De (na)zomer is de periode van de rijkdom van de oogst maar ook de herfst heeft ons van alles te bieden. Kijk maar eens goed om je heen en aanschouw de kleuren en schoonheid van de volgende klassieke haagplanten. Ze hebben bovendien nog allerlei heilzame en helende eigenschappen.
1. Rozenbottels De oranjerode bessen worden soms wel een centimeter lang. Ze zijn te plukken van augustus tot november. De vruchten zijn een bron van vitamine C, A, D, E, ijzer en calcium. Bovendien zitten ze vol antioxidanten en vetzuren. De siroop van rozenbottel werd tijdens de oorlogsjaren aan de kinderen gegeven voor hun vitamine C-gehalte. Een beker met 30 bessen bevat evenveel vitamine C als 40 sinaasappels.
In poedervorm kan het pijn verminderen van artrose. Rozenbottels kunnen worden gebruikt in thee, gelei en siroop. Let op dat als je rozenbottelsiroop koopt dat deze niet boordevol toegevoegde suikers zit.
2. Hazelnoten Kunnen zo rond de laatste week van september geoogst worden. Met een beetje geluk heb je een boom in het openbare groen in de buurt. Ze zijn een goede bron van vezels, mangaan, kalium, koper, thiamine, B6 en E en antioxidanten. Ook bevatten ze het hoogste niveau aan enkelvoudig onverzadigde vetten.
Het oliezuur in de hazelnoot doet heel wat goed voor de slechte cholesterol. Noten verruimen ook de bloedvaten en verbeteren de bloedsomloop. Hazelnoten verlagen het risico op hart- en vaatziekten en helpen bij de bestrijding van kanker. Kan rauw gegeten worden, maar ook geroosterd, gebakken, gekookt of gedroogd.
3. Bramen Bramen, prachtige diep paars gekleurde bramen. Bramen hebben een hoog gehalte aan anti-oxidanten. Ook zijn ze rijk aan vitamine C, een half kopje levert levert 100 procent van de aanbevolen dagelijkse vitamine C voor een volwassene. De verbinding die bramen hun kleur geven, anthocyanen, is ook een krachtige anti-oxidant.
Verse bessen zijn de meest krachtige ziektebestrijders. De vruchtjes zouden beschermen tegen longkanker bij vrouwen. De bessen zouden de oestrogeenactiviteit kunnen doen verminderen.
Bramen worden snel oud en kunnen dus best rechtstreeks van de haag gegeten. Met een beetje geluk vind je er nog een paar aan de struiken maar eigenlijk is de beste periode om ze te plukken zo eind augustus, begin september.
Bramensiroop is een geschikte pijnstiller voor een pijnlijke keel en wie heeft die nu niet in de herfst.
4. Bosbessen Het kleine, donkerblauwe fruit is te vinden op struiken die uitgroeien tot ongeveer 18 centimeter op heide en veen. Ze kunnen rauw worden gegeten en bevatten hoge gehaltes aan vitamine C en antioxidanten. Uit een recente studie blijkt dat de sappen het geheugen bij oudere mensen kan stimuleren.
5. Brandnetels Brandnetels zijn overal te vinden, maar tot september kan je de bladeren plukken. Mierenzuur, een antibacterieel, is één van de belangrijkste ingrediënten die verantwoordelijk zijn voor het stekend gevoel op contact. Brandnetels zouden de pijn van artrose aan de knie verminderen. De aanwezige stoffen, serotine en histamine, zouden deze pijnsignalen blokkeren.
Brandnetelthee is makkelijk zelf te maken. Giet kokend water over een handvol verse bladeren in een warme theepot. Laat vijf minuten trekken en drink op. Een takje van brandnetels is ook een goede manier om vliegen weg te houden. Brandnetelsoep is ook heerlijk en goed zelf te maken maar dat kun je beter doen met de jonge brandneteltopjes in het voorjaar.
6. Vlierbessen Vlierbessen hangen overvloedig in de late zomer en vroege herfst. Ze zijn rijk aan anti-oxiderende stoffen. De anthocyanen hebben een antivirale en antibacteriële werking. De besjes stimuleren het immuunsysteem en helpen bij het voorkomen van zwaarlijvigheid en diabetes. Ook is gebleken dat een aftreksel van de vlier het niveau van slechte cholesterol verlaagt.
7. Hop Hop is misschien wel de minst bekende van de zeven heilzame herfstgeschenken. Hop bevat heel wat bittere stoffen, die de eetlust zouden stimuleren. Het kruid heeft ook een antivirale werking en doet dieper slapen. Hop werkt ontspannend. Wie niet kan slapen, strooit wat hop in een kussen voor een goede nachtrust.
Het meest bekend is natuurlijk het gebruik van hop voor bier, maar je kunt het ook heel goed verwerken door je risotto of ze stoven.
Voilà, als je echt niet weet wat gedaan in deze periode van het jaar .. hier kreeg je een paar suggesties!!
Op het moment dat ik aan een logje wil beginnen en zit te denken waarover ik het nu zou hebben, spelen ze juist het liedje “ Smile” op de radio en opeens overvalt me een soort weemoed waar ik geen antwoord voor heb. En meteen weet ik waarover ik het wil hebben... Hoe komt het toch dat bepaalde muziek of een gedicht of gewoon een hartelijke woord een mens overhoop haalt terwijl er helemaal geen reden is om overhoop gehaald te worden? Een mens is toch een complex wezen als je het mij vraagt. Ik kom meestal heel kordaat over maar au fond zit er toch wel een gevoelig persoontje achter die “ ruwe” bast dat ik meestal met een grap en een lach wegmoffel tenzij voor diegenen die het willen zien of me echt dierbaar zijn. Ik ben nu eenmaal iemand die mensen nodig heeft en bij wie communicatie een grote rol speelt… en eens je een plaats gevonden hebt in mijn complexe zijn dan behoor je ook tot mijn prioriteiten...
Het blijft echter een heel persoonlijk item dat blootgeven van jezelf en dan stel ik de vraag: waarom hebben we het daar moeilijk mee? Is het schrik om gekwetst te worden of niet sterk of verstandig genoeg over te komen? Is het de gedachte .. "dit is van mij en daar heeft niemand uitstaans mee" of de vrees niet meer echt au serieux genomen te worden? Een doodgewone sterveling mag geen gevoelsvragen stellen of even minder luchtig voorkomen want dat is voor probleemmensen en daar wil je toch niet bij gerekend worden! Larie en apekool zeg ik daar tegen, nog niemand is gestorven omdat hij of zij liet blijken dat "mens zijn "ook inhoudt mensen aanvoelen, mensen ademen, ermee leven en meevoelen! Of is het zo dat we zozeer in ons eigen wereldje leven dat er geen plaats is voor iemand erbuiten? Het vraagt empathie, aanvoelen, meeleven om je aura uit te breiden en dat stelt bepaalde voorwaarden en die zijn aandacht maar vooral tijd en misschien ligt daar het grote probleem. Mensen maken niet graag tijd voor iets anders dan hun eigen plannen. En neen je hoeft niet bepaald problemen te hebben om even in je ziel te laten kijken, een mens is meer dan een verstand gevangen in een lichaam, het is vooral het durven "voelen" dat een mens zo uniek maakt, maar in onze tijd van materie en presteren en haasten is helaas vaak geen plaats en zeker geen tijd meer voor mekaar...nochtans dat ene woord, die ene smile kan soms meer betekenen dan dat duur cadeau. Die ene smile is leven, is mens zijn, is durven verder gaan dan een handdruk., een losse babbel het is.... Je vult het zelf maar in als je durft ! Maar helaas is het bij velen " uit het oog, uit het hart"....maar dan hapert er iets in de vriendschap of het contact, soit!
Ook dat is een reflexie bij de herfst…en voor diegenen die hier trouw blijven langskomen met een reactie…chapeau en bedankt. Het leven is meer dan werk en bezig zijn en rennen… Gewoon stilstaan en elkaar aanvoelen… dat tovert een smile op je gezicht!
" In het Westen, en vooral in de Verenigde Staten, dringt het angstwekkende probleem van het oud worden zich al te vroeg in het leven op. "Indien u het niet gemaakt hebt op 35 zal het u nooit meer lukken", zegt men. En als u het wel gemaakt hebt, kan u aannemen dat de rest van uw leven een anticlimax wordt. In beide gevallen bent u de verliezer! De reclame-industrie speelt hier handig op in door de jeugd in het middelpunt van de belangstelling te plaatsen, door haar te overwaarderen, te verheerlijken en ja zelfs, te verafgoden. Onder de bekoring van de stralende goden en godinnen van het scherm en van de reclameborden streven moeders ernaar zusters van hun dochters te worden en willen vaders de jongere broers van hun zonen zijn. Opa's in korte broek en met de jongste haarsnit gaan kamperen, terwijl oma's een facelift ondergaan bij een plastisch chirurg. De begrafenisondernemers zorgen ervoor dat zelfs de lijken er jonger uitzien. Iedereen weet dat de levenscurve haar piek bereikt rond dertigjarige leeftijd, daarna moeten we ons best doen eruit te zien, ons te gedragen en te denken alsof we altijd op die piek kunnen blijven, om zo de afgang naar het bittere einde uit te stellen. En bitter zal het einde onvermijdelijk zijn. In de huidige samenleving heeft een hoge leeftijd geen waardigheid, geen opmerkelijke deugd om de vernederingen en de handicaps te compenseren. In elk opzicht is het een aftakeling. Hoewel het niet gaat om een ziekte kan de prognose niet onheilspellender zijn. Hoewel het niet gaat om een misdaad, is het vonnis niet meer of minder dan de doodstraf." Tot daar de korte versie van het verhaal...
Wanneer we rekening houden met deze typisch Westers houding, is het helemaal niet verrassend dat oude mensen gefeliciteerd worden (indien ze dat geluk sowieso al hebben) om geen oude mensen te zijn. Integendeel, zij worden geprezen omdat ze wandelen, babbelen, met de wagen rijden, aan sport doen zoals iemand die half zo jong is. Net zoals men een kind complimentjes zou geven omdat het zich gedraagt als een volwassene op middelbare leeftijd. Is het niet triestig, om niet te zeggen beledigend dat men de ouderdom een kwaal noemt? Bij nader inzien is de ouderdom een kwaal indien ze geen eigen perspectieven, betekenis of activiteiten heeft.
Natuurlijk is het duidelijk dat deze trieste pogingen om de jeugd te verlengen en om de harde realiteit van veroudering en sterven niet voor ogen te moeten zien geen resultaat hebben. Wat blijft er over van diegene die altijd actief geweest is? Nu de doelstellingen van de kindertijd en de jeugd verwezenlijkt zijn welke nieuwe en vergelijkbare doelstellingen dagen er op voor een oudere?
Welnu, hij of zij kan altijd proberen een verzameling aan te leggen - van schelpen, postzegels, zilveren trofeeën, blonde en bruine haarlokken, dollars, kranteknipsels, titels, ere-voorzitterschappen, goede daden - per slot van rekening komt het allemaal op hetzelfde neer: een steeds grotere ontgoocheling. Niets stelt een mens meer teleur dan een geslaagde verzameling want op niets anders laten de dikke lagen stof van de tijd zich meer opeenhopen. En indien hij er misschien in slaagt vanonder zijn verzameling weg te sluipen en te ontsnappen in een "Oord voor Oudere Burgers" (of brutaler gezegd, in een crèche voor gerimpelde zuigelingen) dan loopt hij nog steeds het risico opnieuw in de verzamelbusiness terecht te komen - nu stapelt hij misschien bingonummers of puntenscores bijeen. Om het even wat kan dienen om de tijd te doden en om het op de loer liggende spook van de dood te verdringen.
Eén van de grootste ironische tegenstellingen van onze hedendaagse maatschappij bestaat hierin dat terwijl er zoveel inspanning gaat naar het "afweren" van de hoge leeftijd, er evenveel inspanning gaat naar het vroegtijdig naderbij brengen ervan. Wanneer een machine het werk van de mens overneemt en tegelijkertijd de zin en de waardigheid ervan wegneemt, wat blijft er voor hem dan over om te doen? In hoog geïndustrialiseerde maatschappijen is het niet alleen de bejaarde die teveel vrije tijd heeft: iedereen wordt vlug oud, zodat het leven doelloos wordt. Het heeft geen zin machines te vernietigen: zij zijn er gekomen om hier te blijven. Wat kan men dan doen aan gevoelens van zinloosheid en verveling wanneer de werkdag, de werkweek en het actieve leven steeds korter worden, om nog niet te spreken van de massale werkloosheid? Een mens die niets de doen heeft, heeft afgedaan.
Tot zover de kwaal.
Nu weet ik waarom ik er gisteren wat verloren bij liep, ik had niets gepland en stond oog in oog met een " lege" dag..en voelde me oud!!
In mijn vorig logje foto's van de herfst, vandaag een expressie van datzelfde herfstgevoel in een vleugje poëzie...
De ziel ingenomen door herfstkleur.
Bij het opstaan raakt ze zachtjes het
blad aan, streelt tezelfdertijd het hout.
Zinderen onder een rood satijnen laken.
Wanneer de dageraad uit een diepe
slaap ontwaakt, kleedt zij de mist aan.
Herfstkleur prikkelt ook de ogen. De vlam
van late zomer wordt opnieuw aangestoken.
Langs velden en wegen geniet ik van
haar unieke kleurenrijkdom. Het groene varieert naar geel oranje tot rood en bruin.
Telkens weer staat de natuur in vuur en vlam.
Herfst is ook de tijd van paddenstoelen in elk formaat , diverse kleur.
diep in de bossen goed verborgen maar ook vlakbij, zo voor de deur.
Soms eetbaar, soms ook giftig, iets geheimzinnigs in hun zijn. Soms overvloedig, soms als eenling
één enkele dienend als medicijn.
Ze groeien als niemand het ziet
vroeg in de ochtend of ’s nachts
in zachte bedden van heide en mos, op plekken waar tussen
de bomen het zonlicht
kan doordringen tot in het gras.
De avond valt opnieuw, het wordt donker
. Onderweg naar deugdoende nachtrust ontvoert mij de herfstkleur naar haar sprookjesachtig paradijs.
Heerlijk dromen in een harmonie van klank en kleur.
Paddenstoelen leven van afbraak van dood of levend materiaal. De meeste soorten paddenstoelen verteren dode resten van planten en dieren. Als er geen paddenstoelen zouden zijn, zou afval zich ophopen en zouden er uiteindelijk te weinig voedingsstoffen overblijven. Dit is ook de reden waarom zoveel soorten juist in de herfst te vinden zijn want in de herfst vind je veel dood materiaal zoals afgestorven bladeren en planten! Maar sommige paddenstoelen groeien ook op een gezonde boom! Zo’n boom kan dan zelfs, doordat die paddenstoel door de sporen zich uitbreidt, doodgaan! Sommige paddenstoelen groeien in cirkels, deze cirkels worden heksenkringen genoemd. Vroeger dacht men dat deze ontstonden na een rondedans van heksen.
Dat altijd terugkeren van afsterven en nieuw leven fascineert me en daarom ging ik donderdag met mijn camera in onze tuin op zoek naar die restanten van een mooie zomer! Dat is wat ik vond...
En neen dat is geen slagroom maar puur natuur!
Zeker weten dat een kaboutertje de verleiding niet kon weerstaan, zo te zien!!
Zouden ze hier hun dansje gehouden hebben?
Dat de zomer nog niet helemaal weg is, zie je aan de volgende foto's.
Ik heb genoten van mijn tuinwandeling, jij hopelijk ook...?
Kindertijd: is de tijd in het leven waarin je rare gezichten trekt in de spiegel. Middelbare leeftijd: is de tijd in het leven waarin de spiegel wraak neemt!
En zo kom ik bij de vraag: Wanneer is een mens oud? Als je als tienjarige naar je ouders kijkt dan zijn die oud zo oud dat je het eigenlijk zelf nooit wil worden. Zo rond je vijftiende ben je er van overtuigt dat veertigers oud zijn en vraag je je af of veertigers nog wel een reden van bestaan hebben. Je bent er zelfs van overtuigd dat dergelijke oudjes al zeker niet meer aan seks denken. Seks en genieten is immers iets voor de jeugd, niet voor uitgebluste veertigers. Tot je zelf veertig bent. Dan geniet je volop van het leven want je weet wel zeker dat voor vijftigers alles voorbij is, dat die oude vijftigers toch niks meer hebben om voor te leven. Dan kom je bij de zestigers. Dat zijn pas stokoude mensen. Tot je dan zelf 68 wordt, dan besef je hoe rijk het leven nog is al vind je dan weer dat tachtigers oud zijn, dat het leven hen niks meer te bieden heeft dan alleen maar klagen en zagen over hoe goed het leven vroeger wel was en dat de jeugd van tegenwoordig niks goed kan doen.
Ooit heb ik een man horen zeggen dat zijn vriend jong gestorven was. Die vriend was 83. Zelf was hij er 88. Het is maar hoe je het allemaal bekijkt. Eerst deed het me glimlachen. Maar daarna deed het me wel nadenken over hoe verschillend mensen ouder worden. Ik ken mensen van tachtig die nog fris en monter door het leven gaan ze zien er twintig jaar jonger uit. Anderen zien er al oud en versleten uit op hun vijftigste. Er zijn er zelfs die er zo oud uit zien als ze nooit zullen worden. Zou het dan veel te maken hebben met ingesteldheid, met hoe je als mens het leven bekijkt door een roze bril of als rasechte pessimist? Mensen die jong van hart en geest blijven, leven anders dan zwartkijkers. Ik zie het dagelijks. Optimisten zien er over het algemeen veel jonger uit dan hun leeftijd. Maar oud worden moeten we allemaal. Met een beetje geluk tenminste want er kunnen altijd ongevallen gebeuren, of je kan een ernstige ziekte krijgen. Bij het ouder worden komt er nu éénmaal sleet op een mens. Hier en daar begint er iets door te zakken. De wet van de zwaartekracht zeg maar. Maar alles verslijt bij het ouder worden, niet alleen mensen ook materiële zaken. Dat zie ik dagelijks als ik in de spiegel kijk. Het is duidelijk de spiegel is versleten.
van Poot, buigzaam maar niet breekbaar. Om op te staan en indien nodig stijf te houden, wanneer anderen je aan het wankelen proberen te brengen en doen twijfelen aan jezelf.
Om de veertien dagen is het hier van dat... ophaling van PMD zakken en RA zakken (restafvalzakken.)..Zo ook vandaag. Mooi gerecycleerd staan de gevulde zakken langs de weg maar als ik zo de inhoud van de zakken bekijk dan leidt dat onvermijdelijk tot het volgende logje...
In den beginne schiep God hemel en aarde. Hij sprak: “Ik wil dat er licht is”, en er was licht. Tegen wie hij dat zei is niet geweten. Het zou me verwonderen dat hij dat tegen elektriciens zei want die moesten nog geboren worden. Maar goed, God zou God niet zijn als hij geen trukendoos achter de hand had. Er was dus licht dan kon hij toch al zien waar hij mee bezig was. En toen bleek dat er nog werk aan de winkel was. Dus ging hij aan de slag. Hij schiep zo nog één en ander. Het ene al nuttiger dan het andere. Wat nuttig is en wat niet laat ik in het midden, want daar heeft ieder zijn persoonlijke mening over. Gedurende zes dagen was God dus druk in de weer met scheppen en schapen. En telkens weer "zag hij dat het goed was" al heb ik hier wel enkele bedenkingen, maar kom niemand is perfect. De zevende dag rustte hij. Dat was, toen al, een vakbondseis van het intergalactische godensyndicaat. Tot daar het bijbelse sprookje.
Maar wat niemand weet is dat hij de achtste dag opnieuw begon met zijn goocheltrucjes. Een normaal mens zou denken dat hij al genoeg gedaan had en dat al dat geschapene zichzelf wel naar de filistijnen zou helpen. Maar nee, hij wist niet van ophouden. De achtste dag schiep hij dan maar de PMD zak. En daar is iets mis mee, luister! Ik beweer niet dat PMD zakken niet nuttig zijn, want recycleren is een goede zaak alleen, geen mens die weet wat er precies thuishoort in die PMD zak. Yoghurtbekers, plasticfolie, boter- en margarinevlootjes bijvoorbeeld mogen er niet in die moeten bij RA, aluminiumbakjes dan weer wel. Aluminiumfolie echter weer niet. Plasticflessen met dop mogen er in. Een eenzame, achtergelaten, flesloze dop mag er dan weer niet in. Pure discriminatie is dat. Dat arme dopje heeft toch ook zijn nut bewezen. Waarom mag dat niet gerecycleerd worden bij zijn lotgenoot? Misschien moet ik er eens aan denken om een actiegroep op te richten ter bescherming van de rechten van alleenstaande flessendopjes? Als voorbereiding voor de oprichting van die actiegroep ben ik eens op zoek gegaan naar de oorzaak van die schandalige achteruitstelling. Veel informatie is daaromtrent niet te vinden. Maar toch ben ik er in geslaagd om de reden te achterhalen. Nu ja, een echte reden is er niet. Het heeft meer te maken met menselijke bemoeienis. Want wat blijkt? In den beginne mocht geen enkel dopje in de PMD zak omdat het moeilijk te recycleren is. Dopjes veroorzaken brokken in het afvalmateriaal. Maar dan vonden enkele mierenneukers dat samengeperste plastiek flessen de neiging hadden om terug hun oorspronkelijke vorm aan te nemen en dus teveel plaats innamen in de PMD zak. Om die gebiedsuitbreiding te voorkomen, werd bij ministerieel besluit besloten om toe te laten dat samengeperste flacons een dop mochten dragen zodat ze klein en pietluttig bleven wegens gebrek aan lucht. Maar de flesloze doppen werden hier schromelijk verwaarloosd. Geen plaats voor hen in de prestigieuze PMD zak. In de plaats daarvan werden ze verwezen naar de ordinaire restvuilzak. Dat respectloos behandelen van alleenstaande doppen is een schrijnende onrechtvaardigheid. Daar moet met onmiddellijke ingang een einde aan komen. Daarom een actiegroep. Naar analogie van de dierenbescherming moet er een doppenbescherming komen met doorslaggevende argumenten, argumenten waar niks tegen in te brengen is. Ik kom graag op voor achtergestelden en om mijn grote gelijk te bewijzen gebruik ik het argument waar andere groeperingen ook gebruik van maken nl. " Het is de wil van God".
Vandaag wandel ik op de aangelegde paden in mijn hoofd. Zowel links als rechts zijn gebouwen opgetrokken uit het niets. Meer dan honderd ramen, meer dan honderd beeldbuizen, meer dan honderd herinneringen.
Als ik door een raam kijk dan zie ik een weerspiegeling van mezelf. Soms maak ik een korte stop om te kijken hoe de weerspiegeling van de herinnering verder afloopt. Maar na die korte stop marcheer ik door op weg naar elders. Ik kan niet eeuwig blijven stilstaan bij wat is geweest. Ik wil niet vastroesten in de tijd. Ik wil geen melancholische schim van mezelf worden. Levenloos, vreugdeloos, hopeloos.
De gebouwen zijn reusachtig. Ze zijn zelfs zo hoog dat ze de wolken kunnen krabben. De top is slechts een klein puntje in de verte. Ik voel me ongemakkelijk klein. Elke ruimte in al die gebouwen is volgestouwd met films, films over mij. Dat lijkt een beetje egocentrisch maar als hoofdspeler voel ik me verplicht om het zo te laten zijn. De reden waarom er zoveel gebouwen zijn, is simpel. Ik kan de herinneringen niet weggooien, ik wil ze niet vergeten. Bij één gebouw hangt een dik slot rond de deur. Ik ben bang dat iemand zal inbreken en die herinnering zal willen stelen. Ik ben bang dat ik ze niet meer zal kunnen bekijken, dat ik zal vergeten wie ik ben, wie ik was en wie ik hoop nog te kunnen worden al begint de tijd te dringen. Ik bewandel de schoongeveegde straten in mijn hoofd. Ondertussen laat ik verschillende gebouwen aan mij voorbij gaan. Zoals ik al zei: ik wil niet vastroesten in de tijd. Ik sta in een straat waarvan de gebouwen heel kleurrijk zijn, niet grijs en grauw zoals die in een andere straat wel zijn. De zon straalt een warme gloed uit. Ik wil heel graag deze gebouwen binnenwandelen, maar ik doe het niet. Ik zet het loopje door mijn gedachten verder.
Hoe langer ik wandel en hoe verder ik ga, hoe meer het straatbeeld verandert. De schoonveegde straat gaat langzaam over in een oneffen pad bezaaid met kiezeltjes en gevuld met regenplassen. De gebouwen hebben plaatsgemaakt voor open velden aan mijn ene zijde en dichtbegroeide bossen aan mijn andere zijde. Ik kan niet meer naar herinneringen kijken. Ik moet niet meer aan de verleiding weerstaan. Het oneffen pad maakt een bocht een links. Ik weet niet waar het heen gaat maar ik blijf het volgen. Ik volg het pad tot de horizon het van me scheidt.
En zo wandel ik verder door het straatbeeld van mijn verbeelding op zoek naar wat?
Mijn maatje en ik hebben hier zaterdagnacht tot 4u30 zitten praten en al moesten we af en toe geeuwen toch kwam de slaap maar niet! Geeuwen , we doen het allemaal, maar waarom eigenlijk? De doodgewone geeuw is voor wetenschappers nog altijd een mysterie. Na een lange dag of een te korte nacht kunnen we er eigenlijk niet aan ontkomen we geeuwen ten passe en ten onpasse ! Maar ook op momenten dat we ons vervelen – tijdens een saaie vergadering bijvoorbeeld – kan de geeuw de kop opsteken. En dat begint al vroeg: uit onderzoek is gebleken dat mensen al in de baarmoeder geeuwen. Nochtans zijn wij mensen heus niet de enigen die eigenlijk een leven lang gapen. Ook honden en katten en chimpansees geeuwen regelmatig. Maar waarom geeuwen wij – en al die dieren met ons – nu precies? Dat is nog altijd een raadsel.
Wetenschappers hebben er stuk voor stuk verschillende ideeën over. Zo is uit recentelijk onderzoek gebleken dat gapen iets te maken heeft met de temperatuur van het brein. Door te geeuwen zouden we ons hoofd (letterlijk!) koel houden. De onderzoekers baseerden die conclusie op het feit dat mensen ‘s winters vaker geeuwden. In de zomer is de temperatuur van de lucht hoog en heeft geeuwen weinig zin: warme lucht koelt het brein immers niet, zo stelden de onderzoekers. Een andere heel populaire theorie is dat geeuwen het resultaat is van een zuurstoftekort. Deze theorie gaat ervan uit dat mensen geeuwen om het zuurstofgehalte in het bloed te verhogen en het koolstofdioxidegehalte te verlagen. Geeuwen zou dan een reflex zijn als gevolg van een hoog koolstofdioxidegehalte in de lucht. Omdat iedereen in één ruimte dezelfde lucht inademt, gaat bij meerdere mensen deze reflex werken. Hierdoor lijkt het of gapen aanstekelijk werkt, terwijl het eigenlijk het gelijktijdig optreden van dezelfde reflex is. Maar lang niet alle wetenschappers zijn ervan overtuigd dat die theorie wel klopt.
Recent onderzoek gooit het over een heel andere boeg en zoekt de verklaring voor geeuwen niet in de fysieke, maar in de sociale hoek. Misschien is het u al wel opgevallen tijdens het lezen van dit artikel: u moet ervan geeuwen. Dat is heel normaal: wanneer we anderen zien gapen (of plaatjes en teksten zien van geeuwende mensen) moeten we ook gapen. Geeuwen is namelijk besmettelijk. En dat zette onderzoekers aan het denken. Want hoe kan geeuwen nu besmettelijk zijn?
Een aantal interessante experimenten is dat van onderzoeker Molly Helt. Het viel haar op dat haar autistische zoontje nooit meegaapte wanneer zij moest geeuwen. Toeval of niet? Ze verzamelde 120 kinderen en las ze voor uit een boek. Tijdens het voorlezen gaapte Helt regelmatig. Met behulp van camera’s werd gekeken hoe de kinderen daarop reageerden. De resultaten zijn opvallend. De éénjarigen geeuwden niet mee. Van de tweejarigen geeuwde er slechts één mee. Onder de driejarigen ging het om twee kinderen. Van alle vierjarigen geeuwde bijna de helft mee. En zo ging dat verder: hoe ouder de kinderen waren, hoe meer er ook geeuwden. Helt herhaalde het experiment daarop met 28 autistische kinderen die tussen de zes en vijftien jaar oud waren. De kinderen geeuwden ongeveer de helft minder vaak dan gezonde kinderen van dezelfde leeftijd. Kinderen met een zware vorm van autisme geeuwden zelfs nooit mee. Helt concludeert dan ook dat geeuwen een andere belangrijke functie heeft: binding krijgen met anderen. Samen geeuwen, schept een band. Dat autistische kinderen minder snel meegeeuwen zou komen doordat zij lang niet alle sociale signalen opvangen en kunnen verwerken. Mijn vraag echter:Als ongeboren al geeuwen hoe kan het dan een sociale bezigheid zijn?
Dat geeuwen besmettelijk is, lijkt dus vast te staan. Maar wat maakt geeuwen nu zo besmettelijk? Is het echt empathie?, of eerder een onbewuste imitatie? Of is het een vast actiepatroon: automatisch gedrag dat volgt op een bepaalde prikkel (in dit geval: een ander zien gapen)?
Conclusie: Men is het nog steeds niet eens, wat de reden is dat mensen geeuwen. Is het zuurstoftekort? Is het een vorm van communicatie?. Je kan hierbij ook denken aan lachen: door te lachen laat je andere mensen merken dat je iets leuk vindt of dat je blij bent. Het zou kunnen zijn dat mensen geeuwen ook gebruiken als zo’n communicatiemiddel. Door te gapen wanneer je iets saai vindt, laat je anderen weten dat je je verveelt en wat anders wilt gaan doen. Op deze manier kan je ook anderen aangeven dat je moe bent. Is het een overblijfsel uit de oertijd. We leerden dat geeuwen in de oertijd diende om aan te geven dat we honger hebben. Omdat het vroeger niet veilig was om alleen op jacht te gaan, gaven de mannen met geeuwen aan dat ze honger hadden en op jacht wilden. Andere mannen die ook honger hadden konden dan terug geeuwen om aan te geven dat ze ook honger hadden en mee op jacht wilden. Nu nog moeten mensen geeuwen als ze honger hebben. Blijkbaar heeft de wetenschap nog werk om dat geeuwprobleem te verklaren tot dan gapen en geeuwen we lustig op los en als je na dit logje bijna niet meer kan wakker blijven, geeuw dan gerust maar eens heel grondig, zeker weten dat het helpt!
Het zal jullie zeker niet opgevallen zijn... Maar vandaag bestaat mijn blog 6 jaar!!
Er zullen vast meer mensen zijn die al zo lang een blogje hebben. Deze mensen wil ik ook feliciteren omdat ze eigenlijk een beetje bij de inboedel horen. Het lijkt precies alsof ik nog maar recentelijk hier begon te schrijven.. Intussen, zoveel logjes verder heb ik hier een paar heel goede contacten gelegd die in sommige gevallen uitgegroeid zijn tot echte vriendschap. !
Kan jij het geloven? Voor mijn gevoel ben ik echt net begonnen, wat vliegt de tijd. Al slijt onze blogmat niet van de bezoekjes, toch is er een warm gevoel gegroeid tussen mij en sommige blogmaatjes. Bedankt voor de vriendschap, de bezoekjes , de reacties. Anyway, er is reden voor een virtueel feestje. In de reactiekamer kunnen jullie een rondje geven, felicitaties uitwisselen, jezelf op de schouder kloppen als je hier regelmatig bent en reageert, een polonaises doen… kies maar uit want lieve volgers zonder jullie had ik het bloggen nóóit zo lang volgehouden! Ik hoop dat jullie nog lang langskomen
en af en toe ook iets neerpennen!
Gelezen in de namiddageditie van het Nieuwsblad op donderdag 26 sept 2013..
"De gijzelaars in het Keniaanse winkelcentrum Westgate werden gruwelijk gemarteld alvorens ze vermoord werden. Dat vertelde een dokter die tijdens de gijzeling hulp bood aan een Keniaanse krant.
De dokter wenst anoniem te blijven, maar vertelde de Keniaanse krant The Star enkele gruwelijke details over de gijzeling in het Westgate shoppingcenter in Nairobi. ‘ Ze verwijderden teelballen, ogen en oren. Bij sommige mensen werden de handen geslepen als een potlood, waarna de slachtoffers hun naam moesten schrijven met bloed. Sommige vingers werden afgeknipt en neuzen werden bewerkt met een tang’, verklaarde de arts.
De man bood eerder al hulp aan slachtoffers van een explosie op een olietanker, in 2009. ‘Maar dat was maar de helft zo erg als nu. Toen hadden de mensen het bewustzijn verloren voor ze stierven. In Westgate kenden ze enkel pijn voor hun dood’, getuigde hij. Volgens de arts werden de lijken van de slachtoffers bovendien aan haken aan het plafond gehangen.
De getuigenissen van de arts worden door de hele wereld met ongeloof en op afgrijzen onthaald. Het nieuws werd evenwel nog niet officieel bevestigd.
Het officiële aantal dodelijke slachtoffers van de aanval op het winkelcentrum staat nog op 67, maar ligt vermoedelijk hoger."
Is dit nu anno 2013 vraag ik me af en wordt dat het toekomstbeeld dat we voor ogen moeten houden als het moorden omwille van godsdiensten en religies blijft aanhouden? Heeft de geschiedenis het mensdom dan niets geleerd, of zijn we echt zo dom? Ik zou bijna zeggen dat dieren hoger scoren dan mensen. Dieren verpesten de aarde niet als je hen hun gang laat gaan;ze voeren ook geen oorlog, doen niet aan genocide.
Is het vol te houden dat de mens beter is dan het dier?
Dieren hebben geen ziel, werd vroeger gezegd en daarom stond de mens volgens die opvatting hoger in de hiërarchie. Waar is die ziel dan vraag ik me af bij het lezen van dit artikel..Arme jeugd , arme kinderen die de toekomst moeten trotseren als dit de normen zijn en niemand durft te reageren...Wegblijven uit die landen en hen zo volledig isoleren dat lijkt me de enige weg die een normale burger kan gaan, maar wat is nog normaal? Hitler en consorten werden decennia verwenst en beschimpt maar wat er nu gebeurt in vele van die Afrikaans landen vindt ook zijn gelijke niet! Dit moest ik even kwijt!
Dromen zijn bedrog zegt men en toch kleeft men vaak aan elke droom een plaatje zoals bij dromen van wijn. Heb je zo'n droom, hier dan enkele verklaringen
- Dromen dat u wijn drinkt, voorspelt vreugde en hechte vriendschappen - Dromen dat u een fles wijn laat vallen, geeft aan dat u hoge eisen zult stellen aan liefde en passie. - Het zien van vaten met wijn voorspelt veel luxe. - Wanneer u droomt wijn van het ene naar het andere glas over te schenken, zult u veel plezier hebben en verre reizen maken. - Dromen dat u handelt in wijn voorspelt dat uw werkzaamheden u geen windeieren zullen leggen. - Als een jonge vrouw droomt wijn te drinken, zal zij trouwen met een welvarende en eervolle man. - Als je droomt dat je wijn drinkt, verwijst dit naar feestelijkheden en gezelschap. - Wanneer je droomt dat je wijnflessen breekt, duidt dit op en overdaad aan verlangen en passie. - Een andere betekenis is dat wijn staat voor het mannelijke.
Tot nog toe droom ik nog niet van wijn ,ik drink die alleen heel soms ....
Oud mogen worden is een zegen,
maar ‘t zijn de jaren die wegen.
Het geheugen laat het weten,
men begint alles te vergeten.
’t Gehoor, ’t gezicht is aangetast, en iedere beweging zorgt voor last!
Slapen zoals voorheen, vergeet dit maar meteen.
Want slapeloze nachten,
dat staat u te wachten!
En medicijnen die worden voorgeschreven, dat is voor gans uw verder leven.
Begin maar iedere morgen,
met u goed te verzorgen!
U mag ook niet vergeten, wat u niet meer mag eten.
En voor het drinken, wat zal het zijn? Altijd en alleen nog vogelwijn!
Over de vermoeidheid spreek ik niet,
het volstaat dat u ons goed beziet!
Trappen werden vroeger op en af gelopen,
nu is het eerder op en af gekropen! Reizen, feesten, ‘t was een lust.
Nu zoekt men alleen nog rust!
Winkelen of wandelen, gaan
lang recht blijven staan,
is ook al uit den boze,
’t zorgt voor pijn, ’t is artrose!
Dit alles en nog meer
Zorgt voor last en dat doet zeer! Dit noemt men dan de schone ouden dag…
Laat mij toe dat ik eens even lach…
Vanavond na een regenbui een prachtige regenboog gezien alsof ze de hand uitstak naar lieve mensen waar we de namiddag doorbrachten.
De wetenschappelijke verklaring van een regenboog kan je misschien niet boeien maar dit verhaal over het ontstaan ervan zeker wel.
Heel lang geleden begonnen de kleuren van de wereld te kibbelen. Allemaal beweerden ze dat zij de beste waren, de belangrijkste, de meest bruikbare, de favoriet.
Groen zei: "Het is duidelijk, ik ben de belangrijkste. Ik ben het teken van leven en hoop. Ik ben gekozen voor gras, bomen en bladeren. Zonder mij, zouden alle dieren sterven. Kijk naar het landschap en je zult zien dat ik in de meerderheid ben."
Blauw onderbrak: "Je denkt alleen maar aan de aarde, maar denk eens aan de lucht en de zee. Het water is de basis van het leven en wordt opgetrokken vanuit de diepe zee naar de wolken. De hemel geeft ruimte en rust en sereniteit. Zonder mijn rust zouden jullie allemaal niets zijn."
Geel gniffelde: "Jullie zijn allemaal zo serieus. Ik breng gelach, vrolijkheid en warmte in de wereld. De zon is geel, de maan is geel, de sterren zijn geel. Elke keer dat je naar een zonnebloem kijkt begint de hele wereld te glimlachen. Zonder mij zou er geen plezier zijn.
"
Oranje begon daarna op zijn beurt: "Ik ben de kleur van gezondheid en sterkte. Ik ben misschien schaars, maar ik ben kostbaar daar ik dien voor de noden van de mensheid. Ik draag de meest belangrijke vitaminen. Denk aan wortelen, pompoenen, appelsienen, mango's en papaja's. Ik hang niet de hele tijd rond, maar als ik de hemel kleur bij zonsopgang of zonsondergang, dan is mijn schoonheid zo sensationeel dat niemand meer aan jullie denkt." Rood kon het niet meer aanhoren en begon te roepen: "Ik ben de heerser van jullie allen. Ik ben bloed, levensbloed! Ik ben de kleur van gevaar en van moed. Ik ben bereid te vechten voor een doel. Ik breng vuur in bloed. Zonder mij, zou de aarde zo leeg zijn als de maan. Ik ben de kleur van passie en liefde, de rode roos en de klaproos." Paars begon op z'n luidst, hij was heel groot en sprak met grote trots: "Ik ben de kleur van royalty en macht. Koningen, chefs en bisschoppen hebben mij altijd gekozen daar ik het teken ben van autoriteit en wijsheid. Mensen stellen geen vragen. Ze luisteren en gehoorzamen".
Uiteindelijk sprak Indigo, veel rustiger dan alle anderen, maar met evenveel vastberadenheid: "Denk aan mij. Ik ben de kleur van de stilte. Je merkt me amper maar zonder mij zouden jullie alleen oppervlakkig worden. Ik vertegenwoordig gedachten en reflectie, schemering en diep water. Je hebt me nodig voor het balans en contrast, voor gebed en innerlijke rust."
En zo bleven de kleuren maar bluffen, elk overtuigd van zijn eigen belang. Hun ruzie werd luider en luider. Plotseling was er een hevige bliksem en donderslag. Regen viel meedogenloos neer. De kleuren bukten zich neer uit angst en trokken dichter bij elkaar voor troost.
Te midden van hun geroep, begon de regen te spreken: "Jullie dwaze kleuren, tegen elkaar vechten, elkaar trachten te domineren. Weten jullie niet dat jullie elk gemaakt zijn voor een speciaal doel, uniek en verschillend? Reik elkaar de hand en kom tot mij." Ze deden zoals het hun gezegd werd, de kleuren verenigden zich en reikten elkaar de hand. De regen sprak verder:"Van nu af aan, als het regent, zal elk van jullie zich over de hemel uitstrekken als een boog van kleuren, als een herinnering dat jullie allen in vrede kunnen leven. De regenboog is een teken van hoop voor morgen."
Deze uitleg vind ik persoonlijk toch veel mooier dan de geleerde !
Over het ene ( winden) mag je niet praten want het is taboe over het andere ( dun of dik) durf je niet praten want het ligt gevoelig...nochtans beide behoren bij het leven zoals leven en dood, vreugde en verdriet. Daarom stamp ik graag duren open... iedereen begint me toch wat te kennen hé en weet dat de o voor mij staat voor openheid of het nu taboe is of niet.... Moet toch kunnen?
Ik kom even terug op wat ik recentelijk op de radio hoorde nl dat prinses Kate, je weet wel de mama van de onlangs geboren George, al weer in haar jeans broek kan!! Wereldnieuws hé zeker als je het zet naast het gebeuren in het midden oosten!!!! Dan gaat er bij mij iets kriebelen zoals het mij ook kan ergeren als ik toevallige reacties opvang over de lijfelijke toestand van sommige vrouwen zoals bv Maggie De Block . Ik onthou me van elke politieke strekking maar die dame heeft wel haren op de tanden al heeft ze haar figuur niet mee . Maggie wordt omwille van haar overgewicht vaak serieus over de hekel gehaald. Wat mij in zo'n geval wat kregelig maakt is dat onbeleefde gegniffel over ronde dames. En dan denk ik direct aan hun tegenpolen die je ziet verschijnen op naaktfoto’s van één of andere Pirelli kalender. Veel van die modellen zijn dan weer akelig mager en zetten jonge meisjes soms aan tot anorectisch gedrag.
Dit soort van zwart-wit-commentaren maakt mij dus kittelorig alsof een mens niet meer is dan vlees en bloed! Zodra er een heupbeen te zien valt, wordt de BMI-inquisitie samengefloten. Vrouwen zonder vet worden aangevallen door een leger van vrouwen met vet en omgekeerd er is geen plaats voor nuances in die strijd.
Ik ben in het geheel niet afkerig van mals vlees of rondingen. Mooie ronde en pronte vrouwen, onverzuurd, kunnen zeer bekoorlijk zijn. Schoonheid ligt volgens mij meer in de houding en in het vuur in de ogen dan in de ideale maten. Hoe jammer dan, dat steeds meer ronde vrouwen gebukt gaan onder de gedicteerde perfectie of de standaardmaat. Sommigen schreeuwen het uit dat ze fier zijn om hun volslankheid, maar ik vrees dat ze diep in het hart misschien wat wrokkig en verbitterd lijken omdat ze vastzitten in hun dilemma - rond blijven, of toch streven naar het gevierde schoonheidsideaal- teneinde zich compleet aanvaard te weten. Daarom verwijs ik als boosdoener naar De Media, want zij zijn het die de "slanke den" als kapstok prefereren om allerlei waren en diensten aan te prijzen. Als men zich blijft scheel staren op magere modellen op catwalks, in modefoto’s en in advertenties, dan wordt men ongelukkig, gegarandeerd. Als je altijd maar een paar naaldboomvrouwen in het gezichtsveld krijgt, loop je gegarandeerd de kans om malcontent oud te worden. Het is nu eenmaal zo dat de huidige topmodellen mager moeten zijn, soms te mager, maar de voorkeur van de meeste modemachthebbers lijkt onwrikbaar, wat dat betreft, helaas.
Anderzijds, stellen dat de modewereld alleen verantwoordelijk zou zijn voor anorexia en boulimie bij jonge meisjes is even discutabel als beweren dat er meer verkrachtingen plaatsgrijpen sinds er porno op het web te vinden is. Het probleem zit bij bepaalde mensen veeleer in hun hoofd of de genen niet bij het aanbod van De Media. Sommige meisjes gaan zich te buiten aan drugs, anderen aan seks, nog anderen worden anorectisch. Indroevig, maar in wezen niemands schuld.
Tenslotte, liefste lezer, lijkt iedereen te vergeten dat modellen géén rolmodellen zijn maar vrouwen-hors catégorie. Nochtans zijn zoveel jonge meisjes geneigd om automatisch hun eigen postuur in de weegschaal te leggen wanneer ze een mager model op een foto zien. Is het niet compleet absurd om zichzelf te meten met "wezens" die een andere constitutie, andere genen, een andere spijsvertering en een geheel ander levensritme hebben?
Ach het draait hem allemaal om vrouwenvlees: eindeloos fascinerend, denk ik dan maar en in al dat "streven naar " vergeet men één ding .
Als je even niet weet wat te vertellen dan maar teruggrijpen naar iets heel gewoon: een windje!
"Winden laten is gezond en het blaast het stof uit je kont." Echt waar, zo staat het op een website over winden laten. Waarom ik nu daarover begin? Laat mij eens even uit de biecht klappen...
Iedereen kent dat wel zo'n gênant moment waar een windje zomaar opeens de vrijheid kiest! Dat overkwam mij gisteren aan de kassa van de supermarkt, ( ja het was vrijdag de 13e hé!!) niet echt een gênant moment want het was een geniepigerd, zo eentje dat je niet hoort maar wel kon rieken. Ik hield me van de domme. De mensen rond mij keken eens rond en ik ook alsof ik volledig onschuldig was en ook de dader zocht om hem of haar daarna met een vernietigende blik de grond in te boren van schaamte. Maar niemand kroop onder de grond omdat niemand schuldig was. En zelf kan ik gemakkelijk een heel onschuldig gezicht opzetten als het echt moet al had ik het even moeilijk met een opkomende lach! Maar meteen was mijn interesse gewekt over het hoe en waarom van winden. En wat is er tegenwoordig gemakkelijker dan info opzoeken. Via het internet kwam ik te weten dat winden laten ook wel flatulentie genoemd wordt en dat flatuleren goed is voor de bloeddruk. Dus laat je maar gaan lieve lezer het bespaart je misschien een bezoek aan de hartspecialist Over de oorzaak is er ook één en ander te vinden. Het is een normaal verschijnsel. Zowat elk zoogdier laat winden. Dat is blijkbaar een gevolg van het spijsverteringsstelsel. Al heeft voeding er ook wat mee te maken. Bonen en uien zijn oorzaak van een grote gasproductie zo blijkt. Maar ook zonder bonen en uien is er gasproductie in de darmen. En dat gas moet er natuurlijk uit. Dat kan op verschillende manieren. Soms met het nodige lawaai en soms heel onbewust. Want er zijn ook winden waarvan je helemaal niet bewust bent dat ze het luchtruim kiezen. Dat zijn dan spionnen. Ongemerkt glippen ze door de mazen van het net naar buiten. Je hoort ze niet en je riekt ze niet. Handig om zo uw darmen te ontluchten. De meesten voel je echter komen. En daar zijn dan verschillende soorten in van die onbenullige kleine korte die niet echt belangrijk zijn. Maar er zijn ook van die langgerekte die een hele opluchting in de darmen teweegbrengen. En dan zijn er nog van die knallers die je drie straten ver kan horen. Of ze een aroma meekrijgen weet je echter nooit op voorhand. Dat is afwachten. Feit is wel dat een normale mens tussen een halve en anderhalve liter broeikasgassen per dag naar buiten stoot. De mens als milieuvervuiler zeg maar. Want als ik een kleine berekening maak dan kom ik op een gemiddelde van zeven miljard liter gas per dag wereldwijd natuurlijk al zijn het niet de mensen alleen die het milieu belasten. Alle zoogdieren, de meeste insecten en sommige vissen doen dapper mee. Als we dat allemaal optellen komen we aan een gigantische hoeveelheid stinkende rotzooi die elke dag de lucht wordt ingeblazen. Genoeg om een laag van twee meter dik te verspreiden over de hele aardbol. Wat het dan bedenkelijk maakt is het feit dat die overtollige gassen zwaarder zijn dan gewone lucht. De vervuiling blijft dus zweven op grondhoogte. En dan vinden veel mensen dat sporten in de buitenlucht gezond is. Tot wat een geniepig windje leiden kan!!
Hier zie je Sven de jongste radioamateur in ons land . Hij was ook op de velddag actief want men wil jongeren terug warm maken voor de hobby.
Omdat ik hier en daar de vraag kreeg wat radioamateurs eigenlijk doen en wat de bedoeling is van de hobby nu er zoveel andere mogelijkheden zijn om wereldwijd te communiceren, geef ik graag even door wat er verscheen naar aanleiding van de velddag van radioamateurs in MEEUWEN vorig weekend!
Een velddag betekent dat je opereert vanuit een bepaalde locatie zonder van het lichtnet gebruik te maken voor de verbindingen. De amateurs moeten in dat geval zelf voor stroom zorgen zoals ze ook moeten doen in geval van nood en dat kan zijn via batterijen of via een generator die stroom produceert! Dit even terzijde!
-Radioamateurs hebben vorig weekend een grote noodoefening in een veld in Meeuwen gehouden. Wanneer bij een ramp alle communicatiemiddelen uitvallen, zal beroep gedaan worden op de radioamateurs.
Enkele tientallen radioamateurs zakten afgelopen weekend af naar een veld in Meeuwen voor een grote noodoefening, georganiseerd door de Limburgse radioamateurs. ‘In deze oefening is België uitgeroepen tot rampgebied. Alle vaste communicatiemiddelen zijn uitgevallen en er is een stroomonderbreking’, zegt Marc Cosemans van de organisatie. ‘Bedoeling is om zo snel mogelijk zendmasten en apparatuur in werking te stellen en contact maken met de buitenwereld’, voegt radioamateur Rudi Geerits toe. ‘De nadruk ligt op de paraatheid bij het verzorgen van communicatie in noodgevallen. Tijdens een veldslag moeten we kunnen aantonen dat we op korte tijd een volledig autonoom radiostation kunnen opbouwen en bedienen.’
Radioamateurs lijken niet meer van deze tijd. Toch krijgen de hobbyisten grote erkenning en blijven ze belangrijk. De radioamateurs leverden in het verleden belangrijk werk in de radiocommunicatie. De meeste radioamateurs zijn uitstekende technici die hun eigen toestellen bouwen. ‘De meesten onder ons zijn ooit gestart uit interesse voor techniek, maar ook de adrenaline om met iemand uit de andere kant van de wereld contact te maken, was groot’, zegt Marc. ‘Het internet en de gsm bestonden toen nog niet.’
Vandaag bestaan er tal van wedstrijden waardoor de radioamateurs interesse blijven hebben in hun hobby. ‘Er is elke week wel een wedstrijd, die gaan van contact maken met zoveel mogelijk landen tot contact maken met bepaalde eilanden.’
Daarnaast blijft de radiocommunicatie ook de meest betrouwbare manier van communiceren. ‘De eerste hulp na de tsunami in Japan en 9/11 is op gang gekomen door radiocontact.’ Ook in België worden radioamateurs speciaal opgeleid om bij rampen de civiele bescherming, rode kruis en andere hulpdiensten bij te staan. Vandaag zijn er in ons land 5.000 radioamateurs met een licentie. ‘Dit willen niet zeggen dat ze alle vijfduizend nog even actief zijn. Radioamateurs vind je vooral in de leeftijdscategorie van veertig tot tachtig jaar. Het is belangrijk om de jeugd warm te maken voor de hobby. Daarom is deze noodoefening dan ook speciaal naar jongeren gericht’, zegt Rudi. Zijn zoon Sven Geerits (13) is de jongste radioamateur in ons land. ‘Het is een niet-alledaagse hobby. Ik leer er Engels en Duits mee spreken’, zegt Sven. ‘Ik wil zoveel mogelijk contact maken met verre landen. Dat vind ik het plezantste.’
Elke week valt er wel een roddel of schandaal uit de bus
zoals recentelijk ook al weer ivm het Koningshuis en als je dan de trukendoos ziet die er soms wordt opengetrokken dan vraag je je af of dat gezegde " hoge bomen vangen veel wind" tegenwoordig nog klopt? Ik denk het niet, want die ‘Hoge Bomen’ hebben juridische adviseurs en die zorgen er wel voor dat die ‘Hoge Bomen’ óók bij wanprestatie kunnen wegkomen zelfs in bepaalde gevallen met met een mooie bonus. Nee, ze vangen geen ‘wind’ meer, alles is reeds van tevoren juridisch dichtgetimmerd, helaas.
Wat me echter meer aanspreekt zijn die verweerde en gehavende bomen die wel veel wind opvangen maar waar niemand over spreekt. Misschien kan ik het beter uitleggen aan de hand van het volgende.
In een hoekje verscholen zit een eekhoorn op de grond onder een boom.
De wind had alle bladeren naar een hoek gedreven. Zo was een holletje ontstaan, waarin de eekhoorn kon wegduiken, maar daar ziet de eekhoorn geen kans toe, het beestje is te onrustig bezig met alle geluiden die de wind produceert. Daarom lijkt een toevlucht zoeken onder een boom veiliger, rustgevender, minder bedreigend. De boom biedt beschutting tegen de wind, de boom staat stil, maar de takken bewegen heen en weer, de bladeren op de grond ritselen en zo vormen ze een veilige haven voor onze eekhoorn. Even verderop zit ook een egel diep verscholen tussen bladeren die heen en weer lijken te gaan, maar toch een veilige haven vormen. De egel weet zich geborgen tussen de bladeren. De wind is zijn metgezel en blaast de bladeren bij elkaar zodat een holletje kan gevormd worden. Die oude, verweerde boom is een welgekomen plek om geborgenheid te vinden. De boom beweegt door de wind stevig verankerd met wortels die de lengte van de boom ver overtreffen. Zo is de boom onverzettelijk en onverwoestbaar aanwezig. Een tak was ooit afgeknapt, maar de wonde van toen is al genezen. De boom is op eigen kracht sterker geworden, hij had zich om de wonde heen volop ontwikkeld en nieuwe takken weten te vormen. De boom kan tegen een stootje, de boom houdt stand in de wind en kan zo bescherming bieden aan de egel en de eekhoorn.... Onderdak en veiligheid zijn in ruime hoeveelheid aanwezig bij de boom. In de takken nestelen weer nieuwe vogels. De takken zijn nog kaal, maar de eerste tekenen van bladeren hebben zich al getoond en de boom die alle winden getrotseerd heeft, zal nog maar eens de rots in de branding zijn... Kan je de vergelijking volgen?
Als de dag van gisteren
kan ik me nog herinneren
dat jij geboren bent
dat we je mochten verwelkomen
in deze wereld.
Het was liefde op het eerste zicht. Toen ik je voor het eerst zag, wist ik meteen
hier komt niets meer tussen,
een band van oma en kleinzoon
zo'n sterk gevoel
had ik nog nooit gehad.
Vandaag verjaart onze oudste kleinzoon, 11 jaar, een crème van een kerel, de grote broer voor zijn drie zussen. Gelukkige verjaardag schat!
De gezondheidsrage lijkt wel een ziekte. Een besmettelijke ziekte nog wel. Als ik zo een beetje rondkijk, zie ik nogal wat mensen die druk bezig zijn met hun lichamelijke conditie: lopen, joggen, zwemmen en alle soorten van in beweging zijn en het werkt blijkbaar aanstekelijk. Hoe meer er zich in het zweet lopen, hoe meer navolging ze krijgen. Iedereen wil koste wat het kost lichamelijk fit zijn. Dat is gezond. Goed voor een lang leven. Iedereen wil oud worden maar ergens toch jong blijven.
Allemaal goed en wel maar toch heb ik zo mijn twijfels. Wat ben je met een gezond lichaam als de hersenen niet mee willen? Lichamelijk doen velen alles wat mogelijk is om niet te verouderen maar geestelijk lijkt dat soms niet van belang te zijn. Velen trekken zich daar niets van aan, alsof dat niet belangrijk is. En dan vraag ik mij af hoe je hersenen kan trainen. Zijn er middelen om de grijze cellen te stimuleren? Wat ben je tenslotte met een fit lichaam als het koppeke het laat afweten?
Bij het ouder worden durven onze grijze cellen wel eens achterop raken en beginnen dementie en Alzheimer zich soms te manifesteren. En terwijl ik mij zat af te vragen of hersenen trainen misschien wel niet de beste oplossing was, kwam ik toevallig bij Christine Van Broeckhoven. Dat is niet de eerste de beste. Als gerenommeerd hoogleraar met wereldfaam onderzoekt ze Alzheimer en dementie. Haar onderzoeken spitsen zich vooral toe op het hoe en waarom van de achteruitgang van onze hersenen.
Volgens haar nieuwste onderzoeksresultaten zou de oorzaak niet zozeer het feit zijn dat hersencellen afsterven, verschrompelen of op één of andere manier verdwijnen want dat is de normale gang van zaken. Mensen beschikken over genoeg hersencellen om een paar honderd jaar mee toe te komen. Het zou hem veeleer zitten in de verbindingen tussen die cellen, de autostrades van de hersenen zeg maar. De verbindingen tussen de verschillende cellen zijn belangrijker dan de cellen zelf. Want hoe meer verbindingen een cel heeft met andere cellen, hoe efficiënter de hersenen werken. Maar laat het nu net die verbindingen zijn die door intensief gebruik dichtslibben. Hoe meer die verbindingen gebruikt worden hoe minder gegevens er door kunnen. En dat zou de oorzaak zijn van slechte werking.
Het leek me op het eerste zicht nogal controversieel. Hersenen die veel gebruikt worden, verslijten dus meer. Een mens zou eerder het tegenovergestelde verwachten. Hoe meer je spieren gebruikt, hoe beter ze worden. Maar bij hersenen zou dat dus niet zo zijn volgens Christine Van Broeckhoven althans. Het heeft dus geen enkel nut om je hersenen te trainen ( en dat heb ik verdorie de laatste weken intens gedaan!). Hoe meer kruiswoordraadsels, rekenoefeningen of andere hersenactiviteiten, hoe meer het boeltje dichtslibt. Er ontstaan files op de autostrades van de hersenen zeg maar en dat is geen goed nieuws voor de slimmeriken onder ons. Maar geen paniek. Want volgens dezelfde onderzoeken hangt het voornamelijk af van de genen. Het is allemaal genetisch bepaald. De ene mens is de andere niet. Zo kunnen die verbindingen bij de ene veel verkeer doorlaten en bij de andere dan weer weinig. Bij de ene slibt het al sneller dicht dan bij de andere. Met andere woorden, Christine Van Broeckhoven beweert simpelweg dat domme ouders domme kinderen voortbrengen en omgekeerd! Ik ben het daar helemaal niet eens mee! Ze zegt het natuurlijk niet zo cru ze mag uiteraard niet vertellen dat het ene menselijk ras het andere niet is. Dat zou politiek niet correct zijn voor een aanhangster van het socialistisch gedachtegoed. Maar dit terzijde.
Wat Christine wel komt te vertellen is dat alcohol funest is voor de hersenen. Door grote hoeveelheden alcohol sterven hersencellen af en hebben ook de verbindingen geen nut meer. Dat kan ik eerder aanvaarden!
Hoe dan ook , ik blijf bij mijn theorie en die is .. gebruik op tijd en stond je grijze massa en laat ze niet stilvallen. Ik heb bij velen al gezien dat het positief werkt en vergeet Christine Van Broeckhoven !
Angst voor het onbekende, angst voor de toekomst, angst voor nieuwe contacten, angst voor nare berichten, angst voor wat te wachten staat, angst voor wat komen kan, angst voor onheil, angst voor verlies, angst voor de dood, angst voor de dood van anderen, angst voor het leven, angst voor de hoop, angst voor de wanhoop, angst voor succes, angst voor teleurstelling, angst voor nieuwe wegen, angst voor oude paden, angst voor herhaling, angst voor onderbrekingen, angst voor voortzettingen, angst voor ruimte, angst voor ruimtegebrek, angst voor tijd, angst voor tijdloosheid, angst voor ziekte, angst voor pijn, angst voor medemensen, angst voor ontmoetingen, angst voor tekortkomingen, angst voor moedeloosheid, angst voor euforie, angst voor status quo, angst voor vernieuwing, angst voor dieren, angst voor gemis... Ik geraakte bijna buiten adem van de angst dat er nooit een einde zou komen aan die litanie!! Zoveel woorden, zoveel angsten en allemaal zijn ze te herleiden tot die ene existentiële angst die ons ervan weerhoudt lief te hebben wat lief te hebben is inclusief ons eigen bestaan en alles dat daarbij hoort.
En dan stel ik me de vraag... Wat zou er gebeuren als we angst nu eens vervingen door liefde?
Liefde voor het onbekende, liefde voor de toekomst, liefde voor nieuwe contacten, liefde voor nare berichten, liefde voor wat te wachten staat, liefde voor wat komen gaat, liefde voor onheil, liefde voor verlies, liefde voor de dood, liefde voor de dood van anderen, liefde voor het leven, liefde voor de hoop, liefde voor de wanhoop, liefde voor succes, liefde voor teleurstelling, liefde voor nieuwe wegen, liefde voor oude paden, liefde voor herhaling, liefde voor onderbrekingen, liefde voor voortzettingen, liefde voor ruimte, liefde voor ruimtegebrek, liever voor tijd, liefde voor tijdloosheid, liefde voor ziekte, liefde voor pijn, liefde voor medemensen, liefde voor ontmoetingen, liefde voor tekortkomingen, liefde voor moedeloosheid, liefde voor euforie, liefde voor status quo, liefde voor vernieuwing, liefde voor dieren, liefde voor ...
Ik wist niet dat ook liefde je in een paar zinnen de adem kon ontnemen zoveel liefde en alles wat daar bij hoort.
Het bezorgde mij een glimlach. En jou?
"Het is onmogelijk", zei trots.
"Het is riskant", zei ervaring.
"Het is zinloos", zei het verstand.
"Geef het een kans", fluisterde het hart.
Na al die dilemma’s heb ik het hart gevolgd en zie…
Precies op de dag dat het 50 jaar was dat Marin Luther King de historische woorden sprak: "I had a dream" kwam ook mijn droom uit en slaagde ik in mijn examen voor zendamateur! Ik was er al een 3tal maanden mee bezig. Eerst een verplichte cursus van 10 lesblokken van telkens 2u/3u. Daarna een praktisch examen waarin je moest slagen voor je toelating kreeg tot het theoretisch examen en uiteindelijk gisteren in Brussel er op of er onder en het bleef spannend omdat BIPT( Belgisch instituut voor Post en telecommunicatie) 80% eist op het examen voor ze een vergunning toekennen. Ik heb nooit in mijn studiejaren zo geblokt voor materie zoals nu maar ja het was dan ook niet mijn ding al dat gedoe rond elektriciteit/elektronica, radiotechnieken en antennes...Maar ik wilde bewijzen dat ook vrouwen hun plekje kunnen hebben in die mannenwereld en zie de volhouder wint zeggen ze dan en vanaf gisteren mag ik mij ook zendamateur noemen. Mijn officiële roepnaam moet ik nog ontvangen maar dat is pure administratie. Al is de droom van Martin Luther King bij lange nog niet uitgekomen,
Terwijl ik vandaag een ander paar katjes moet geselen, wil ik dat jullie hier even bij stilstaan...
Eén kaars kan duizenden andere kaarsen aansteken zonder haar eigen levensduur te verkorten.
Het gaat niet om de weg die je inslaat, maar het spoor dat je nalaat.
Juist de punten waarop je niet voldoet aan de norm, kunnen je laten zien waar je speciaal in bent.
Gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.
Het meervoud van lef is leven.
Geef mij de kracht om te veranderen wat ik kan veranderen, de tolerantie om te accepteren wat ik niet kan veranderen en de wijsheid om het onderscheid tussen die twee te maken.
En tot slot: Mijn ambitie is sterven van uitputting, niet van verveling!
Acht, negen, tien, wie niet weg is is gezien Zo klonk het hier en dat spelletje " mocht" deze oma meespelen en ze deed heel hard haar best om lang te zoeken!!
Kinderlijke pleziertjes blijven ook voor volwassenen heerlijk als je het kind in jezelf de kans geeft nu en dan eens te doen wat geacht wordt meer te passen bij het kind dan bij de volwassene.
Het is heerlijk om even niet volwassen te moeten zijn maar gewoon te genieten van een spel met de kleinkinderen!
Daarom een rijtje vragen aan jou lezer vragen die voor kinderen dagelijkse kost zijn.
Wanneer was het voor het laatst dat je zomaar een huppelpasje maakte?
Wanneer was het voor het laatst dat je glimlachte bij het zien van een zonnestraal die door de wolken breekt?
Wanneer was het voor het laatst dat je vragen stelde bij wat je op papier aangeleverd kreeg door experts die er verstand van hebben?
Wanneer was het voor het laatst dat je een vraag stelde aan iemand die van antwoorden leeft?
Wanneer was het voor het laatst dat je schaterlachte om je eigen vergissingen?
Wanneer was het voor het laatst dat je kleur voelde verschijnen op je eigen wangen omdat je durfde te doen waarvan je dacht dat iedereen je er om uit zou lachen?
Lang geleden? Dan wordt het dringend tijd dat je de knop eventjes terugdraait, het is echt nog niet te laat.
- Tegen een Lilliputter zeggen: Ik hou je op de hoogte.
- Aan de vleugels van een kraanvogel draaien en wachten tot er warm
water uitkomt.
- Een sluipschutter die tegen zijn vrouw zegt: "Ik heb je vandaag
gemist, schat!" - Voor een dichte deur staan van de opendeur dag van een gesloten inrichting. - Een blinde die te diep in het glaasje heeft gekeken
. - De cursus lassen voor beginners die is afgelast.
- Een restaurant voor het gerecht slepen.
- Een verdachte die niet zit en terecht staat.
- Aan een schaap dat aan de bar zit vragen of hij lam is. - Een gospelkoor dat voor het zingen de kerk uitgaat.
- Bij een afrekening in het criminele circuit vragen om een bonnetje.
- Een schizofreen vragen wie hij wel niet denkt dat 'ie is.
- Gehecht zijn aan je litteken.
- Een schizofreen die een eenmanszaak wil beginnen. - Inwoners van Litouwen Lee Towers noemen.
- Een bij-gelovige imker.
- Een groep voetbalsupporters in een trein rij-tuig noemen. - In Oss vragen waar die tovenaar woont.
- Honing met een bij-smaak.
- Een glazenwasser die ladderzat is.
Ik wens jullie een mooie dag, een glimlach en "a happy sunday"!
Vannacht weer bezoek gehad van die irritante beesten, ze hebben me zelfs heel vroeg het bed uitgejaagd. Ik zit hier nu om 5u30 's morgens te stinken van de muggenspray en zal maar best even douchen maar ik vrees dat het hier een heel lange dag zal worden!
Mag ik even? Klacht: Niet kunnen slapen door een mug.
Klacht: Muggen zijn demonische bloedzuigers en moeten allemaal dood.
Klacht: Natoken kan niet lachen om dit satans gedrocht.
Klacht: Muggenbulten jeuken en zijn irritant.
Subklacht: Waarom leven die dingen nu nog?
Dit gezegd zijnde… naar een ander even stinkend onderwerp: de mottenbollen.
Hoe ik daarbij kom? Gewoon een bezoekje aan Jeskes blog en daar toonde ze ons bloemen uit haar tuin en die leken me precies op zo’n mottenbollen en .. de inspiratie was geboren!!
Het gezegde "iets uit de mottenballen halen" betekent: iets van lang geleden oprakelen. Dit refereert naar het feit dat kleding die moest worden bewaard altijd met mottenballen werd opgeborgen.
En dat is wat ik nu zal doen nl mijn inspiratie uit de mottenbollen halen!
Ken je ze nog die typische witte bollen die moeders vroeger in de kleerkast hingen om de kleren te beschermen en die een verschrikkelijke geur achterlieten? Ik vraag me af of ze nog bestaan en of ze überhaupt nog gebruikt worden?
Voor diegenen die een paar decennia jonger zijn en die bollen niet gekend hebben..
Een mottenbol is een middel tegen motten. Mottenbollen zijn kleine witte balletjes en ze bestaan uit een chemische verbinding die gemakkelijk verdampt en die zeer onprettig is voor de motten. De diameter van een mottenbal is tussen de 3 en 4 cm.
Vroeger bestonden mottenbollen uit kamfer. Kamfer vormt witte tot transparante, wasachtige kristallen met een karakteristieke penetrante geur. Vervolgens gebruikte men naphtaleen in plaats van kamfer. Tegenwoordig gebruikt men geen naphtaleen meer, omdat dit licht ontvlambaar is, maar paradichloorbenzeen. Paradichloorbenzeen is bedoeld om mottenlarven te doden. Mottenbollen worden vandaag de dag bijna niet meer gebruikt. Ze zijn in diskrediet geraakt, omdat naphtaleen en paradichloorbenzeen kankerverwekkende stoffen zouden zijn. En als top of the bill... zouden ze nu ook als drugmiddel door jongeren gebruikt worden.. Moeten er nog mottenbollen zijn?
In mijn vorig logje had ik het over de babyboomers maar we hebben ook nog een andere naam hoor! Tijdens onze discussie met de familie over die " boomers" merkte iemand op dat we ook wel eens “ de Sandwichgeneratie” genoemd zijn. Ik dacht meteen wat zullen ze nogal in onze schoenen schuiven?
Er wordt al veel gezegd over onze generatie we zijn babyboomers, oude hippies, overjaarse studenten,
idealistische naïevelingen, of gewoon ouwe zakken. En nu
sandwichgeneratie, ach ja dat kan er ook nog bij zeker? Omdat ik er maar lauw op reageerde - iets wat ze niet gewoon is, haha- dacht mijn schoonzus dat er een woordje uitleg bij moest! Volgens haar
zit het zo: We zijn een generatie die zowel voor onze ouders als voor
onze kinderen en onze kleinkinderen zorgen. We verzorgen onze ouders
naar best vermogen en brengen tegelijk onze kleinkinderen groot. Omdat onze ouders -als die er nog zijn en ook nog zelfstandig wonen- meestal niet al te best meer te been zijn, moet er ook wel gekuist,
opgeruimd en in orde gezet worden. Ook het gras moet op tijd afgereden worden, boodschappen gedaan worden enz...
Daar springen we, als het kan, nog even bij! Onze kinderen zijn druk bezig hun leven te leiden, carrière te maken,
succes te hebben, aan de weg te timmeren of hoe het verder ook allemaal mag
heten. Ze hebben geen tijd om hun kinderen alleen op te voeden en dumpen die
dan maar bij die "oude dozen" die hebben toch niks anders te doen. 's
Morgens afzetten bij oma en opa en 's avonds, nadat de schooltaken
gedaan zijn, terug ophalen om ze in hun bed te stoppen. is bij velen schering en inslag! En in vele
gevallen wordt er ook nog financieel bijgesprongen. Als het echt niet anders
kan, zorgen we dat onze ouders in een fatsoenlijk rusthuis terecht
kunnen. Op tijd en stond een bezoekje brengen en ook soms nog eens financieel
bijpassen hoort er ook bij, want met hun karig pensioentje redden velen het niet. We hebben
geen tijd om aan onszelf te denken. De hele tijd druk bezig. Geen tijd
om van het leven te genieten. Geen tijd voor hobby's. Geen welverdiende
rust. Altijd druk, druk, druk.
Ik geraakte bijna buiten adem bij haar opsomming al heeft ze wel enigszins gelijk! Als je het zo bekijkt dan zijn we inderdaad een sandwichgeneratie. Ach weet je, het doet er niet toe welk etiket er op me geplakt wordt zolang ik maar een steen in de rivier van het leven verlegd heb. Ik mag dan wel tot die “ boomers” behoren het valt echt wel mee met me omdat mijn ouders met een strenge hand ervoor gezorgd hebben dat ik altijd relatief braaf tussen de lijntjes liep! En wat die “sandwich” betreft… het is hier nu eerder een half belegd broodje omdat onze ouders langs beide kanten er al niet meer zijn al kan zo’n broodje af en toe ook wel serieus belegd zijn, haha
Maar finaal hebben we toch één voordeel, we hebben gewoon geen tijd om oud te worden als je dat hierboven allemaal leest. Dat is
dan toch ook niet niks, hé?
Onlangs las ik een artikel over de babyboomers generatie. En wat dan met die babyboomers, hoor ik jou denken? Ja, ik weet het wel, ik behoor zelf tot die generatie en ik ga ze dan ook met hand en tand verdedigen. Toch is het goed om af en toe eens naar onszelf te kijken. Want dat babyboomers niet echt als normaal kunnen beschouwd worden, is wel het minste dat je kan zeggen. Nu kijk je mij vragend aan , lieve lezer, wel ik zal het jou even uitleggen...
In heel de geschiedenis van de mensheid is er nooit een generatie geweest die zoveel tegen schenen gestampt heeft, die heilige huisjes met zoveel genoegen afgebroken heeft, die zo vindingrijk was en die zoveel groei en vooruitgang creëerde en er bovendien nog goed mee wegkwam dan de babyboom generatie
Het begon al in onze jeugd, met 'langharig werkschuw tuig' dat tegen zowat alles en nog wat begon te contesteren. Jongeren die collectief overtuigd waren van hun eigen grote gelijk, die in hun jeugdig enthousiasme de wereld gingen veranderen en het dan nog gedaan hebben ook. Hoe komt dat toch vraag ik mij dan af. Zat er in die jaren iets in het water,of in de lucht? Kwam het door een lichte vorm van radioactieve straling? Wie zal het zeggen. Het leek wel of de toenmalige jongeren door een soort van besmettelijk virus aangetast waren. Een virus dat een ongebreidelde expansie, groei en ontwikkeling opwekte. Niks of niemand kon het enthousiasme van de generatie onder controle krijgen. Niks kon hun drang naar vernieuwing, naar verbetering en vooruitgang stoppen. Muziek, mode, techniek, geneeskunde en alles wat maar enigszins voor verbetering vatbaar was, werd onder de loep genomen. Een generatie doorzetters was opgestaan. En de wereld zal het geweten hebben. The sky was the limit. Grenzen waren er om verlegd te worden. Mogelijkheden werden gecreëerd. De babyboomers kenden geen beperkingen. Maar nu worden ze ouder en worden aan de kant gezet door een nieuwe generatie. Normaal zou je zeggen. Ouderen moeten plaats maken voor jongeren. Maar die oude rock & rollers laten zich niet zomaar in een hoekje drummen. Het gaat er niet meer aan toe zoals in de jaren vijftig van vorige eeuw. Toen waren mensen van 60 jaar oud en versleten , leefden enkel nog in het verleden leefden en hielden zich bezig met zagen over de goede oude tijd. Niet zo met de babyboomers. Die zien dat anders. Gepensioneerde babyboomers zijn "jongens en meisjes" van 65 en ouder die hun plaats opeisen, die niet willen wegkwijnen in een rusthuis, die zich organiseren en niet op hun kop laten zitten, die bewust willen deelnemen aan de maatschappij en hun steentje meer dan bijdragen. Het lijkt wel alsof babyboomers zelfs de tijd naar hun hand willen zetten. En blijkbaar slagen ze er nog in. Want als ik de volle agenda van die generatie bekijk, moet ik vaststellen dat ze van plan zijn om nog jaren door te gaan. Van stoppen hebben ze nog nooit gehoord. Babyboomers zijn dan ook niet te stoppen. Ze zullen doorgaan tot ze erbij neervallen.
Als jij ook een babyboomer bent, kan ik alleen maar zeggen: goed zo, en laat de jonge generatie maar eens zien hoe het moet.
Wanneer schiep God het wasgoed? In den beginne, want in de bijbel staat: 'God schiep de zee, de lucht en het was-goed.
Dichter: "Oh, er zijn heel wat dingen op de wereld die waardevoller zijn dan geld."
Antwoord: "Inderdaad, dat is zo, maar je hebt geld nodig om ze te kunnen kopen".
Een man zegt tegen de psychiater: 'Ik ben het leven moe, ik ga mezelf voor de trein gooien.'
Zegt de psychiater : 'Ik heb U toch altijd verteld dat U een positieve draai aan Uw leven moet geven en aan alle dingen in het leven.' 'Inderdaad', zegt de man, 'daar heeft U gelijk in. Ik zal het anders zeggen, ik ga mijn leven op de rails zetten.'
Weet je wanneer de Hollanders leren zwemmen hebben? Toen ze moesten beginnen tol te betalen aan de brug !
"Waarom heb je je verloving verbroken, kerel?"
"Wij gingen een huis bekijken toen mijn aanstaande schoonmoeder opmerkte dat het te klein was voor drie personen. Wel, toen heb ik mij bescheiden teruggetrokken."
Waarom nemen blondjes altijd een doos lucifers en een steen mee naar bed? Met de steen gooien ze het licht uit en met de lucifers kijken ze of het licht echt uit is.
"Waarom kleed jij je als matroos als je gaat jagen?"
"Wel, dan denken de hazen natuurlijk dat ik een visser ben en wantrouwen ze mij niet!"
"Are you lost or incomplete
Do you Feel like a puzzle You can’t find your missing piece Tell me how you feel
uit Talk van COLDPLAY
Toeval of niet maar terwijl ik vandaag bezig was om alles klaar te maken voor de BBQ hoorde ik het nummer van Coldplay en daarom zocht in vanavond even dat lied op en zie de lyrics sluiten mooi aan bij mijn laatste logje en daarom brei ik er nog een stukje aan!
We zijn constant bezig met onze eigen levenspuzzel op te lossen. Soms vinden we het stukje niet dat we nodig hebben op een bepaald moment ook al is het er wel. Soms raakt de puzzel uiteen en moeten we herbeginnen, wat bij sommigen frequent blijkt te gebeuren. Het lijkt ook constant alsof de puzzel stukjes mist en nooit compleet af zal zijn. Maar dat is nu net het levensdoel ,onze puzzel afwerken. Een metafoor die verdomd sterk lijkt te kloppen.
"Talk" de titel van het nummer waar ik de bovenstaande strofe uit pikte is trouwens een schone boodschap want het bekent: PRAAT. Dat doen we tegenwoordig te weinig, ja er wordt veel gekletst maar weinig echt gepraat. Dat is jammer want zo groeien we steeds verder uit elkaar en lijkt het alsof we allen een andere taal spreken. We praten zonder elkaar echt te verstaan, terwijl het op zich niet zo moeilijk is hoor maar het vraagt echtheid en daarbij moet je je ziel af en toe eens durven blootleggen en dat maakt het voor sommigen wat moeilijk. Je ziel blootleggen ,vertellen wat er echt in je omgaat dat doe je niet zomaar, openheid dat missen we in onze rush rush rush mentaliteit in onze huidige samenleving.
Praten zorgt er nochtans voor dat we ervaringen uitwisselen, puzzelstukjes uitwisselen of elkaar aanwijzen waar we het nodige stukje kunnen vinden. We kunnen het niet allemaal zelf leren, we hebben de anderen nodig. En dat zien we vaak te laat in. Sociale vaardigheden zijn veel mensen kwijt gespeeld met de jaren.
Mijn puzzel is verre van af, ik lijk steeds te moeten herbeginnen en zelfs met het kader -de algemene lijn in mijn leven -ben ik verre van klaar al tikt de klok hier steeds verder naar het einde toe. Maar ik geef niet op en we zullen wel zien wat het geeft ! Als ik er ook maar eventjes in slaag om af en toe mijn kopke leeg te maken en niet te denken ,vind ik het al super. Stilte kan ook mooi zijn. Maar vandaag was het gezellig druk en heel intens samen ... nu moet ik gewoon even bekomen en waar kan dat het best dan hier op mijn eigenste plekje!
Laat mijn Muze me in de steek dan zijn jullie er nog steeds om mij te inspireren. Zo las ik bij Rozemarijn een mooi gedichtje dat ze maakte over de puzzel van het leven en dat inspireerde me tot het volgende...
De meesten mensen houden van puzzelen en dat puzzelen vind je heel breed terug in het dagelijkse leven.
In de krant, op de I-pads, op de televisie vind je spelpuzzels en dit getuigt van de fascinatie voor raadsels.
Het fijne is dat je van tevoren weet dat er een uitkomst is en dat geeft je een houvast en doel tegelijk.
Het grootste puzzelspel is echter ons dagelijkse leven en hier lijkt de uitkomst minder duidelijk.
Hier liggen de spelregels niet vast voor deze dynamische puzzel...
We zitten dus gekneld in de paradox dat we enerzijds het leven een complexe puzzel vinden en tegelijk worden we aangetrokken door de grenzeloosheid van dit spel. Of eenvoudig gezegd...
Als een puzzel
zo is het leven.
Bestaande uit vele stukjes door ervaring gegeven.
De gekregen stukjes
bekijk je één voor één.
Je wilt ze leggen
maar dat gaat soms niet meteen
De stukjes van die puzzel
kunnen erg moeilijk zijn.
Het juiste plekje niet te vinden
dat doet soms erg veel pijn.
Hoe lang je over de puzzel doet
is dan ook niet te zeggen
ieder heeft zijn eigen levenspuzzel
die hij in elkaar moet leggen.
Als de inspiratie het even laat afweten dan is er nog altijd de media die voor stof zorgt !! Al eeuwen is de mensheid gefascineerd door de Mona Lisa een schilderij van Leonardo da Vinci, geschilderd tussen 1503 en 1507.
En wat blijkt nu? In Firenze openden ze op 10 aug het graf van mogelijke familieleden van de vrouw die bekendstaat als ‘Mona Lisa’. Wetenschappers hopen zo familie-DNA op te sporen en dat te kunnen vergelijken met het vrouwenlichaam dat twee jaar geleden in het Sint Ursula-klooster in de Italiaanse stad is gevonden, schrijft de Italiaanse omroep TG1.
In de basiliek van Santissima Annunziata in Firenze liggen de man en de twee zonen van Lisa Gherardini del Giocondo, de mysterieus glimlachende vrouw die model stond voor het beroemde schilderij van Leonardo da Vinci. Het paneel is zeker 500 jaar oud. Aan de hand van DNA-tests zal nu worden nagegaan of het in het Sint Ursula-klooster gevonden vrouwenlichaam dat van Lisa Gherardini del Giocondo is.
Als dat zo blijkt te zijn, kan met haar schedel een reconstructie van haar hoofd gemaakt worden. Op die manier kan haar uiterlijk worden vergeleken met haar afbeelding op het schilderij. Aan dat skelet wordt dus geen rust gegund!
Ik zei het al mijn Muze ging eerst in staking en nu geeft ze precies voor even de pijp aan Maarten. Eerst dacht ik nog dat ze overspel pleegde, dat ze elders een beter onderkomen gevonden had. Dat kon natuurlijk en ik zou ze zeker niet tegenhouden. Waarom zou ik ook. Als het ergens anders beter is mag je als redelijk mens geen bezwaar hebben. Iedereen heeft recht op geluk. Maar dat is het allemaal niet. Het is eenvoudiger. Ze heeft er gewoon de brui aan gegeven. Gedaan met ingevingen te geven. Ze is de mensen beu. Ze wil helemaal niet meer communiceren. Ze heeft zich teruggetrokken uit het leven. Voortaan wil ze enkel als kluizenaar door het leven gaan. Geen inspirerende contacten meer. Geen flauwe grapjes maken. Ook geen gulle lach en geen kleine pleziertjes meer. Het is allemaal voorbij. Zou het te maken hebben met de hitte van de voorbije dagen of heeft ze een ander probleem? Misschien heb ik wel iets te veel verwacht van haar, of heb ik haar inspirerende ingevingen wel iets te vrij geïnterpreteerd zodat ze zich misbruikt voelt, een soort van communicatiestoornis? Misschien moet ik hier professionele hulp inroepen want zelf begrijp ik er geen snars van. Voor mij is het leven simpel. Als eenvoudige sterveling die beseft dat het leven kort is probeer ik er uit te halen wat er in zit en zoveel mogelijk plezier te maken. Maar misschien is dat anders in de "muze" wereld. Misschien heeft een muze wel het eeuwige leven en kan ze het zich permitteren om even de pessimist uit te hangen, iets dat ik mij, wegens tijdsgebrek, helaas niet kan permitteren. Mijn leven is daarvoor veel te kort. Al heb ik ook wel mijn momenten dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is. Maar tegenslagen horen nu éénmaal tot dit aardse bestaan. Tegenslagen zijn er om overwonnen te worden, om een tandje bij te steken en door te gaan. Toch vraag ik mij af wat me nu te doen staat. Moet ik ingrijpen en mijn muze met zachte dwang aanmoedigen om de optimistische kant van het leven te zien, of moet ik ze als verloren beschouwen en ze maar laten wegkwijnen het is per slot van rekening haar eigen keuze? Mag ik wel tussenkomen in een persoonlijke beslissing? Allemaal vragen waarop ik niet onmiddellijk het antwoord weet. Wat ik wel weet is het feit dat ik mij voorlopig alleen uit de slag zal moeten trekken tot de muze weer aan mijn zijde loopt. Het zal niet makkelijk worden, maar moeilijk gaat ook. En een plantrekker ben ik altijd geweest.
Het is warme dag geweest. Je zit nog even heerlijk buiten in de koele avondlucht en geniet van het moment… en dan komt het
gezoem… het akelige geluid van muggen!
En net wanneer je om je heen begint te slaan om de muggen weg te jagen besef je dat het al te laat is: je bent gebeten... Daarna volgt de akelige, onophoudelijke jeuk. Daar wil je natuurlijke zo snel mogelijk van af.
Muggen vinden mij lekker… zo te zien aan de bulten op mijn armen en benen is het de tijd dat muggen honger hebben. Ik dacht altijd dat DEET goed werkt tegen muggen maar bij mij vinden ze nog steeds dan ene plekje dat niet ingesmeerd werd!. Ik kreeg ook al een paar tips en wil ze graag met jullie delen:
1. Draag lichte kleding.
Donkere kledingstukken trekken op de een of andere manier veel muggen aan. Lichte kleding doet dat veel minder.
2. Let op je voeding.
Het klinkt misschien wat gek, maar wanneer je een heel ongezond voedingspatroon hebt met veel vetten, suikers en bewerkte voedingsstoffen, vervuilt dit je bloed. Dit trekt muggen extra sterk aan. Je hebt dan als het ware Zoet bloed. Daarom , eet veel groente en fruit en laat tussendoortjes, ijsjes en zoete frisdranken staan. Drink veel water. Tiens... ik doe dat allemaal .....!!
3. Laat kruiden groeien in je tuin
. Je tuin en omgeving zijn vaak een bron aan geneeskrachtige planten. Ook voor muggenbeten en jeuk valt er iets te plukken uit je tuin.
Tegen de jeuk kun je een gekneusd blaadje pepermunt over je muggenbult wrijven. Pepermunt is verkoelend.
Kattenkruid houdt ook muggen op afstand.
Er zijn zeker nog meer tips maar wat gebruik jij om de muggen van je af te houden?
De zomer betekent hier BBQ’s en genieten met familie en vrienden. Maar bij een BBQ hoort vuur en om vuur te maken heb je stekjes of beter lucifers nodig. Over die lucifers wil ik het nu en hebben en dan bedoel ik niet Lucifer de duivel!! Wie gebruikt nu nog lucifers, die onvolprezen houten stokjes met een geelkleurig bolletje solfer?
Vroeger liep elke man met een doos 'stekskes' in zijn zakken, meestal om zijn zelfgedraaide sigaret aan te steken. Maar lucifers werden ook nog wel voor andere zaken gebruikt.
Een zakdoek werd rond het stekske gedraaid en je had meteen een handig gereedschap om de oren uit te peuteren. Probeer dat maar met een aansteker of wat in goed Nederlands een "briquet" heet. Het was ook een klein kunstje om van een lucifer een tandenstoker te maken. De wind had ook zo goed als geen vat op lucifers. Een goed geoefende luciferwrijver wist handig gebruik te maken van het feit dat het bolletje solfer elke windstoot overleefde en de vlam aan de sigaret stak. Daar kan geen hedendaagse aansteker tegen op. Lucifers zijn er tegenwoordig ook in alle maten en gewichten. Van gewone standaard doosjes met kleine houten stekjes tot halve boomstammen. Bovendien zijn lucifers heel milieuvriendelijk. Niet onbelangrijk in deze huidige tijd waar zowat alles in het teken staat van recycleren en milieu. Alles van een lucifer is ecologisch verantwoord en spotgoedkoop. Tot en met het doosje. En kom mij niet vertellen dat voor lucifers veel bomen moeten sneuvelen. De bomen die nodig zijn voor het fabriceren van lucifers zijn van het soort hout dat snel groeit en nergens anders voor gebruikt kan worden. Dat hout wordt trouwens ook gebruikt voor tandenstokers en wattenstaafjes om de oren uit te koteren. Een lucifer heeft dan ook een drievoudige functie. nl als tandenstoker, als orenwroeter en als vuurmaker. Ter vervanging van een simpele lucifer zijn drie andere producten nodig, die dikwijls gemaakt worden van milieuvervuilende plastiek. Vooral de hedendaagse aansteker is een grote boosdoener. Die wordt gemaakt van plastiek, ijzer en niet te vergeten een hoeveelheid gas. Als zo'n aansteker leeg is kan hij alleen maar terecht bij het niet recycleerbaar klein en gevaarlijk afval. De afvalberg groeit en het eenvoudig concept van de lucifer wordt hier schromelijk over het hoofd gezien. Simpele lucifers die geen enkele belasting voor het milieu vormen, worden vervangen door een ingewikkeld fabricatie proces en een moeilijk kwijt te raken product. Dat heet dan vooruitgang. : Maar ja, waarom het simpel houden als ingewikkeld ook gaat!
Dat kreeg ik in mijn mailbox en wil het met jullie delen .
Laatst had ik wat problemen met mijn computer, dus belde ik de Marc.
De Marc kwam langs en drukte op een paar toetsen en het probleem was meteen opgelost.
Omdat hij snel klaar was, schreef hij een minimale rekening uit.
Toen hij zijn jas aantrok, kon ik het niet nalaten om te vragen : "Wat was nu het probleem, Marc ?"
Hij antwoordde : "Het was een ID honderd T probleem."
Ik wilde niet te dom overkomen, dus vroeg ik : "Ahhhh, een ID honderd T probleem.
Wat is dat dan, in het geval het nog een keertje optreedt ?"
De Marc grinnikte ... "Heb je nog nooit gehoord van een ID honderd T fout?"
"Mmmmm, nee...." antwoordde ik.
"Schrijf het maar op, zei hij, "dan begrijp je het een stuk beter."
Toen de Marc vertrokken was, schreef ik het op.
I D 1 0 0 T
Vroeger mocht ik de Marc wel...
Wat is het altijd een drukke gezelligheid als iedereen hier bij ons is ,dan geniet deze oma met volle teugen hoe druk en hectisch het ook is. Ik geniet vooral van de kleinkinderen en had nooit gedacht dat ik na de kinderen ooit nog iemand liever zou kunnen zien ...maar ergens is het wel zo en bij dat gevoel wil ik stilstaan!
Vertederd kijk ik naar hen en sla ze gade terwijl ze hier vrolijk spelend rondlopen.
Onze zes oogappels, onze kleinkinderen, onze ongelooflijk kostbare schatten.
De zomerzon kleurt blosjes op hun gebruinde wangen en hun joelende stemmen verwarmen mijn hart en mijn hele leven.
Ik mag er niet aan denken dat hen iets zou kunnen overkomen, dat ik ze kwijt zou raken, net nu ik ze echt begin te kennen.
Zo is er onze kleinzoon van 11 die straks in het zesde leerjaar start en stilaan aan de deur van de puberteit klopt, zijn zus van 9 die zelfbewust en gracieus over de gazon fietst, een echt juffertje in spé
en onze schattige 8 jarige maar oh zo verschillende tweeling..die altijd samen zijn maar toch stilaan hun eigen ik ontdekken!
En aan de andere kant zie onze tweede kleinzoon die straks ook al 9 wordt, een grapjas, een schattig baasje, een echte knuffelaar die soms teveel toegeeft aan zijn zus van 6, ons gluten/reuma kindje, dat wonderwel haar plan trekt en een willetje heeft om U tegen te zeggen! Zes verschillende persoontjes die - als je ze zo bezig ziet - geboren zijn om kattenkwaad uit te halen, al denk ik niet dat hun ouders het daar mee eens zullen zijn.
Ik merk hoe vertederd ik telkens weer ben als ik ze in mijn nabijheid heb. Hoe ik hunker naar hun knuffels en hoe ik altijd opnieuw over mijn hart strijk als ze dan toch eens iets hebben gedaan dat nu niet persé hoefde.
Ze zijn geboren om mensen te worden die hun sporen zullen nalaten in het zand, die een steen zullen verleggen op aarde, die hopelijk heel oud mogen worden, maar bovenal ook heel gelukkig. Die mij zullen overleven …
Ik màg er gewoon niet aan denken dat hen iets zou kunnen overkomen. Dat ze getekend zouden worden door het leven of meer nog … dat ze van de ene op de andere dag zouden verdwijnen uit mijn leven. Daarom , hoe druk het hier ook is als iedereen samen komt eten .. ik wil het voor geen geld van de wereld missen!
Pluk en geniet van de zeven heerlijke geschenken van de herfst
