Ik weet dat dit de categorie dagboek en bedenkingen is maar.. Vandaag zeg ik het toch nog eens met bloemen ipv met woorden maar nu vanuit het hart van de bloem.
Een Nederlandse vriendin is echt een fotofreakske maar dan in de goede zin van het woord en wat meer is.. ze geeft graag haar kennis door en ik sta er helemaal voor open dus op haar aanraden heb ik de recente bloemen hier even vanuit een nadere hoek benaderd en er valt echt iets te lezen in elk bloemenhart!
Alleen stond er wat teveel wind maar ja... ik kon niet wachten!! Als de "juf" langskomt zal ze zeker nog een paar tips hebben …Maar tot dan …Geniet mee en sta even verwonderd van de pracht van de natuur!
Gisteren werd ik door de kids in de bloemetjes gezet. Ze hebben beiden blijkbaar -qua tint - dezelfde voorkeur gehad, haha! Ik wil nog lang van die pracht genieten. Hoe kan dat beter dan met een foto ? Bedankt schatten!
Vandaag verwent men alle moeders
en dat is ook verdiend.
Maar toch wil ik even denken
en ook wat aandacht schenken
aan alle vrouwen zonder kinderen.
Dat mag ons niet verhinderen
ook zij hadden moeder kunnen zijn …even goed.
Het zit in iedere vrouw haar aders en haar bloed
Alleen het lot heeft het zo bepaald
dat ze het moederschap niet hebben gehaald.
Ook diegene die terug hebben moeten geven
een ongeboren leven. Voor hen doet het extra pijn om kinderloos een moeder te zijn.
Ook moeders die door overmacht
hun kind ten grave hebben gebracht.
Daarom wil ik even zeggen:
Ik wil voor jullie ook een bloempje leggen
.
René De Clercq schreef jaren geleden een mooie gedichtje. Emiel Hullebroeck zette het op muziek. Kennen jullie dat nog? Daar ben ik deze morgen mee opgestaan!!....Een mens zijn geheugen is ondoorgrondbaar!
Wie zal er ons kindeke douwen
en doet het zijn moederke niet?
Wie zal er zijn dekentjes vouwen,
dat 't schaars door een holleke ziet?
Kleine, kleine
moederke alleen,
douw-douw-douwderideine, kleine, kleine
moederke alleen
kan van uw wiegske niet scheên.
Wie zal naar ons kindeke kijken,
dien bleuzenden stouten kapoen?
Wie zal er zijn hemdekes strijken, zijn haarken in krullekes doen?
Kleine, kleine
moederke alleen, douw-douw-douwderideine, kleine, kleine
moederke alleen
kan van uw wiegske niet scheên.
Wie zou voor ons kindeke derven haar laatste kruimelke brood?
Wie zou er, wie zou er voor sterven, en lachen op kind en op dood? Kleine, kleine
moederke alleen, douw-douw-douwderideine,
kleine, kleine
moederke alleen
kan van uw wiegske niet scheên.
We hadden vorige week West Vlaamse vrienden op bezoek en dan komt mijn moedertaaltje weer boven. Daarom kan ik het niet laten om jullie mee te laten genieten! Zalig toch die lokale dialecten, ze zouden nooit mogen verdwijnen! Mijn Antwerpse vrienden zullen weer fronsen...
- Zet j' een zaete en smoord een puupe
- De pootn van zien gat loopn - Een bescheetn kommissie
- Een twien bien buk doen
- Ge kunt ze deur 't gotegat trekkn
- Jis in z'n gat gebeetn - Joen bottn oafdraaien up twerk - Drachtre smietn me joen kloefen
- Jee deen laatn vliegen
- Jeetre me zien klakke noa gesmeetn
- Mienne merlaan skufelt
- Ne piloarebietre - Ne tootetrekkre
- Tegaere ang met aekn en oogn
- Trint mollejoeng
- Van zien geld klapn lik ne boer van zien kleene pattatjes
- Kzint zo moe lik koede keirre pap
- Ip elk potje past een ulleke
- Tis een ruute druut tuus en oat rint rinne ter in
- Tis tiet tat tuut è
Misschien vijgen na Pasen of na Hemelvaart want dat was wat we gisteren herdachten, maar toch wil ik dit logje plaatsen...
Op de herdenking van de dag dat Onze Lieve Heer naar hogere sferen verhuisde(!)…. blijf ik liever met beide voeten op de grond staan. Ik lig hier met de krant van gisteren voor mij ( die ook voor vandaag geldt) en wat ik zoal te lezen krijg, brengt me zeker niet in de nodig euforie om te gaan “ zweven”….
Ik geef even enkele hoofdtitels.
“ Zes keer dodelijk dosis gif” .. (Wetteren) “ Na de chaos nu de angst”.
“ Man die vrouw doodschoot ontsnapt aan proces”
“ Blowen bij “ Manneke Paul” VTM riskeert vervolging
“ Moordende ravage in verboden afdaling”..( veertigtonner in Spa)
“ "Kinderen stappen zelf naar Child Focus” ( meldingen misbruik gestegen)
“Vriendelijke Microsoft-medewerkers blijken gehaaide oplichters en laten nietsvermoedende Belgen honderden euro’s betalen”
“Na 10 jaar bevrijd uit horrohuis” “ Jonge Nadja sterft terwijl ze naar school fiets”..
Moet ik nog verder gaan?
En vanaf hier wil ik gaan zoeken naar opbeurende berichten. Steeds negatieve berichtgeving, om gek van te worden, ik wil ook wel eens iets leuk horen! Ach ja.. ergens tussen de schreeuwende titels vond ik toch nog een sprankeltje goed nieuws.
“Via facebook kon vader fatsoenlijk afscheid nemen voor hij euthanasie liet toepassen”
, dat vind ik positief! “ Mijn medicamentjes zijn goedgekeurd”… (Goed nieuws voor Victor maar wat met zoveel anderen?)
“ Heb respect voor diegenen die zich inzetten bij een catastrofe” veel meer vond ik niet en toch blijft een mens zijn krant lezen.
Zijn we dan masochisten die onszelf dagelijks blijven kwellen bij al die ellende ofwel krant-ramptoeristen sensatiebelust op politiek of maatschappelijk nieuws, of gewoon lezers die stilaan gehard zijn tegen dergelijke berichtgeving en vinden dat ze moeten geïnformeerd blijven? Feit is dat de media steeds klaar staat om op elk gebeuren of gehakketak te springen. Niet dat ze de realiteit onder de mat moeten schuiven maar de angst , het negativisme , de onzekerheid wordt dagelijks gevoed en vaak uitvergroot. Ooit bij stilgestaan welke invloed dat heeft /kan hebben op de mensen en vooral de jongeren?
Waarom blijven we dan het nieuws volgen? Je kan best voor jezelf bepalen hoe je omgaat met de berichtgeving in de media. De één vindt het prettig om al het nieuws op de voet te volgen. De ander kiest er bewust voor om zich hiervoor af te sluiten.
Opbeurend is het niet om dat ’s morgens naast je ontbijtbord te krijgen maar anderzijds kan je de realiteit ook niet negeren, zo is het en het ziet er naar uit dat het niet beter wordt en daartegen moeten we onze nakomelingen beschermen of gewoon leren hoe ze er kunnen mee omgaan. Hoor ik er hier een paar denken dat ik misschien in een " zware" fase zit? Maar neen hoor, gewoon realist zijn, heet dat dan!
Kanker komt steeds vaker voor en is een vreselijke ziekte die een zware hypotheek kan leggen op je toekomst. In sommige gevallen kent deze ziekte geen genade en leidt ze onverbiddelijk tot de dood. Het slechte nieuws is dat in het begin van de eenentwintigste eeuw het aantal gevallen van kanker alsmaar lijkt toe te nemen en dit zowat overal ter wereld. Je kan je dan ook de vraag stellen: Is ons leefmilieu de oorzaak van een groot aantal van deze kankergevallen?
Niemand twijfelt eraan dat verschillende externe factoren die stijging wellicht kunnen verklaren. Vooreerst is er de toename en vergrijzing van de bevolking. Het aantal kankers stijgt immers met de leeftijd en daarin speelt de vooruitgang inzake opsporing van die ziekte, medische technieken en registratie een aanzienlijke rol. Dit doet echter niets af aan het feit dat ook omgevingsfactoren en veranderingen in ons leefmilieu zeker ook verantwoordelijk zijn voor het ontstaan van bepaalde kankers. Onze levenswijze heeft in de moderne, gestresseerde samenleving ingrijpende veranderingen ondergaan. Daarmee bedoel ik - voor zover de blootstelling aan bepaalde schadelijke stoffen niet te wijten is aan individueel onverantwoord gedrag - dat we moeten rekening houden met de fysieke, chemische of biologische stoffen die aanwezig zijn in de atmosfeer, water, bodem of voeding. Hoe verklaar je anders de gekke koeienziekte, varkenspest, vogelpest aangetaste oceanen en zeeën?
Pesticiden en onkruidverdelgers...roken, veel alcohol drinken, te weinig lichaamsbeweging, blootstelling aan chemische stoffen, virussen, hormonen, een hoge dosis radioactieve straling enz...Al deze externe factoren kunnen mee inwerken op het ontstaan van kanker.
En dan zijn er nog toestanden zoals recent in Wetteren . Het is de voorbije dagen pijnlijk duidelijk geworden dat er altijd eerst een ongeluk moet gebeuren, voor er maatregelen getroffen worden.
Nu de gevolgen almaar duidelijker worden, kan de overheid het zich evenwel niet permitteren om geen maatregelen te nemen. Volgens specialisten dreigt het effect van het treinongeval op de langere termijn dramatisch te zijn. Ondertussen is ook duidelijk dat de regelgeving voor gevaarlijke chemische transporten wraakroepend is. Of liever: het gebrek aan regelgeving. Het is een bizarre situatie dat de productie en het gebruik van gevaarlijke stoffen in de bedrijven wel gecontroleerd worden, maar het transport ervan niet. Eens het goedje op de trein/boot of vrachtwagen zit, worden de regels plots een stuk lakser. Er wordt onvoldoende inschatting gemaakt van het risico van zo’n transport. En misschien is dat wat lastig voor de bedrijven, het is wel essentieel voor de volksgezondheid.
Waarom ik hier nu over begin? Ach iedereen kent wel iemand die kanker heeft of gehad heeft of eraan gestorven is. En als ons milieu nog meer bezoedeld wordt door giftige stoffen dan ziet de toekomst van onze kleinkinderen er met de dag kritischer uit en wat doen we?
Ani inspireerde mij toen ze een reactie naliet zo in de aard van... in mei leggen alle vogels een ei... haha Ik ben dan maar met de camera in de hand de tuin ingelopen om het nieuwe leven even in beeld te brengen en zie hier het resultaat...
Broedende merel... en
Ja, er is nog leven na de winter...
En... Als dat allemaal appeltjes worden….
Dus, zolang de natuur zich reproduceert, zijn we nog goed bezig maar als je dan hoort wat er in Wetteren gebeurd is....geen optimistische gedachte!
Hopelijk is de zomer definitief voorbij de lente gespurt. Ik stond ervan te kijken.
Ik kon mijn tuinijver niet meer bedwingen en ben onmiddellijk nog even in de tuin wat extra bloemen gaan planten.. Toen ik daar bezig was, zag ik net een kanariegele vlinder voorbij dansen. Hij leek wel dronken, dronken van deze zomerlente. Misschien was hij hopeloos op zoek naar de bloemen die er nog niet waren? Misschien is hij er morgen al niet meer? Dag dagvlinder.
Zo'n vroege zomerdag als doet ons aarzelen tussen "genieten - en verder niets" of "dit moet een Snelle Dag worden, met veel drukke bezigheid". Ik heb gekozen voor genieten alsof ik de zon wil omarmen en vasthouden.
Ik ga morgen wel verder werken in de tuin en tegelijkertijd genieten van de zon, Traag Genieten.
Bij Ani gelezen "Als je denkt dat alles tegenzit, denk dan opnieuw." Omdat het hier de laatste weken stilaan weer van alles wat teveel wordt, vind ik het volgende zo toepasselijk. Je kan dit "belerend" vinden of er je gewoon aan optrekken.... aan jou de keuze. Je kan het natuurlijk ook als neutrale lezer naast je neerleggen!
Laat de wind op de golven drijven volg de schommelingen zoals ze gaan. De wind zal je de weg wel wijzen ook als je niet stevig kunt staan.
Vertrouw je gevoel en vertrouw je hart vertrouw de natuur in kolkend water. Laat je afdrijven ook als die wind je tart sta niet te lang stil bij later.
De ups en downs in ons korte leven staan voor golven groot en klein. Hoe erg die golven ook zullen beven weet dat er ook nog sterren zijn.
Wees niet eenzaam in het inktzwarte water weet dat het vol leven is daarin. Zorg voor je eigen golven in je leven geef je hart vrijheid en je vindt weer zin .
Zeil dus weg op je eigen gedachten laat de wind tegenslagen wegblazen. Geef toe aan je hart dat je wilt volgen geniet van stilte in plaats van razen..
Farid rijdt met zijn VW-busje en gezinnetje (Fatima en negen schattige kinderen)
voor het eerst naar de Vlaamse kust. In Bredene toegekomen bemerkt hij een
plaatje met de tekst: 'Duinenweg'. "Nonde, nonde!" sakkert Farid 'Duinen zijn weg!'
Even later merkt hij een plaatje met Strandweg' en daarna met "Zeeweg". "Alles weg!" sakkert hij nogmaals. "Wij dan maar beter teruggaan naar Borgerhout."
Het begint al te schemeren als een politiepatrouille Farid staande houdt op de autobaan.
"Uw rechter voorlicht brandt niet," meldt de agent. "Lamp en licht ook weg!" sakkert
de radeloze man. "Geen nood," zegt de agent "Drie kilometer verderop bevindt zich
een benzinestation. Daar kunt u een nieuwe lamp laten steken." Farid is opgelucht dat hij geen boete heeft gekregen. Even later arriveert hij bij het
benzinestation en bemerkt een plaat met de tekst: 'Halogeenlampen'...
Elk jaar weer heb ik bewondering voor de natuur, verwondering ook, zeker op 1 mei want dat betekent meiklokjes... die kleine bloemetjes overal in de tuin, heerlijk geurend om te plukken voor een paar boeketjes in huis.
Alleen vrees ik dat ik dit jaar de meiklokjes in de bloemenwinkel zal moeten halen want mijn bloementuin loopt door het koude weer hopeloos achter!
Maar 1 mei is ook het feest van de arbeid, het feest van de socialisten. Ik ben een meisje (nu ja!!!) dat katholiek is opgevoed. Elke zondag verplicht naar de mis, tot mijn twintigste, een nonnenschool, geen sex voor het huwelijk (...), niet gaan samenwonen maar trouwen onderdrukt en gebrainwasht door de kostschool ...
Ik ben maar matig geïnteresseerd in politiek, maar je zal ze weer horen vandaag op de radio of TV die politiekers met hun hoogdravende speechen en ik weet nu al dat ik sommige heel benepen zal vinden. We leven in een verenigd Europa, in een wereld die alsmaar kleiner wordt en kunnen niet langer stilstaan bij te persoonlijke toespraken.
Maar 'k wil me niet wagen aan politiek, het zijn maar gedachtensprokkels die ik hier opschrijf, zomaar bedenkingen, net op de valreep. Voor mij is het gewoon 1 mei. Geniet ervan!
Toen onze beide kinderen zwanger waren, kozen ze - met het fiat van de grootouders - bewust voor een jongere peter en meter voor hun spruiten. Oma en oma ben je sowieso dus waarom niet. Intussen is er reeds één oma weg en houden de andere " oudjes" zich stevig vast aan de graszoden!! Maar dat een zoveel jongere meter ook eens aan het kortste einde zou kunnen trekken daar rekende niemand op. Nu houden we ons harte vast en duimen we met zijn allen voor de meter (39j) van kleinzoon 2. Sinds een 8 tal jaren sukkelt die met de lever en staat ze op een lijst voor transplantatie. Tot nog toe hielp medicatie om haar toestand toch enigszins leefbaar te houden tot gisteren... Rond 23u30 kregen we een alarmerend telefoontje van de dochter dat de meter op het intensieve ligt in Leuven, volledig gecrashet is met acuut gevaar want ze heeft dringend een nieuwe lever lever nodig. Ze werd meteen op de lijst van top prioriteit gezet. Hoe erg het ook lijkt, nu moeten we hopen dat iemand sterft en ook nog eens zijn/haar organen afstaat en dan nog een geschikte donor is want ze heeft ook een speciale bloedgroep!! Maar haar situatie is niet alleen erg voor de kleinzoon , ze heeft zelf ook een gezinnetje met 2 kinderen 9j en 6j die hun mama nog dringend nodig hebben. We hopen hier dat er snel een lever gevonden wordt en houden bij elk telefoontje ons hart vast!!
Bij zo'n situatie sta ik even stil bij het feit dat er nog steeds te weinig mensen zo'n wilsbeschikking voor organendonatie hebben en dan wordt het in bepaalde gevallen heel moeilijk voor de nabestaanden om op het moment zelf zo'n beslissing te nemen. Ik heb een tijdje geleden gezegd dat ik om zo'n papieren zou gaan naar de gemeente en wil er nu echt ook eens werk van maken hoewel....wat kan men nog aanvangen met de ' versleten" organen van iemand die stilaan naar trammetje 7 gaat? Ben jij voor of tegen het ter beschikking stellen van je organen na je dood?
Tegenwoordig zie je steeds vaker bomen waarvan de takken halverwege zijn afgezaagd, dat geeft een beeld van een geamputeerde en verminkte boom. Kandelaberen (fors snoeien) van bomen noemen ze dat. Kandelaberen geeft de boom een vorm die lijkt op een kaarsenkandelaar.
Soms worden bomen in omvang te groot, nemen veel licht weg, staan in de weg, zijn door de storm beschadigd of ziek. Vaak wil men de boom dan wel graag behouden en gaat men als noodgreep de boom kandelaberen, dat is het afzagen van alle takken tot er alleen nog maar een stam en takstompen overblijven. Sommige bomen lenen zich beter dan de ander om gekandelaberd te worden.
Deze geamputeerde bomen geven vooral in het voorjaar een trieste aanblik.
Maar er valt iets over te zeggen.
Elke boom heeft zijn eigen vorm. Door de boom op de juiste manier te snoeien zal deze zijn vorm behouden. Daarnaast is veiligheid van belang wanneer er onder of naast de boom verkeer rijdt of voetgangers lopen. Bomen op de juiste hoogte en vorm snoeien om bijvoorbeeld verkeer te kunnen laten passeren, moet kunnen.
Maar ik dacht aan niets van dit alles toen ik dat beeld van die kale bomen zag. Ik had juist vernomen dat een goede kennis (50 j) borstkanker heeft en dat haar vrijdag een al dan niet borstbesparende operatie wacht. Die geamputeerde bomen deden me spontaan aan haar denken.
Verschiet jij nog van zo'n beeld? Daar zouden we toch nooit mogen aan gewoon worden!! En dan de nieuwsberichten! De terroristen van Boston zijn gekend, één ervan werd doodgeschoten de andere is opgepakt! Slaan de stoppen door? Wat is dat toch de laatste tijd? Vandaag worden leerlingen neergeschoten door een oud-leerling , morgen worden leerkrachten bedreigd met een mes overmorgen verstoren zieke geesten wat een jaarlijks sportevenement moest zijn... en ik kan zo verder gaan.
Je begrijpt wel wat ik bedoel met deze voorbeelden. Het lijkt onrealistisch maar de laatste tijd hoor je niets anders meer dan zinloos geweld en terreur op nieuwsuitzendingen. Wat is deze hallucinante krankzinnigheid die de mensheid lijkt te teisteren?
De dag van vandaag worden elke dag mensen achtergelaten met verdriet, verbijstering en onbegrip. We lijken wel te maken te hebben met een soort "trend". Wat zijn de motieven? Wraak? Geestesgestoordheid? Godsdienstige redenen of....? In veel gevallen van serie- of massamoord gaat het naast wraak ook om aandacht trekken en in de media komen, vrees ik. Wat is dan de reden(ering)?
"Ik wil per se beroemd worden, met mijn talenten lukt dat niet meer dus moet ik op een negatieve, gewelddadige manier in de media zien te geraken . Is dat het? Is het de frustratie dat je tegenwoordig gewoon zo weinig mogelijk talent en zo veel mogelijk geluk en connecties moet hebben om iets te betekenen voor de wereld die sommige mensen parten begint te spelen? Wordt deze ziekelijke moordlust veroorzaakt door talloze gewelddadige films en computerspelletjes ? Misschien wel. Het is alleszins onverantwoord dat steeds jongere kinderen aan zulke ongeloofwaardig amorele spelletjes worden blootgesteld maar anderzijds mogen kinderen toch ook niet overbeschermd worden en mag men niet alle computerspelletjes zomaar afwijzen. Tenslotte zijn veel kinderen wel volwassen genoeg om met die dingen om te gaan. En is het niet zo dat kinderen net op zoek gaan naar wat men hen verbiedt?
Moeten we straks onze kinderen opsluiten in kleine kamertjes met enkel troetelbeertjes, mousse speelmatten en puzzels van Disney? Of is net dán de kans groter dat er vroeg of laat een kortsluiting plaatsvindt in hun hersenen en hun stoppen doorslaan? Of is het voorkomen van recente vreselijke gebeurtenissen dan toch de schuld van één of ander "band" die liedjes uitbrengen met demonische teksten, als je ze eenmaal achteruit hebt afgespeeld? Zijn het "zieke geesten" die jongeren verborgen boodschappen meegeven in films en liedjes? Of is het allemaal de schuld van de ouders? Is dit waar deze nieuwe vorm van opvoeden ons heen leidt?
Zoveel vragen en zo weinig antwoorden.
Ik heb ook al met verschillende jongere mensen hierover gedebatteerd en zij weten net zomin het antwoord. De meesten kunnen zich niet voorstellen dat zoiets kan gebeuren in deze maatschappij. Ze kunnen niet geloven dat er zich op elke middelbare school een labiele potentiële psychopaat kan schuilhouden....of dat wat een gezellig groepsgebeuren moet zijn, verstoord wordt door een zieke geest, want anders kan je dat toch niet verklaren? Sommigen vinden zelfs dat de doodstraf op zijn plaats is in geval van willekeurige of doelgerichte massamoord.
Ik heb alleszins het gevoel dat de maatschappij zijn greep verliest op dit soort fenomenen en ik ben bang dat ze steeds vaker zullen voorkomen. Volgens mij kan je enkel vermijden dat je eigen zoon of dochter zoiets krankzinnigs uithaalt door een eerlijke en open vertrouwensrelatie op te bouwen met je kinderen. Uit de hersenmassa ontsprongen gedachten die maar blijven rondmalen en tegen de wanden van de hersenpan aan blijven botsen, gaan steeds gevaarlijkere proporties aannemen. Wie zich opsluit in zijn eigen gedachten, zonder af en toe eens van gedachten te wisselen met iemand anders, kan volgens mij na een tijd zo maniakaal bezeten geraken door zijn eigen (gevaarlijke) hersenspinsels dat het vroeg of laat uit de hand moet lopen.
We kunnen dit fenomeen op de maatschappij steken, of op nog iets groters, de wéreld! Maar daar geraak je niet ver mee. Elke mens is tenslotte verantwoordelijk voor zijn eigen daden. Laten we beginnen met dat te aanvaarden. Als ieder op zijn eigen "huisdier" let, dan heeft geen enkel huisdier een basisbehoefte te kort en zal geen enkel huisdier een ander schade toebrengen. Als iedereen op zichzelf zou letten, denk je eens in wat voor een prachtige wereld we dan zouden leven. Was het maar zo simpel!
Waarom maak ik het mezelf altijd zo moeilijk ?
Een vraag die ik mezelf altijd stel na de inspanning (maar eerlijk gezegd soms ook al tijdens).
Vermits we eindelijk wat droog en relatief warm weer hebben, zijn deze week mijn dagen gevuld met het tuingebeuren.
Als jullie me dus zouden gezocht hebben dan was ik in de tuin. Ik ben er druk bezig geweest met van alles en nog wat. Er was nog zoveel te doen na zo'n lange winter en dat kon echt niet meer uitgesteld worden.
Deze week ben ik er dus ingevlogen met de bedoeling dat tegen het einde van de week de tuin er weer piekfijn bijligt. Waar ik eergisteren een border enkel onkruidvrij wou maken, begon ik me plots te ergeren aan een struik die stilaan een groot deel van de tuin achter het terras inneemt. Even mijn slaapgenoot erbij gehaald en bekeken hoe we dat konden oplossen.
Inperken, was de enige oplossing. Maar natuurlijk gaat dat niet in één-twee-drie. Putje delven rond de struik, de welig tierende wortels met de spade doorsnijden, wringen aan die woekerdinges (lees : met heel mijn gewicht er gaan aanhangen ), het heeft even geduurd, maar uiteindelijk was het overtollige er uit en ziet het hoekje er weer verzorgd uit! Straks staat het weer mooi in bloei! Het is hard labeur, maar geen nood hoor, ik laste op tijd en stond een rustpauze in om even over de haag te gluren en een babbeltje te slaan met de buurman nu ons Pazke niet meer in de buurt is. Hij heeft het ook erg druk in zijn tuin.
De boog kan toch niet altijd gespannen staan nietwaar? Van pure voldoening ben ik gisterenavond nog tweemaal rond mijn tuin gegaan, heb ik een paar keer door het raam gekeken of mijn "schoon" werk niet weggelopen was.
Ondanks dat ik vanmorgen geradbraakt mijn bed verliet heb ik toch geen spijt van de hele operatie.
De bomen in onze tuin wiegen mee met een zachte bries. Elk blad, elke bloesem staat te dringen. Nog even, nog een beetje zon, nog eventjes.
Moeder natuur lijkt niet langer te kunnen wachten, het hoogtepunt nadert. Straks barst elke knop open in een groen kleurenpalet, teder, fris en zacht. Net een meisje, nog half kind, maar straks een parel ... vol verwachting, vol verlangen , vol leven en dromen.
Nog even, nog eventjes , schoonheid , nog een beetje geduld .
Gisteren vond ik in de brievenbus een doodsbrief - de tweede al sinds we terug thuis zijn- en dan is het altijd even bang afwachten wie er nu van ons heenging...Het is dan ook een shock als je merkt dat het iemand is die nog veel te jong was om te sterven iemand die ik nog voor onze reis gesproken had... Toen ik - nadat ik het gelezen had - naar de supermarkt ging, was ik even de kluts kwijt en liep ik wat verloren tussen de rekken met voedingswaren, diep in gedachten verzonken. Het kan ons allemaal overkomen- dat is het grootste cliché dat je op zo'n moment kan bedenken- en geloof me ik was dat moment niet echt origineel! Hoewel de jaren stilaan hoger genoteerd staan op mijn levenslijn, leef ik toch nog in de overtuiging dat ik de volgende ochtend weer zal ontwaken en plannen maken. Je probeert je niet druk te maken in zaken die zouden kunnen gebeuren en die vooral als er iemand sterft zo alledaags zijn! Terwijl ik tussen die rekken liep, dacht ik aan de familie van de overledene en hoe ze nu elke ochtend ontwaken in een nachtmerrie! En dan dacht ik hoe ons leven zou zijn mochten we één van onze kinderen ( die even oud zijn als de overledene) verliezen en aan de ondraaglijke leegte die er dan zou ontstaan! Alsof je je kunt voorbereiden op een groot verlies... de impact van een dood is altijd enorm. Terwijl ik mezelf kwalijk nam dat ik op dat moment bijna zelfmedelijden durfde te hebben, schoten me de tranen in de ogen ergens ter hoogte van de zelfrijzende bloem! Op dat moment rinkelde mijn GSM, het was een oudere vriendin 77j die ook met haar gezondheid sukkelt. Normaal als ik aan het winkelen ben houd ik gesprekjes kort maar nu nam ik de tijd om haar te laten praten want je weet het nooit wanneer het misschien de laatste keer is!
Onze brievenbus maakt soms overuren als ze wordt volgepropt met aanbiedingen.
Gelukkig heeft de buurvrouw tijdens onze afwezigheid de bus elke dag leeggemaakt anders zag je mij niet zitten achter die stapels reclame... Maar een andere keer meer over dat onderwerp.
Nu ben ik van natuur wel zo'n nuchter persoontje dat ik heel goed begrijp dat ik niet alles hoef te kopen wat ze mij voorhouden.
Maar soms kan ik de verleiding niet weerstaan en wil ik toch achter dat ene koopje aan.
Dat overkwam mij zaterdag.
Er waren sierpotten in de aanbieding en ik kon er nog best een paar gebruiken om de komende zomerplanten in kwijt te geraken.
Ik besloot met de auto te gaan want ik kon moeilijk met mijn armen vol potten naar huis fietsen!
Het was rustig in de stad. Veel zaken hadden hun etalages reeds voorzien van zomerse toestanden.
Inmiddels kwam de zon heel voorzichtig om de hoek kijken en de temperatuur werd zelfs zo aangenaam dat ik besloot buiten op een terras te gaan genieten van een kopje koffie.
Waarschijnlijk dachten meer mensen dat, want er zaten al heel wat vroege genieters.
Ik bestelde koffie met wat lekkers er bij en zat in mijn eentje alles eens te bekijken wie er al zo zaten op het terras.
Ik kreeg gezelschap van drie heren naast mij. Het bleken Duitsers te zijn.
.
Opeens hoorde ik één van de heren opmerken: ”Belgen zijn toch best een beetje vreemd.”
Hoewel mijn Duits niet meer zo denderend is, spitste ik toch mijn oren, want daar wilde ik natuurlijk wel het fijne van weten. ”Hoezo?” vroeg zijn buurman. ”Wel,” ging de spreker verder, ”in welk land zie je nou mensen met dikke jassen aan op een terras koffie drinken als de zon maar even schijnt?”
Omdat ik weet dat mijn Duits nu niet bepaald vlekkeloos is, had ik gelukkig niet de neiging om op dit onderwerp in te gaan. Maar het zette mij wel aan het denken. Is dat zo? Vroeg ik mijzelf af.
Ik keek eens om mij heen en inderdaad, de Duitse "Herren" hadden gelijk.
Alle terrasgebruikers zaten erbij alsof er elk moment nog een winterprik kon losbarsten..
Ook ik kon mijn hand in eigen boezem steken maar ik had een excuus ( haha) na de Zuiderse warmte moet ik nog wat aanpassen !!.
Toch voelde ik mij een beetje gepikeerd.
Ik liep zowaar in mijzelf te mopperen. Waar bemoeien die Duitsers zich mee, moeten wij toch weten.
Gelukkig kreeg ik mijn goede humeur weer terug toen ik de sierpotten stond te bekijken.
In mijn gedachten zag ik ze al staan vol met bloeiende planten.
Op de terugweg bleken de etalages een grote boodschap te hebben voor het winkelend publiek.
Ze probeerden ons attent te maken dat het nu echt eindelijk lente wordt en dat zij de oplossing hadden om de lentekriebels te krijgen.
Ik kan het nog sterker vertellen, ik heb al lang de zomer in body en soul. Nu nog de werkelijkheid!!
‘s Ochtends
Als de nacht de dag ontwaart.
Als grijze nevels
handen zijn die naar elkaar grijpen
maar elkaar missen op een haar
voor de zon
dit alles doet verdwijnen.
Dan voel je de stilte
van het oneindig verlangen.
Dag en nacht.
Ze zien elkaar
maar zullen nooit
samengaan.
Tussen nacht en dag
zijn er nevels
die beide nooit hebben verdrongen.
Wat me opviel toen we thuiskwamen was dat de natuur bijlange nog niet in gang geschoten was. Ik had verwacht dat de lentebloesem volop de tuin zou kleuren maar helaas de tuin lag nog steeds - zoals de mensen- te wachten op zon. Enkel hier en daar kleurde een voorjaarsbloemetje de bruine aarde tussen het onkruid dat zich van de wintertoestanden niets aantrekt.
Terwijl de mensen haast niet meer kunnen wachten op de zon - die dit jaar wegens aanhoudende sneeuw en koude wegbleef- begint toch stilaan de late lente gestalte te krijgen. Hier en daar zie je al een enkel rokje boven optimistische rillende melkflesbenen of een bosje klokjes dat smeekt naar meer zon. Iedereen - de mens en de natuur- smácht naar warmte en zon maar helaas slapen de parasols nog in hun winterse foudralen.
Wat me ook opviel op onze terugreis waren die kale bomen die er andere jaren al groener bij stonden en ik ben zeker dat ook zij, zoals de mensen, staan te popelen om zich in de zon te wentelen.
Ook bomen zijn van vlees en bloed, al is het dan bij wijze van spreken. Het zijn unieke creaturen, ieder voor zich en de één zo goed als de ander, ook al is het een doodgewone populier of een forse plataan. Zelfs als ze gekloond zijn, zoals veel vrucht- en fruitbomen, hebben bomen karakter en persoonlijkheid. Ze proberen ons zo graag te vertellen dat ze die chagrijnige winterblues eindelijk willen afleggen zo gauw de blaadjes weer gaan groeien. Hun knoestige takken schrijven het in blokletters op een staalblauwe hemellucht.
Als ik rondloop in de tuin dan zie ik dat weldra het ‘grote wonder’ weer zal gebeuren zoals waaiend wasgoed, spelende lammetjes en oogstrelende bloesem tussen de groenende boomtakken . Maar voor het zover is, wil ik graag nog eenmaal stilstaan bij het laatste stadium waarin onze verstokte zuurpruimen zichzelf zijn. Kijk vandaag en morgen nog snel eens naar buiten, been nog eenmaal door het park of ga aan de wandel in het bos en kijk naar de kale stammen, de takken, de wortels en voel de kracht, de eigenheid, de werkelijke schoonheid van onze grote eiken-, beuken- of andere houten vrienden en bedenk dat het pas in november zal zijn dat we hen weer in hun allerindividueelste expressie zullen terugzien want straks verschuilen ze zich weer achter een zee van groen.
Ik ben eigenlijk niet geschikt om te winkelen in een supermarkt, dat slenteren van rek naar rek... niet echt iets voor mij! We hebben in de keuken een bord hangen, waarop ik netjes alles noteer wat ik nodig heb en dat schrijf ik dan mooi op een papiertje over. Maar pas daarna gaat alles gegarandeerd mis.
Het begint vaak al op de parking. Het vergt vaak heksentoeren, apentrucjes en eindeloos gevloek om een parkeerplaats te zoeken tussen de auto's die "galant" twee plaatsen hebben ingepalmd.
Meestal neem ik geen winkelkar. Niet alleen ben ik ervan overtuigd dat die meegerekend wordt aan de kassa , het is ook vaak zeer onhandig om met die vaak dwarsliggende wagentjes tussen de mensen te laveren die zelf met hun kar aan de hand een koffieklets tussen de winkelrekken houden. Dat ik toevallig dat ene merk van koffie wil hebben, precies op de plaats waar zij hebben halt gehouden, doet me bijna vragen of ze er soms een koekje bij willen? Maar ik vrees dat ze me dan zullen bekijken alsof ze net een buitenaards wezen hebben gezien.
Om die reden beperk ik me in vele gevallen tot een winkelmandje met mijn lijstje in de hand. Je weet wel, dat lijstje van daarnet. Alleen staat niets in de juiste volgorde. Mijn lijstje gaat van tomaten over waspoeder naar vlees, suiker en cornflakes, zonder het keuken en - toiletpapier te vergeten. Maar de winkel denkt daar anders over, heeft een eigen logica die mij vreemd is. Zo gebeurt het vaak dat ik thuis kom en dan pas zie dat ik twee zaken vergeten ben, terwijl er maar zeven dingen op mijn lijstje stonden en toch meer mee had dan ik plande om te kopen! Daarom ga ik af en toe ook zonder lijstje winkelen als ik er de tijd voor heb. Dan struin ik elke gang door, probeer niet luidkeels te roepen als iemand zomaar tegen me aan loopt en doe ik keihard mijn best om niet al te kwaad te kijken naar iedereen die met de kar tegen mijn hielen rijdt en gooi ik alles wat thuis ontbreekt in het mandje. Alleen volgt ook mijn geheugen een logica die mij soms vreemd is. Want soms kom ik dan terug met 3 tubes tandpasta, omdat ik echt wel zeker weet dat er geen meer is om dan te constateren dat de badkamerkast ineens zelf tandpasta heeft geproduceerd en zes tubes tevoorschijn tovert. De shampoo werd dan weer gretig opgedronken blijkbaar: daar vind ik niets meer van terug en die ben ik toch wel vergeten zeker? Vroeger waagde ik het nog om datgene dat ik vergeten was, met of zonder lijstje, toch nog diezelfde dag te gaan halen. Het is echter beschamend om na de tweede supermarkt rit te moeten constateren dat je dan nog iets vergeten bent.
Ik zou bijna zeggen dat ik niet zo erg van supermarkten houd. Ik koop er zaken die ik niet nodig heb, vergeet soms wat thuis ontbreekt en aan de kassa is mijn rekening altijd veel te hoog. En dan te bedenken dat ik na een paar weken van weggeweest te zijn toch maar best even een supermarkt binnenloop!
Hoe graag we ook op reis gaan, steeds ben ik blij terug thuis te komen in ons stulpje... Misschien komt het door de crisis en het verlangen naar geborgenheid, maar het valt op dat velen op zoek zijn gegaan naar wat dat nu écht is, een thuis! Thuis gaat om de mensen van wie we houden, de plek waar je al eens de kluns bent geweest, de zaag, maar vooral waar men je ondanks alles nog steeds graag ziet. Maar verder is thuis ook om van alles en nog wat: de tuin, persoonlijke spullen, de meubels, een leuke buurt, een goede chauffage ,voor sommigen zelfs een huisdier zoals een kat die spinnend op de schoot een nestje maakt of de hond die "hondstrouw" aan je voeten ligt. Thuis is ook de plek waar je zelf kan "nesten". En dan bedoel ik niet zozeer je huis inrichten maar een plaats geven aan de dingen die je belangrijk vindt, aan je gezin dat groeit en verandert. Over meubelen kan je discussiëren of ze mooi zijn en of je dat ene stukje wel nodig hebt, maar over nesten kan je dat niet. Nesten is noodzakelijk voor een gezond leven. In tijden waar gemakkelijk pillen geslikt worden voor allerlei emotioneel leed, vind ik het belangrijk om even te herinneren aan het medicijn dat een warme thuis kan zijn. Daarom ben ik altijd blij als ik uiteindelijk terug thuis kom al was ons verblijf ook heerlijk door de zon en de vrienden in de buurt. Mag ik iedereen die hier langskomt veel nestwarmte wensen?
Soms vraag je je af waar bepaalde gezegdes vandaan komen. Zo ook de tijdsgebonden uitdrukking : "Dat zijn vijgen na Pasen."
Daarvoor moeten we teruggaan naar de Middeleeuwen, toen de katholieken nog echt een vastentijd kenden, de veertig dagen die aan Pasen voorafgaan. Alle dierlijk voedsel was verboden, zelfs boter mocht niet . Het gevolg was dat de mensen tijdens het werk af en toe een inzinking kregen door gebrek aan energie. En wat deden ze daaraan? Ze aten een gedroogde vijg, echte energiebommen dankzij de suiker. Vijgen werden massaal verorberd tijdens de vasten.
En dan was het Paaszondag, een hoogdag in de katholieke kerk. Op elke tafel kwam een lammetje, er was niemand die nog zin had in vijgen. De vijgen waren overbodig, of kwamen te laat ... vandaar, vijgen na Pasen.
Dat het onder de " haasachtigen " ook niet altijd van een leien dakje liep, bewijst het volgende verhaal.
Hans Andreus over paashazen en paaskonijnen
Eeuwen lang hadden de konijnen, wanneer het tegen de tijd van Pasen was, met lange gezichten rondgelopen.
"Waarom moet er met Pasen toch altijd een paashaas zijn?" mopperden ze, "en nooit eens een paaskonijn? Zijn wij soms minder dan de hazen? Kunnen wij niet net zo goed springen en hard lopen? Hazen rijmt toevallig op Pasen, dat is waar, maar je wordt toch geen paashaas, omdat je familie toevallig op Pasen rijmt?"
En ze mopperden en pruttelden, jaar in, jaar uit, honderden jaren lang. Tot de konijnen op een dag, niet zo erg lang geleden, besloten dat het maar eens uit moest zijn met die malle instelling van elk jaar een paashaas. Dit jaar zou er een paaskonijn moeten komen. En alle konijnen hielden een grote vergadering en schreven een brief aan de hazen, waarin stond:
"Waarde hazen, eerlijk is eerlijk: wij vinden dat er maar eens een paaskonijn moet komen. Hoogachtend, De Verzamelde Konijnen."
Die brief lieten ze bezorgen door drie konijnen die alle drie een bord op hun schouders droegen, waarop stond: DIT JAAR MOET EEN KONIJN PAASKONIJN ZIJN. Als de hazen het nu nog niet begrijpen, zeiden de konijnen, dan willen ze het gewoon niet begrijpen en dan nemen we andere maatregelen.
Maar dat was gelukkig helemaal niet nodig. Want de hazen begrepen het best en vonden dat de konijnen gelijk hadden. Ze schreven een brief terug:
"Waarde Konijnen, Het is heel rechtvaardig dat er ook eens een konijn voor opdraait en het komt ons goed uit, want onze paashaas heeft last van reumatiek. Gaan jullie je gang dus maar. Hoogachtend, De Paashaas en De Andere Hazen."
De konijnen waren erg in hun schik. Maar nu moesten ze eens bedenken wie er paaskonijn zou worden. Dat wilde ieder konijn wel en ze kregen er flink ruzie om, maar tenslotte vonden ze dat Bastiaan Konijn de beste keuze was want Bastiaan was een flink en onvermoeibaar konijn van een goed ras. "Een hele eer," zei Bastiaan, "en ik zal proberen om mij die eer waardig te betonen. Maar kan iemand mij zeggen wat eigenlijk het werk van een paashaas, pardon, paaskonijn is?" Er viel eerst een diepe stilte en daarna praatten alle konijnen door elkaar. Ze wisten allemaal wel dat paashaas zijn iets met eieren en zo te maken had, maar hoe dat precies in elkaar zat, daar hadden ze geen idee van.
"Goed," zei Bastiaan, "dan ga ik wel even naar de oude paashaas toe."
Dat deed hij en hij vroeg wat nu het werk van een paashaas of paaskonijn was.
"Het is een verschrikkelijk werk," zei de paashaas. "Ik ben blij dat ik niet meer hoef. Au! Tja, dat is de reumatiek die ik verleden jaar heb opgelopen, toen ik in het holst van de nacht eieren zat te schilderen." "Aha," zei Bastiaan, "dus een paaskonijn moet eieren schilderen." "Altijd maar eieren schilderen," antwoordde de paashaas. "Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat en van 's avonds laat tot 's morgens vroeg."
"Kun je je daar dan niet bij laten helpen?" vroeg het paaskonijn.
"O nee, dat mag niet," zei de paashaas. "Je mag je wel laten helpen met het eieren halen en het kopen van verf, maar het verven en verstoppen van de eieren, dat moet je zelf doen. Dat hoort nu eenmaal zo, anders ben je geen echte paashaas."
"Dan zal het wel moeten, want ik wel een echt paaskonijn worden," zei Bastiaan. " Dus: eieren halen, verf kopen, eieren schilderen en verstoppen voor de kinderen?"
"Dat is het," zei de paashaas, "en je mag wel opschieten, want veel tijd is er niet meer. En o ja, je moet de eieren natuurlijk eerst hard koken. Maar daar mag je je weer bij laten helpen."
Bastiaan bedankte de paashaas. Teruggekomen bij de konijnen, stuurde hij onmiddellijk vijfentwintig andere helpers naar de stad om potten verf te kopen en samen met vijfentwintig andere helpers ging hij alle kippen van alle boerderijen langs om de "eieren-voor-Pasen" op te halen. Daarna werden de eieren gekookt en moest hij beginnen met verven, helemaal in zijn eentje. Hij verfde wel duizenden eieren in de komende dagen en nachten. Hij verfde ze rood en geel en blauw en met spikkeltjes en sterretjes en tierelantijntjes; ze zagen er werkelijk prachtig uit. De dag voor Pasen was hij ermee klaar. Maar toen moest hij ze nog overal gaan verstoppen: in tuinen en in het gras van de weilanden en op de gekste plaatsen, door het hele land. Gelukkig had hij een heel grote bakfiets bij zich die heel hoog opgeladen was met de kleurige eieren, want anders had hij steeds naar zijn voorraad terug gemoeten. Hij werkte tot vijf uur 's morgens door en toen begon het tot overmaat van ramp nog te regenen ook. Maar hij was bijna klaar, verstopte zijn laatste eieren en reed toen op zijn lege bakfiets door de regen naar zijn lekkere warme hol, waar hij meteen in slaap viel van moeheid.
Diezelfde morgen - paasmorgen dus - begonnen de kinderen naar eieren te zoeken, zodra ze waren opgestaan. Maar wanneer ze de eieren vonden, zetten ze verbaasde en verdrietige gezichten.
"Die eieren zijn helemaal niet gekleurd!" riepen ze uit. "Het zijn doodgewone witte en bruine eieren. Zijn dat nou paaseieren?!"
"Ja, dat is gek," zeiden hun vader en moeder. "Zo iets is nog nooit gebeurd? Zou de paashaas soms ziek geweest zijn?"
De hazen hoorden dat er niet een van al die paaseieren gekleurd was en ze begonnen hard te lachen en renden meteen naar de konijnen om het te vertellen. En de konijnen maakten Bastiaan wakker en riepen:
"Wat ben jij nu voor een paaskonijn? Je hebt de paaseieren helemaal niet geverfd!"
"Niet geverfd!" riep Bastiaan boos uit. "Wat zeg je me nu? Dagen en nachten heb ik geverfd, zonder ook maar een uurtje slaap. Kijk, daar staan de lege bussen nog."
Hij liep naar de ingang van zijn hol en raapte een van de lege bussen op. De bus was behoorlijk natgeregend, maar het etiket hing er toch nog zo'n beetje aan. WATERVERF stond er op het etiket. Bastiaan keek ernaar en riep toen:
"Waterverf! Ja, natuurlijk dat er geen kleur meer op die eieren zit! Allemaal weggeregend! Mijn mooie kostelijke kleurtjes weggeregend!" Hij keerde zich tot een stuk of wat helpers die de potten verf hadden gekocht en ging verder: "Uilskuikens! Uilskonijnen! Wie koopt er nu waterverf! Wie koopt er nu verf die niet tegen water kan!" "Je hebt het toch zelf ook niet gezien?" merkte een van hen op.
"Nee, omdat ik het te druk had!" riep Bastiaan. "Maar ik doe het niet meer. Ik wil geen paaskonijn meer zijn. Allemaal werk voor niks. Au! Zie je wel, reumatiek krijg ik ook al." En hij ging weer op zijn leger liggen en was binnen een minuut in slaap.
Het volgend jaar was er niet één konijn dat paaskonijn wilde zijn. En de paashaas was te oud, dus kozen de hazen een nieuwe paashaas die jong en sterk was en zei: "Een Paashaas moet een haas zijn."
* * * EINDE * * *
Dit gezegd zijnde... aan alle pseudo Paashazen .. maak er een feestdag van met of zonder zon!
Een boer is met zijn knecht op het land als hij tot aan zijn enkels in de blubber zakt. "Ga mijn laarzen halen", zegt de boer. Als de knecht bij de boerderij is, komt hij de twee bloedmooie dochters van de boer tegen. "He, wat doe jij nou hier", vragen de meiden. "Ik mag van de boer met jullie allebei naar bed," zegt hij. "Daar geloven we niks van ", zeggen de meiden. "Oh nee? Wacht maar dan vraag ik het hem ", zegt de knecht. En hij roept keihard naar de boer op het land: "Moest ik er nou 1 pakken of 2?" Boer schreeuwt terug : "Allebei natuurlijk!!!"
Momenteel moet je blijkbaar de “Vijftig tinten" boeken gelezen hebben om “ in “ te zijn, al zou ik zeggen...niets gemist als je ze niet las!!
Waarom ik er dan met de titel van mijn logje toch naar verwijs?
Ik heb zopas een pil van een boek( 622 blz!!) uitgelezen nl Congo van David Van Reybrouck en vind het spijtig dat het nooit zo’n furore zal maken als die tinten boeken hoewel het goed zou zijn als meer mensen het lazen!
Waarom?
David van Reybrouck beschrijft de verbijsterende geschiedenis van Congo vanaf 1870- ruim voor de komst van de ontdekkingsreiziger Stanley - tot en met de invloed van China in de laatste 10 jaar en de recente economische crisis. De kern van het boek is opgebouwd uit vijftien hoofdstukken, waarbij elk hoofdstuk een bepaalde periode belicht. Van elke periode komen er levende getuigen aan het woord en aan de hand van hun herinneringen ontstaat een geschakeerd beeld van het leven en de mens in de geschiedenis van Congo. En neen je moet geen geschiedenis freak zijn om dat boek uit te lezen!!
Van 1885 tot 1908 werd het land bestuurd door koning Leopold II die er een fortuin aan verdiende door de exploitatie van rubber. De kolonisatie door België in de periode 1908 tot 1960 zorgde wel voor industrialisatie en infrastructuur, maar werd ook gekenmerkt door paternalisme. (Paternalisme is het optreden van de overheid of gezaghebber tegenover het volk in een vreemd gebied (kolonie of vroegere kolonie) als een vader of voogd die het goede met het volk/ zijn kinderen voorheeft, maar hun geen invloed van belang geeft op hun eigen aangelegenheden.)Dit gezegd zijnde haha.... De overgang naar onafhankelijkheid rond 1960 is een lang verhaal vol idealisme en gekonkel. Het land kwam terecht in chaos en na 32 jaar dictatuur onder Mobutu leidde dat tot één van de dodelijkste conflicten sinds de Tweede Wereldoorlog. Alsof je het zelf mee beleeft, dompelt Van Reybrouck met Congo je onder in de onvoorstelbare geschiedenis van een land dat gezegend (want rijk) en gedoemd (want doelwit) zijn noodlot tegemoet is gegaan.
Maar Congo gaat ook over een verveelde Koning die zichzelf belangrijker of machtiger vindt dan zijn omgeving, over roekeloze besluitvormingen, over stoelendansen (landjepik), ongelofelijke ontberingen, oerwouden - en rivierhandel, geletterde slaven, inheemse ziekten, technologische ontwikkelingen en traditionele leefpraktijken, urbanisatie en het ontstaan van een levendige stadscultuur, dans en muziek, ongekende wreedheden, sadisme, rassenhaat, roofzucht, rubber en diamant, trots en erkenning, inlandse gebruiken en beschavingsoffensieven, wonderlijke genezingen en nieuwe religies…
en nog zoveel meer! Als je verwacht dat Congo historisch 100% klopt dan word je misschien soms wat teleurgesteld. Maar voor de doorsnee lezer gaat het hem eerder om de feiten dan om de juiste of geografisch precieze details.
De personages van zijn boek zijn indrukwekkend. Zo is er de populaire Simon Kimbangu die een eigen kerk stichtte in Bakongo nadat hij enkele visioenen had gekregen. Of de stokoude Papa Nkasi die in 1882 geboren zou zijn en 128 jaar oud was toen hij stierf. Of de charmante Jamais Kolongo van African Jazz de muziekpionier van Congo. .. .en zo kan ik verder gaan.
De hoogtepunten van het boek zijn voor mij echter de beelden die Van Reybrouck zo sterk beschrijft. Van de typische verkleuring van de Congostroom vanuit een vliegtuigraampje tot een kindarbeider onder het stof met een t-shirt van kabouter Plop aan. Van Mobutu en Lumumba, samen op de brommer, twee nieuwe vrienden, de journalist en de bierverkoper, de één is 28, de ander 33. Lumumba zit achterop. Ze rijden door de warme lucht en praten luid om het geknetter van de uitlaat te overstemmen later laat de ene de andere vermoorden! Van de dierlijke wreedheden van de mens als hij macht heeft tot de kracht om toch verder te gaan van de onderdrukten Congo, kan je op twee manieren lezen. Enerzijds als een reconstructie van de periode 1885-2010 in Congo, geschreven door een belezen historicus. Anderzijds als een reisverhaal van een auteur, die zijn persoonlijke interpretatie niet achterwege laat. Deze spanning in het boek is constant aanwezig, interessant, maar ook verraderlijk. Als je het boek leest als de reconstructie van de Congolese geschiedenis, dan hoop je dat Van Reybrouck niet naïef en onprofessioneel was en zijn bronnen wel goed controleerde. Als je het boek leest als een reisverhaal dan word je als lezer meegezogen door de enormiteit van het Afrikaanse continent. Soms is het onduidelijk hoe je het boek moet lezen: als een totaalgeschiedenis of als een reisverhaal?
Voor mij gaat Van Reybrouck op wandel door de Congolese geschiedenis en als lezer krijg je het verslag van zijn ontdekkingsreis. Hij legt zijn oor te luisteren bij de Congolezen en vraagt hen wat zij denken/weten over hun geschiedenis.
Ik was vooral geïnteresseerd naar het verhaal Congo omdat we zelf 8 jaar in Afrika gewoond hebben, een prachtig continent waar we voor een stukje toch de complexiteit van de levensfilosofie /houding van een zwarte ervaren hebben…
De beschrijving van Congo, een zwakke staat met een rijke bodem maar nog rijkere inheemse eigenheid, een land dat opnieuw afglijdt naar een staat van chaos en wanbeheer…dat heeft me tot denken gebracht want…...of het nu grijze of zwarte tinten zijn...na het lezen van beide blijf je achter met een wat onbehaaglijk gevoel dat de mens - op het feit na dat hij op 2 " poten" loopt en met " rede" ZOU begaafd zijn - vaak maar heel weinig verschilt van een dier....
Jantje had deze week een optreden in het bejaardentehuis. Er was een echtpaar 50 jaar getrouwd en men had hem gevraagd een grappig verhaal te schrijven.
Het was geweldig om te doen en hij kreeg heel enthousiaste reacties. Na afloop van het optreden staat hij te praten met de bruidegom.
Hij zeg: "Het is wat hé menheer, vijftig jaar getrouwd. Ik vind dat erg bijzonder, maar mag ik u een brutale vraag stellen?"
"Natuurlijk jongen, jij mag alles." Zei de man.
"Ik ben namelijk benieuwd hoe het nu is met de seksualiteit, als je zolang getrouwd bent. Ik wil toch eens weten wat mij zoal te wachten staat."
"Maak je niet druk jongen, door de jaren heen verandert er eigenlijk niets. Kijk toen ik vijftig jaar geleden een week getrouwd was, was het SMS. Toen ik vijfentwintig jaar geleden 25 jaar getrouwd was, was het ook SMS. Vandaag ben ik 50 jaar getrouwd en het is nog steeds SMS..."
Zegt Jantje: "SMS... Wat bedoelt u precies?"
"Heel simpel. Toen ik vijftig jaar geleden een week getrouwd was, had ik seks 'S morgens, 's Middags en 'S avonds. Na 25 jaar was het September, Mei, September. En nu ik 50 jaar getrouwd ben is het Soms Met Sinterklaas."
Karel wou zijn dag vroeg beginnen en had zijn
wekkerradio
(made in Japan)
op 6 uur gezet.
Terwijl zijn
koffiezetapparaat (made in China)
pruttelde, was hij zich aan het scheren met zijn
elektrisch scheerapparaat
(made in Hong Kong)
Hij trok zijn
hemd
(made in Sri Lanka) aan en zijn
Jeans
(made in Singapore)
en zijn
tennisschoenen
(made in Korea)
Nadat hij zijn eten had klaargemaakt in zijn
microgolfoven
(made in India)
nam hij zijn
rekenmachine.
(made in Mexico)
Om te berekenen hoeveel hij die dag kon uitgeven zette hij zijn
horloge
(made in Taiwan)
juist volgens zijn
radio
(made in India)
Stapte in zijn
auto
(made in Japan)
tankte hem vol met
benzine
(van Saoedi-Arabië)
en ging verder met zijn zoektocht naar een goed betalende job in België !
Na een ontmoedigende en vruchteloze zoektocht kwam hij thuis en keek zijn mails na op zijn
computer
(made in Malysia)
Karel wou nu even rusten. Hij deed zijn
sandalen
(made in Brazil)
aan en goot zichzelf een glas
wijn
(made in Chili)
in en zette zijn
TV
(made in Indonesia)
aan
en vroeg zich af waarom hij in België geen goed betaalde job kon vinden !!!
Ik kreeg deze week een mailtje met het droevige nieuws dat een klasgenote dit jaar niet op de jaarlijkse bijeenkomst zal zijn .Borstkanker werd haar uiteindelijk fataal. Op zo'n moment besef je wat een enorme " chance" je hebt als jou wat meer tijd gegund wordt met je partner. Vandaar deze gedachte....
Hij is voor haar een lentebries, een ochtend vol geluk,
een regenbui heel koel en fris een vogel op zijn vlucht.
Zij is voor hem een ranke roos, een zoete rode wijn, een aangenaam oord heel warm en knus waar het goed is thuis te zijn.
Samen zijn zij telkens weer dat hele hechte paar
dat 't zonlicht draagt,
de regen torst en elke dag opnieuw wil leven met elkaar.
Hij is voor haar
niet de ouder wordende man
die anderen in hem zien, met kwaaltjes hier
en pijntjes daar, en slechtziend bovendien.
Zij is voor hem nog steeds geen oudje, maar even mooi als toen, al kwam er tussen 't zwart
wat grijs, dat vervaagt hij met een zoen.
Als zij zich 's avonds
naast hem vlijt, en zacht z'n schouder streelt,
dan voelt ze enkel 't groot geluk
dat zij nog steeds met hem deelt.
Bij een uitje met vrienden hebben we even stilgestaan bij het recente overlijden van een dierbare van hen. Verdriet, gemis ? Ja, vooral omdat je misschien zelf ook op de drempel staat van dit onbekende, maar ook een zekere opluchting want de persoon in kwestie was al een paar jaren dement. Je vraagt je dan af of zo'n leven nog zin heeft voor de persoon zelf en de omgeving? Hoeveel beseft de demente zelf nog maar kan hij/zij het niet meer verwoorden? Een lot dat mijn slaapgenoot en ik hier hopelijk niet moeten ondergaan want.....
Het niet meer weten van die kleine dingen. Steeds maar weer vergeten de mooie herinneringen.
Met een brok in je keel, zie je zo veel.
Mensen die je lief zijn, voelen ook de pijn.
Van het samen leven, weten ze nog maar even.
Wat ik gisteren zag en vandaag niet meer mag,
is voor veel mensen een groot verdriet.
Een aai over hun bol, zij weten het niet. Wie ben je.. wordt gevraagd? Ze voelen zich soms belaagd.
Een leven leeg, zonder zon. We willen er wat aan doen.. als het kon.
Maar machteloos zijn we wel, het is een hel.
De zorg voor hen die wij beminnen, brengt ons buiten zinnen,
Die zorg voor hem of haar, een angstige gedachte..
reken maar.
Ik word wakker en word zacht om de oren geslagen met muziek op de lokale radio. Bij een kopje thee en dank zij mijn Pceeke ( mijn thuis is waar mijn pceeke staat, haha) wordt mijn neus dwingend, doch zorgzaam op de feiten van de dag gedrukt.
Vandaag is het de internationale dag van de vrouwen. Vandaag gaat het dus eens over ons, vrouwen die volop en bewust in het leven staan of we nu al dan niet nog actief zijn op de arbeidsmarkt. Het gaat over vrouwen die balanceren op de koord die is gespannen tussen werken en niet-werken, soms strak aangehaald, dan weer sterk uitgerekt. Het evenwicht kan ver te zoeken zijn en bevindt zich niet altijd halverwege. Jullie lezen het dus goed, vandaag gaat het over ons vrouwen, in alle geuren en kleuren, maten en formaten. Wereldwijd staan we massaal in de belangstelling met onze gaven, talenten en karakters. Iedereen prijst onze warmte, sterkte en zachtheid. Alleen mogen we niet alles, al kunnen we best veel. In heel veel landen is het bedroevend gesteld met de rechten van vrouwen. Ze worden achtergesteld, legaal mishandeld, verhandeld en uitgebuit. Zelfs verkrachting als oorlogsinstrument is geen uitzondering. Voldoende argumenten om met alle mogelijkheden die wij hebben op te komen voor deze vrouwen, die wel vaak de economie draaiende houden.
Zou de wereld er anders uitzien, mochten plafonds en grenzen volledig worden vrijgemaakt, zodat de stuwende kracht van de vrouwelijke inborst zorgzaam en zacht naast de mannelijke sterkte kan staan en blijven bestaan? Misschien wel, misschien helemaal ook niet. Maar ik vermoed dat we dan allemaal de teugels van het leven een beetje meer zouden kunnen laten vieren. Perfect in evenwicht zal het allicht nooit zijn. Nochtans zou wat meer bewegingsruimte niet misstaan. Daarom zingen we vandaag -met of zonder de toestemming van de mannen- voor één keer niet oma's aan de top maar:
Soms kan ik onbenullige dingen mooi vinden zoals achtenzestig! Als je het getal voluit schrijft, is het niet zo mooi als in cijfers. 68, Ik vind het een mooi rond getal, al staat er geen enkele 0 in.
Achtenzestig, dus op naar de zeventig. Zoals iedereen denk ik: dat kan niet. Toch kan ik nog net voldoende rekenen van aan mijn geboortejaar tot nu om te weten dat het echt zo is.
Ik heb er al 7 jaar als zestiger opzitten. Ik heb nog twee jaar als zestiger tegoed, dat hoop ik toch! Ik kijk even achterom, ik kijk voor me uit. Daar waar ik al ben geweest, hoor ik niet meer thuis. Daar waar ik naar toe zal gaan, is nog een meerkeuzevraag. Met mensen die nu zestig zijn, heb ik geen naadloze aansluiting meer. Mensen die het volgende tiental al hebben bereikt, zijn mijn toekomst, maar niet mijn heden.
Terug kan ik niet meer. Wil ik ook niet meer. Al zou ik allicht een paar zaken anders hebben aangepakt, mocht ik ze overdoen. Maar het zijn de ervaringen die mijn leven rijker hebben gemaakt en ik wil geen enkele ervaring wissen ook al zijn sommige misschien minder fraai en zitten die in het vergeetschuifje van mijn geheugen.
Waar ik naar toe moet, hoef ik evenmin te weten. Niets benauwt meer dan een gedwongen levenspad.
Maar toch heb ik het gevoel dat ik het toch een beetje wil weten, voel ik mij als een wingerd om de stengel die mijn leven is.
Wanneer de uitloper van de wingerd het voorwerp van mijn beslissing zal ontmoeten, zal zich een hechtvoetje vormen. Het zal lijm produceren die de verschillende stukjes van de puzzel samenhoudt. Zo zullen de uitlopers ervan de takken van mijn levensboom vormen.
Ik kan niet veel kanten meer op, maar gelijk welke weg ik zal gaan, de richting ligt al vast in het cijfer van mijn leeftijd. Zucht!!
Mijn voorbije verjaardag deed me denken aan een anekdote van jaren terug! Omdat 50 toch een speciale verjaardag was, nodigden we voor één keer een stel vrienden uit.
Mijn halfbedde en ik waren de week ervoor nog gaan shoppen en ik zag een paar leuke muziekdoosjes. We beluisterden er een paar en er was er ook ééntje bij dat 'Happy Birthday to You' speelde.
In de veronderstelling dat ze allemaal hetzelfde waren en ik dat misschien wel leuk zou vinden als verrassing, kocht T stiekem zo'n rood doosje en vroeg de verkoopster om er een cadeaupapiertje omheen te doen.
Toen we op de bewuste dag aan tafel zaten, gaf T me het pakje . Met een grote verwachtingsvolle smile opende ik het pakje. Verrassing! Uit het doosje klonk een opgewekt: Ouwe taaie jippie jippie jehehe....... We hebben er achteraf goed om gelachen. Alleen al het gezicht van mijn slaapgenoot!! Ik heb dit jaar maar zelf " Ouwe taaie , jippie .." gezongen want dat is nu meer toepasselijk!!
Bedankt voor jullie bezorgdheid lieve mensen . Ik heb nu het resultaat van de scan. Ik heb geen tumor en dat is al een heel pak van mijn hart maar er zijn wel witte letseltjes te zien die wijzen op kleine herseninfarctjes. Ik heb blijkbaar af en toe een slechte doorstroming van het bloed naar de hersenen. Ik heb daar nu medicatie voor gekregen, geen bloedverdunner en ik moet vooral veel bewegen om de circulatie te bevorderen..
Ik zal zien of die nieuwe medicatie aanslaat want de neveneffecten staan me niet helemaal aan als ik dat zo lees . Maar momenteel probeer ik die wel uit.
Het is wel eventjes slikken als ik eraan denk dat het dus nog kan gebeuren. Daarom wil ik genieten van elke " goeie dag" samen met mijn slaapgenoot want hoe klinkt het gezegde ook weer? De tijd gaat snel, gebruik hem wel.
Die spreuk had ik ooit op een kalender staan die op mijn kamertje hing lang geleden toen ik nog kind was en waar ik dus een jaar lang tegenaan keek.
Toen vond ik de tijd helemaal niet snel gaan, ik was toen denk ik een jaar of 10, maar nu ben ik het er helemaal mee eens, sterker nog: De tijd vliegt razendsnel voorbij!
Mijn ma zei altijd: "Hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd gaat" en ook dat vond ik ooit onzin, maar echt, het is zo!
Misschien komt het omdat een jaar nu nog maar 1/68 deel van mijn leven is en toen ik 10 was, was dat 1/10, dan kijk je dus heel anders tegen een jaar aan.
Vandaag kijk ik heel even terug naar de voorbije 67j!
In die jaren is er heel wat gebeurd!
Leuke dingen en nare dingen, zoals in elk mensenleven! Uiteindelijk is het voor een belangrijk deel toch wat je er zelf van maakt en op het andere deel heb je nauwelijks invloed, dat moet je maar over je heen laten komen en er het beste van maken!
Ik ga er altijd van uit dat het belangrijk is om de mooie dingen te zien!! De nare dingen hoeven niet weggestopt te worden, die horen er nu eenmaal bij, maar daarnaast zijn er nog zo verschrikkelijk veel mooie dingen en zolang je daar nog oog voor hebt, gaat het goed!!
Ik nodig niet direct mensen uit op mijn verjaardag, want ik ga er altijd van uit dat wie komt het doet om mij te verrassen en als ik ze uitnodig vind ik dat het is alsof ik ze vraag om mij te verrassen!
Om diezelfde reden ben ik ook een hele dag jarig en niet alleen maar tussen twee en vier of zoiets, aan een verrassing wil ik geen eisen stellen (tenzij er een heel goede reden voor is). Cadeaus zijn leuk, maar niet het belangrijkste!! Dat familie of vrienden de moeite nemen om langs te komen, te bellen of te mailen, vind ik zeker zo verrassend. En als iemand die dag niet kan? Geen probleem, de wereld draait wel verder.
Niets is ambetanter dan wachten op de uitslag van een onderzoek. Het bloggen stond momenteel wat op een laag pitje maar vandaag moet ik even stoom aflaten in afwachting van morgen.
Ludovikus zit op de wip, Pazke heeft een witte nacht achter de rug en zit nu ook ongeduldig te wippen en "ikke" heb vandaag de MNR scan achter de rug en mag morgen reeds om het resultaat. Heb een beetje aangedrongen. Ik verschoot ook wel wat van de prijs Pazke maar heb het er voor over als het een mens vooruit helpt - wat we allemaal hopen - want gezondheid is niet te koop!!
Ik had al een goed idee van wat me te wachten stond via mijn slaapgenoot die zo’n kleine 2 j geleden ook zo’n hoofdscan had en via onze schat Pazke die mij per mail nog eens “het leed en smart” van zo’n onderzoek uitgelegd had!!!
Aan de persoon voor mij had ik snel nog gevraag..: ” Komen er spuiten bij te pas?” Niet dat ik daar schrik van heb maar mijn kanalen zijn geen gewone!! "Neen alleen geklop en getoeter en gebrom…"
A piece of cake dus!! Zo dacht ik.
“Dag mevrouwtje, alles wat metaal is uitdoen! Heb je valse tanden of protheses”?
Twee maal neen.
“Schoenen uit , bril af en komt u maar mee”.
“We gaan eerst een spuitje geven om een katheder met contrastvloeistof te plaatsen”!
Ik keek al rond wie er nog aan dat geprik zou deelnemen, want ik ken voorlopig maar 1 persoon die in de “we” vorm spreekt en dat is de Paus en die kuist binnen kort zijn schop af!! We bleek zij te zijn en zij kon niet prikken!! Het is al een probleem om bloed te prikken bij mij laat staan om een katheder te steken.
Mijn arm werd afgebonden en dan pompen maar. Niets te zien. " Je hebt dunne aders en die liggen daarbij nog diep ook" was haar commentaar.( Ha ja, ik ben fijn afgesteld.. zei ik bijna maar hield mij op tijd in!!) Klop, klop, pomp, pomp wrijf , wrijf… geen ader te bespeuren!
“ Ik zal even proberen want ik zie daar precies iets”… Steek, boor, nog eens steek.. niets , nada, niente!!
“Ik geraak er precies niet in mevrouw”..
Alsof ik dat niet gevoeld had!! “ Ik weet het , het valt niet mee om mij te prikken” zei ik met een "prikkende" stem!!
“Ik zal het naaldje laten zitten en een beetje hoger nog eens proberen..”
Zelfde ritueel van klop klop, wrijf wrijf en ik intussen wat vinniger pompen!!
“ Ha…ja.. neen.. toch niets ". “ Het is precies of die ader weet dat ik met de naald afkom want hij trekt zich terug” zei zij met een beteuterd gezicht… Ik dacht dat de tijd van “ zich terugtrekken” al lang voorbij gestreefd was maar zweeg wijselijk! “Gaat het, mevrouw, wat vervelend hé?”
“ Ja, het gaat maar ik krijg meer last van die afgeknelde arm dan van het prikken”, zei ik. “ Misschien kan je de andere arm eens proberen?, vroeg ik”
Die “ brave dame” volgde mijn suggestie en het spelletje begon opnieuw maar langs de linker kant.
Klop, wrijf, pomp… Niets.
“Je bent wel heel moeilijk te prikken, hé?”
Te prikken misschien wel maar figuurlijk begon het toch wat te steken.
“Ik probeer het nog eens. Ja, ik zit erin.. oei, ik kan de naald er niet doorschuiven…”
De radioloog van dienst vond blijkbaar dat het nu al lang genoeg geduurd had en kwam kijken.
Toen hij het probleem zag, nam hij de naald en zei:
” Er zijn twee mogelijkheden, ofwel zit ik door de wand ofwel glijdt de naald vooruit”… een flinke draai en duw en… de naald zat goed!
Met mijn buisje in de hand werd ik naar de scanner geleid waar ik mij “ rustig “ mocht neervleien!!
“Lig je goed? Hier is een peertje voor het geval het niet meer gaat dan kan je verwittigen maar probeer dat niet te gebruiken!
Het duurt maar zo’n kwartiertje”…
Met een soort helm boven het hoofd werd ik langzaam in een tunnel geschoven.
Ik weet dat een kwartier zo voorbij is maar ik weet ook dat - als ik zolang moet stilliggen- het altijd ergens begint te jeuken of te duwen of te wringen..Daarom besloot ik mijn geest bezig te houden door ergens heel diep aan te denken en…. Wat ze bij mij ingespoten hebben of wat door die scan wakker geworden is, ik weet het niet , maar het enige dat mijn volledige aandacht kreeg, waren de 4 aktes ( geloof, hoop, liefde en berouw) die we in de lagere school ingedrilld werden en de tien geboden van God en de 7 sacramenten en de 7 hoofdzonden .. T lag bijna plat toen ik hem dat vertelde. Alles kwam spontaan naar boven maar na een tijdje besloot ik het toch over een andere boeg te gooien, een mens moet niet overdrijven hé!! Ik heb mijn hersenen gedwongen om een paar gedichten uit mijn schooltijd op te zeggen zoals; "Boerke Naas "en "Bloedworst en Kaas "en "het gelapte voorschootje…" Ik was juist bezig met het zingen van “ Ik heb de zon zien zakken”… toen ze mij weer vooruitschoven. "Ik ben zeker dat die scan allerlei rare beelden zal geven want dat staat staan daar nu allemaal op te zien!! " zei T toen ik dat vertelde. "Gelukkig dat geen andere hersenkwab getriggerd werd, God weet wat er dan allemaal door mij hoofd zou gegaan zijn..," was mijn commentaar. Maar … ik heb 15 min stokstijf en stil gelegen ,een record in mijn geval!! Nu moet ik duimen en wachten tot morgen op het resultaat!
Ik heb alvast 3 plakkers op mijn armen om van te " genieten". Een blogvriendin moest vandaag ook bij haar arts langs en die kreeg redelijk positief nieuws dus … ik hoop hetzelfde!
Dit kreeg ik toegestuurd en omdat ik vandaag geen tijd zin had om iets anders te bedenken, vond ik het heel geschikt om hier te zetten!
Je krijgt mailtjes of nieuwtjes van verschillende mensen. De een uit zijn verdriet,
terwijl de andere van gezelschap geniet. Zo vangen we elkaar op
met een pps-je of een goede mop.
Het is een klein gebaar, vrienden zijn onder elkaar.
Allen mensen met een hart,
dat is toch wel heel apart.
Eénieder verdient respect, want wees eens eerlijk, niemand is perfect.
De één heeft het gemakkelijk,de andere heeft het zwaar,
maar vrienden ben je om er te zijn voor elkaar.
We laten een traan, of hebben pret,
dat zijn mijn vrienden die ik vond.......op 't INTERNET.
Schone liedjes blijven niet duren en intussen zijn we de koude weeral gewoon als je dat al gewoon kan worden! Ons tripje viel al met al goed mee, op uitzondering van hevige oorpijn bij het dalen in de heenreis en twee duizelige dagen ter plaatse mag ik niet klagen. De medicatie houdt momenteel het ergste onder controle al loop ik af en toe nog steeds op " puddingbenen". Daarom wordt er volgende week woensdag een NMR scan gedaan van de hersenen en het hoofd in de hoop de oorzaak van mijn probleem te vinden of één en ander uit te sluiten. Aan de enen kant wil ik dat het gebeurt aan de andere kant loop ik hier toch wat ongerust rond. Zolang ze maar niets vinden dat er niet hoort te zitten maar wel een verklaring voor dat draaien...Afwachten dus.. Als je terug bent, valt er van alles te doen en met de dochter die deze week opgenomen werd in het ziekenhuis moeten de kleinkinderen ook nog opgevangen worden...Dus even geen tijd gehad om te bloggen of teveel na te denken! Als ik jullie zeg dat ik zelfs nog geen tijd gehad heb om even door de tuin te lopen dan weten jullie dat het hier echt hectisch is want dat is normaal het eerste wat ik doe, mijn bloementuin inspecteren!! Zo begrijpen jullie waarom ik nog niet aan bloggen toegekomen was en ook geen blogbezoekjes afgelegd heb! Vandaag is onze oudste kleindochter jarig. Proficiat grote meid.Al 9 jaar! Zondag zullen we bij een etentje jouw verjaardag en nog eentje dat eraan komt, vieren. Zoals jullie zien...de draad is hier snel weer opgenomen !!
Wintermaanden, senioren ...de zon opzoeken ...herken je dat? Dat wil, in vele gevallen zeggen op reis gaan wat dan weer betekent valiezen pakken.
Een valies met beperkte afmetingen of inhoud, zoals dat heet. Hoe prop je nu alles in die paar kubieke decimeters? Het is mij nog altijd een raadsel. Je staat dan voor je kleerkast en je moet gaan selecteren. Daar begint het probleem al alsof je overbodige kleren in die kast hangen hebt, die je nooit draagt en dus ook niet hoeft mee te nemen. Dat bestaat niet! Je kan wel selecteren tussen winter- en zomerkleren, maar eigenlijk zijn dat al twee verschillende kasten, dus je gaat gewoon voor de juiste kast staan. De koffer ligt wagenwijd open, klaar om gevuld te worden. Je bent geen rekenkundig genie, maar je ziet gewoonweg dat de inhoud van de kast en die van de koffer echt niet overeen komen. Je moet schiften, keuzes maken tussen broeken, rokken, kleedjes, truitjes, t-shirts, topjes en je accessoires. Je begint lichtjes te hyperventileren, want je wil er zeker van zijn dat je de juiste kleren mee hebt. Niet omdat je denkt dat er een bepaalde dress-code zal gelden, wel omdat je van jezelf weet dat de ene ochtend de andere niet is. De ene dag een kleedje aantrekken, betekent helemaal niet dat je dat de volgende dag ook nog wil. Je schakelt elke emotie uit en je probeert zo verstandig mogelijk in te pakken. Nadien gooi je gans je gewicht in de schaal, ik bedoel op de koffer om die dicht te krijgen. Je roept er zelfs jouw man bij om die koffer te sluiten want zelf lukt dat niet. Hij mompelt dat je gans je kleerkast hebt ingepakt, maar je zwijgt in alle talen. Dan gaat hij voor de kast staan... in een mum van tijd ligt alles op het bed, broeken, hemden , t-shirts en schoenen, een sportieve geklede jas , een riem ... en klaar is Kees. Alles wat onder die dingen komt, laat hij aan jou over. In zijn koffer is er nog plaats zat...maar je vindt er wel wat op!! Na de kleren begint het drama opnieuw, maar deze keer met de schoenen. Platte schoenen moet je wel meenemen omdat je man anders zeurt dat je na een half uur wandelen, wil gaan rusten. Je kiest tussen de verschillende centimeters hakken, met in het achterhoofd de kleren die je hebt meegenomen. Ineens ontdek je een paar schoenen die je écht wil meenemen. Je overleeft het gewoonweg niet zonder dat paar! Je wikt, je weegt, je aarzelt, je ademt in, je ademt uit. Zal je jouw man roepen om die koffer terug te brengen, zodat je er nog iets kan bijsteken of niet? Je sluit je ogen, je telt tot duizend en beslist om de schoenen toch maar niet mee te nemen. Kwestie van nog even getrouwd te kunnen blijven. Daarna ga je aan de slag met de producten uit de badkamer voor jou en hem en nog zoveel andere noodzakelijkheden (je kan het echt niet maken om maar één handtas mee te nemen).
Eindelijk is het zo ver. Je hebt het toch maar weer eens gedaan. Al je koffers staan klaar en je kijkt tevreden naar het resultaat. Je bent zo fier op jezelf dat je het kon die aartsmoeilijke keuzes te maken. Je zweeft bijna van geluk. Tot de opmerking van je man ... "we zitten boven het toegelaten gewicht" je met een schok terug naar de werkelijk brengt.
Zo was het voor we vertrokken en nu we morgen terug afreizen naar huis toe begint het proppen opnieuw alleen heb ik de indruk dat die koffers gekrompen zijn al had ik gehoopt dat de hitte ze zou uitzetten!! Help!!..
Nooit te oud om bij te leren ...
een flinke draai en duw en… de naald zat goed!
