Zoals elke dag plooi ik de ochtend open met de krant, zo ongeveer een uur .
Ik maak een ochtendwandeling door het hoofd van een reporter.
Vandaag wandelde ik langs bermen omzoomd met klaprozen die me rood stonden aan te staren , zwijgzaam stil.
De schrijver had ze bekeken en geplukt, meer nog, hij had ze gezaaid en geoogst. Zij dankten hun bestaan aan enkele zinnen.
Ik voelde me één met die klaprozen hoorde hen deinend vragen:
Trek me niet uit de grond, lezer.
want ik verwelk meteen in de vaas van je handen. Laat me staan en lees me.
Pluk me met je ogen. Want daar wil ik wonen,
in je hoofd. Ik heb ze verwelkomd die klaprozen ze duwden de muizenissen even weg!
Ik liep al een paar dagen met tandpijn rond maar omdat mijn tandarts tot de 5e aug afwezig is, hoopte ik het nog wat te kunnen rekken met behulp van een " dafalganneke" tot de pijn maandag aan zee te hevig werd en ook mijn nachtrust er onder leed. Dan maar rondgebeld en ik kan jullie verzekeren dat het niet simpel is om zomaar een afspraak te maken met een andere tandarts. Soit, vandaag mocht ik dan toch langsgaan en wat ik vreesde werd werkelijkheid… de tandarts vond het nodig om mijn laatste wijsheidstand te trekken….En laat ik dat laatste restje wijsheid nu even extra nodig hebben zeker!! Ik leg het misschien ooit wel eens uit!
Ik had een afspraak om 10u30 en stipt op tijd kwam de tandarts mij halen. Dat vond ik al een pluspunt!
Ik volgde hem en een paar stappen verder stond ik in een plaats waar een bureau stond en ook een stoel met erboven een grote lamp.
Achter de stoel lagen allerlei werkattributen en ernaast stond een kleine spoelbak...
een scenario dat me niet echt happy maakte!
Nadat hij geluisterd had en gekeken, stelde hij voor om de tand te trekken…een wijsheidstand ( verstandskies voor de Nederlanders!!) kan je blijkbaar missen en kan in de toekomst enkel nog maar voor meer pijn zorgen.
-Ok…ik zal eerst nog een fotootje nemen om zeker te zijn en daarna zal ik verdoven op de plaats waar de tand moet getrokken worden !
Ik lag nog steeds relaxed in de stoel die langzaam achterover helde en binnen de kortste keren zag ik een hand met een spuit naar mijn mond komen.
-U mag de mond openen! Langzaam trok ik de lippen van elkaar en daar dook de spuit mijn mond in.
Iets later verdween de spuit terug uit mijn mond om terug gevuld te worden en nog eens te prikken.
Intussen praatte de arts de tijd dood terwijl ik mijn mond langzaam in slaap voelde vallen en dat is steeds een raar gevoel.
Het is precies of het slapende gedeelte zijn eigen weg gaat en of je er geen controle meer over hebt.
Ook het praten wordt moeilijk als de helft van je gezicht aan het slapen is en gevoelloos is. Ik lag nog steeds uitgezakt in de stoel toen ik een blauw slabbertje aankreeg mooi in harmonie met het witte mondmasker van de arts.
-Slaapt het al een beetje?
-Bwaiekdenkgetvel. -Als het pijn doet zeg je het maar.
Ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan met een slapende mond ! -Doet dit pijn?
en hij klopt even op de tand
-Wvnee
-Ok dan kunnen we beginnen. Ik werd verwittigd dat het een beetje kon kraken maar ik moest mij niet ongerust maken.
-Als ik trek ,je kaak niet mee laten gaan maar een beetje tegentrekken , kreeg is als instructies mee. Na wat gewring, geduw en getrek lag mijn “ wijsheid” aan diggelen. Ik voelde zo mijn denkvermogen terugvloeien....want ik dacht dat de dokter met een paar kruissteken en een paar zeemansknopen het gat zou dichten maar dat bleek niet nodig. Zo’n 10 minuten had de ingreep geduurd. Er werd een "compresje" in het gat geduwd om het bloeden tegen te gaan en met de instructies .." twee dagen geen vast voedsel eten , geen warme dranken drinken en niet direct gaan liggen , was de kous af ( of beter de tand eruit!) Ik vond dat het nog goed meegevallen was al voelde mijn mond en kaak en tong wattig aan..maar pijn .. neen hoor . Ik zei het al.. mijn laatste stukje wijsheid was weg want natuurlijk zou het pijn doen. Dat ondervond ik een paar uur later, je kent dat hé , een pijn die te vergelijken is met tandpijn, maar dan zonder tanden. De dochter had nog gevraagd of ik pijnstillers in huis had? Ach ja een dafalganneke had mij tot nu toch geholpen en zou dat ook wel doen zeker? Oh pijnlijk bewijs van verstandsverlies..... natuurlijk volstond een dafalganneke niet!! Ik ben dan maar naar de apotheek geweest om iets sterker te vragen en hier zit ik nu. Maar bon, een mens moet kunnen afzien in het leven en dus zal ik dit ook maar ondergaan zeker? Als ik maar tegen zondag -als we hier terug een BBq hebben - weer aanspreekbaar ben en kan mee eten en genieten...
Het valt tegenwoordig niet mee om je een beetje veilig in het verkeer te begeven. Je kan op de snelweg inmiddels al met 130 kilometer per uur aan flarden gereden worden en in de stad scheuren veel auto’s even door een klein straatje tegen de richting in, tot wanhoop gedreven door de gemeentelijk bedachte eenrichtingsstromen. Over brommertjes zullen we het maar helemaal niet hebben. Maar van gemotoriseerde gevaren ben je je bewust. Een flink onderschat probleem zijn de traag rijders, de slomerds.
Het valt mij steeds vaker op dat voetgangers nog wel rondkijken voor ze de weg oversteken, maar een fietspad of winkelstraat stappen ze probleemloos op. Zonder blikken of blozen lopen ze je onder de wielen. Als jij dan op je fiets hals over kop moet uitwijken, al dan niet gepaard met een krachtterm van een willekeurige felheid, kijken ze gestoord op. Of je niet ergens anders kan gaan fietsen? Nog een veelvoorkomend probleem zijn de twee keuvelende fietsers die naast elkaar in slakkengang de afgelopen dag minutieus doornemen zo in de aard van...
“Ik zeg, ja daahaag, zeg ik, daar moet je bij mij niet mee aankomen. Ik zeg, denk jij nou dat ik dat in mijn eentje ga zitten doen, zeg ik?”
En daar fiets je dan achter, gehaast. Bellen heeft geen zin. Een keurig: “Pardon, mag ik er even langs?” evenmin. Ze hebben het gewoonweg te druk. Je zal ze links over de rijweg moeten inhalen, met alle levensgevaarlijke gevolgen van dien.
Ik weet niet of het komt doordat we steeds meer moeten tegenwoordig, doordat er meer stress is in onze maatschappij, maar je ziet ook steeds vaker mensen in het verkeer die er gewoonweg helemaal niet bij zijn. Zo liep er laatst een vrouw een beetje dromerig op het fietspad met haar fiets aan de hand, tegen de rijrichting in en dat op een heel smal fietspad.
Ze nam het hele fietspad in! Je zou kunnen afstappen en de vrouw vriendelijk duidelijk kunnen maken dat ze een gevaar is op dit smal pad, maar dat heeft geen zin. Er bestaat namelijk een oud Chinees spreekwoord, dat luidt:" Zeg het me en ik vergeet het; laat het me zien en ik onthou het; betrek me erbij en ik begrijp het."
Met een alleraardigst kletspraatje zou ik haar dus niet aan het verstand brengen dat zij op deze manier een storende factor is op het fietspad. Nee, er was actie nodigt.
Aangezien ons treffen zoals gezegd op een smal fietspad plaatsvond, kostte het me geen enkele moeite om, met een beetje extra vaart, recht op de vrouw af te stormen. Dromerig als ze daar liep, zag ze mij pas op het allerlaatste moment. Ze schrok. Ze slaakte een kreetje en maakte een klein sprongetje. Het deed me een beetje aan een tekenfilm denken. Als ik niet zo druk bezig was geweest om de wereld een betere plek voor ons allen te maken, had ik er misschien om kunnen glimlachen, maar daar was gezien de situatie geen tijd voor. Ik gaf met bovenmenselijke kracht een ruk aan mijn stuur zodat we beiden niet zou eindigen op de eerste hulp. De rest ging heel snel.
Ik keek haar verschrikt aan met een blik die zei dat dat nog maar net goed ging aflopen. Met haar hand nog op haar borst en met haar mond nog open van het gilletje gaf ze me een
: "Waarom kijk je mij nou zo aan, ik doe toch niets fout’-blik die ik beantwoordde met een "Oh, nee? Oh, nee? Weet je dat wel zeker,?"-blik.
Ik zag het besef op haar gezicht verschijnen. Ze keek me aan met een verontschuldigende blik . En dat was genoeg. Ik glimlachte naar haar dat het al wel weer goed was, niets aan de hand, maar dat ze in het vervolg iets beter zou moeten opletten. Ik tilde even kort mijn hand van het stuur en toen was ik haar voorbij.
Het hele gedoe had maar een fractie van een seconde in beslag genomen. Tevreden zette ik mijn weg verder aan de matige snelheid die ik daarvoor in de benen had. Ik denk dat deze vrouw hier wellicht niet meer achteloos zal spooklopen met een fiets aan de hand.
Het is drie uur in de nacht.
Ik sterf bijna (grapje) van de dorst.
Heel behoedzaam kom ik op de tippen van mijn tenen uit het bed om mijn halfbedde niet te wekken. Ik doe geen licht aan in de gang en ga op mijn gevoel naar de keuken. Ik knip het licht aan en wil naar de kast gaan om een glas te nemen maar dan spring ik zeker een meter achteruit van het schrikken.
Wat zit daar in het midden van de tafel?
Ongelooflijk maar waar, inderdaad een grote spin.
Droom ik nu, of ben ik wakker. Ik heb gisteravond geen wijn gedronken dus droom ik niet. Ik wrijf nog eens goed mijn ogen uit, doe een klein pasje naar voor, kuis mijn bril even schoon en inderdaad, geen twijfel mogelijk, zij is het.
Zij neemt mij in het vizier, kromt haar rug, verandert van kleur, een soort gevechtskleur en neemt de houding aan van een alles of niets vernietigende vijand die zijn prooi gaat bespringen.
Zij is vastberaden te vechten tot de dood, zij of ik moet eraan.
Plots deinst ze achteruit, wat doet zij ? Ze blaast de aftocht!!!
Zij mankt, draait even rond haar as en wipt van de tafel.
Verdorie er ontbreekt een poot.
Werd zij vroeger reeds neergeschoten of is ze ergens blijven tussen hangen.
Mijn moed ( ik had ondertussen wel vlug een paar dikke handschoenen, een sjaal, mijn motorhelm, mijn zonnebril, mijn lompe botten met dikke kousen, drie broeken en vesten, waarvan ik de broekspijpen had dichtgebonden, zodat zij er niet kon inkruipen, aangetrokken ) zonk mij in mijn schoenen.
Ik opende vlug de achterdeur van de keuken en al huppelend rende zij naar buiten.
Even bleef ze staan, draaide zich om, groette mij met haar andere poten alsof zij wou zeggen goed gedaan meid, jij bent geen lafaard, maar een held en verdween voorgoed uit mijn leven.
Ik heb daarvan niets tegen mijn slaapgenoot durven zeggen, want dan mocht ik zeker en vast de honderd bellen en was ik misschien ook een poot kwijt.
Leven kan mooi zijn
limietloos geluk.
Soms echter is het somber en stressvol,
soms veel te druk.
Elkeen heeft recht om zijn leven te leven,
zij het nu kwaad of gunstig gezind.
Maar op het eind van de dag is er niks mooier dan de glimlach van een kind.
Doch ergens ver weg
waar leven niet wordt geleefd,
waar leven doodgaan is
tenzij je overleeft. Daar droomt men van een wereld
met minimaal geluk,
al hebben zij die kunnen helpen
het soms wel te druk.
En op die momenten
waar alles breekt voor het begint,
raakt niets me dieper
dan de tranen van een kind .
"Geloof in jezelf " en "geluk zit in kleine momenten" en " niets is voor niets" dat zijn een paar wijsheden die zo poëtisch klinken dat je er niets tegen in wil brengen. Ze bieden troost, peppen op, maken soms een mens tevreden..Maar als we eerlijk zijn, die eenregelige formules , hoe krachtig ook, hebben maar een bijzonder korte houdbaarheidsdatum! Hetzelfde geldt voor de kalenderwijsheden die soms in het toilet hangen. We zijn ze alweer vergeten als we onze handen gewassen hebben. Je kan grossieren in indrukwekkende en opwekkende wijsheden maar helaas kom je bedrogen uit als die wijsheid niet in je eigen systeem ingebed is! Sommigen beweren dat als je voldoende vaak tegen jezelf zegt: "elke dag gaat het me in alle opzichten steeds beter" het onderbewustzijn dat vanzelf gaat geloven. Apekool en lariekoek! Als zo'n uitspraak lijnrecht in tegenspraak is met je gevoel dan wekt dat niets anders dan verwarring op. "Ik ben veilig " zeggen terwijl je met één hand aan een rotsblok hangt, wordt innerlijk niet geaccepteerd. Je innerlijk probeert een boodschap die strijdig is met de waarheid eerst te negeren en komt dan in opstand waardoor je je uiteindelijk slechter voelt. Het heeft daarom ook geen zin te zeggen dat ik vandaag goed in mijn vel zit als dat niet zo is..Ik kan die gedachte enkel gebruiken om te proberen dat goed gevoel terug te vinden pas dan krijgt de zin " ik zit goed in mijn vel" weer zin. Martin Luther King zei ooit eens:" I have a dream" ! Dat was een krachtig pleidooi maar helaas niet genoeg om de wereld te veranderen. Dat moeten we zelf doen..
Ik heb ook nog veel dromen niettegenstaande de jaartjes...Na vandaag moet het weer beter gaan want we nemen vandaag in alle sereniteit afscheid van Ilse. Het wordt een heel aandoenlijk en moeilijk moment maar uiteindelijk gaat het leven verder....we hebben geen keuze!
Gisteren rond 17u is een lieve mama/ echtgenote/vriendin/meter ons ontnomen.
Verbonden in het hart
als familie in ons leven, laten we je gaan
doorheen het vlies
dat ons scheidt maar ook verbindt.
Het vlies van eeuwig verder leven.
Jullie zullen me hier even niet meer elke dag zien want momenteel staat mijn hoofd niet op logjes schrijven! Zoals jullie weten wachtte de meter van onze kleinzoon ( dame van 39j) op een levertransplantatie. Die werd een paar weken geleden uitgevoerd en sindsdien is de dame in kwestie nog niet wakker geweest maar in een kunstmatige slaap gehouden omdat haar lichaam alle energie nodig had om te herstellen. De dokters en zijzelf hebben al het mogelijke gedaan om alles tot een goede afloop te brengen , helaas.. het mag blijkbaar niet. Gisteren hebben hebben ze de lever dialyse afgekoppeld. Ze hadden gehoopt dat de nieuwe lever met wat ondersteuning rapper en beter zou aangepast geraken aan het nieuwe lichaam. Maar I. was zo ziek en verzwakt op het moment van de transplantatie dat de omstandigheden waarin die nieuwe lever moest functioneren helemaal niet optimaal waren. Ze is nog een schim van zichzelf totaal op en nu hebben de dokters gezegd dat ze morgen voor een comfortmodus gaan zodat ze rustig kan sterven. Ze vinden het zinloos om verder te gaan omdat zij het willen als het lichaam het niet meer aankan! I is de jeugdvriendin en buurmeisje van onze dochter en tevens ook de meter van de kleinzoon. Na alles wat de dochter en co vorig jaar meegemaakt hebben ( 2 bomma's gestorven op 3 maanden en een paar maanden later de oma -moeder van de schoonzoon - ook na een strijd van meer dan een jaar) komt dat afscheid nu wel heel hard aan. Soms is teveel teveel...We zijn er hier ook het hart van in temeer omdat onze kleinzoon ook dat nog eens te verwerken krijgt en hij had een goede band met zijn meter! Maar het ergste is dat I twee kindjes heeft ; ééntje dat in sept naar het eerste leerjaar gaat zoals ons glutenkindje en één die naar het 4e leerjaar moet. Hoe hun papa dat moet uitleggen ... het is heel moeilijk en lastig, arme kindjes! We zijn er ook even onderste boven van. Weer iemand die we zullen missen. De dochter zal onze steun even goed kunnen gebruiken. Daarom dat mijn hoofd niet echt op bloggen staat. Het is hier nu wachten op die ene telefoon die zegt dat ook aan dat jonge leven een einde gekomen is...Het leven is niet altijd eerlijk...
Ik heb daar juist een vlieg doodgeklopt die al gans de avond tergend zoemend rond mijn hoofde dolde! Akelig ding...een gewone sterveling zomaar pesten...En toch... misschien was er ooit een tijd dat ik dacht....Kon ik mij maar veranderen in een vlieg en dan....
Ja, kon ik me maar veranderen ineen vlieg, ik zou je eeuwig blijven pesten.
Jij hebt er al zoveel van mijn soort dood gemept.Waarom doe je dat ? Waarom toch ? Deden ze iets verkeerd ? Het zijn maar vliegen hoor. Vang hen en laat ze buiten weer weg vliegen.
Maar nee...je slaat ons liever dood. Morsdood.
Moest ik een vlieg zijn, ik zou rond je hoofd komen zoemen .Af en toe zou ik eens in je oor bijten. Ik zou op je voorhoofd komen zitten. Niet te lang zodat je mij niet kan raken.
Ik zou rond je eten vliegen. Af en toe eens van je saus proeven. Niet te veel zodat je mij niet kan slaan.
Ik zou op je vensters en spiegels een "kadootje" achter laten, zodat je steeds aan mij moet denken.
Ik zou je bril bevuilen. Aan je neus krabben, zodat je....
"PATS"... Ai..ai... Ik voel pijn. Overal pijn. Wat gebeurt er? Ik voel me zo duizelig .....Ik draai weg...Ik voel het...Ik ben geraakt....Ik ga sterven...Je hebt me toch niet.......ik...ik....ik.....ik........... Laat me maar weer gewoon mens zijn!
Ik had de laatste dag af te rekenen met allerlei ongemakken zodat slapen ook geen lachertje was en ik hopeloos wachtte op Klaas Vaak . Maar of die altijd te betrouwen is .. trek zelf je conclusie.
.............
De muziek uit die enorme radio had me slaperig gemaakt. Ik stond op uit de zetel en keek naar iedereen die zich nog in de kamer bevond. Met slaperige oogjes lachte ik hen toe en zei “slaapwel , tot morgen..”
Ik kroop in mijn bed met mijn knuffelbeer dicht tegen me aan. Ingepakt in mijn deken als een rups, wachtte ik op Klaas Vaak die zand in mijn ogen zou komen strooien zodat ik zou kunnen slapen. Die nacht liet Klaas echter lang op zich wachten. Het was niet van zijn gewoonte om zo laat nog binnen te springen maar uiteindelijk kwam hij om half drie toch aankloppen. Hij strooide wat zand in mijn ogen en meteen viel ik in slaap. Ik sliep als een roos die nacht. Klaas Vaak had zijn best gedaan. Waarschijnlijk voelde hij zich schuldig omdat ik zo lang moest wachten.
De volgende ochtend werd ik zoals naar gewoonte wakker door het gestommel beneden. Ik strompelde uit mijn bed en ging naar de keuken. De kamer was zoals steeds al goed bevolkt zo vroeg op de ochtend . Ik zei goedemorgen tegen iedereen die ik zag.
Maar die ochtend was geen goedemorgen waard. Als kind was ik zo naïef en zo onwetend, maar nu weet ik beter. Althans, ik hoop dat ik beter weet en intussen een stuk wijzer geworden ben.
Was het nu vier uur, vijf uur of zes uur? Ik zal het nooit weten. Maar ik weet wel dat jij verdween toen ik nog in dromenland was. Ik weet wel dat ik besefte wat me die avond stond te wachten en ik weet ook dat ik bang was om de waarheid onder te ogen komen. Misschien dat ik daarom de slaap niet vond. Zo is het altijd met de waarheid. De waarheid doet pijn en dat weten we. We willen ons er tegen beschermen, maar vaak loopt dat niet volgens plan. Vaak loopt het slechter af dan voorspeld omdat we hopen dat we de waarheid kunnen onderdrukken ,maar dat gaat niet.
Ach wat bazel ik nu.
Ik was dertien en zou op internaat gaan . Het was dus mijn volste recht om nog eens slaapwel en tot morgen te zeggen. Je knuffelbeer wil je toch nooit vaarwel zeggen?
Ik was nog maar een kind.
- Na het zoveelste smakeloze kopje koffie, vroeg ik: zet je hem espresso?
- Het koeriersbedrijf bood hem een loopbaan.
- De dominee vroeg wat ik van de doopvont.
- Toen de klok stilstond, wist ik al hoe laat het was.
- Mijn stofzuiger heeft het begeven, vandaar dat ik deze bezemsteel. - Toon de man voor het vuurpeloton stond, schoot hem wat te binnen.
- Er is niemand die op mijn cabriolet.
- Als blikken konden doden hadden ze er geen erwten in gedaan.
- Een egoïst is iemand die niet aan mij denkt.
- Ik ben niet arrogant, ik ben de beste.
- Wie een kuil graaft voor een ander is in ieder geval geen egoïst.
- Ik hou altijd een stuk maand over aan het eind van mijn geld.
- Ik ben in de 7e hemel, de andere 6 wilden me niet.
- Ik mis mijn ex nog steeds, maar ik kan al beter richten.
- Ik wou dat ik een vulkaan was, dan zou ik de hele dag roken en zou iedereen zeggen: kijk, hij werkt!
- Hoezo geen idealen? Ik wil een heleboel mensen verbeteren.
- Zelfontplooiing is wellicht ook goed voor je rimpels. - Wil degene die mijn fiets heeft gejat ook mijn krantenwijk overnemen?
- Ik geloof niet in sprookjes zei ze en startte haar bezem.
Zoals ik bij Ani schreef op haar recent logje over tijd, is dat een rekbaar begrip letterlijk en figuurlijk, de enen worden er lyrisch bij de anderen ongeduldig en nog anderen krijgen het ervan op de heupen of worden er triest bij. Maar draai het zoals je wil..de tijd die ons gegeven is, kunnen we maar best zo goed mogelijk invullen .Eén ding weet ik wel ... tijd heeft een verleden een heden en hopelijk een toekomst ... je kan dat nooit los van elkaar maken want dat maakt deel uit van elke persoon...Herinneringen zijn tijd, belevenissen zijn tijd, toekomstdromen zijn tijd...en zo worden we elke dag wat ouder... In die beperkte tijd blijft een mens maar bezig, altijd is er wel iets te doen en soms zelfs teveel zoals het voorbije weekend, dan zou je jezelf best willen klonen!
Maar....stel nu dat ik mezelf kon klonen en dat mijn kloon een volwassen versie van mezelf zou zijn. Zou ik dan al het werk dat moet gebeuren sneller gedaan krijgen? Of zou ik mezelf gek maken met mijn gezeur over wat er allemaal moet gebeuren?
En stel dat ik niet één maar drie klonen zou maken. Zouden we dan samen vier keer zoveel werk gedaan krijgen op één uur of zouden we gewoon samen gaan kaarten omdat we eindelijk drie extra spelers gevonden hebben?
En wat als ik nog meer klonen zou maken? Zouden we dan niet nog meer chaos veroorzaken? Een kamer vol Natokens die zitten te zeuren en/of te gieren om dwaze grappen of groene thee slurpen tot de voorraad op is?
Dan toch liever geen klonen: we zouden waarschijnlijk gaan discussiëren of we meer werk gedaan zouden krijgen als we met nog meer waren tot alle klonen kwaad worden op elkaar en de kamer verlaten en mij alleen laten met al het werk.
Ach, zoals mijn halfbedde zegt: "Alles wat je zelf kan doet, doe je beter!" (maar tsja....geldt dat ook niet voor mijn klonen? ;-))
Eigenlijk heb ik niet veel te vertellen vandaag enkel .. de goede rapportjes zijn binnen en de vakantie kan beginnen!! En zie... ik kan dichten zonder mijn gat op te lichten!! haha Omdat de inspiratie er niet is, grijp ik terug naar een gedicht dat ik toevallig tegenkwam en de moeite vond om hier te plaatsen!
Mijn armen zijn te klein ...
Als 't gebeurt dat je niet kunt slapen, omdat . . . omdat . . .
kom dan bij mij om je te warmen, ik maak een kamer voor je klaar, 'k zal je wiegen in mijn armen, en je strelen door je haar.
Zeg toch nooit 'ik wil niet meer leven', er is met jouw dood niemand gebaat. Dankzij jou heb ik dit geschreven, jij die mijn lied zo goed verstaat.
Als mijn gezang gedaan zal raken, en ik niet meer weet wat nog verteld, als het gebeurt dat ik niet kan slapen, van duizend angsten ben gekweld . . .
Kom ik bij jou om me te warmen, maak dan een kamer voor me klaar. Wieg me in je armen en streel me door mijn haar, streel me . . .
Willem Vermandere
Zoals in ieders leven, komen en gaan verschillende mensen. Soms verlies je hen uit het oog of kom je er niet toe om af te spreken. Zo gaat dat in het leven. Ieder zoekt een eigen weg. Soms lopen die wegen uit elkaar, soms kruisen ze elkaar. Er zijn verschillende soorten van terugzien. Ik beperk me maar tot twee soorten. Er is die ene soort waar je liever niet mee geconfronteerd wordt en dan de andere vrolijkere. Degene waar je liever niet mee in aanraking komt, is degene die voor beide personen ongemakkelijk is. Het gaat bij dat soort van ‘long time, no see’ niet verder dan het oppervlakkige "hallo, hoe gaat het met jou" gesprek met langdurige stiltes. Je wil wel terug naar je ander gezelschap gaan, maar ergens heb je de drang om meer te weten, om meer te vragen, alleen weet je niet hoe omdat je na al die jaren minder met elkaar gemeen hebben dan oorspronkelijk gedacht.
En dan heb je de andere soort, dat vrolijk terugzien met iemand waar je heel veel plezier mee hebt gemaakt maar die je uit het oog was verloren. Je ging elk een andere richting uit, maar hadden sporadisch wel eens contact. Vaak was dat contact op de meest random momenten en op de raarste gebeurtenissen. Dat terugzien - zelfs na een lange tijd - wordt vreemd genoeg totaal niet als lang ervaren. Het is alsof je elkaar terugziet na een korte onderbreking. Je ratelt aan een stuk door, stiltes zijn er alleen maar om bij te komen van het lachen. Velen hebben wel zo een vriend of vriendin, iemand waar je je altijd goed bij zal voelen ook al zie je elkaar bitter weinig, geen gène, geen ongemakkelijkheden. Op die momenten besef je pas wat je hebt moeten missen. En dat vind ik zo fascinerend aan die kruispunten alleen... door omstandigheden zijn er al een paar verdwenen. Gelukkig niet allemaal. Daarom heb ik gisteren zo genoten van een onverwacht, verrassend weerzien!
Wat me opvalt de dag van vandaag is dat zoveel jonge mensen zichzelf regelmatig voorbij lopen, dat ze geen tijd hebben om gelukkig te zijn. Velen hebben ergens in hun achterhoofd de gedachte : ” Als ik nog even dit doe en nog even dat bereik, dan kan ik eindelijk rusten, dan heb ik mijn doel bereikt en kan ik tevreden en gelukkig zijn”. Helaas, dat moment lijkt nooit te komen en met de gedachte “ eerst nog even dit” stellen ze hun geluk uit tot…ja , tot wanneer eigenlijk?
Ik vraag me soms af: waren wij ook steeds zo gejaagd en gedreven?
Onze hersenen of handen vinden altijd wel iets om te doen en zo lopen we onszelf soms voorbij. Waarom laten de dag van vandaag zovelen die stress toe?
Wat zouden ze doen als ze er achter kwamen dat morgen hun laatste dag hier op aarde is, of volgende week, misschien volgende maand? Zouden ze dan anders in deze dag staan?
Nu ik stilaan “ ouder” word, sta ik vaker stil bij het leven en wil ik genieten van elke dag, je leeft tenslotte maar één keer, voor zover ik weet!
Ben jij je daar ook van bewust dat elke hartslag, elke ademteug je dichter bij de dood brengt?
Ach, de dood mag misschien nog ver weg lijken- als je er al eens aan denkt is dat vast ergens weg in de verre toekomst met alle kleinkinderen en achterkleinkinderen om je heen- maar soms zit een ongeluk in een klein hoekje, niet alleen spreekwoordelijk een ongeluk kan je echt elk moment overkomen. Misschien wel wanneer je naar huis rijdt, of wanneer je vanavond uit het bad wil stappen. Misschien heb je pech om een nare , gemene ziekte te krijgen … en hoe goed je ook oplet, hoe goed je ook voor jezelf zorgt.. een ongeluk kan je zo overkomen… Denken onze gejaagde altijd bezige jonge mensen daar wel eens aan? Ik denk het niet en maar best zo . Laat dat tobben maar over aan ons die zogezegd " veel tijd hebben"!
Je kan bij Ludovikus lezen dat hij met een " ei in zijn broek zit" omdat de zomer maar uitblijft en zijn strandvakantie eraan komt. Ik heb hem de goede raad gegeven om die eieren een andere plaats te geven en ze naar de Clarissen te brengen. Dat zou meer moeten helpen! Maar hoe komen we daar bij? Jullie kennen me hé , ik ben gaan googlen en dit is wat ik erover vond:
De Clarissen hebben als stichteres de H. Clara (1194 – 1253). Clara betekent “de stralende, de lichtende”. De verwijzing naar de zon ligt dus voor de hand.
Maar waarom eieren brengen en geen kippen?
Eén van de leefregels van de Clarissen was dat ze geen vlees mochten eten. En dus werden het eieren. Persoonlijke navraag leerde me dat ook andere kleine geschenken wel kunnen.
Waarom wordt er op voorspraak van Clara gebeden om mooi weer?
Sinds tijden brengen mensen, wanneer er een bijzondere gebeurtenis op handen is, een worst naar de Clarissen en wel in alle soorten en maten. Bij ons Belgen zijn het eieren in plaats van worst! En aangezien de Clarissen traditioneel geen vlees eten gaat de voorkeur ook uit naar bv. eieren/kaas/fruit!)
Die worst of eieren voor Clara gaan dan gepaard met een verzoek te bidden voor stralend weer. En dat niet alleen: bij dat mooie weer wordt natuurlijk ook gebeden voor een mooie dag in de dubbele betekenis. Want niet alleen een heldere hemel maakt mensen gelukkig, maar er is méér onder de zon. Dat wist Clara al want haar naam betekent ‘de lichtende’, de ‘heldere’. Dat heeft mensen ertoe gebracht dit gebruik in het leven te roepen.
Een weerman kan wel geen garantie geven dat het echt helpt… maar het is in elk geval een mooie traditie.
"Eieren voor Klaarke, goed weer voor het paarke."
Omdat je met taal zoveel kanten uit kan. Je kan je zelfs verspreken ...
Dit steekt er met kop en schotel bovenuit.
Dat is er met de paplepel ingeslagen.
Ik erger me kostelijk.
Hij was op slag halfdood.
Ze heeft een postanale agressie.
Laten we met een schone luier beginnen.
Dat is niet tegen Dobermansoren gezegd.
Ik ben er helemaal infuus van.
De zanger kreeg een staande ovulatie.
Pak je borst maar vast.
Dan sta je mooi voor Jan met de korte lul.
Ik sta helemaal triplex.
Ik spreek vloeibaar Nederlands.
Het is niet alles koek en ei wat er blinkt.
Het escaleert helemaal uit de hand.
Je brengt mij helemaal van mijn abrikoos.
Het is het een of het twee.
Er waren 3 doden, waarvan twee ernstig.
We gaan er met de volle 50% tegenaan.
Dat slaat nergens over.
Dat helpt geen nut.
Moet je zeggen wie het hoort.
Ik moet niet teveel rijden; ik moet nog drinken.
Ik ga niet met jou onder discussie.
Ik heb er gevaccineerd naar gekeken.
Dat introduceert me niks.
Ik word met scheve schaatsen aangekeken.
Daarom laat ik jullie zelf nog een paar versprekingen bedenken!
[Rapen] Vind je het erg, als ik je... knolraap.
[Rekken] Vind je het erg, als ik je... fietsenrek. [Schaduwen] Vind je het erg, als ik je... oogschaduw.
[Schatten] Vind je het erg, als ik je... woordenschat.
[Schoppen] Vind je het erg, als ik je... kolenschop. [Schroeven] Vind je het erg, als ik je... duimschroef.
[Slaan] Vind je het erg, als ik je... ijsbergsla. [Slopen] Vind je het erg, als ik je... kussensloop.
[Smeren] Vind je het erg, als ik je... oorsmeer.
[Spellen] Vind je het erg, als ik je... klokkenspel. [Spijkeren] Vind je het erg, als ik je... kopspijker.
[Spitsen] Vind je het erg, als ik je... avondspits. [Stapelen] Vind je het erg, als ik je... veestapel. [Stelen] Vind je het erg, als ik je... bezemsteel. [Takelen] Vind je het erg, als ik je... spektakel.
[Testen] Vind je het erg, als ik je... blaastest.
[Tillen] Vind je het erg, als ik je... duiventil. [Tonen] Vind je het erg, als ik je... klemtoon.
[Toppen] Vind je het erg, als ik je... vingertop.
[Trappen] Vind je het erg, als ik je... keukentrap.
[Trekken] Vind je het erg, als ik je... vogeltrek. [Trommelen] Vind je het erg, als ik je... koekjestrommel.
[Uitlaten] Vind je het erg, als ik je... autouitlaat.
[Verven] Vind je het erg, als ik je... vingerverf. [Vloeren] Vind je het erg, als ik je... tegelvloer.
[Vriezen] Vind je het erg, als ik je... diepvries.
[Wassen] Vind je het erg, als ik je... bijenwas.
[Wenken] Vind je het erg, als ik je... oogwenk. [Witten] Vind je het erg, als ik je... spierwit.
[Zegelen] Vind je het erg, als ik je... postzegel. [Zoenen] Vind je het erg, als ik je... negerzoen.
Zuster Mary gaat binnen in het klooster van de Stilte.
De priester zei: "Zuster, dit is een stil klooster. U bent hier welkom, zolang
als je wilt, maar je mag enkel spreken als ik je toestemming geef. " Zuster Mary leefde nu al 5j in het klooster toen de priester tegen haar zei : "Zuster Mary, je bent hier al 5 jaar. Je mag 2 woorden spreken. "
Zuster Mary zei: "Hard bed." "Het spijt me dat te horen, " zei de priester. "We zullen zorgen je een beter
bed krijgt."
Na nog eens vijf jaar, werd zuster Mary nogmaals opgeroepen door de
priester. "Je mag weer twee woorden zeggen, zuster." "Eten koud," zei Zuster Mary , en de priester verzekerde haar dat het eten
beter zou zijn in de toekomst.
Op haar 15e verjaardag in het klooster, werd ze opnieuw opgeroepen in zijn kantoor. "Je mag weer twee woorden zeggen vandaag." "Ik vertrek", zei zuster Mary.
"Het is waarschijnlijk het beste", zei de priester "Je hebt nog niets anders gedaan dan klagen sinds de dag dat je hier kwam!"
Er was een tijd dat ik luidkeels meezong met alle toppers uit de top 30. De teksten waren nooit een probleem .Vaak ging het over een verloren liefde of vergeet me niet , of ik mis je....( te echo de menos, Ani !!!!).. of het nu in het Nederlands was of een andere taal .. de taal van de liefde is universeel! Maar zoals in veel van die liedjes komt er een dag dat we allemaal belangrijke dingen vergeten. Als dat moment nadert, moeten we even stilstaan en alles dat belangrijk is voor ons stevig vasthouden en inprenten zodat we het niet kunnen vergeten.
Nu ik in mijn "extra time " periode van het leven zit, luister ik anders naar die liedjes van toen. Ik jammer nog altijd mee en doe nog altijd pogingen om toonvast te zingen, maar de woorden klinken nu anders. Er komt een moment dat alle belangrijke dingen verwateren en er komt ook een moment dat wij er niet meer zijn. Je hoort steeds vaker verhalen van veertigers , vijftigers en ouder die zwaar ziek zijn of hun gezin moeten achter laten. Hartaanvallen, kanker, beroertes,... allemaal ziekten die we vroeger associeerden met " oud zijn " maar die nu mensen overkomen die we goed kennen. Sommigen nog in de bloei van hun leven, op de stapstenen richting 40/50/60. Dat doet je even stilstaan.
Op zo'n momenten vraag ik me af: als ik in de hemel of waar dan ook ben en ik kijk naar mijn geliefden, wat zou ik dan willen zien? De woorden "vergeet me niet" klinken dan zo egoïstisch. Het is een compliment te weten dat je leven zin heeft gehad, dat je andere levens hebt geraakt en dat je gemist wordt. Maar eenmaal voorbij blijft enkel je herinnering.
Ik zou niet willen dat mijn geliefden mijn naam fluisteren. Nee, niet vergeten, maar achtergelaten, waar ik hoor: in het verleden daar wil ik zijn. Misschien kunnen ze eens per jaar op mijn verjaardag het geld voor bloemen gebruiken om mensen gelukkig te maken.
Ergens is het ook egoïstisch om te zeggen hoe anderen je moeten herinneren of wat je van hen verlangt. Maar mij herdenken en eren zal mij enkel in het heden houden en daar hoor ik dan niet. Het leven is een avontuur en ik wil er van genieten, maar als het voorbij is, wil ik dat mijn geliefden een mooi leven hebben dat ze gelukkig zijn en niet blijven hangen in een verleden dat dan voorbij is.
Nogal duistere gedachten vind je? Vandaag is het al één jaar dat ik in de ma van de schoonzoon - een lieve vriendin - verloor en dat is juist het moment dat ik even wil stilstaan bij het heden en de toekomst, wanneer de dagelijkse sleur even stilstaat en ik me toesta om even niet goed in mijn vel te zitten Ergens is het een opluchting dat ik dit nu schrijf. Woorden en wensen worden vaak uitgesproken, maar nooit echt volledig uitgedrukt.
Ik ga ervan uit dat ik de 100 haal, samen met mijn slaapgenoot. Voor minder gaan we niet!! En die slaapgenoot mag gerust mijn naam fluisteren terwijl ik lig te slapen . Ik hoop dat we lang mogen genieten bij een redelijk goede gezondheid zodat we nog kunnen "ravotten " met onze achterkleinkinderen. Maar als het moment gekomen is dan zou ik willen vragen: laat mij in het verleden. Mijn leven is gevuld met parels van ervaringen en eenmaal weg kunnen er geen meer bij. Dan is het voorbij. . Misschien zullen mijn genen voortleven in mijn kinderen/kleinkinderen...en zal ik in hun herinneringen leven, maar voor mij zal het verhaal voorbij zijn. Ik zal mijn rol gespeeld hebben. En mocht ik ooit als 90plusser nog rondlopen dan zal ik weten wanneer ik moet vertrekken. Met een mooie buiging en dankbaarheid zal ik het podium verlaten om plaats te maken voor anderen.
Als je af en toe met Franstalige landgenoten in contact komt, word je geconfronteerd met de taaleigenheden van het Nederlands en het Frans. Zo zie je maar dat iedereen verschillend denkt!
Feit is dat wij iets uit het hoofd leren, terwijl Franstaligen l’apprennent par coeur.
Hoe oud bent u? Nederlandstaligen zijn 25 jaar, Franstaligen ont 25 ans.
Franstaligen maken van oud brood pain perdu, maar Vlamingen spreken van gewonnen brood.
Wie een beetje in het ootje wordt genomen, gaat groen lachen. Franstaligen zien het anders: rire jaune. Een onervaren iemand is een groentje, voor de Franstaligen echter un bleu. Een blauw oog daarentegen is un oeil au beurre noir!
Bij zoveel kleurnuances is het geen wonder dat Van Gogh eropuit trok met een schildersezel, terwijl Gaugain gebruikmaakte van un chevalet de peintre.
Van dieren gesproken: er is iets merkwaardigs aan de hand met de kat. De kat, zij ; le chat, hij. Avoir un chat dans la gorge is een kikker in de keel hebben. Slapende honden wakker maken vertaal je als éveiller le chat qui dort.
De Nederlandstalige geeft de pijp aan Maarten. De Franstalige daarentegen donne sa langue au chat.Ik kies voor die pijp hoor!! Wie graag een appeltje voor de dorst heeft, moet in Wallonië garder une poire pour la soif. Voor één keer mag je appels met peren vergelijken. Maar niet met citroenen natuurlijk.
In een restaurant krijg je wel eens een gepeperde rekening. Franstaligen vinden une note salée al erg genoeg.
Twee vrienden een kameel en een muis lopen in de woestijn...
Zegt de kameel: "ik voel me niet goed, ik heb het verschrikkelijk heet..." Antwoordt de muis: "kom dan toch in mijn schaduw staan!"
Een bedelaar gaat naar het politiekantoor: - "Agent, als men iets gevonden heeft, moet men dat dan teruggeven?" - "Natuurlijk! Altijd!"
- "Wel, ik heb werk gevonden!"
Een politieagent belette een man van de brug te springen.
'Als je springt', pleitte de agent, 'moet ik je naspringen en terwijl we dan op de ambulance wachten, krijgen we allebei een longontsteking en gaan we allebei dood. Doe me een plezier, ga nu naar huis en hang je op.'
Ronald kijkt veel naar misdaadseries op de televisie.
Op een dag zit hij op school met zijn buurman te kletsen. Voor straf moet hij in de gang staan.
Plotseling zegt hij: "Ik wil onmiddellijk mijn advocaat spreken.
Altijd klagende vrouw: "De dokter heeft mijn hoofd in de scanner onderzocht, maar hij heeft niets gevonden".
Vriendin: "Dat had ik allang vermoed...".
- Waarom legt een kip zijn eieren ?
Als zij ze gooit vallen ze stuk.
- Op een dag wandelde een bekende dichter met zijn vriend voorbij een huis waarop vermeld stond dat er ooit eens een dichter had gewoond. "Ik ben benieuwd wat ze boven mijn deur zullen zetten, als ik dood ben", merkte de dichter peinzend op. "Te koop of Te huur", was het prompte antwoord van z'n vriend.
Een pastoor en een rabbijn staan met elkaar te praten. "Ik had laatst een visioen van de joodse hemel," zegt de pastoor. "En, hoe was het er?" vraagt de rabbijn. "Man, het leek wel een vlooienmarkt. Overal troep, overal kabaal, overal schreeuwende en gebarende mensen. Dat was niet mooi meer...," zegt de pastoor. "Grappig," zegt de rabbijn, "want ik had laatst een visioen van de christelijke hemel." "Vertel eens," zegt de pastoor. "Nou, heel anders," zegt de rabbijn: "Het was er oogverblindend mooi. Het staat daar vol met kathedralen van goud en zilver en edelstenen. Alles even proper en netjes en oases van rust ook...". "En de mensen?" vraagt de pastoor.
"Mensen?", zegt de rabbijn, "mensen? Nee, die waren er niet."
Ik wil het nu eens hebben over iets wat we allemaal gebruiken maar nooit geleerd hebben, de smiley! In elke mail of in menig logje zie je ze verschijnen die smilies of m.a.w die lachende gezichtjes...niemand kijkt er nog van op!
Het was ergens eind de jaren 90 denk ik dat ik voor het eerst een smiley zag. Ik weet niet meer of het een mailtje of sms berichtje was, maar ik herinner me nog duidelijk wat ik toen dacht. Ik staarde naar de leestekens op het einde van de zin en vroeg me af wat de schrijver ermee bedoelde. Wat betekent dubbelpunt, streepje, komma in plaats van een punt? Alle logica was onlogisch en het mysterie bleef onopgehelderd.
Daarom vroeg ik het aan mijn slaapgenoot die zowat mijn wandelende informatica-encyclopedie is. Ik verwachtte een zeer technische uitleg, maar wat ik hoorde, verbaasde me. "Dat is een smiley," zei hij en omdat ik vragend keek, verklaarde hij: "Een smiley is een lachend gezichtje.". "Ach zo," zei ik en probeerde te begrijpen hoe die zintekens een lachend gezichtje konden voorstellen. "Het is omgevallen, kijk dat zijn zijn ogen, zijn neus en zijn mond."
En daar kwam het eureka-moment: ik zag voor het eerst een smiley! Je zou denken dat ik opgewonden of blij zou zijn dat ik eindelijk het mysterie had ontrafeld, maar dat was ik niet. Ik dacht niet: "Hoe slim gevonden!" maar eerder "toch een bijzonder soort mensen, dat computervolkje...". "Waarom zou je een lachend gezichtje op het einde van de zin zetten?" vroeg ik. Als het is om te vertellen hoe je je voelt daar heb ik toch woorden voor?" dacht ik, maar ik zweeg omdat ik wist dat het computervolk een beetje aan de luie kant was en gezien de dt-fouten die ik al had gezien -ook bij informatici - nam ik aan dat misverstanden op die manier makkelijk konden voorkomen worden. "Kijk," legde mijn slaapgenoot geduldig uit, "met de smiley geef je aan dat je iets leuk vindt.". "Kan dat dan niet met gewoon 'vind ik leuk'?" vroeg ik en zuchtte om de rare kronkels in de hersenen van hen die technisch meer begaafd zijn dan het gemiddelde. "Dat kan, maar dit is veel makkelijker.". "Hij is dus blij," herhaalde ik overbodig. "Ja," was het antwoord. "En wat doet hij als hij niet blij is? Typt hij dan "not dubbel punt streepje haakje" ?". "Nee, dan draait hij het haakje om." "Ach zo..." zei ik en vroeg me af waarom het gezichtje omgevallen was en waarom werden de ogen eerst getypt? Maar soit! Een tijdje later kreeg ik een smiley met een puntkomma. Weer staarde ik naar die vreemde leestekens. Als een dubbelpunt, streepje, haakje een lachend gezichtje was, wat zou dan puntkomma, streepje, haakje zijn? "Dat is een knipoog," vertelde mijn wederhelft. "Maar waarom knipoogt hij?" vroeg ik. "Omdat dat een grap is," was het logische antwoord. "Maar dat zie ik toch? Hij kan toch ook grapje typen, hé.". Toen ik wat later een dubbelpunt, streepje, hoofdletter p zag ik in een zin, durfde ik het niet meer te gaan vragen. Ik staarde zo lang naar die vreemde tekens tot ik het zag. Zelfs andere combinaties van leestekens verbaasden me niet meer. Het was toch een raar volkje die computerfreakskes ... . Waarom konden ze toch geen woorden gebruiken? En zie " when in Rome act like the Romans" dus begon ik vol goede moed ook de omgevallen gezichtjes te gebruiken. Toen een jaar of twee later in een damesblaadje een artikel stond over de gezichtjes moest ik erom lachen. Dat was toch oud nieuws? Nu zie je ze overal opduiken. Zelfs mijn sms-berichtjes zijn opgefleurd met smilies. Waar vroeger in een brief de woorden voldoende waren om me uit te drukken, zijn ze nu ontoereikend en heb ik leestekens nodig om mijn woorden te verduidelijken...
Kort na mijn ontdekking van de lachende omgevallen gezichtjes, kreeg ik nog een raadsel voorgeschoteld, iemand typte plots "lol" achter een zin. Nou snapte ik wel niet waarom hij lol had, maar toch typte ik een dubbelpunt, streepje, haakje met het gedacht: "als hij blij is, ben ik ook blij".
In een ander gesprek typte hij terug ineens "lol". Hier zag ik de logica niet van in. Waarom had hij lol en gebruikte hij nu geen smiley? Toen ik hem de vraag stelde, antwoordde hij "rofl". Ik was helemaal de kluts kwijt en om niet als dummy uitgelachen te worden , typte ik weer een dubbelpunt, streepje, haakje. Toen ik zag dat ook anderen de uitdrukking gebruikte, kon ik het toch niet laten om het te vragen waarom men nu wel "lol "typte. "Dat is 'laughing out loud'," zei men mij "Aaaah, hij is dus aan het lachen!". "Dat kan," was het logisch antwoord, "Hij zegt er gewoon mee dat hij het grappig vindt.". "Waarom zegt hij het dan niet?" dacht ik, maar in plaats daarvan vroeg ik naar het andere mysterie: "Wat betekent rofl dan?". "Rolling on the floor laughing.". Dat vond ik wel amusant. Ik zag in gedachten mijn vriend over de vloer rollen, net van zijn bureaustoel gevallen omdat mijn grap zo goed was en half verwikkeld in de kabels van zijn stoffige PC. Zou hij dan echt zo'n flauw gevoel voor humor hebben dat een simpele woordspeling zo'n effect heeft? Ach, waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk zat hij aan zijn PC en dacht hij: "Natoken heeft toch totaal geen gevoel voor humor. Wat een flauwe grap. Allez, ik zal maar doen alsof ik het grappig vind " en omdat lol de lading niet dekte, typte hij maar rofl.
In een later gesprek typte hij gmta. Nu was ik wel zo assertief om het te vragen. "Great minds think alike," typte hij en wereldwijs voegde hij eraan toe: "Hier in BE gebruiken ze dat niet veel, maar in de US is dat ingeburgerd.". Later in een mail die ik doorstuurde naar mijn wederhelft typte ik zelfvoldaan "gmta." Toen hij dat niet kende, antwoordde ik wijs dat die uitdrukking veel werd gebruikt online en dat het in BE nog niet veel gekend was.
Nu valt het me op dat we zelfs in onze dagelijkse taal lol en rofl gebruiken, zelfs als we niet luid lachen of over de grond rollen. Gmta gebruiken we ook wel, maar meestal zeggen we dat volledig en vervangen we 'think' door 'stink'. Ja, van een flauw gevoel voor humor gesproken... . Waarmee ik wil zeggen dat over 20 jaar niemand nog onze " ouderwetse" blogs zal willen lezen wegens te langdradig ... Als onze achterkleinkinderen die doorsturen naar vrienden krijgen ze gegarandeerd de volgende reactie : "rofl, ur sow funny ;-)" .
Ergens eind april schreef ik hier over de meter - 39j oud- van onze jongste kleinzoon die dringend in het Gasthuisberg ziekenhuis van Leuven opgenomen werd in afwachting van een levertransplantatie. De voorbije weken met ups en downs, waren heel belastend voor haarzelf , haar familie en vrienden. Ze pendelde voortdurend tussen intensieve zorgen en een personenkamer afhankelijk van haar toestand. Vooral de laatste 14 dagen waren kritiek , ze kreeg het steeds moeilijker om te ademen, ze hield teveel water op, haar lichaam kon het niet voldoende afscheiden. Met als resultaat dat ze het steeds moeilijker kreeg en men steeds meer zuurstof moest toedienen en haar diep in slaap moest houden voor haar eigen comfort en gevoel. Vorige zondag hebben ze haar dan aan een dialyse toestel gelegd om haar nieren te ondersteunen en zo op die wijze zoveel mogelijk het teveel aan vocht te verwijderen. Ze heeft ook extra bloedplaatjes en dergelijke gekregen. Het was om stilaan te wanhopen met dat zwaard van Damocles boven haar hoofd! Maar die extra ingrepen hadden wel effect, ze werd weer helemaal stabiel, ze was ook niet meer zo slaperig, ze had ook weer minder zuurstof nodig. Het dialyse-toestel heeft er ook voor gezorgd dat ze opnieuw nummer 1 kon staan op de Europese transplantatie lijst ... Al wat we moesten doen was duimen en wachten!! Maandagavond rond 23u kregen we dan het verlossend telefoontje er was een geschikte lever gevonden!! Ze zouden in Leuven alles nog eens dubbel checken en daarna de operatie beginnen. In de nacht van maandag op dinsdag kreeg ze om 5u het licht op groen, alles leek te matchen. Pas dinsdagnamiddag rond 15u kreeg haar man het bericht dat ze naar de intensieve zou gebracht worden, de eerste grote stap was achter de rug . de transplantatie was zonder grote problemen verlopen. De dokter lanceerde wel de quote van de dag toen hij zie dat zij heel ziek was en de ingreep meer dan nodig was!! Dat zeggen we hier al maanden en toch geraakte ze maar niet aan de kop van die transplantatielijst! Het moest eerst bijna fataal worden!! Om alle vrienden en familie tezamen op de hoogte te houden, had haar man een blog opgestart waar we dag na dag de situatie konden opvolgen. Een heel wijs besluit als je het mij vraagt want anders kon hij een ganse dag aan de telefoon hangen... Ze is er bij lange nog niet, dat weten we ook en de volgende dagen en weken zullen kritiek en beslissend zijn maar er is terug hoop voor haar en haar gezinnetjes. Hopelijk mag ze in de toekomst 2 verjaardagen vieren want vandaag begint haar tweede leven en dat dank zij iemand die zijn organen ter beschikking stelde! Dat bevestigde nog maar eens dat onze recente keuze om akkoord te gaan met donordonatie de juiste is.. voor ons althans. Normaal is iedereen donor - tenzij je het schriftelijk weigerde - maar soms is het voor de nabestaanden die uiteindelijk toch de toestemming moeten geven niet simpel om op het kritieke moment te zeggen:" snijd maar"... Vandaar dat we het schriftelijk bij de gemeente vastlegden dat ontlast iedereen van twijfel mocht het ooit zover komen! Ieder heeft het recht daar anders over te denken maar als je van zo dicht met zo'n situatie geconfronteerd wordt .. dan weet je het wel!! En ach.. of je nu met een stukje meer of minder voor Sint Pieter staat, maakt niet veel uit en als je gecremeerd wordt nog minder!! Maar daar gaat het nu eventjes niet om..wel om het feit dat we enorm content zijn dat er ergens een donor was waardoor ze nu terug een kans krijgt op een veel beter leven!
Ben ik te min omdat je ouders meer poen hebben dan de mijne....? Zingt Boudewijn de Groot..
Daar dacht ik aan toen ik in de krant de koppen zag :” Wie dubbel betaalt, mag voorbijsteken” de laatste stunt van het pretpark Walibi
Waarover gaat het in principe? Voor 35 euro extra per persoon bovenop de ingangsprijs van 33euro voor volwassenen en 29 euro voor kinderen kan je een Speedy Pass kopen en daarmee mag je een hele dag lang alle wachtende rijen voorbij lopen. Het is een extra service voor wie geen zin heeft om aan te schuiven en wat meer comfort wil of wat meer uit zijn dagje wil halen, zegt Walibi. Zo vermijd je het aanschuiven van een half uur tot 45 min aan bepaalde attracties! Je kan ook kiezen voor een opleg van 15 euro en dan mag je 4 wachtrijen voorbij lopen!! En dan voegen ze er laconiek aan toe; “ het is wel duur maar voor sommige mensen mag het gerust wat meer zijn en wees gerust ons pretpark blijft voor iedereen”…
Voor iedereen??? Hoe leg je dat in godsnaam uit aan een kind dat in een ellenlange rij moet staan terwijl andere kinderen vrolijk voorbijsteken? En dat alleen omdat hun ouders meer geld hebben!! Een heel foute boodschap als je het mij vraagt!!
Een dag naar zo’n park gaan is voor velen al een dure, soms zelfs onmogelijke grap. Niet alle kinderen kunnen er naar toe en nu vergroot Walibi de verschillen tussen de kinderen nog eens. Leg dat maar uit aan je kinderen!! Zo worden ze al op erg jonge leeftijd geconfronteerd met ongelijkheid die steeds groter en groter wordt.
Blijkbaar is naar de letter van de wet niets discriminerend aan de hand. Het is verboden te discrimineren op grond van vermogen of inkomen. Maar vermits aan iedereen de kans geboden wordt om extra te betalen , is er niets mis met die politiek! Neen, wettelijk niet maar opvoedend heel wat!! Ik vind dat Walibi de perceptie creëert dat het er vooral is voor rijke mensen, voor wie er veel geld wil en kan uitgeven! En die Pass is een service die ten koste gaat van de niet extra betalende bezoekers want die zullen nu nog langer mogen aanschuiven! Als dat maar goed afloopt!!
Daarbij, als iedereen een speedy pass koopt, dan is het dààr weer aanschuiven.
Maar blijkbaar verkopen ze maar 500 van die passen per dag! En als velen een speedy pass kopen dan wordt dit ( binnen de zoveel tijd ) de nieuwe standaard toegangsprijs, geloof me maar. Ook een manier om een prijsverhoging zachtjes aan te kondigen. Mijn moederhart doet nu al pijn als ik denk aan al die kinderen die ontgoocheld een njet krijgen van hun ouders op de vraag om naar een pretpark te gaan omdat het stilaan onbetaalbaar geworden is
Persoonlijk vind ik het systeem volledig misplaatst omdat het de verschillen in stand bij kinderen gaat bevorderen en dat terwijl we de kinderen juist moeten leren dat ze allemaal gelijk zijn. Kinderen zullen later nog genoeg ongelijkheid tegenkomen..
Ik zat in de auto te wachten tot de schoolpoort de kleinkinderen zou uitspuwen als een waterval van kleurige, wriemelende bijtjes.
Meestal heb ik ergens een leesboek liggen waarin ik telkens een stukje verder lees. Een stukje papier is mijn enige wegwijzer in het verhaal waarvan ik het begin al lang vergeten ben.
Die bewuste dag zat ik maar gewoon wat rond mij te kijken. Het was lekker warm in de auto. De eerste moeders begonnen zich al te verzamelen.
Plots overviel me de herinnering dat ik, jaren geleden, ook kwam aangestapt aan een schoolpoort ergens in het verre Afrika, met aan de ene hand onze oudste en aan de andere hand een protesterende peuter die oververmoeid van het spelen niet toestond dat er ook maar één sprankeltje aandacht naar iemand anders ging.
Het leek al wel een eeuwigheid geleden.
De kleuter is ondertussen al een veertiger en vader van 4 kids en de peuter de moeder van de twee kids die ik afhaalde. En dan kwamen ze de herinneringen...zoveel herinneringen, maar ook het uitzien naar elke moment van genieten, geeft dat niet de kleur aan een zinvol leven?
En toen zag ik hen uit de school komen…twee totaal verschillende kinderen: ons glutenkindje dat op korte tijd veranderd is in een zonnetje dat straks haar eerste stapjes zal zetten in " de grote school" en dan onze kleinzoon van 8 die altijd iets te vertellen heeft na een onstuimige omhelzing. Ik zag twee rimpeltjes tussen zijn oogjes…
Ze stapten in de auto en dan volgde de uitleg van de waarom van die rimpeltjes:
" Oma, ’t is uit met Axelle!"
"Maar jongen toch en vind je het erg?"
Hij haalde zijn schouders op en zei:
"Ze heeft al iemand anders"
. Op zo’n momenten moet ik me inhouden om niet te lachen, zo simpel is het dus de bons krijgen! Maar omdat je zo’n manneke dat juist de liefde van zijn leven heeft moeten doorgeven aan "een andere" dat niet kan aandoen, bleef ik heel ernstig!.
" Oma, ik heb ook een vriendje, Cedric", klonk de spontane ontboezeming van zuslief van op de achterbank. " Ach ja, en hoe weet jij dat hij jouw vriendje is?" kan ik niet nalaten om plagend te vragen. " Omdat we soms kusjes geven aan elkaar", klonk het onschuldig! Wat kan het leven toch simpel zijn! Ik maakte wél de bedenking bij mezelf dat in "mijnen tijd " (ik weet dat je dan écht oud begint te worden als je dat zegt, maar toch) ik op 16 jaar nog bijna een draai rond mijn oren kreeg omdat mijn pa me betrapt had toen ik achterop zat op de fiets van een jongen.. Tijden veranderen!
-De vraag des levens is: Gaan we door of slaan we af? Maar voor de meesten is het: Slaan we door of gaan we af? -Geluk is als een zeepbel die je voorzichtig tot leven blaast, maar grijp je ernaar dan is het stuk! -Ik heb ze nog steeds alle 5 op een rij, ze werken alleen in ploegendiensten -Er zijn 3 soorten mensen in de wereld: diegenen die er voor zorgen dat er iets gebeurt, diegenen die kijken naar hoe dingen gebeuren en diegenen die zich afvragen wat er gebeurd is
-Ik ben niet onhandelbaar, ik ben gewoon een uitdaging. Ik ben niet eigenwijs, mijn manier is gewoon beter
-We realiseren ons pas hoe goed ons geheugen is als we iets proberen te vergeten
-Als mannen ongesteld zouden zijn, dan weet ik zeker dat ze op zouden scheppen over de grootte van hun tampon
-Je moet voor jezelf de lat zo hoog mogelijk leggen, dan kun je er makkelijker onder door -Als je tot je nek in de shit zit, laat dan je hoofd niet hangen
-Hoe lang een minuut duurt, hangt er van af aan welke kant van de wc-deur je je bevindt -Vroeger was ik een twijfelaar, ik ben daar nu niet meer zo zeker van.
-Bier zonder alcohol is als een beha aan de waslijn, het beste is eruit
-Ik hou niet van regen, maar wel van spetters
-Een decolleté is als de zon: je mag er naar kijken maar je moet er niet in staren. -Ten gevolge van de crisis is het licht aan het einde van de tunnel tijdelijk uitgeschakeld
Wie de katholieke school doorlopen heeft, zal die quote uit de bijbel wel kennen. Hier -ten huize van Natoken - wordt die zin met de regelmaat van een klok gezegd ( zelfs mijn slaapgenoot kent die al ) als één van ons beiden een " zotte streek" uithaalt! En over dat "kinderlijke " wil ik het nu vandaag hebben zie! Vele jaren geleden, toen ik zo'n jaar of 9 was, besefte ik voor het eerst dat ik ooit zou opgroeien. Hoe dat kwam? We hadden toen bezoek van mensen die ik nauwelijks kende. Het dochtertje van het gezin was zo'n 12 jaar denk ik, net geen kind, maar ook geen volwassene al liep ze met een air van volwassenheid tussen ons de andere kinderen. Ze liet ons duidelijk merken dat zij al groot was en dat wij nog klein waren. Er waren al eerder kinderen van die leeftijd bij ons komen spelen en met een zus die 6 jaar ouder was had ik al wat "ervaring". Het was dus niet haar houding die zo anders was. Wat wel anders was aan haar, was dat ze al borsten had. Voor een kind van 9 was dat toen toch moeilijk te bevatten: ze was nog een kind, maar leek ook al op een groot mens. En ik bleef me afvragen: "Zal ik ook zo'n borsten hebben op mijn 12de?".
Ineens leek 12 zo oud. Toen ze ons herhaaldelijk op haar leeftijd wees, flapte ik eruit: "Dan ben jij bijna getrouwd!". Het meisje schrok enorm en leek ineens terug een klein kind. Ze zei: "Nee, daar ben ik toch te jong voor?". Ze was ineens niet meer zo trots op haar vrouwenlichaam. Het was nu een teken dat ze groot was en dat wou ze nog niet. Ik weet dat ik toen naar haar opkeek maar toch dacht: Op mijn 12de zal ik ook borsten hebben en dan zal ik ook spijt hebben dat ik geen kind meer ben. Dan kan ik nu dus best veel spelen!.
Maar op mijn 12de had ik nog niet echt zin in mijn "groeiend vrouwenlichaam". Ik had ook niet het gevoel dat ik veranderd was. Ergens had ik gedacht dat ik bij het afsluiten van mijn kindertijd me anders zou voelen. Hoe anders wist ik niet en spijt had ik ook niet. Ik was nog altijd mezelf en had nog altijd dezelfde kinderlijke kronkels. Misschien zou ik me later anders voelen? Misschien zou ik innerlijk pas veranderen als ik 18 was?
Meisjes van 18 leken zo volwassen. Als zij iets kinderlijks deden, was het ongepast in mijn ogen. Zij waren immers groot en moesten beter weten. Maar toen ik 18 werd, wist ik niet beter. Mijn interesses waren een beetje veranderd, maar ergens in mij was er nog dat kind. Misschien word ik volwassen als ik trouw?
Maar trouwen bracht geen verandering. Ik voelde me met het verstrijken van de jaren wel wijzer en kinderen veranderden wel veel, maar de kinderlijke kronkels zochten zich altijd een weg door mijn volwassen gedachten. Mijn lichaam werd ouder, maar mijn essentie bleef. Tussen mijn 35 en40ste begon ik te beseffen dat volwassenen niet anders waren dan kinderen. We blijven kinderen en diep in ons hart verlangen we ernaar om terug te spelen en gek te doen, maar de dagelijkse beslommeringen houden ons tegen.
Als ik nu naar mezelf kijk of andere mensen van mijn leeftijd zie, vraag ik me nog zelden af hoe ze vroeger waren. Ervaringen hebben hen misschien voorzichtiger gemaakt en hun handelingen zijn door de jaren heen zelfverzekerd geworden, maar ik hoop dat diep in hun hart ze nog altijd een stuk van dat kind meedragen. Ik in ieder geval wel!!
De dag van vandaag hoef ik me niet meer af te vragen hoe ik later zal zijn want ik leef nu in dat later. Ik probeer nu mijn schouders te rechten en me minder te haasten dan vroeger, maar ik zal altijd ik blijven. En net als vroeger zal ik mijn gezinsgenoten blijven gek maken met mijn vaak impulsieve handelingen en net als toen zal ik zelfs op mijn 90ste ( als ik zover geraak) met de achterkleinkinderen vrolijk PacMan spelen met onze boterhammen... . Dat hoop ik toch!
In mijn vorig logje zagen jullie me al in een futuristisch bejaardentehuis Ik begrijp perfect dat sommigen het moeilijk hadden met mijn " cynische humor" maar soms is dat de enige manier om doomdenken wat vooruit te schuiven want eerlijk...Als je als senior vooruit durft te kijken is het niet altijd rozengeur en maneschijn en ik wil daar NU nog niet te diep op ingaan en al zorgen maken. Eens zover zie ik het wel, wat niet wil zeggen dat ik het negeer maar eerder met een vleugje cynisme benader of er luchtig over doe...Het leven is soms al ernstig genoeg en " humor" kan in veel gevallen de enig afscherming zijn . Sorry als mijn vorm van humor bij sommigen verkeerd overkwam maar soms moet je bepaalde toekomstmogelijkheden weglachen om niet depri te worden dus.... Om toch nog even op die rusthuizen terug te komen...Om daar te geraken moet je ook oud of hulpbehoevend worden en laat juist daar het schoentje wringen. Iedereen wordt oud maar niemand wil het. Er worden miljarden verdiend aan mensen die het niet "gracieus" kunnen, ouder worden. Ik denk dat ik met mijn logje weer bij een paar mensen op de schopstoel zal terecht komen ( ) maar beter zo dan dat men klakkeloos mijn blog voorbij gaat. Een pittig tegenwoordje af en toe moet kunnen zolang het maar goedbedoeld is! Dit plaatje staat ook op mijn blog en ik vind het goed passen bij mezellf
Daar ga ik dan! Ik vond het geen enkel probleem om dertig te worden, bij veertig dacht ik dat ik nog maar aan de helft was, alles lag nog open. Er zijn tal van mensen die op de helft van hun leven pas ontdekken dat ze kunnen schilderen, musiceren of schrijven. je moet maar denken dat de tweede helft van een voetbalmatch in vele gevallen spannender is dan de eerste. . Goed beschouwd kan je de eerste tien jaar van je leven niet echt meerekenen. Als je je die jaren nog kan herinneren, dan deed je weinig meer dan wat iedereen in zijn of haar eerste tien jaar doet: eten, slapen, spelen, groeien m.a.w het leven oefenen. Veel initiatief was er dan nog niet bij.
Na die veertig kwam de vijftig en die deed me even slikken en zestig dat wilde ik het liefst zo aan me laten voorbijgaan! Dat nu de zeventig nadert daar wil ik nog even niet te veel bij stilstaan. En toch is er ook iets positiefs aan ouder worden omdat je nieuwe ervaringen als makkelijker ervaart. Je bent minder angstig of zenuwachtig. Je weet al dat als je op je bek gaat, je daar overheen komt. Dat heb je al eens geleerd. Je weet ook dat je niet bang hoeft te zijn voor anderen, zij zijn net zo onzeker als jij. Dat leerde je uit ervaring. Als alles bij het oude blijft is er weinig te ervaren. Maar gek genoeg is verandering precies datgene waar mensen bang voor zijn. Voor sommigen vooral veranderingen in hun uiterlijke.
Persoonlijk vind ik plastische chirurgie maar zozo tenzij het echt nodig is. Ik vind iemand mooi als die zichzelf is. Ik kijk liever naar een doorleeft gezicht waaruit je kan opmaken dat die persoon geleefd en veel gelachen heeft wat beter is dan naar een strakke botoxkop. Een mens is niet lelijk als hij rimpels heeft want wie gelooft er nu in altijd jong te kunnen blijven? Met een volgespoten voorhoofd, weggesneden oogleden en strakgetrokken wangzakken kun je er misschien jong uitzien (al durf ik die discussie ook nog wel aan te gaan ), je bent toch echt geen vijfentwintig meer.
Wij kunnen maar beter het onvermijdelijke accepteren. Tegen alle mogelijkheden die het leven biedt, staat één heel groot onomkeerbaar feit: je wordt ouder en je gaat dood. Dat is de enige voorwaarde om mee te mogen doen. Als je daar niet mee akkoord kan gaan, heb je een probleem.
Dus zeg ik heel optimistisch: kom maar op met dat laatste kwartaal, ik heb er nog steeds zin in.
Dat van gisteren was een eendagsvlieg hoor ,maak jullie maar geen zorgen lieve mensen . Ik had tijd om mijn gedachten te ontdoen van spinnenwebben en zo ontstaan meestal nieuwe logjes!!
Onlangs hoorde ik op het nieuws dat in bepaalde rusthuizen besparingen gebeuren op pampers en eten om winst te maken...Schokkend en mensonterend vind ik dat waardoor mij aversie voor rusthuizen nog groeit! Gelukkig zijn er ook andere rusthuizen maar toch.. bemoedigend klinkt dat niet!
Zelf probeer ik nog zo weinig mogelijk bezig te zijn met de winter van mijn leven maar net zo min als ik decennia terug bezig was met het krijgen van kinderen, terwijl ik inmiddels toch echt al een zoon van bijna 41 en dochter van bijna 39 heb, het overkomt je toch als je lang mag leven. De tijd kruipt, zit je op de hielen en haalt je rechts in als je even niet oplet. En dan vraag ik me af hoe het zal zijn.. Zullen we de rit samen thuis mogen uitzitten mijn slaapgenoot en ik of wordt het ooit een bejaardentehuis voor één van ons beiden...? Zou dat wat voor mij zijn?
Ik probeer er mij wat bij voor te stellen bij dat eventuele bejaardenhuis van mijn toekomst. Mij fantasie slaat op hol en zie hier wat ik ervan verwacht!
Ik zie een groot, luchtig gebouw met kamers met grote ramen die uitzien op grote gezamenlijke tuinen , verzorgde wandelpaden en grote golf-en ontspanningsterreinen.Want deze oma wil nog lang fit blijven hoor! Terrasjes liggen verspreid onder schaduwrijke bomen. De ideale plek om met de blogvrienden te keuvelen want die zijn er natuurlijk bij!! In de brede, hagelwitte gangen en de ruime recreatie -en fitnesszalen klinken de godganse dag om de haverklap herkenningstunes van ouderwetse smartphones en iPad's op topvolume, omdat de eigenaars hardhorend zijn.
Een greep uit de top 10 gesprekken van de bewoners..
"Ben ik dat?" vraagt ergens een oude heertje met een kloddertje pudding op zijn stropdas.
"Hè?" roept het oude dametje naast hem. "Is dat mijn telefoon?" vraagt het heertje wat luider. "Ja, natuurlijk," zegt het dametje ietwat geïrriteerd. "Ik heb een blackberry, dat weet je best. Die klinken heel anders. Bovendien doet mijn wi-fi al de hele dag raar. Ik zal ‘m straks even rebooten."
Grote breedbeeldschermen sieren de muren en nodigen ons oudjes uit om te genieten van onze favoriete film want de videoclips en games die kleinkinderen uit hun comm-chips toveren, vinden het dametje en het heertje maar niets. “Ik heb het gewoon liever ouderwets,” zegt het dametje vastberaden als men er haar over aanspreekt. “Nooit iets mis mee geweest, dus dat is het nu ook niet.”
Een groepje bejaarde mannen vertellen nog steeds pikante grappen tegen de verpleegsters, dat zal ook nooit veranderen. Er wordt daarbij gierend in zijden gepord, maar de buurmannen verstaan het niet altijd.
Ergens in een hoek van de bezoekruimte zit een chagrijnig echtpaar dat op bezoek is. Hun dochter zit zich bij oma op schoot te irriteren aan de muziek die er in de bezoekersruimte klinkt. “Waarom draaien ze hier altijd Lady Ga Ga?” wil ze weten. “Kindje toch,” zegt oma hoofdschuddend. “Dat is niet Lady Ga Ga, dat is Beyoncé'. Die kan je echt niet met elkaar vergelijken, schat. Die lijken niet eens op elkaar.”
"Ik kan ze anders maar niet uit elkaar houden,” zegt de kleindochter.
“Dat heb je nu met die elektronische piepjes van tegenwoordig,” antwoordt de oma. “Alsof je naar een duet tussen een magnetron en een rekenmachine zit te luisteren.” Na een tijdje geeft ze haar kleindochter een duwtje. “Zo, en nu even van mijn schoot af, lieverd.” Ze reikt naar haar rollator. “Oma moet even een splinter uit haar ruggengraat duwen.”
En de oma strompelt sloffend langs een tafeltje waaraan twee kale mannen zich niet echt concentreren op hun kaartspel, ze halen eerder herinneringen op. Even meeluisteren...? “Hahahaha,” buldert de één. “En de elektronische sigaret, ken je die nog?” Beide heren schateren van het lachen. “Nee"! "De vibrator dan ? "giert de ander. Tranen worden weggeveegd, borrelglaasjes leeggedronken.
....... Zo zou het moeten zijn maar zo zal het nooit worden!! Ach,sommigen zullen zich wel vermaken in het bejaardentehuis van de toekomst maar omdat de werkelijkheid bij lange na mijn fantasie nog niet benadert, wil ik er liever nog niet aan denken.
De laatste dag van mei maar de zoveelste keer deze maand dat het een druilerige, donkere ochtend is. Ik trek de gordijnen open en zie de natte buitenwereld. Ik zucht. Ik haal de krant uit de brievenbus. Mijn tas thee staat dampend te wachten. Ik ga aan de keukentafel zitten en in afwachting dat mij slaapgenoot me gezelschap houdt, vouw ik de krant open. Ik ritsel door de pagina’s en zie de ellende van en in de wereld. Ik zucht en ik voel me gelaten. Ik heb geen zin in nadenken. Ik haal mijn schouders op voor alles wat de krant me onder de ogen duwt. Alsof niets me kan raken vandaag. Komt het door al het negatieve dat ik moet lezen? Ik weet het niet. Ik wil het niet weten vandaag. Ik zucht, ik wil luchtigheid, ik wil me nergens druk over maken. Het enige wat ik me wil afvragen is waarom ik me niets afvraag.( kan je volgen?) En zelfs dat wil ik eigenlijk niet weten. Ik zucht nog eens.
Ik wil zon, al moet ik ze zelf op mijn plafond schilderen. Ik wil vrolijkheid, al moet ik die geforceerd uit mijn lijf knijpen. Zal ik de gordijnen terug dichttrekken en alle lichten in huis aansteken? Artificiële warmte is nog altijd beter dan geen warmte al vreet dat dan weer de planeet op, maar daar wil ik vandaag niets over horen, me niets aantrekken, me geen zorgen maken, geen gewauwel, geen gepalaver, geen ernstige blikken, geen doordachte redevoeringen, alleen maar voor één dagje. Alleen maar voor vandaag. Ik zal me morgen terug het lot van de wereld aantrekken.
Vandaag doe ik eventjes niet mee. Dat heb ik net beslist. Ik zucht...van opluchting.
Hebben jullie het ook gehoord op canvas in terzake.... het West Vlaams is het schoonste dialect ter wereld!! Als de ministers op You-Tube hun sappigste West-Vlaams laten horen en dat een grote hit op de sociale media blijkt te zijn dan wil ik jullie helpen om nog wat bij te leren. Ani zit al op d'eerste réke en zal jundre elpne ze weetre olles van!!
‘t Zwien deur de bjèten joagen is verkozen tot de populairste West-Vlaamse uitdrukking en betekent " uit de bol gaan"
In de top tien stond ook nog:
Jet gene nagle vu aan zijn gat te scharten (heel arm zijn),
‘t Schoap ès de preute of (heel moe zijn)
en Scheur je puuste (maken dat je wegkomt).
Aj moe kak'n moej ka'n ( je moet doen wat je niet laten kan, uit het Eén programma De Ronde) En toen ik dat zag ...wat dacht je ? Toen besloot ik ook 't zwien deur de bjèten te joagen met veel meer van dat.... hopelijk kunnen jullie me volgen! ( )
-z'ed een muule van lintjes: veel praatjes.
- tis n echte zurkeltrutte.( een naïeve, belachelijke vrouw of kwezel; iemand die alles verkeerd begrijpt of doet.)
- woar is den ullewupper?: flessenopener vb:'t joenk ee weere nie gepeisd! Bier mô gin ullewupper!
-'t ging were in een schoffelscheute; gejaagd , zonder nadenken - dat klièt is bemokkeld: wat bevuild
- Kwitsoender wat dat ie goat doen? : ik ben benieuwd..
- Wuk zeg je? Wat zeg je?
- Kunt ge tne kee herhaolen altemets? Kanje het soms eens herhalen?
- Doavanswege: Wat dat betreft
- Zo nen kalisjeklutser: Losbol,onbetrouwbaar iemand
- Katjeduk spelen: Verstoppertje
spelen - Zis oaltied kontekeravregs :Tegendraads
- Pas op t’ gaot ommeklooin: Omver vallen of omkeren - Ge moet da piaenewies doen: Heel zachtjes
- Ze zin were aan ‘trottekotten: De boel overhoop zetten
- Zis were nogal getuttematooid: Opgedirkt
- Da is echt zin weegaorde: Zijn evenbeeld
Ze doen hier in de buurt zo hun best om mij Antwaorps te leren dat ik tot een wederdienst bereid ben!! Nen dikkn piepre voor ol de bezoekers!
Vroeger..., toen 4 nog 6 was.
Vroeger..., toen de Batavieren nog tegen de Batavijven vochten.
Vroeger..., toen de dinosaurussen nog niet van plastic waren.
Vroeger..., toen de konijnen nog slagtanden hadden.
Vroeger..., toen de lucht nog schoon was en de seks nog vies.
Vroeger..., toen de mannen van staal en de boten van hout waren.
Vroeger..., toen de sandwich nog gewoon een boterham was.
Vroeger..., toen de spijkers nog van hout waren.
Vroeger..., toen de vibrators nog op diesel liepen.
Vroeger..., toen een barcode nog normen en waarden in de kroeg waren.
Vroeger..., toen er nog 7 in een six-pack zaten.
Vroeger..., toen er nog mobieltjes met draaischijven waren.
Vroeger..., toen er nog zwart-wit plasma tv's waren.
Vroeger..., toen het paard van Troye nog een pony was.
Vroeger..., toen je je vrouw nog gewoon serieus kon nemen.
Vroeger..., toen WC-papier nog aan beide kanten werd gebruikt....
ALFA ROMEO - Alleen Lastige Flut Auto's Roesten Onder Meest Eenvoudige Omstandigheden
AUDI - Als U Duwen Interesseert
BMW - Boeren Mest Wagen
/Bucht Met Wieltjes CITROEN - Claxon Indrukken Terwijl Roestig Onderstel Even Nivelleert DAF - Duwen Anders Fietsen
DAIHATSU - Dit Autootje Is Helemaal Automatisch Technisch Sloopklaar Uitgerust
FIAT - Fiasco In Auto Techniek FORD - Fijne Onderdelen Rammelen Dagelijks
HONDA - Hoge Onderhoudskosten Na Dure Aanschaf
JAGUAR - Jarenlang Allerlei Gecompliceerde Unieke Autotechnische Revisies
LADA - Lelijkste Afval Der Autotechniek
LANCIA - Lullig Autootje Naar Catastrofale Italiaanse Afbeelding
MAZDA - Miserabele Auto Zonder Degelijke Afwerking MERCEDES - Met Enige Rijlessen Controleert Elke Dwaas Een Slagschip
NISSAN - Na Iedere Start Snel Alles Nakijken
OPEL - Ons Product Eist Levens
of - Overal Pech En Lawaai
PEUGEOT - Probeer Eens Uw Geluk En Ondervind Trammelant
RENAULT - Rotzooi En Narigheid Achtervolgen U Lange Tijd
ROVER - Roest Overal Voortijdig En Razendsnel SAAB - Stom Abnormaal Akelig Bakbeest
SEAT - Seriematige Ellende Als Toekomst
SKODA - Schuddend Klaarkomen Op De Achterbank
SUBARU - Steeds Uitermate Belachelijke Abnormale Rammelende Uitvinding
SUZUKI - Sjees U Zelf Uw Kist In
TOYOTA - Totaal Onveilig Japans Ontwerp Tegen Afvalprijs
VOLVO - Volgens Onze Leraren Volkomen Onveilig
VW - Volkomen Waardeloos , Vouw Wagen , Vuil Wijf!
Met je brillenkoker teruggaan omdat je bril niet gaar wordt, is nooit grappig. Een spin die wordt afgewezen als webdesigner is nooit grappig.
Aangereden worden door een goocheltruc, is nooit grappig. Achterin de kerk roepen dat je de kogel hebt gevonden, is nooit grappig.
Af en toe seks met Klaas Vaak, is nooit grappig.
Alles breken omdat je in herhaling blijft vallen, is nooit grappig.
Belletje trekken in een fietsenstalling, is nooit grappig.
Met je baard tussen de spaken van je snorfiets blijven hangen is nooit grappig. Dikke vandalen die ruzie opzoeken, zijn nooit grappig.
Je fotorolletje naar een ontwikkelingsland sturen is nooit grappig.
Bemiddelen in een geschil tussen twee bananen, is nooit grappig. Blaren oplopen bij een lopend buffet, is nooit grappig.
Chauffeur zijn op een collectebus, is nooit grappig. Confetti kopen voor op je snipperdag, is nooit grappig.
De cursus lassen voor beginners die is afgelast, is nooit grappig.
De kaft van de Koran scheiden, is nooit grappig.
Ik schreef jouw naam in het zand
Maar de zee spoelde hem weg. Ik schreef jouw naam in de kruimels Maar de vogels aten ze op. Ik schreef jouw naam in mijn hart
En daar zit hij nog steeds.
Gisteren kreeg ik op een vraag het volgende antwoord: Joost mag het weten! Ik vroeg me af waar dat gezegde eigenlijk vandaan komt! Google help!!
Wanneer je echt geen idee hebt hoe iets komt of in elkaar steekt, kan je dat verwoorden door de uitdrukking ‘Joost mag het weten’ te gebruiken. Deze uitdrukking bestaat al lang in de Nederlandse taal, maar betekent dat dan dat er ooit een Joost was die er om bekend stond dat hij veel wist? En zo ja, wie was deze Joost dan eigenlijk?
Deze bekende uitdrukking werd vroeger wel eens toegeschreven aan een van de beroemdste ‘Joosten’ uit de Nederlandse geschiedenis, de Nederlandse dichter Joost van den Vondel (1587-1679), maar dit berust op een misverstand. Omdat hij zo beroemd is bestaat wel de uitdrukking ‘Dat mag Joost van den Vondel weten’, maar deze uitdrukking is pas later in de Nederlandse taal geïntroduceerd dan ‘Joost mag het weten’. Joost van den Vondel is dus niet de alwetende Joost waar in de uitdrukking naar verwezen wordt.
De duivel
‘Joost’ is namelijk een benaming voor de duivel. Er zijn in het Nederlands meer uitdrukkingen met het woord ‘Joost’ in de betekenis van duivel, maar deze zijn minder bekend en worden tegenwoordig minder vaak gebruikt dan ‘Joost mag het weten’. Voorbeelden hiervan zijn : ‘Joost speelt ermee’ en ‘Dat Joost je moge halen’. Er bestaat echter geen zekerheid over de manier waarop ‘Joost’ in het Nederlands terecht is gekomen als benaming voor de duivel.
Eén van de theorieën is dat het woord oorspronkelijk stamt uit het Javaans en dat het later via de onderlinge contacten tussen Javanen en Nederlanders terecht is gekomen in de Nederlandse taal. In het Javaans bestaat het woord ‘dejos’, afkomstig van het Portugese woord ‘deos’, dat godheid betekent. Door de Nederlanders zou dit woord later verbasterd zijn tot Joost. Maar bij deze theorie blijft het gissen hoe een woord met als oorspronkelijke betekenis godheid later juist gebruikt zou worden om de duivel mee aan te duiden.
Een andere theorie houdt in dat de oorsprong van het woord ‘Joost’ niet in het Javaans maar in het Chinees gezocht moet worden. Boeddhistische Chinezen hadden de gewoonte om een kistje te vereren waar een houten beeltenis van Boeddha in zat, dit kistje heette Tshoe-tszé. Nederlanders kwamen in contact met Chinezen door de handel. Het woord Tshoe-tszé zou vervolgens verbasterd zijn tot ‘Joost’, maar ook in deze theorie is het niet helemaal duidelijk hoe een Chinese godheid uiteindelijk symbool kwam te staan voor de duivel. Een mogelijkheid is dat de betekenis van ‘Joost’ verschoven is van een verzamelnaam voor heidense goden naar een naam voor de duivel.
Er zijn overigens ook nog mensen die menen dat ‘Joost’ in de uitdrukking ‘Joost mag het weten’ helemaal niet afkomstig is uit een andere taal, maar dat het simpelweg te maken heeft met de gewoonte om een alledaagse Nederlandse voornaam te geven aan de duivel. Er zijn namelijk ook uitdrukkingen bekend waarin de duivel Hein, Hans of Piet wordt genoemd. Waarom ‘Joost’ duivel is gaan betekenen, is dus niet helemaal duidelijk, maar wel staat in ieder geval vast dat met de naam ‘Joost’ in de uitdrukking ‘Joost mag het weten’ de duivel wordt bedoeld. Het is maar dat je het weet!
Hebben jullie dat ook gezien? Hoog tussen de wolken verscheen er vandaag af en toe zo’n rond warm ding dat ze “ zon “ noemen. Blijkbaar is dat heel ongewoon in onze contreien dus heb ik er vandaag van genoten . Mijn bloementuin fleurde precies wat op en .. het was het moment om het gras af te rijden. Maar omdat ik mijn halfbedde ook wat zon gun, liet ik dat maar aan hem over…
Om meer van die dagen te krijgen even een ode aan de zon!
Ik zoek je elke morgen in de gouden ochtendstond.
Om jou te zien, reis ik desnoods de hele wereld rond.
Ik kan jou niet missen, niet eens één enkele dag. Blij dat ik je zomaar volgen mag. Ik zag je in Nieuw-Mexico, in de wijnen van Oud Sluis,
in Memphis kleinste studio, door de ramen van mijn huis,
het strand van Ipanema, de parken van Madrid.
Jij bent de godin die ik aanbid.
Dit is mijn ode aan de zon, mijn ode aan de zon.
Ik zing een feestlied voor de bron,
van licht en warmte. I k omarm je.
Stralend aan de hemel, vurig, heet en fel.
Samen met de regen, kermis in de hel. Je werd door God geschapen.
Of was het andersom?
Niemand weet hoe het echt begon.
Dit is mijn ode aan de zon,
mijn ode aan de zon. Ik zing een feestlied voor de bron,
van licht en warmte.
Ik omarm je elke dag,
Elke nacht hou jij de wacht. Je laat me nooit echt alleen.
Ik zing ook voor de sterren en voor elke nieuwe maan. Die stil beseft dat zonder jou haar licht niet zou bestaan. En als je wil gaan slapen, dan ga ik met je mee. We zinken samen langzaam in de zee.
Dit is mijn ode aan de zon,
mijn ode aan de zon.
Ik zing een feestlied voor de bron,
van licht en warmte.
Ik omarm je.
Bart Herman
Als zelfs de bloemen huilen, de zon haar stralen niet laat zien Wil ik niet meer gaan schuilen maar foto's schieten een stuk of tien!!
Karamellenverzen voor een karamellenweer, haha!!
Het is nu al een tijdje een echt Belgische weertje: regen, regen en nog eens regen. ( met uitzondering van zondag , gelukkig!) Veel personen worden er behoorlijk flauw van, zelfs de bloemen en de planten treuren. En toch valt er iets positiefs te beleven aan hun verdriet. Het is prachtig om te zien hoe regendruppels parelen op die bloemen. De natuur tovert kunst en deze leerling tovenaar ( oei, mijn nekske zet uit haha) heeft zich dan maar aan een paar shots gewaagd!
Ik wil geen polemiek uitlokken maar gewoon een bedenking nadat ik vrijdag een vriendin die enkele weken terug een borstamputatie onderging, bezocht...
Angelina Jolie is naar buiten getreden om te vertellen over haar preventieve borstamputatie. Het is zeker moedig van zo een beroemde persoonlijkheid om daarmee naar buiten te komen maar vele andere vrouwen ondergaan ook zo'n medische ingreep soms uit noodzaak om hun leven te behouden. Waarom maakt die amputatie Angelina dan zo speciaal? Zoals in het begin al gezegd, heb ik in de vriendenkring een dame van 50 die 2 weken terug een borstamputatie onderging omwille van kanker en ook onder de blogvriendinnen zijn er dames die recent zo’n ingreep meemaakten, maar over hen wordt niet geschreven…
Ik weet het, ik heb helemaal geen reden om me hierin te mengen want heb gelukkig nog niet zo’n
gewichtige, ingrijpende ingreep moeten ondergaan maar mijn hart gaat uit naar al die vrouwen die in de anonimiteit hun strijd uitvechten zonder al die peptalk die Angelina zeker krijgt. Ook zij zijn heldinnen die moeten gesteund en opgevangen worden.
Omdat hun ingreep niet preventief was maar vaak levensnoodzakelijk hebben ze er vaak nog bestralingen of chemo er bovenop met alle bekende nevenwerkingen want die behandeling laat sporen na en vaak een geschonden zelfbeeld . Na de behandelingen ontstaat er een keerpunt in de zin van: hoe kan ik het vechten voor mijn leven vervangen door het weer oppakken van mijn leven want zeker weten dat ook die vrouwen zich het liefst weer vrouw willen voelen en leven! Dat is zeker niet altijd gemakkelijk. Daarom graag ook voor die vrouwen een moment van aandacht en een blijk van grote bewondering maar vooral een stevige knuffel!
Ik wil dit onderwerp afsluiten met het volgende:
Ogen die niet op anderen gericht zijn, worden mat
Handen die geen tederheid uitdragen, worden ruw. ( Ruth Cohn)
Ze zijn weg de vogeltjes die ik hier al een paar keer met fotootjes aan jullie toonde...Ik zag het lege nestje en dacht zomaar.. zou die moeder vogel nu ook lijden aan een lege nest syndroom en hop.. ik had weer stof voor een logje!! haha
Als kinderen het nest verlaten, gebeurt dit tijdens een periode wanneer er ook andere veranderingen plaatsvinden. Vaak valt de periode waarin de kinderen het huis verlaten samen met de menopauze. Je voelt je overbodig en dat terwijl je al last hebt van opvliegers, slapeloosheid en lusteloosheid. Vrijwel iedereen ervaart op de één of andere manier de symptomen van het lege nest syndroom: het is stil in huis, je doel is weg, je weet je geen raad met al die ruimte en extra tijd. Je zit dan ook nog eens ongeveer in de helft van je leven en dat zet ook aan tot nadenken. Wil ik nu mijn leven verderzetten zoals ik het de eerste helft heb gedaan of net niet?
Hoeveel kinderen je ook hebt, het eerste kind dat het ouderlijk huis verlaat, heeft een behoorlijke invloed op de rest van het gezin. De eerste verricht letterlijk baanbrekend werk: doordat hij of zij het huis uitgaat, realiseer je je dat er een nieuwe periode in jouw leven is aangebroken. Gaat de laatste het huis uit dan sluit je daarmee definitief een periode af. Je bent nog steeds ouder, maar geen fulltime verzorger meer. De kinderen zijn volwassen, ze kunnen zich handhaven in de maatschappij. Uiteraard ben je vanaf de zijlijn nog steeds bij hen betrokken, maar het huis is weer van jou en jouw partner al mag je het niet radicaliseren, want de kinderen blijven nog wel wat hulp nodig hebben, hetzij op een andere manier. Dat de kinderen het huis verlaten gebeurt niet zomaar van de ene dag op de andere. Dat gebeurt meestal geleidelijk. Vaak gaan ze eerst op kot en zo gaan ze dan beetje bij beetje uit huis verdwijnen.
En dan opeens krijgt je als ouders te maken met een leegte en die moet je op een andere manier vullen en je moet ook op een andere manier met elkaar als partner leren omgaan. Dat is meestal niet in twee weken allemaal verwerkt. Dat kan ook niet, het kost tijd. Ook ik heb het zo ervaren toen onze oudste na 5 j unief twee maanden voor hij afstudeerde doodgewoon aankondigde dat hij een studio zocht voor daarna. Ik had mij voorgesteld dat hij terug naar huis zou komen en we verder konden gaan zoals voordien. Niet dus! Het heeft even geduurd voor ik mij met die gedachte kon verzoenen. Maar uiteindelijk bleek dit de enige juiste keuze geweest te zijn! ....
Het uitvliegen van de kinderen , aan de ene kant een keerpunt in het leven, aan de andere kant is het gewoon een onderdeel ervan. Als moeder ga je door diverse fases heen. De eerste schooldag van je kinderen, de eerste keer alleen buitenspelen dag, de eerste keer niet willen praten dag etc. Maar aan alles wen je en geloof mij,je gaat ook weer genieten.
Ik ging ook nadenken over hoe ik mijn kinderen had grootgebracht. Ik kwam en kom dingen tegen die ik achteraf anders gedaan zou hebben en dingen waarvan ik denk: toch maar goed dat ik dat toen zo gedaan heb..
Eerlijk gezegd heb ik dat lege nest syndroom niet meer. Ik zie mijn kinderen een kleinkinderen regelmatig. En als ze komen of ik bij hen ben, is het allemaal heel gemoedelijk.
Wij voelen ons nog allemaal verbonden aan elkaar zoals altijd. Ja... loslaten is een van de moeilijkste dingen die er is en helemaal loslaten kan volgens mij ook niet, het zijn en blijven voor altijd je kinderen.
Ja, allerhande gevoelens overspoelden mij ook. Ik vond het een moeilijke verandering maar troost je, ik ben er niet gek van geworden hoor. Je draait zomaar niet door.
Het is de normaalste zaak van de wereld dat je voor zo iets ingrijpends de tijd nodig hebt.
Intussen zijn er veel jaren voorbij gegaan sinds de laatste het huis verliet maar ik kan nu rustig zeggen dat ik het goed vind zoals het nu is.
Mijn halfbedde en ik hebben weer volop tijd voor elkaar en onze hobbies. Voorheen waren de kinderen nr 1. Nu staan wij weer centraal zoals in het begin toen het allemaal begon met verliefd zijn, trouwen, kinderen krijgen, carrière maken, zorgen voor het gezin. Minstens twintig jaar ben je als (echt)paar hiermee volop mee bezig. Energie en tijd worden verdeeld om alles zo goed mogelijk draaiend te houden. Aan de relatie samen kom je vaak niet echt toe. Maar dan is het zover, het laatste kind gaat het huis uit en je hebt weer volop tijd voor mekaar.
Nochtans beweren Britse onderzoekers dat het lege nest syndroom een mythe is.
Volgens hen zijn ouders van wie de kinderen het huis uit trekken juist gelukkiger dan ouders van kinderen die thuis blijven wonen. Dat lege nest syndroom zou onwaar zijn .Wanneer kinderen het huis verlaten, zijn ouders juist blij en gelukkig. Ze zijn trots op hun kinderen en vinden het fantastisch dat ze het in hun eentje redden. Wanneer kinderen thuis blijven, denken ouders vaak dat ze iets verkeerds gedaan hebben omdat hun kinderen niet zelfstandig genoeg zijn. Er ontstaan dan ook vaak discussies en ze lopen een hoger risico om een depressie op te lopen. De waarheid zal wel ergens in het midden liggen zeker?
Vriendschap een woord waar ik even mee aan het spelen ging....
Van de vele mensen in je leven
Reiken er slechts enkelen tot dichtbij
Iedereen zegt gemakkelijk "wat is er?"
Enkelen slechts zullen zeggen "kom bij mij" Naaste vrienden moet je koesteren Daarvan ontmoet je er in je leven slechts een paar
Samen sta je sterk.
Crisissen bespreek je met elkaar
Huilen of lachen, alles mag Altijd zijn ze er, dag en nacht
Pas dan kun je spreken van vriendschap.
Mijn ochtendritueel..
, typte ik weer een dubbelpunt, streepje, haakje.
)
