ander  in orde brengen voor onze logees!
Om 11u zijn ze er eindelijk!
Moeder en kind worden natuurlijk overstelpt met cadeautjes van gans de familie... Het appartement staat wat op stelten maar we zijn allemaal zo gelukkig om mekaar te zien . Vooral T 's pa is maar niet van zijn 1e kleinzoon weg te slaan..
De eerste dagen blijven we rustig in en rond het appartement hangen. Voor mijn schoonouders is het ideaal om de jetlag te verwerken en even te wennen aan de hitte. Voor mij was het goed om het nog wat rustig aan te doen, wil ik dat de borstvoeding optimaal verloopt! Stress kan ik best missen!

We maken wel dagelijks een  wandelingen in de buurt en ik toon hen de weg naar de supermarkt. Van mijn schoonouders kregen we een kinderwagen en zo kan Kenny mee op wandel!
Mijn schoonmoeder houdt ook enorm van bloemen en we besloten dan maar om er eens een fotodag van te maken, er zijn genoeg bloemen in onze buurt.




Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

T. kan onmogelijk verlof opnemen vandaar dat ik mij met onze bezoekers bezig houd. Af en toe heb ik de auto en dan trekken we op ontdekking in de bergen rond Caracas. Ik betrap er mij op dat ik mijn toeristisch oog wat heb verloren.  Ongelooflijk hoe snel je went aan je omgeving en de situatie.
Gelukkig is Nelly er ook nog om hen naar speciale hoekjes mee te nemen. Voor haar is het een eerste buitenland en wellicht daardoor heeft ze nog meer oog voor details. Het klikt direct tussen haar en de schoonfamilie en als ik wat vermoeid ben, neemt zij "de honeurs " waar om met hen rond te toeren. Ze beleven samen een mooie tijd!

Eén van onze uitstapjes gaat naar het Humbolt hotel op de top van de berg Avila ( 2.175m). Het is een must om dat te bezoeken als je in Caracas bent.
Van op de top  heb je een uniek zicht op de stad Caracas. Je kan de berg beklimmen maar dat is noch voor mij noch voor de schoonouders aan te raden!! We nemen dan ook de téléferique en zo zweven we een 15 tal minuten boven  het enorme natuurgebied aan de rand van Caracas. Fantastisch gewoon, een andere wereld, beetje oerwoud en veel koeler.



Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

De slideshow geeft jullie een zicht op de omgeving vanuit de téléferique en dan op een honderd meter van de top en uiteindelijk bij het hotel Humbolt op de top van de Avila. T's ouders en Nelly met de kinderen genieten mee.

We willen natuurlijk dat T.'s ouders ook wat gezien hebben van de omgeving. Reizen met hen zit
er niet. Genieten van ons klimaat, de omgeving en het volk en natuurlijk van hun eerste kleinzoon is alles wat ze uit deze reis willen halen.. Caracas beleven met ons moest een totale ontspanning worden voor hen en daar proberen we dan ook voor te zorgen. Het is hun eerste lange reis samen en de eerste keer in hun leven dat ze hun zaak in handen van de zussen van T achter laten!!! Maar ik heb hen geen enkele keer horen vragen of ze het daar in " den Belgique" wel zouden redden. We genoten aan 100% van mekaar, de omgeving en hun kleinzoontje.

Af en toe, in de weekends,  neemt T hen  mee naar het strand van Maiquetia.
Die stad biedt niet alleen zicht op een ultra moderne vlieghaven ( voor die tijd toch) maar je hebt er ook de gezelligheid van een heerlijk strand. Ik ga niet altijd mee om het eet -en slaapritme van de kleine niet helemaal in de war te brengen en ook omdat het te heet is voor hem in die blakende zon. Van hun foto's kan ik achteraf toch genieten.
Andere dagen of weekends rijden we rond in de bergen rond Caracas en van daaruit hebben we een prachtig zicht op de stad die steeds maar verder uitbreidt. Ik voel mij hier bijna thuis en met de familie rond ons lijkt het wel alsof het niet anders moet....
In de slideshow kunnen jullie mee genieten van het strand, de omgeving waar wij wonen en hoe de straten eruit zien na een tropische bui!!!



Go to ImageShack® to Create your own Slideshow


Omdat de ouders van T graag de doop van Kenny willen meemaken, besluiten we die plechtigheid maar te houden op zaterdag 25/11. Zo is op zijn minst de peter van ons zoontje erbij.  Nelly zal als " meetje lap " het meterschap van ons ma overnemen.
Mijn schoonouders zijn overtuigd katholieke mensen en hebben op zo'n 100m van ons app. een kerkje ontdekt. Hoe ze er achter gekomen zijn, weet ik niet maar het blijkt een parochiekerkje te zijn gerund door Belgische paters ( Norbertijnen)!!!! Ze hebben zelfs al met éen van hen gesproken.... Van het éen komt het ander en zo zal onze zoon daar gedoopt worden. Al bij al wordt het een gezellig doopfeest in gezelschap van een paar Belgische families en kinderen.....
Blijkbaar hebben vader en moeder  hier hun " draai" gevonden want  elke namiddag, als Kenny zijn dutje doet, trekken ze er  samen op uit om te genieten van de rust en de pracht van de omgeving. We krijgen er nogal snel twee "kreeften" bij in de familie  ....
Maar schone liedjes blijven niet duren en als  ik hen  op donderdag 14/12 naar de luchthaven voer om  naar huis terug te keren, is het een moeilijk moment langs beide kanten.
Maar we hebben allemaal volop genoten en het verstevigt enkel nog een beetje meer de  innige band die ik met mijn schoonouders heb......

Dinsdag 24-10-1972

Vandaag is onze zoon Kenny geboren!!

Gisterenavond vermoedde ik al dat 15 november wel wat te ver kon liggen.
Toen ik rond 23u wakker werd met buikpijn begon ik mij onzeker te voelen. Stilletjes kroop ik het bed uit, controleerde  nog even de valies die toch al een paar weken klaar stond ( en besloot nog snel een pot soep te maken voor mijn ventje mocht ik de komende dagen even " weg " zijn!!!
Er lag nog wat strijkwerk, dat kon ik best ook afwerken... Ieder heeft zijn manier om naar " le moment suprême" toe te leven hé , wel dat was  mijn eindrush ( )
Prenatale oefeningen, daar hadden ze hier nog nooit van gehoord maar ik had wel boekjes gelezen en daardoor kon ik mijn  " topmomenten" draaglijker maken.
De weeën bleven komen en ik besloot T uiteindelijk wakker te maken want onze kleine kondigde zich aan, weliswaar 3 weken te vroeg, maar ik was er niet rouwig om!
In de auto had ik reeds om de 5 min weeën en T sakkerde dat ik hem veel te laat had wakker gemaakt. Gelukkig was het nacht en  geen verkeer en T heeft wellicht alle verkeerslichten genegeerd!!!
We stonden in een recordtempo aan de kliniek maar vingen daar bot. Die was 's nachts gesloten dus moesten we 2x aanbellen voor er een bewaker kwam om open te doen.T stond door de glazen deuren  in geuren en kleuren uit te leggen dat het dringend was want intussen was mijn water al gebroken.
Als jullie dachten dat daarom de formaliteiten sneller zouden gaan.. vergeet het, eerst inschrijven en de nodige formulieren invullen, was de boodschap. !!
Gelukkig was de kamer al op voorhand geboekt en  hadden we al een  voorschot betaald, dat was dan een probleem minder!!...
De arts werd snel verwittigd en toen hij eraan kwam, sleurde hij mij haast mee naar een kamer. Daar werden in allerijl de laatste voorbereidingen gedaan ( ik bespaar jullie de details!!!!) en onder luid geroep dat ik niet mocht persen werd ik naar de verlossingskamer gerold.
Hoewel het hier absoluut geen gewoonte is, had T toch de toestemming gekregen om bij de bevalling aanwezig te zijn. Alleen... we waren de valies met alle nodige spulletjes voor de kleine in de auto vergeten.
T donderde  naar beneden want hij wilde het " sublieme " moment niet missen. Helaas toen hij terug boven was, lag de kleine al op de verzorgingstafel en ik aan het trillen als een espenblad van de doorstane emoties!!! Er werd een deken over mij gegooid maar veel haalde het niet uit.Tot daar in het kort wat veel vrouwen " in het lang"  meemaken!!

Ik wist dat Kenny 49cm was en 2.940 kg woog en gezond was en .. de schoonste baby was die we ooit al gezien hadden!!! Daar hield het voorlopig op.

(klik op foto)

Na een vlotte bevalling bracht men mij terug naar de kamer. Het was hier niet de gewoonte om de baby op de kamer te hebben, dus lag ik daar " verweesd " te wachten tot  de kleine eventjes bij ons zou gebracht worden. T pendelde op en neer tussen de kamer en de baby-afdeling en kwam telkens met een trotse grijns terug binnen...Hij kreeg maar niet genoeg van dit kleine wonder.
Om 5u in de morgen had hij Nelly en Jan al opgebeld om hen het nieuws te vertellen. Aanvankelijk dachten ze dat het om een misplaatste grap ging- want 3 weken te vroeg- maar toen Nelly hoorde dat het menens was, kon ze haast niet wachten om haar " meetje lap " kindje te bezoeken. Ze was er dan ook als de kippen bij toen de kliniekdeuren opengingen!!
Ik wilde ook wel eens  tot aan de baby - afdeling wandelen maar " moest " in bed blijven!! Er liep hier een verpleegster rond die ik in gedachten al de naam " matronne" had gegeven en die duldde blijkbaar geen tegenspraak!!!!
Het was pas in de late namiddag dat ik Kenny voor het eerst terugzag en dat voor een eerste borstvoeding of althans een poging daartoe!!! Het werd een geval van bloed , zweet en tranen zowel bij ons zoontje als bij mij en dat uit pure frustratie!!
Omdat Kenny te vroeg was geboren, lag hij van de nek tot en met de voetjes ingebundeld! Hij leek bijna een mummie...Het enige wat we zagen waren zijn pikzwarte, lange haartjes tegen zijn bezweet hoofdje dat hij amper kon bewegen!!
Dat krijsende bundeltje werd door " matronne" tegen mijn borst geduwd. De kleine zocht en tierde en schreeuwde zijn honger en frustratie uit .Intussen trokken en duwden matronne en nog een verpleegster aan mijn borst om die in het kleine mondje te duwen...Het zweet parelde langs mijn slapen tot het mij allemaal teveel werd. Was dat hier zo de gewoonte dan zou dat niet lang duren!!!
Ik vroeg kordaat aan iedereen om de kamer te verlaten en mij met de kleine alleen te laten. Blijkbaar klonk het " menens" want  Matronne en co verlieten " geshockeerd " de kamer en  zelfs T volgde in hun " zog ".  .. Maar dat laatste was niet de bedoeling. Ik vroeg hem om bij mij te blijven.

Het eerste wat ik deed was die kleine uit zijn bundel verlossen... Eindelijk kon ik hem keuren en bewonderen en dit kleine lijfje ontdekken voor we samen rustig " tot de orde van de dag " overgingen...
Binnen de kortste tijd lag ons ventje gulzig te zuigen en keken we vertederd en gelukkig toe. Ik had geen zintuigen genoeg om ons zoontje in mij op te nemen. Ik snoof de geur van zijn kleine lichaampje op terwijl mij handen zijn kleine voetjes en vingertjes streelden. Mijn ogen, handen en hart verkenden elk plekje van ons wonder en T genoot intussen mee. Het was alsof al mijn zintuigen zich gulzig wilden verzadigen aan dit kleine wonder. Ik fluisterde heel stil om onze hongerige schat niet te storen: " Vanaf nu gaan we met zijn drietjes verder.."
Maar lang duurde dat intieme moment niet. Matronne stond daar weeral, klaar om onze cocon te doorbreken. Ik vroeg haar of ik Kenny nog wat bij mij mocht hebben maar in plaats van een ja kreeg ik een hele tirade naar het hoofd....
Waarom had ik die omslagdoek losgemaakt???
Om de kleine warm te houden  moest hij ingebundeld liggen en ze hadden geen tijd om dat telkens opnieuw over te doen. Ik vroeg haar of dat echt nodig was? Indien ik dat niet wilde dan moest T handschoentjes, sokjes een mutsje en een brede sjaal gaan kopen, zei ze . Vroeggeboren kindjes moeten warm gehouden worden!!
Samen met Nelly heeft hij dat ook snel gedaan.

Het was pas de volgende morgen dat ik de kleine terugzag, men had mij een ganse nacht laten slapen. Onder de strenge blik van " matronne" ( ik kon  amper een lach onderdrukken) werd de kleine in mijn armen gelegd. Geen gesleur of getrek meer van haar kant!!!!!
Een  knalgeel mutsje hing doorgezakt tot op het neusje van onze schat. De even knalgele sokjes waren groot genoeg om in elk 2 voetjes te bergen en met zijn idem gekleurde handschoentjes kon hij zo het verkeer regelen!!..
T begreep mijn glimlach en zei: " Het was de kleinste maat die we konden vinden.."
Omdat de Venezolaanse vrouwen in normale omstandigheden de dag na de bevalling al naar huis gaan, vroeg " matronne " of ik problemen had want ik zou blijkbaar nog éen dag langer blijven?
Ik vertelde haar dat T erop aangedrongen had om hier nog een extra dag uit te rusten om te  wennen en te bekomen want eenmaal thuis zou ik er alleen voor staan . Hij kreeg maar 4 halve dagen om aan het vaderschap te wennen!!!!

Die dag werd het natuurlijk druk door de bezoekjes van de andere Belgen, zodat ik Kenny enkel zag voor de voeding ( en dan werd iedereen door matronne  naar buiten gestuurd)!!

De derde morgen kwam mijn gynaecoloog langs met de nodige ontslagpapieren en instructies voor intieme verzorging.. Ook de kinderarts kwam nog eventjes uit de doeken doen wat er moest gebeuren met het naveltje en dito dinges , daarna was ik klaar om naar huis te gaan.

Matronne  kwam  nog even langs voor een laatste intieme verzorging. Ik bedankte haar en gaf haar een zakje " doopsuiker ". Heel even zag ik de verwarring op haar gezicht en toen kruisten onze blikken zich in een moment " van vrouw tot vrouw "... daarna was ze weer haar eigenste zelf en met een waardig: " Gracias señora  que te vaya bien y mucha suerte"... haastte ze zich  naar de deur.
Heel even had ik een glimp mogen werpen op de vrouw/moeder in die verpleegster en besefte ik dat haar aanpak wellicht de enige juiste was in dit land. Als ik hoorde hoe in de aanpalende kamers het " kreunen en kermen " van moedertjes in spé ondersteund werd door even luide kreten van echtgenoten , ouders en schoonouders en de decibels in koor toenamen naar mate het uur der waarheid naderde, dan was er inderdaad maar éen houding de juiste en dat was die van " matronne".
T bracht ons naar huis en Nelly kwam eventjes bijspringen want in de namiddag moest T lesgeven. De volgende dagen stond het weekend voor de deur maar vanaf maandag was het gewoon: " My little King and I "....

Eenmaal terug " thuis" werden de foto's met volle aandacht bekeken en genoten we nog eens volop na van ons uitstapje.
De slideshow geeft nog een kort zicht op de omgeving van de Orinocco en 

het stadje Bolivar.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Jullie zien op de slide ook mangroves. Dat zijn bomen of struiken die het beste groeien op zoute slikgronden. De mangrove komt alleen voor in tropische gebieden met een getij. Deze gebieden worden regelmatig overspoeld en de grond is zout. Vandaar dat we ze vinden in rivier delta's en langs de kust.

Ook aan bloemen en planten hebben we een nooit te vergeten schakering gezien maar ik kan ze niet allemaal opladen dus houd ik het bij een paar

foto's.....

  ;
Het had ons beiden deugd gedaan weer even wat tijd voor mekaar te hebben want het werk en alles wat erbij kwam kijken, eiste T steeds meer en meer op!

De eenzaamheid en het gemis van familie liet zich soms toch heel hard voelen. Nochtans had ik veel steun aan Nelly en co maar ook in de vriendschap moet je mekaar soms de ruimte laten en Nelly zat  in hetzelfde schuitje als ik en dan zaten we toch maar samen te " sakkeren"!!
Gelukkig bleven ma en de ouders van T trouw mijn brieven beantwoorden. Ook voor hen was het een ritueel geworden waar ze naar uitkeken. Zo heb ik ook T's ouders veel beter leren kennen en zij mij en is er tussen ons een diepe band ontstaan met waardering en een warm gevoel langs beide kanten.

Vrijdag 14/04/1972
Ik maak een sprong in de tijd want er viel tot nu toe niets belangrijks te vertellen.
Of toch !!!!
Vandaag kregen we door een gynaecoloog bevestigd wat we al vermoedden... we worden rond 15 nov mama en papa!!!! Er zullen dus niet direct lastige trips gepland worden trouwens T heeft het momenteel ook veel te druk daarvoor.
Ik popel om zondag het nieuws over de zender aan T's ouders te vertellen. Want inderdaad we hebben intussen een zendamateur gevonden hier dicht bij ons en die is bereid om zo om de 14 dagen eens te proberen om België te contacteren.

Het contact met België is gelukt en wij hebben het " blijde " nieuws kunnen doorgeven.
Zelf loop ik hier op wolkjes. Gedaan met piekeren over het alleen zitten en het missen van familie. Mocht ik nu nog eventjes ons ma bij mij hebben dan was alles volmaakt. Maar ik stuur wel een lange brief naar haar over " wat alleen een moeder begrijpen kan"!
Van nu af aan zal je mij hier vaak al mompelend zien rondlopen en misschien krijg ik dan wel vragende blikken, maar " My little one and I"   hebben al heel wat te vertellen!!!

Nochtans is het niet allemaal vreugde. Bij een van onze contacten met het thuisfront vernamen we minder goed nieuws. Mijn grootvader was op 5 mei gestorven. Blijkbaar had ons ma een brief gestuurd met het droevig nieuws maar toeval of niet.. we hebben die nooit aangekregen. Het kwam dan ook als een slag over toen T's ma het vertelde.  Geboorte en dood.. ze liggen zo dicht bijeen, evenals vreugde en verdriet.
Mijn lieve grootvader waar ik altijd zo'n innige band mee had...  ik heb  het eventjes heel moeilijk! Zou die " oude wijvenpraat " dan toch kloppen dat voor  elk nieuw leven een oudere vaak plaats moet maken?? Dat wordt bij ons thuis wel vaker gezegd!

Mijn schoonouders ( hebben een kledingszaak) hadden beloofd om onmiddellijk  twee zwangerschapskleedjes op te sturen . Wellicht dachten ze dat die hier niet te krijgen zijn  Spijtig , maar die kwamen  nooit aan... Er zullen onder weg nog zwangere vrouwen rondgelopen hebben zeker die dat pakje even geschikt vonden.!!.
Ik ga hier wel eens rondzien om iets  te vinden hoewel... ik kan nog steeds in mijn gewone kleren want ben nog niet veel bijgekomen!

Nog een grote sprong in mijn relaas...
Het was hier wel eventjes schrikken toen we in de morgen van  24 juli om 6u 52 ' een aardbeving meemaakten. Het was onze eerste en dat  vergeet je nooit!!!
Ze was gelukkig niet zwaar zo'n  4,5 à 5 op de schaal van Richter en duurde  maar een paar seconden toch  was het voldoende om paniek te veroorzaken bij de bevolking en bij ons. De meesten verlieten hun huis uit schrik dat er nog naschokken zouden volgen. Het episch centrum lag op zo'n 200 km van Caracas ten ZO van het eiland La Blanquilla.
Ik heb  zelfs het krantenknipsel erover bijgehouden!!!!.

Ik blijf op mijn wolkje drijven en mijn ventje zweeft af en toe mee als hij er de tijd voor heeft. Maar mannen worden wellicht pas papa als de kleine er is. Nu moet hij zich tevreden stellen met  mijn toenemend volume en het stampen van de kleine 's nachts!!!

We dachten dat we haast alles beleefd hadden maar op 11 aug werden we op de terugweg van de ambassade onaangenaam verrast  door een opkomende orkaan. Het begon eerst geweldig donker te worden en te waaien en we probeerden zo goed als het kon zo snel mogelijk thuis  te geraken. De avondbeelden op tv van uitgerukte bomen, ingewaaide vensters, weggeblazen auto's en afgebroken takken  toonden ons dat we veel geluk gehad hebben.

Op vrijdag 19/10 gaan we nog eens op bezoek bij de gynaecoloog. Alles blijft prima verlopen en de baby zit nog goed te genieten bij mama die het stilaan " beu " wordt!!! Nog 4 weken te gaan!!!


 

Maandag 14/2/'72

We besloten nog maar eens onze pick- nick mee te nemen want het zou weer een lange uitstap worden.
Vandaag bezoeken we Presa Guri een stuwdam in aanbouw  aan de Caroni rivier op zo'n 100 km van de uitmonding er van in de Orinoco.
We rijden door een dicht begroeid gebied dat weer wat oerwoudachtig oogt en zijn blij als  we in de buurt van de stuwdam komen. Het is verboden om tot bij die dam te komen tenzij onder begeleiding van een gids.
Het duurt zomaar eventjes 2u voor we kunnen vertrekken We  moeten er toch af en toe aan herinnerd worden dat we  in Latijns Amerika zijn dus...despacito = traagjes aan!!!!



Wij staan bij een enorm werf maar we krijgen toch al een idee van wat er hier zal gebouwd worden. Het zal een stuwdam worden van 150m lengte en 180m hoogte met een overloop van 3 kanalen om in het regenseizoen het teveel aan water te laten afvloeien.
De stuwdam zal op termijn een capaciteit van 10 miljoen KW/u moeten leveren.
De bewaking is er heel streng en lang mogen we er niet rondlopen.

Ik ben even gaan opzoeken hoe de stuwdam er nu uitziet en vond volgend plaatje:
 

Jammer genoeg zit onze uitstap er bijna op. We keren weer voldaan terug naar ons hotel maar worden onderweg wel even staande gehouden door kinderen die de baan afzetten om wat geld te vragen. We waren bijna vergeten dat het  nog steeds carnaval was.
We hebben geluk want achteraf hoorden we dat in sommige gevallen de inzittenden moesten uitstappen en dat ze die dan kletsnat gieten.....Venezolanen gebruiken heel van ballons gevuld met water om carnaval te vieren. Ze gooien die naar elkaar, soms een gevaarlijk spelletjes omdat sommige mensen hun ballons in de vriezer steken  dan worden die ijs en zo is het een veel gevaarlijker spel! Ook een manier om carnaval te vieren.
Gelukkig hier geen van die toestanden en mogen we  na een fooi rustig doorrijden!

De volgende dag staan Alirio ( ook Diaz genoemd hangt af of je de eerste of tweede naam neemt!!) en vriendin Sofia ons in het hotel op te wachten om mee de terugreis naar Caracas aan te vatten.
Het wordt zeker een geanimeerde terugreis want wij zowel als zij hebben veel te vertellen.
De batterijen zijn weer opgeladen, de doos met belevenissen en ervaringen weer een stukje voller en eerlijk gezegd... wij hebben het toch getroffen dat we dat allemaal mogen meemaken!

Ciudad Bolivar en Puerto Ordaz  vertonen een zekere  gelijkenis maar Puerto Ordaz is vooral het park van Cachamay... en daar bleven we heel lang hangen want we kregen maar niet genoeg van de schoonheid van de natuur en het rustgevend spel van vallend en stromend water..
We staarden er naar een adembenemend panorama.
Over een breedte van bijna éen km was het éen aaneenschakeling van watervallen met een  hoogte van 12 à 15m.
Terwijl we opgingen in de pracht van de natuur en het aanzwellend  geluid van vallend water, stelden we verwonderd vast dat na een uur  het water gestegen was en de watervallen geweldiger werden en breder.
We bleven er een paar uur hangen en hadden dat immense panorama voor ons alleen. Een overweldigend gevoel waarbij we alle twee stil werden en in mijn geval wil dat wat zeggen!!!!

.
Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Omdat het water maar bleef stijgen en we vreesden niet meer weg te geraken, besloten we nog een stukje verder te rijden richting San Felix.
Een onschuldig voorvalletje deed mijn fantasie even op hol slaan want plots werden we gevolgd door een kleine wagen.
Het was even zoeken om de weg naar San Felix te vinden en voor onze " volgers" blijkbaar ook. Maar er gebeurde gelukkig niets en we reden tot we niet meer verder konden.
Dan moesten  de ferry nemen om in San Felix te geraken want we waren aan de deltagebieden aangekomen.
Ons bezoekje aan San Felix stelde niet veel voor maar het stukje op de Orinoco des te meer.We stapten zelfs eens over in een ander bootje (!!!)  omdat we wilden zien hoe de visvangst werd binnengebracht.

Op ons watertripje kwamen we voorbij de habitat van de  Warao indianen die in  paalwoningen boven het water woonden. Woning is overigens een groot woord. De hutten bestaan uit een vlonder op palen en ook nog eens palen voor hangmatten en een dak van palmbladeren. Hier leeft een gehele familie in
                                

Klik op de foto's om te vergroten.

De Warao indianen worden ook wel eens " Boat People" genoemd omdat ze het grootste deel van hun leven doorbrengen in boten op de Orinoco.
Wat wij daar beleefden is moeilijk in woorden te vatten daarom laat ik jullie genieten- aan de hand van een selectie foto's - van  onze  adembenemende  ontdekkingen  van wat voor ons éen van de mooiste delen van Venezuela was: de Orinoco en omgeving....


Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Ciudad Bolivar is een stad in Venezuela ten Z van de oevers van de Orinoco rivier. Het is de hoofdstad van de staat Bolivar en kent een gemiddelde t° tussen 27° en 30° C.
De stad werd in 1595 gesticht door Antonio Berrio en heette eerst Santo Tomé de Guayana. Nadat de stad een paar keer “ verplaatst” werd, koos men in 1764 voor een plek waar de Orinoco tamelijk smal was. De stad kreeg dan de naam Santo Tomé de Guayana de la Angostura del Orinoco ( ofwel Santo Tomé van Guyana aan de nauwte van de Orinoco ).
Omdat die naam nogal lang was, werd hij ingekort tot Angostura. Op die plaats was de stad minder kwetsbaar voor piraten die de Orinoco afzakten op zoek naar goud en diamanten.
Die stad werd de plaats waar veel onafhankelijkheids veldslagen zich afspeelden om vrij te geraken van de Spanjaarden. Angustura werd daarom ook uitgeroepen tot interim hoofdstad van de nieuw gevormde republiek in 1818 onder leiding van Simon Bolivar.Vandaar dat de uiteindelijke naam van de stad veranderde in Ciudad Bolivar ter ere van die bewuste Simon Bolivar..
De economie van de regio is vooral gebaseerd op mijnbouw ( goud, diamant en bauxiet). Ook wordt bijna ¾ van de elektriciteit van Venezuela voorzien vanuit de regio van Ciudad Bolivar.

Ciudad Bolivar was ook de plaats waar de eerste krant van Venezuela geprint werd nl “ El correo del Orinoco”.

In het Bolivar museum( het witte gebouw) 
kan je de pers zien waarmee die eerst krant gedrukt werd.



In dit museum kregen we ook een zicht op het werk van " moderne "  Venezolaanse kunstenaars maar wat vooral onze aandacht trok waren pre-Colombiaanse kunstwerken en een paar rotstekeningen.  Het was een hele bedoening om stiekem een foto te maken spijtig dat ik jullie niet meer kan laten zien, maar ik zal ruimschoots compenseren als we op de orinoco zijn!!!!



zondag 13/02/'72

Onze medereizigers kwamen van Puerto Ordaz en wat we ervan gehoord hadden, loonde het zeker de moeite om zelf op ontdekking te gaan.
We vertrokken dan ook  vroeg en hadden onze pick nick meegenomen want we vermoedden dat we daar wel even zouden blijven hangen.
Puerto Ordaz werd genoemd naar de Spaanse ontdekkingsreiziger Diego de Ordaz. Ordaz kwam aan in 1531 op zoek naar goud. Terwijl hij op zoek was naar goud , botste hij op een gebied dat omwille van zijn ligging ook nog eens rijk was op veel andere gebieden. Pas in 1952 werd Puerto Ordaz opgericht als het hoofdkwartier van de Orinoco mijncompagnie ( belangrijk voor ijzer en aluminium.)
De stad viel veel positiever uit dan Ciudad Bolivar. Het was een mooi, rustig en voor de tijd modern stadje met verzorgde huizen, supermarkten en vooral prachtige fauna en flora.
Hier vloeien de twee grootste rivieren van Venezuela nl de Orinoco en de Caroni samen.. De rivierdelta is daarom precies een plantentuin als gevolg van de vruchtbare grond die er ontstaan is.
Van op een brug kregen we een perfect zicht op die samenvloeiing.
( klik op foto )
 

Zaterdag 12/2/'72

Om 6u15 vertrokken we voor onze 4daagse uitstap.
Eén van T's studenten wilde samen met zijn vriendin ook naar huis toe nl naar Puerto Ordaz dat nog voorbij Ciudad Bolivar ligt . We namen hen mee tot onze bestemming vandaar konden ze dan  per taxi verder naar huis toe.
We hadden gelukkig niet teveel verkeer want de weg lag er maar zo en zo bij. T en ik wisselden  af om te rijden zodat we ons beiden wat met onze medereizigers konden bezig houden.
We reden door een mooi maar verlaten landschap.
Hoe meer we onze bestemming naderen hoe meer "boorpompen " we zagen staan.



Zo werden we er nog eens aan herinnerd waarom er zoveel minder aandacht besteed werd aan toerisme als je het vergeleek met Mexico. De hoofdbron van inkomsten haalden ze hier uit aardolie!!
We reden even tot dicht bij zo'n pomp om te zien hoe die werkte. Er was niemand in de buurt te bespeuren en de pomp werkte niet op dat moment.

Wat ons vooral fascineerde waren de laatste kms (zo'n 1u 1/2 rijden).De weg was éen lange rechte baan  zonder ook maar éen bocht erin ..indrukwekkend.
Bij het binnenrijden van Ciudad Bolivar bleven we even staan om de mooie lange hangbrug over de Orinocorivier te bewonderen. Deze rivier is met zijn 2150 km de langste van Venezuela en is de derde langste van Zuid-Amerika. Vanaf de Mirador Angostura zien we de rivier en de Angostura brug (de enige brug over de Orinoco).



We hadden telefonisch gereserveerd in hotel Bolivar maar toen we eraan kwamen vielen ze uit de lucht... Alles was volzet!! Gelukkig wisten onze medereizigers nog een ander groot hotel liggen even buiten het centrum. Het was een hotel gelegen tegen de bergen en er was gelukkig nog plaats. We zegden adios tegen Diaz en Sofia en na de plakkende hitte was een douche meer dan welkom. Daarna besloten we terug naar het centrum te rijden om te genieten van de carnavalstoet.( klik op de foto )

De volgende weken gebeurde er niets  en toch veel..
Ik had al een tijdje last van oorpijn en toen het steeds erger werd , suggereerde T om toch maar naar een oorspecialist te gaan. Omdat hij het te druk had met zijn cursisten, moest ik alleen op zoek naar een kliniek en arts.
Op aanraden van een paar lokale buren had ik uiteindelijk een dokter gevonden maar reeds na het  eerste bezoekje wist ik al dat die " kwibus" mij nooit meer zou terug zien. Na 2 minuten had hij zijn diagnose al klaar: de oorpijn kwam van mijn neus en ik zou naar de kliniek moeten om mij neus te laten " schrapen".!! No way dat dit zou gebeuren , dan nog liever oorpijn!!!!
Ik ging dan nog maar eens op eigen houtje naar de apotheek en kreeg wat tegen de pijn. Veel helpen deed het niet maar het werd ook niet meer erger. Intussen had  T  naar zijn ouders getelefoneerd en alles uitgelegd. Die zouden contact opnemen met hun homeopaat en dan hoorden we het wel. Binnen de week had ik ( via de firma) de voorgeschreven kuur van die man en besloot ik voor het eerst in mijn leven mijn heil te zoeken in homeopathie. En... het hielp en zonder "schrapen" of opnames ben ik van die vervelende oorpijn afgeraakt.

Intussen had T wat problemen met een paar cursisten. Die vonden dat het stilaan tijd werd dat hun loon opgetrokken werd vermits ze meer en meer van de " materie" wisten. Maar zo werkt de firma niet. Ze zouden eerst in de praktijk moeten  bewijzen wat ze waard waren. Een paar " straffe" studenten besloten maar met hun kennis naar een andere firma te gaan die meer betaalde.. T had alle overredingskracht nodig om er toch een paar te overtuigen om te blijven.

Hij had die dag dan ook nog eens de brute pech dat zijn auto te dicht bij de hoek van de straat geparkeerd stond , dus toen hij op een middag naar huis wilde komen om te eten was de wagen " foetsjie".. Gelukkig waren er een paar van zijn mannen die met hem de nodige instanties afliepen zodat hij tegen 16u zijn wagen terug had maar zijn "beurs" was ook wat lichter geworden...

Intussen zijn we al  23/1/72.
Het was de eerste zondag dat we een zendamateur in de buurt vonden die bereid was om te proberen om in het weekend contact te leggen met België en zo met de familie.. We keken er al naar uit om de ouders te horen.

We zitten hier nu weer al 3 maanden. De eerste cursusgroep is klaar met de opleiding en T stelt voor om van de carnavalsdagen te profiteren om een 4 daags reisje te maken naar het zuiden . Eenmaal dat hij met de tweede groep cursisten start, kan hij niet zo gemakkelijk weg.

Onze keuze viel op Ciudad Bolivar .
De komende dagen dienden dan ook om zo snel mogelijk zo veel mogelijk info op de kop tikken voor ons tripje..Ik keek er echt al naar uit!!!

Zaterdag 1/1/72: Nieuwjaarsdag!

We stonden vroeg op en na een goed ontbijt vertrokken we  naar Cumana.

Cumana is éen van de eerste nederzettingen van Europese Franciscanen in Z Amerika.(1515) Omwille van de vele invallen van de inlandse bevolking werd de nederzetting dikwijls herbouwd. Het was uiteindelijk in 1521 dat, onder leiding van Gonzalo de Ocampo, de huidige stad onder de naam Cumana is ontstaan.
Cumana betekent in de taal van de indianen " vereniging van de rivier en de zee".
Eén van T 's studenten had gezegd dat dit wegstukje een aanrader was. Toen we bij Playa Colorada kwamen , konden we het niet nalaten om even pootje te baden. Het water was er heel helder, het strand had een oranje kleur en zoals jullie zien hadden we aangenaam gezelschap!!!



Het water was lauw en  we bleven er  zo'n 2 uur rondhangen maar moesten dan toch verder.
We reden nog maar eens door een enig landschap met  zicht op de zee (Caraibische) en de eilanden . Nu wisten we welke eilandjes we gezien hadden vanuit het vliegtuig toen we aankwamen.
Het weer werd vochtig heet. De mensen die we tegen kwamen liepen in bloot bovenlijf en de kinderen meestal in Adams of Eva's kostuum.. maar wij hielden het " netjes"!!!

In Cumana werden we getroffen door het stadsbeeld. Het leek er éen bouwwerf te zijn. Men spoot zand en grond op de moerassige gronden en daarop verschenen dan de betonnen geraamtes van huizen. Over enkele jaren zal deze stad een totaal ander uitzicht hebben!!
Ergens op een heuvel van de stad stond een kasteel en van daar uit had je een prachtig zicht op de ganse stad ( in aanbouw weliswaar) en de golf van Caraco die het schiereiland Araya scheidt van de rest van het vastenland.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Onze trip ging verder tot in Barcelona.
Daar trokken we nogal ogen op bij het zien van de stad. Er was 1 hotel en voor de rest niets!!! Zo'n kleine stad , we zagen er geen enkele winkel!!. Waar gingen de mensen hier inkopen???
We bleven dan ook in dat ene hotel slapen en hoopten maar dat het nog wat zou meevallen!!

Zondag 2/1/72

Vandaag zouden we uiteindelijk naar Puerto la Cruz  rijden en een bezoekje brengen aan Lecheria.
Dat is een dorpje dat op een zeearm gebouwd is. Het water was er vies en vuil en er  viel  niet veel te bezichtigen tenzij de vele koeien.... De naam zegt het zelf " leche= melk" dus... leg  zelf maar de link!!

.

We konden Puerto la Cruz niet verlaten zonder een paar foto's te trekken .. geniet dus maar mee van de markt en de tortillabakkerij en het kruis zelf waaraan de stad zijn naam dankte.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Van Isla Marguarita zou er deze keer niets in huis komen want het was tijd  om naar Caracas terug te rijden.
Even buiten Barcelona stond een soldaat te liften. Hij moest ook naar Caracas en we besloten hem mee te nemen.We hadden er een goede gids bij om wat uitleg over de streek te krijgen. Van hem vernamen we dat het " oerwoudachtig" gedeelte waar we langs kwamen een zeer vruchtbaar gebied was met veel landbouw. Men verbouwde er cacao en koffie.
Het was rond 15u30 toen we terug thuis kwamen. Ons wagentje had zijn maidentrip goed doorstaan en wij waren heel ontspannen na onze trip.
We besloten  nog even te gaan " Nieuwjaren" bij Jan en Nelly maar waren blij dat we ons daarna konden terugtrekken in ons  knus appartementje.

Vrijdag 31/12/'71.

Ik zei het al dat we de eindejaarsdagen  wilden doorbrengen in Puerto La Cruz.
We vertrekken rond 11u30 en omdat we maar een 400 km moeten rijden, besluiten we om het rustig aan te doen en te genieten.

We rijden voor het eerst door Petare.

Petare is een stad in Miranda, Caracas . De stad werd opgericht in 1621 onder de naam San Jose de Guanarito. De stad behoort tot de voorstad van Caracas als je hier al van een stad mag spreken. Het krioelt in de straten van verkopers en illegale verkopers die jou als je voorbij rijdt  kleren, eten, zelfs elektronische apparatuur willen aansmeren. Maar wat hier vooral opvalt is de armoede en de enorme dichtheid van de bevolking. We moeten maar een klein stukje door die buurt rijden en zijn dan ook opgelucht als we dat achter de rug hebben want echt veilig voelen we ons niet. Ik vraag me af hoe de mensen het hier volhouden en overleven..
. 
Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Wij zijn blij als we Petare kunnen verlaten en rijden  snel door naar

Puerto La Cruz:





Dit is een stad die ontstaan is met de komst van de Spanjaarden in Venezuela.
Aanvankelijk (1780) heette de plaats " De christelijke missie van Pozuelos" en had hoofdzakelijk Indianen als bevolking.
Op 9 april 1862 besloot een groep van zo'n 26 families van Margarita eiland zich in de Pozuelos baai te vestigen.
De " Virgen del Amparo ( maagd van Amparo) en de " Santa Cruz" (heilig kruis) werden in die tijd als de belangrijkste religieuze plaatsen van het dorp beschouwd.
Het is ook sedert die periode dat op 8 november de dag van de maagd van Amparo en op 3 mei de dag van het heilige kruis wordt gevierd .
In 1868 werd de eerste kerk gebouwd en van toen af aan veranderde men de naam van het dorp in Puerto de la Santa Cruz maar uiteindelijk na een tijd werd het gewoonweg Puerto la Cruz.

We reden al zo'n 100 km  door een bochtig berglandschap. Het was uitkijken geblazen want de weg lag er heel slecht bij. Het was dan ook even schrikken toen een overvol geladen wagen voor ons in éen van die diepe putten in de weg belandde en zijn band letterlijk opensprong. We dachten echt dat hij de diepte zou induiken en wisten nog op tijd af te remmen. Na wat oponthoud konden  we verder om na zo'n 2u rijden even langs de weg te gaan staan voor een pick nick. We hadden een enig plekje gevonden met langs beide kanten bos . De geluiden die daar uit kwamen, leken precies op oerwoudgeluiden. Het was er zalig! en toch een beetje beangstigend! Maar we konden er niet blijven zitten en trokken verder de berg over.
Af en toe werden we tegengehouden door mandarijn- of appelsienverkopertjes. Die kereltjes verkochten hun waren tegen een spotprijs in vergelijking met Caracas. Onze achterbank lag binnen de kortste keer vol met heerlijk ruikend fruit.
Even na 16u kwamen we aan in Puerto La Cruz. We reden meteen naar het strand dat er zo rustig en verlaten bij lag evenals de stad trouwens. Blijkbaar waren er minder toeristen met die speciale dagen.
We informeerden eerst wat de overtocht met de Ferry naar Isla Marguarita kostte. Het viel echt mee en we zouden zien of het kon ingepland worden éen van de dagen..
Ons oudejaarsavond feest was een lange romantische wandeling langs het strand ...We waren de enige strandgenieters.... meer moest het echt niet zijn!!

Op de slideshow zien jullie een stuk van ons traject. .

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Dinsdag14/12/'71

Ik maak een sprong in de tijd want er valt niets speciaals te vertellen
Omdat T hier 6 maanden opleiding moet geven, heeft hij na de werkuren nog heel wat tijd nodig om schema's enz te bekijken en éen en ander voor te bereiden tegen de volgende dag.
Daardoor komt het meeste geloop voor nog hangende administratieve zaken  op mijn schouders terecht.
Dat moet allemaal per taxi of met openbaar vervoer gebeuren. Vermits we niet in het centrum van de stad wonen, is dat soms een groot probleem. T had ook al ondervonden dat het niet zo eenvoudig was om naar het werk te gaan en terug!. We besluiten dan maar om uit te kijken naar een tweedehandse auto, dat zou heel veel tijd besparen voor T en in geval van nood kan ik hem wel even naar het werk voeren... alleen ik ben niet zo'n " crack" in het herkennen van wegen. Het wordt dus een tijdje " stressen" als die auto er eenmaal is.!!

Het grote voordeel van ons appartement is dat er een zwembad bij hoort. Daar maak ik dagelijks gretig gebruik van en zo krijg ik stilaan mijn zuiders kleurtje terug...( T ziet er eerder uit als een kreeft als hij gaat zwemmen wat bij menig lokale bewoner een glimlach tovert!!!)

Op donderdag 23/12 hebben we ons wagentje. Het komt goed uit want vanaf morgen verdubbelen de taxitarieven. Dat blijkt hier elk jaar zo de gewoonte te zijn , kwestie van zo een 13e maand te verdienen!!

Vrijdag 24/12 '71

Het wordt onze tweede Kerst in het buitenland maar wat een verschil met Mexico.
We zouden met onze vrienden en hun 2 kinderen samen Kerst vieren, dus was het aan de dames om inkopen te doen en voor alles te zorgen.
Het eerste wat ons opvalt, is dat er in Caracas op Kerst heel wat vuurwerk afgeschoten wordt. Het zijn geen kleine bommetjes of vuurpijlen maar wel  echte knallers die een prachtig kleurenspel geven!  Het is  hier dus  " België avant la lettre".

T had in zijn weinige " vrije tijd"  een paar klankboxen in mekaar gestoken om wat extra decibels  aan onze muziek te geven. Niet dat je die hier niet kan kopen maar we wilden ze integreren in onze woonkamer vandaar... Die boxen nemen we dan ook eventjes mee naar de vrienden want we willen qua " lawaai"  niet onderdoen voor  de Venezolanen!!!
Het werd een gezellige hoewel niet al te stille Heilige Nacht..Het deed wel beetje pijn  dat we de dag ervoor niet op het trouwfeest van T's jongste zus aanwezig waren! Dat is dan de keerzijde van de medaille.....Maar zijn ouders hebben ons veel foto's beloofd! ....We kijken er al naar uit.

Nu we ons wagentje hebben ,kunnen we ook wat meer van de omgeving verkennen en ... op zoek gaan naar een autocinema. Daar zijn er heel wat van in Caracas en .. we zo kunnen we in de toekomst veel films gaan zien als er tijd voor is!!!!

Vermits we mobiel zijn, denken we eraan om de eindejaarsdagen op reis door te brengen. Onze keuze valt op Puerto La Cruz. op zo'n 400 km van Caracas. We hebben de tijd om het rustig aan te doen en meteen eens een goed beeld van Caracas en omgeving te krijgen.
Eventjes tijd om er samen tussenuit te zijn is welkom.
Ik wist al van Mexico dat ik veel tijd alleen zou doorbrengen en ook dat T voor bepaalde zaken volledig op mij rekende. Mijn jaren kostschool hadden dan toch zin gehad... daar had ik ook moeten leren om de heimwee een plaats te geven en mijn plan te trekken. Maar dat neemt niet weg dat er steeds periodes blijven dat ik het moeilijk heb met de keuze die ik indertijd maakte toen ik ja zei tegen T en mee trok naar het buitenland!!....Nooit gedacht dat je soms zo alleen kan zijn tussen zoveel mensen en dat niettegenstaande die ene persoon voor wie je zo " unconditional" gekozen hebt...Ik heb gewoon te weinig om handen !!
Daar moet dringend wat aan gedaan worden!!

De twee opvallende, vrijwel even heldere sterren die rond middernacht hoog in het zuiden schitteren, zijn Castor en Pollux.

Sinds de oudheid worden ze beschouwd als de hemelse tweeling, zonen van Leda en Zeus.Volgens de legende beloonde Zeus hen voor hun onderlinge trouw door ze als sterren aan de hemel te plaatsen.

Castor, de meest noordelijke ( bovenste) van de twee is zelf een zesling, maar dat is met het blote oog niet te zien. Castor ziet eruit als een eenvoudige ster, maar is in werkelijkheid een " familie" van 6 om elkaar wentelende sterren.

Pollux is een gewone, enkelvoudige ster die 10 keer groter is en 30 keer meer licht uitstraalt dan de zon.

Castor en Pollux vormen de beide hoofden van het sterrenbeeld Tweelingen.
Deze hemelstreek ligt aan de rand van de Melkweg. Alleen op donkere, maanloze nachten en ver van storend stadslicht kan men de Melkweg zien als een vlokkige, zilverwitte band aan de hemel. In een verrekijker lost het zwakke licht op in miljoenen sterren.

Als jullie het niet te koud hebben... ga maar eens op zoek!!


"De dag zal nooit de nacht geloven, dat er sterren bestaan." :
 ( Hans Kudszus)

Morgen vliegen we weer naar Venezuela!

Het was een heel prettig weekend en groot en klein hebben volop genoten. Het was hier geen seconde stil want kleinzoon 1 is nogal flink van de tongriem gesneden en het is een openbaring wat er allemaal door zo'n kinderhoofdje gaat...
De batterijen zijn weer opgeladen en aan de andere kant plat ... We kunnen  weer verder.

Intussen  beginnen de dagen al te lengen en stilaan zal het voorjaar ontwaken.

Vandaag  is  het ook 2/2 en dan vieren we Lichtmis.



Hoe kwam men  aan het woord Lichtmis?

In de bijbel staat dat 40 dagen na de geboorte van Jezus, Maria volgens Joodse gewoonte een zuiveringsritueel moest ondergaan en dat men het kind in de tempel moest wijden.
Maar we kennen Lichtmis ook als de dag dat er kaarsen worden gewijd en er vroeger een kaarsjesprocessie werd gehouden .

Het kaarsenritueel ter gelegenheid van Lichtmis gaat terug tot de 10e eeuw en werd pas in de 12e eeuw door Rome overgenomen. Kerkgangers namen gewijde kaarsen mee naar huis ter berscherming tegen onheil en tegenspoed. Men ging ervan uit dat de Lichtmiskaarsen een geneeskundige kracht bezaten.

Zelfs al bij de Kelten werd 2 februari gevierd onder de naam "Imbolc" wat verse melk betekent en verwijst naar het moment waarop de lammeren worden geboren. Bij dat feest werden ook kaarsen gebruikt, waarmee het lengen van de dagen werd voorgesteld.

Maar voor de meesten is Lichtmis de dag waarop in heel Europa traditioneel pannenkoeken gebakken worden.
In veel talen bestaat het volgende gezegde:

" Er is geen vrouwtje nog zo arm, of ze maakt haar panneke warm "

Ik vond bronnen uit Zwitserland, Frankrijk, Groot Brittannië...waar die traditie bestond/bestaat.
De ronde vorm van de pannenkoek zou verband houden met de ronde vorm van de zon, die vanaf nu immers duidelijk meer kracht gaat krijgen. In sommige streken van Frankrijk wordt in plaats van pannenkoeken een soort ronde beignets gebakken en in Spanje zijn de beignets van uienschijven.
Een oud Frans gebruik zou erin bestaan dat de eerste pannenkoek die op 2 februari werd gebakken, werd opgegooid terwijl men een geldstuk vasthield. Daarna wikkelde men de koek rond de munt en dat pakje werd dan in  processie door het hele huis gedragen en tenslotte door het oudste lid van het gezin bovenop de kast gelegd. Die hoogst bijzondere pannenkoek zou niet beschimmelen ( misschien omdat de muizen er mee weg waren voor die kans bestond ). De munt van die pannenkoek werd dan bestemd voor de eerste arme die het volgende jaar het huis zou passeren.
Zo werd Lichtmis beschouwd als een geluksbrenger .

Maar voor ons was pannenkoeken bakken op Lichtmis een totaal ander feest. In hoeverre die traditie nog wordt onderhouden door de andere familieleden weet ik niet maar dit vrouwtje hier bakt als naar gewoonte altijd pannenkoeken op Lichtmis.
Ons ma bakte verse pannenkoeken, geen pakje klaargemaakte uit de supermarkt die alleen maar moeten opgewarmd worden. Neen, ons ma maakte zelf het beslag en dan stond die grote kom te rijzen en bleven wij in de buurt tot het festijn begon. De keuken was dan meestal vervuld van zalige geuren, gelach en gebabbel.
Wat rook het toen heerlijk. De bruine suiker en de donkere siroop stonden al op de tafel klaar om op die lekkere, verse pannenkoeken te smeren. We verorberden het ene koekje na het anderen. De stroop liep langs onze vinger, we likten onze lippen af en aten ons buikje rond. Wat was dat heerlijk in die gezellig verwarmde keuken.
De pannenkoeken werden niet in de pan gebakken maar lagen lekker naast elkaar te bruinen op een " Leuvense " stoof...
Weet je wat er nog het zaligste was ?? We moesten op die pannenkoekendag niet verplicht een mes en vork gebruiken. Neen we rolden de royaal bestrooide koek op tot een grote rol en  haphap... zo maar uit het vuistje!!
Pure nostalgie.

Daarom  zet ik die traditie voort en bak ik mijn pannenkoeken ook uit gistdeeg en mijn ventje heeft van dikke innox een grote bakplaat gemaakt die op elektriciteit werkt . Zo kan ik  in éen keer 6 pannenkoeken bakken en als iedereen er is dan is dat nodig want dan schuift de stapel hoor!!

Hoe lang zal die traditie nog bestaan ?
Mens, wat zou ik graag hebben dat ons ma er heel eventjes bij was want zij heeft ons die gezellige gewoonte doorgegeven!!
Heb je zin? Schuif maar bij!

Gisteren na school, hebben we kleindochtertje 1 mee genomen. Ze wilde absoluut nog eens logeren bij oma en opa. Broer wilde natuurlijk ook mee maar omdat hij op zaterdagvoormiddag tennisles heeft, brengt de zoon hem pas tegen de middag, dan rest ons toch nog tot zondagavond om te genieten van onze twee schatten.
We waren amper 2 uurtjes thuis of broer belde reeds op om te horen  of zijn zus het niet erg vond dat hij pas morgenmiddag hier zou zijn en of ze hem niet teveel miste!!! Als er hier al iemand is die iemand mist , dan is het wel kleinzoon die zijn zus mist!!!.
Ja, bij de zoon is het twee per twee. De tweeling vormen een stel en de twee oudsten het andere ploegje... Het is vertederend te zien hoe ze aan mekaar hangen... Hopelijk is het over 20 j ook nog zo..
Na het voorleesritueel en het slaapliedje gisterenavond (!!!) zag ik toch eventjes dat de oogjes hier blonken... Raar hé, ze zagen je de oren van de kop om mee te komen maar toch willen ze ook bij mekaar zijn.
We zullen dus de komende 2 dagen volop genieten en Venezuela zal heel eventjes blijven  liggen...

 Ik kan onmogelijk over Venezuela schrijven zonder niet even stil te staan bij zijn grondslaglegger Simon Bolivar. Zijn standbeeld staat dan ook heel opvallend in het centrum van de stad, de lokale munt is de bolivar en zelfs een stad in het zuiden is naar Bolivar genoemd. Bolivar is Venezuela zoals de Inca's Peru zijn.....Telkens twee begrippen maar onafscheidelijk met elkaar verbonden.

Daarom even ter info iets over die man:!

Simon Bolivar (1783-1830) was een van de grootste generaals van Z Amerika.
Door zijn overwinningen op de Spanjaarden werden Bolivia, Colombia, Equador, Peru en Venezuela onafhankelijk. Daarom wordt hij ook wel eens “ El Liberator” ( de bevrijder”)  genoemd of “ De George Washington van Zuid Amerika”.

Bolivar is geboren in Caracas op  24 Juli 1783. Zijn ouders stierven toen hij nog een kind was en van hen erfde hij een fortuin. Als jongeling zwierf hij door Europa. Toen hij naar Venezuela terugkeerde, sloot hij zich aan bij een groep patriotten die in 1810 Caracas in beslag namen en van Spanje de onafhankelijkheid opeisten
Daarna ging hij naar Groot Brittannië op zoek naar hulp maar kreeg enkel de belofte van neutraliteit. Toen hij terugkeerde naar Caracas nam hij de leiding over van een patriotistisch leger en heroverde in 1813 Caracas van de Spanjaarden.
Maar de Spanjaarden dwongen hem Venezuela te verlaten. Hij vluchtte naar New Granada ( nu Colombia) dat ook in oorlog was met Spanje. Daar nam hij de leiding van een Colombiaanse macht maar tekort aan mannen en voorraad dwongen hem weer te vluchten, nu naar Jamaica. Van daaruit keerde hij in 1816 met een leger terug naar Venezuela en nam Angostra ( nu Ciudad Bolivar) in.
Hij werd daar een echte dictator.

Van daaruit zal hij in 1819 na de bevrijding van Colombia ( nu Equador, Panama en Venezuela) de eerste president van dat gebied worden.
Hij verpletterde het Spaanse leger in Carabobo in Venezuela in 1821.
In 1822 werd hij dictator van Peru.

Ter ere van Bolivar werd het noorden van Peru als een afzonderlijke staat uitgeroepen onder de naam Bolivia.
De grondwet die hij uittekende voor Bolivia is éen van zijn belangrijkste politieke verklaringen en heeft een enorme impact gehad op de Z Amerikaanse regio van toen. .

Deze info heeft mij eventjes weer weggetrokken van mijn dagboek.
We kregen  nog steeds geen nieuws  van het thuisfront  en ik voel de "spleen" stilaan opkomen zeker als  mijn ventje dan ook nog eens  weg is of tot 's avonds laat met zijn neus in de schema's zit. .
Ons appartementje valt dan weer reuze mee maar ligt toch wat verder van het centrum dan ik dacht . Ik was vergeten dat het openbaar vervoer in Zuid Amerika soms kan tegenvallen.
De bussen zijn hier wel proper maar... overladen en ik "haat" het om bij zo'n hitte "gesandwiched " te worden!!!

Mocht ik na ons bezoek aan CT twijfelen of we in Zuid Amerika zitten.. dan ben ik het intussen  zeker dat we wel degelijk daar zitten. Alles duurt hier de nodige tijd en loopt verkeerd als het kan verkeerd lopen .....
Eerst komen de mannen van de gasaansluiting maar blijkt dat ze ons order niet bij hebben. Dat is dan nog een dag langer " koud" eten presenteren aan mijn ventje....De elektriciteit werkt in het woongedeelte maar niet in de keuken en juist daar is het heet en kan ik de " ventilatie" niet opzetten!!!...Twee dagen lieten ze ons wachten.... De meubelen werden natuurlijk een dag later dan gevraagd geleverd en daar zat ik dan op de blote grond te wachten zonder ook maar éen moment het appartement te kunnen verlaten....
T vindt niet direct de geschikte locatie voor zijn cursus en is dus een ganse dag op " zwier" zodat het geloop naar al de instanties voor mij is. Mijn Spaans is nu al wel behoorlijk maar al die technische termen zijn toch nog een probleem. Gelukkig is Nelly er om mij overal naar toe te voeren want anders geraak ik op éen dag nergens.. Alleen aan haar Spaans heb ik niets ( ) en dat zorgt toch nog voor de nodige hilariteit...En de postbode heeft Venezuela of ons adres nog niet gevonden, vrees ik want nog steeds geen nieuws van het thuisfront...En om de cirkel rond te maken heb ik al eens de verkeerde halte genomen om af te stappen en dan maar zien dat ik weer " thuis" geraakt in een stad waar ik geen enkele straat of voorstad of locatie ken tenzij " Jardin Tiuna, Calle la Guarita por favor señor..."
Maar daarover wil ik het niet nu niet meer hebben. Ik weet zo stilaan dat alles wel op zijn pootjes komt met veel geduld en mañanas....dus ik neem jullie terug mee op " trot"....

Zondag 7- 11- '71
Vandaag zouden we samen met René en Maria naar Mariposa gaan dat bij Potrerito hoort en daar een bezoekje brengen aan een glasblazerij ..

Bruno Ava kwam vanuit Italië naar Venezuela op zoek naar nieuwe horizonten. Hij huwde met een Italiaanse die in Venezuela woonde en omdat het in de bergen kouder is, bouwde hij  er in 1957 zijn glasfabriek .
Hij startte daar Icet Arte Murano samen met  een 12tal Venetiaanse vakmannen . Ze blazen  er vooral artistiek glas - en kristalwerk.

Het loonde de moeite om er naar toe te rijden niet alleen voor de natuur maar ook om de handigheid van die mannen te bewonderen.
We kochten er een vaas + bijpassende asbak, een eerste souvenir uit Venezuela en meteen een cadeau voor onze tweede huwelijksverjaardag morgen.
Op de slideshow zien jullie het gebouw waar de glasbalazerij gevestigd was ( in de vorm van een kerk) en enkele vb van hun kunst.
Go to ImageShack® to Create your own Slideshow


Op onze trip werden we  geconfronteerd met de andere kant van Caracas. Leek de stad op een grote Europese metropool, de buitenkant van Caracas geeft een totaal ander beeld van Venezuela.

Het was mij al opgevallen toen we de mooie , propere vlieghaven Maiquetia verlieten dat de noorderlijke kust bezaaid was met barrio’s. Ze zijn  het kloppend hart van Caracas, waar mensen dagelijks vechten voor hun bestaan.. De huizen zijn meestal gebouwd uit platen, plastiek en in het beste geval roodbruine stenen of cement en bedekt met metalen of tinnen platen.Velen hebben geen water of elektriciteit. Soms zegt men: " Ze leven als haringen in een ton",.. wel hier zou dat gezegde goed van pas komen!!
De huizen zijn gebouwd op de heuvels aan de rand van de stad. Ze worden ook wel de informele stad genoemd. Het ontbreekt er meestal aan voorzieningen en infrastructuur.

Omdat dit het eerste is dat je ziet als je de luchthaven verlaat - met uitzondering van de fluweel groene bergen die je moet oversteken, wil je de stad Caracas bereiken-  geven de barrio’s een eerste beangstigend indruk dat Caracas wel uiterst arm en gevaarlijk moet zijn. De verwondering is dan ook groot als je de eigenlijke stad Caracas ziet!.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Gisteren vertelde ik jullie dat we een bezoekje brachten aan Colonia Tovar. We zijn er later nog een paar keer naartoe geweest, alleen en ook met de ouders van T toen ze hier op bezoek waren na de geboorte van de zoon. Daarom maak ik een samenvatting van al die trips naar dat typische dorpje.

Wat is Colonia Tovar?

Het is een heel verrassende en onverwachte plaats in Venezuela. Het is een typisch Duits dorpje dat doet denken aan het Duitse “ Schwarzwald”. Het ligt zo’n 60 km ten W. van Caracas, verborgen in de bergen van de staat Aragua, op zo'n 2000 m boven zeeniveau. Daardoor kent het een heel typisch klimaat met een gemiddelde temperatuur van 16° C.
De hoge ligging zorgt voor spectaculaire landschappen en zichten.

Hoe is colonia Tovar ontstaan?

In 1843 kwamen een groep immigranten, 145 mannen, 96 vrouwen en 117 kinderen van de Duitse steden Wyhl, Edingen en Oberbergen over de Atlantische oceaan naar Venezuela als deel van een kolonisatiepackt dat opgezet was door Agustin Codazzi. Het was op vraag van de Venezolaanse regering dat die immigratie gebeurde om het tekort aan arbeid, dat ontstaan was door de onafhankelijkheidssoorlog, op te vullen en zo de economie terug een zetje te geven.
Tijdens de overtocht stierven 70 mensen aan “ smallpox”.
Toen ze aanmeerden in La Guaria hield de Venezolaanse regering  hen 40 dagen aan boord in quarantaine. Daarna lieten ze hen aan land komen zonder enige steun. Daarom trokken de eerste immigranten de bergen in naar het stuk land dat Codazzi voor hen gekozen had en zetten ze er  een kopie van hun eigen land neer.

Juist omdat het dorp zo'n 100 j  lang afgesloten bleef van de buitenwereld, waren de bewoners in staat om  hun eigen typische gewoonten en tradities jarenlang in stand te houden. Zo behielden ze bv hun eigen taal ( een dialect uit Baden) hun eet - en drinkgewoontes, hun kledij en hun typische dansen.
Dat is niet het enige restant van hun afkomst. Ook hun gebouwen zijn typisch Duits met die steil afhellende daken, een noodzaak in het thuisland om de sneeuw van de daken te houden maar natuurlijk helemaal niet nodig hier in de tropen waar sneeuwval niet bestond. Het houtwerk en de felle kleuren geven ook dat typisch Duitse accent aan het dorp.
Men vraagt zich nog steeds af of de eerste Duitsers die typische bouwstijl toepasten uit pure nostalgie of omdat het de enige  manier van bouwen was die ze kenden?.

Het duurde tot 1940 vooraleer het Spaans geïntroduceerd werd in Colonia Tovar.

Ik zei reeds dat het dorp van een uitzonderlijk klimaat geniet. Overdag is het fris, zo'n 16° C omwille van zijn hoogteligging. Dat uitzonderlijk klimaat voor Venezuela zorgt ervoor dat hier veel typisch Europese gewassen kunnen geoogst worden.We kochten daarom heerlijke aardbeien... een onverwacht"snoepje" hier in de tropen....
De straten in CT zijn steil maar ze geven een uniek zicht op de omgeving.

Op de Plaza Municipal staat de oude kerk in een replica van een Duitse kerk.
Achter de kerk staat nog steeds de eerste molen die in het dorp gebouwd werd.
Maar wat zeker het bezoeken waard is , is het museum.
Het werd opgericht door Professor Nestor Rojas en daarin wordt voor een groot stuk de geschiedenis van het ontstaan en de evolutie van CT uitgebeeld.

Op de slideshow zien jullie in volgorde:
De eerste kerk in die typische Duitse stijl; de eerste molen waarmee in de kolonie koffie gemalen werd; het museumgebouw; overblijfselen uit de eerste kapel in CT; de oorspronkelijke gebruiksvoorwerpen van een smid in die koloniale tijd; een archeologische tekening van de eerste bewoners uit die zone en daarna drie zichten op de omgeving met o.a een zicht op het kerkhof ( in de verte).
Dit is een kleine greep uit wat we daar allemaal konden bewonderen. Niets dus dat ons eraan doet denken dat we tussen Z Amerikanen leven want we vinden er geen enkel restant van de indiaanse cultuur!
Dat bewijst nog maar eens te meer dat we hier met een unicum te maken hebben in die  tropische omgeving.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Donderdag 28-10-'71
Om 9.30 stond de verantwoordelijke( René) al aan ons hotel om eerst met T naar het kantoor te gaan en daarna zouden we samen op zoek gaan  naar een appartement.
Terwijl de mannen weg waren , had ik de gelegenheid om even de buurt rond het hotel te verkennen. Wat een heksenketel!!! Het stond voor mij nu al vast dat ik niet in het centrum van de stad wilde wonen. Ik ben een buitenkind en heb graag wat ruimte en rust rondom mij en zoals het er hier aan toegaat.... Ik zou mij in die drukte doodongelukkig voelen. Voor T maakt het niet zoveel verschil uit, hij zal toch niet veel thuis zijn !!!!!! Zijn voorwaarden zijn dat het moet bereikbaar zijn met openbaar vervoer en niet te ver afgelegen van alles! !
We brachten René hiervan op de hoogte, hij had een paar adressen genoteerd die binnen ons budget lagen.
Diezelfde dag nog  vonden we een knus  appartement met twee slaapkamers in het gebouw " Jardin Tiuna" . Het was wel onbemeubeld maar er viel iets gezelligs van te maken.
Wat bij mij vooral de doorslag gaf was de nabijheid van een supermarkt  ( 5 min wandelen ),de autobus halte die op zo'n 100 m lag en de mooie, rustige  buurt. Het gebouw was behoorlijk nieuw had een mooie binnentuin en ..er was een gemeenschappelijk zwembad! Wat een luxe!!!
Het contract werd getekend en we spraken af dat wij,de vrouwen, de volgende dag de nodige aankopen  ( huisgerief)  en de boodschappen zouden doen.Voor we gingen slapen waagden we ons nog aan een wandeling in de buurt van het hotel. De auto's leken in een betere toestand dan in Mexico maar het verkeer leek hier een probleem.
Het viel ons dat er dat er in Caracas zoveel Spanjaarden, Italianen en kleurlingen rondliepen en dat de meesten ervan taxichauffeur waren...
Maar ik heb het al gezegd  en de toekomst bevestigde die eerste vaststelling, Caracas was een smeltkroes van volkeren.

Vrijdag 29- 10- '71
T. was al vroeg vertrokken zodat ik nog de tijd had om een paar brieven te schrijven vooraleer mijn " shopgenote  Maria " eraan kwam. Hij moest op zoek gaan naar een leslokaal voor zo'n 35 man. Afwachten of dat even vlot zou verlopen als met ons appartement!!!
Wij waren het derde Belgische koppel dat voor de firma in Venezuela verbleef. Er was  T 's rechtstreekse baas René en vrouw en de coördinator van het project met vrouw ( Jan en Nelly, rasechte Westvlamingen!!!!) en hun twee zoontjes. .
Jan en Nelly waren maar een 8 tal jaar ouder dan wij en meteen klikte het tussen ons 4. We zouden er in de toekomst nieuwe vrienden bij hebben.

Wat mij hier intussen opviel ,was dat autorijden hier zijn eigen leven leidde.... Signalisaties werden vervangen door arm en handgebaren en je kon die maar beter in het oog houden want rode lichten beletten niemand om door te rijden , de arm wel!!!!!
Daarnaast waren de hoofdwegen wel uiterst verzorgd en kende Caracas een hypermodern wegennet. We zagen dat er werken aan de gang waren om boven de bestaande autostrades  een extra baan aan te leggen en op bepaalde plaatsen zelfs 3 boven elkaar. De betonen palen daarvoor rezen hier en daar al uit de grond. De verkeerswisselaars bestonden al uit 2 autostrades boven elkaar...
We hebben op termijn die werken zijn evolueren maar vertrokken een paar maanden te vroeg om er ook over te rijden. Maar nu loop ik al vooruit op de tijd.

Zaterdag 30-10- '71

In de voormiddag kochten we de nodige meubelen  regelden we de gas en elektriciteitsaansluiting en alles wat er bij het intrekken in een appartement komt zien.  De hitte waren we al snel gewoon alleen het hoogte verschil met België ( 800m) vroeg een kleine aanpassing, vandaar dat we 's avonds bekaf waren!

Zondag 31- 10- '71
Om 10u kwamen René en vrouw ons ophalen om samen een uitstap te doen even buiten de stad.
We reden naar " Colonia Tovar"; een typisch Duits dorpje op 60 km buiten de hoofdstad.



Het lag in de bergen op zo'n' 2000 m hoogte en van daaruit hadden we een enig zicht !!! De ingang van het dorp moest door een soort "arc", zie foto


>
De bergflanken waren prachtig begroeid en het rook er heerlijk, wat een verschil met Caracas waar de benzinegeur niet uit de lucht was!






Colonia Tovar was een Duitse kolonie waar naast de eigen taal en klederdracht niets spectaculairs te beleven viel.

Er waren nog een paar voorbeelden van de eerste rudimentaire huizen. Die werden na een tijd vervangen door  typische Duitse huizen.






We bezochten het kerkje en een klein museum en slenterden langs de vele toeristenwinkeltjes.
Het tochtje werd abrupt afgebroken door een plensbui. Het water kwam in bakken naar beneden en dat maakte de afdaling met de auto redelijk gevaarlijk.
Toen we terug de stad naderden , moesten we rechtsomkeer maken want de straten waren overstroomd met modder en water....