Archief

 Ik geef het toe, ik ben niet altijd de meest verdraagzame mens. U fietst traag voor mijn neus en ik kan niet voorbij daar word ik redelijk nerveus van. U rijdt als een gek met uw auto voorbij en ik denk aan de kinderen die hiervan het slachtoffer kunnen worden: ik wens u een boete toe. U legt een cd van Will Tura op: daar heb ik zelfs geen woorden voor. Maar anderzijds moeten we toegeven dat dit allemaal maar kleine ergernissen zijn die zich niet uiten in agressief gedrag ten opzichte van anderen. In mijn auto of in mijn hoofd vloeken, daar heeft amper iemand last van, denk ik zo .Het is niet zo dat ik een boom op een hardrijder ga gooien (als ik dat al zou kunnen) of dat ik de trage fietser ga omver duwen. Over de cd van Will Tura zwijg ik even wijselijk, die tart de grenzen van mijn verdraagzaamheid.

Het is dan ook geweldig shockerend om op FB of andere sociale media berichten te zien van mensen die je normaal vredelievend en intelligent beschouwde. De praat die daar soms uitgekraamd wordt, is werkelijk hemeltergend. 

Het is ronduit beangstigend dat de grenzen van de verdraagzaamheid steeds enger worden. Iedereen valt elkaar maar aan, op elke mogelijke manier en op zowat elk medium. Zelfs een president ( Trump) kan het niet laten om daar dreigend en agressief uit de hoek te komen. Het is allemaal nog te begrijpen als er humor mee gepaard gaat, maar in vele gevallen is de humor weg en wordt het griezelig.

Ook de verklikmaatschappij is niet ver weg meer en een mens zou bang worden om zijn mening te geven (al lijken velen daar niet echt last van te hebben). Wie nu een vriend is, kan snel een vijand worden. Men kan niks meer verdragen van elkaar, de ander moet kapot, het maakt soms niet uit op welke wijze. Iedereen vindt het maar nodig om het te zeggen, in geuren en kleuren.

Ligt dat nu aan het feit dat we op deze aardbol met zovelen bijna letterlijk op elkaar zitten of aan het feit dat we in een maatschappij leven waarin geld en bezit het belangrijkste goed is en iedereen die dat belemmert er maar aan moet? Of speelt het feit dat zovelen niet meer content en blij zijn een rol ? Moeten we de oorzaak zoeken bij het feit dat we met zijn allen alles moeten en amper nog wat mogen, zelfs van onszelf? Misschien ligt het aan het feit dat er steeds een schuldige moet aangewezen worden! Het zoeken naar een schuldige lijkt trouwens de hoofdbekommernis geworden van mensen die zich willen laten horen. Of het nu de crisis is, de vergrijzing, de politiek of god weet wat, ik vind dat een kwalijke zaak. Het zoeken van een schuldige voor dergelijke allesomvattende problemen is tijdrovend en leidt zelden tot oplossingen. Ze hebben dat ook al eens geprobeerd in de jaren '30 en vele keren daarvoor. Het smaakt alleen maar wrang achteraf voor iedereen.

Gelukkig zijn er op die sociale media ook nog filmpjes met baby's die huilen als hun moeder zingt of vertederende puppy's die ons met hondenoogjes aankijken . Dat maakt veel weer goed. Tjah.

Elk jaar zijn er zo een goeie 4 maanden dat mijn ventje mij plagend zijn " oudje" noemt tot zijn dag 15 juli er aankomt dan verwelkom ik hem  in de club van de " wijzen" en is hij weer snotneus af!

Vandaag is de dag dat we terug tot maart van volgend jaar in hetzelfde trammetje zitten en dan begint de plagerij opnieuw!

Tussen de 50 en de 69 j word je om de 2 jaar uitgenodigd voor een gratis borstonderzoek daarna moet je het zelf maar bezien of je nog onder die pletrol wil of niet. Ik heb me altijd trouw aan dit onderzoek gehouden en nu ik 72 ben staat het onderzoek weer op mijn to do lijst weliswaar zelf te betalen!

Het borstonderzoek waartoe vrouwen van boven 50 jaar gratis worden uitgenodigd dient om eventuele borstkanker vroegtijdig op te sporen. Even sta je er dan weer bij stil dat het je zou kunnen overkomen. Dat het vrouwen overkomt met alle gevolgen van dien. Na die scan is het toch altijd wel even  afwachten of je verder kan of niet. Het onderzoek zelf, zonder kleinzerig te zijn, echt als een pretje ervaren doe ik niet. Maar mijn tijd is er dus zal ik maar een afspraak vastleggen zeker?

De laatste keer grapte nog ik tegen de mevrouw die het vakkundig uitvoerde: "Al een geluk dat we niet voorzien zijn zoals de varkens!" Ik weet niet meer of ze dat al dan niet grappig vond! 

Tja, hoeveel kleintjes kan moeder Zeug eigenlijk tegelijkertijd voeden? Tien, twaalf?  Evenveel borsten dus.

Ik prijs me dan ook gelukkig dat we maar met twee exemplaren  zijn voorzien. Acht of tien borsten en die dan tegelijk laten pletwalsen dat zou ik ook niet bepaald zien zitten...

Vanmorgen werd ik wakker en startte mijn dag zoals altijd met een wc bezoekje en daar is het allemaal begonnen.. Terwijl ik met halfopen ogen dat ochtendritueel afwerkte , flitste opeens de gedachte door mijn hoofd wat een wonderbare machine ons lichaam is .Terwijl we slapen gaat het verder met zijn taak zoals het verwerken van alles wat we de dag ervoor ingevoerd hebben zowel fysiek als mentaal en dat al vanaf de geboorte… Ingenieus toch en we staan er zo weinig bij stil , we eten, drinken, werken, rusten, ontspannen ..en ga zo verder alles zonder stil te staan bij het feit dat ons lichaam een wonderlijke machine is van vlees, bloed en botten. Een machine die kan bewegen, zien, horen en denken en die met een beetje geluk zo’n tachtig/ negentig jaar mee gaat zonder garantie, dat wel…een gedachte die ik al gans de dag met me meedraag….

Tsja, het is eens een ander begin nietwaar?

Neen, het is geen wereldnieuws maar toch kijken we er altijd naar uit naar die eerste nieuwe patatjes  uit onze moestuin! Dat is het heerlijke ervan, verser kan een oogst niet zijn

Ik ben van plan om ze eerst te koken en daarna te bakken . Lekker.

Ik schat de hoeveelheid aardappelen die ik nodig heb en bedenk ondertussen hoe ik ze van hun schil ga ontdoen. De schil van die patatjes is nog heel dun. Ik herinner me hoe we dat vroeger deden toen ik nog thuis woonde. De aardappelen werden in een emmer halfvol water gedaan om er dan met een bezem met volle kracht in te stompen net zo lang tot alle velletjes eraf geschampt waren. Die aardappelen had ons ma of peter dikwijls nog eerst in de moestuin moeten uitsteken met een riek.

Een bezem heb ik niet bij de hand om mijn nieuwe patatten van hun schil te ontdoen. Ik besluit dan maar om het met een stalen pannensponsje te proberen en .. het lukt prima, onder stromend water wrijvend met het sponsje krijg ik de schil er helemaal en heel dunnetjes af.

De patatjes zien er goed uit maar dat sponsje dat is een ander paar mouwen!! De velletjes van de aardappelschil zijn niet weg te spoelen tussen het kroezige staal.

De volgende keer moet ik dringend iets anders bedenken! Maar vandaag is het lekker smullen van onze eigen oogst!

Niettegenstaande de hitte deden mijn rozen het tot vandaag heel goed. Ze stonden er mooi bij en in overvloed maar de aanhoudende hitte eist ook hier zijn tol en omdat ze snel verslensen heb ik even een foto gemaakt van een paar om daarna nog te kunnen genieten!

Straks vallen ze weer "en masse" in onze brievenbussen , de magazines en reclamefolders met zomer outfits en solden.

Wanneer ik alle reclameaffiches met slanke modellen zie die pronken met maatje 34/36 dan besef ik hoe groot de nood is aan echte lijven met een rimpeltje, een bultje en bobbeltje. En daarom ben ik opgelucht wanneer ik in de media eindelijk een lijf zie zoals het mijne. Met een Michelin bandeke bv..

Wanneer kwam een vrouw met een niet zo platte buik prominent in beeld bij een reclamespot?

Wanneer erkenden we voor het laatst dat vrijwel iedere vrouw een vetrol, een bobbeltje of een vleugje cellulitis heeft?

Oeps, er is daar eentje dat wat ongemakkelijk wordt .. mijn lijf!

Begrijp me niet verkeerd, liefste lijf: ik ben niet ontevreden over jou. Ik zie je als iets unieks. Iets wat helemaal van mezelf is. Dankzij jou kan ik mijn persoonlijkheid delen met de buitenwereld. Je bent een leeg canvas waarop ik mezelf kan uitdrukken met hier en daar wat extra kleur in mijn haren of op mijn lippen, een paar leuke outfits dan lukt dat wel .

Er was een tijd dat onzekerheid soms wat bleef nazinderen. En is dat niet normaal? Het kan als vrouw zo moeilijk te zijn om vrede te vinden met je lichaam wanneer de ene zegt dat je je rondingen mag tonen, terwijl de ander je op het hart drukt dat iedere zichzelf respecterende vrouw zichzelf bedekt.

Liefste lijf, de wereld maakt het ons vrouwen niet altijd even gemakkelijk om onszelf te appreciëren zoals we zijn. De weg naar zelfliefde legde ik, zoals zo veel vrouwen van mijn leeftijd, niet altijd even snel af. Het besef dat ik de macht heb om zelf te bepalen hoe ik er mag uitzien, geeft me de kracht om trots te zijn op jou .

Liefste lijf, je bent helemaal goed zoals je bent. Natuurlijk wens ik wel eens dat mijn buikje wat platter was. Natuurlijk zou ik soms willen dat ik enkele kilo’s als sneeuw voor de zon kon laten verdwijnen.. Natuurlijk zou ik die rimpeltjes rond mijn ogen en mond willen wegwerken..  Ach hoe gespierd, slank of rond we ook zijn, iedere vrouw heeft haar complexen. Maar misschien doen we het onszelf wel aan, die onzekerheden. Want hoewel ik niet in het gedoodverfde maatje S pas, voel ik me toch dankbaar dat ik vooral nog redelijk gezond ben voor mij “ lentes” .

Ja, liefste lijf. We kennen elkaar heel goed na al die jaren samen. Ik ben goed zo en jij ook. Zo hoort het.

Ik heb het tot nu toe volgehouden om niet te zagen en te klagen over het weer want als het hier eens omslaat dan weet het ook van geen ophouden. Maar momenteel is het echt van het goede teveel. We zitten hier met alles dicht, de luifel is uitgeschoven, de overgordijnen zijn toe en dat allemaal om de zon weg te houden, maar toch is het momenteel 25,2 gr binnen! Mijn slaapgenoot oppert dat hij eraan denkt om in de toekomst airco te laten installeren als het zo blijft duren ! Maar hier in ons Belgiekske is er nooit zekerheid op termijn!

Jaren hebben we in de tropen gewoond en dan zouden dergelijke temperaturen niet zo exeptioneel mogen aanvoelen maar we zaten wel altijd met airco binnen en geloof me dat scheelde een slok op de borrel . En zeggen dat er mensen zijn op onze knikker die maanden na elkaar zo'n hitte of nog warmer moeten verdragen zonder de luxe van overgordijnen, dubbel of driedubbel glas en een serieuze isolatie en zeker geen airco! Mag ik dan wel klagen voor die paar weken dat het hier tropisch warm is?

Waar mijn hart wel pijn van doet is dat mijn bloementuin die zo mooi in de groei stond nu te vroeg in de bloei gaat met als gevolg dat de bloemen verslensen terwijl je er naar kijktl Ze zijn bijlange ook niet zo groot uitgevallen als ander jaren en een boeket ervan maken is niet simpel! Ook de natuur snakt naar regen en de boeren vrezen dat na de natte, tegenvallende oogst van vorig jaar de hitte hen nu wel eens een flink gat in hun inkomsten zou kunnen kosten. En dan zijn er nog " hoge Pieten" die beweren dat er niets aan de hand is met ons klimaat... 

Terwijl de strijkstapel hier elke dag aangroeit, zoek ik naar een geschikt moment om die een kopje kleiner te maken maar enkel de late avonduren komen in aanmerking en daar heb ik nu ook geen zin in! Mijn slaapgenoot stelde voor om buiten onder de bomen aan de slag te gaan .. hij is zelfs bereid om alles naar buiten te brengen en te installeren om te kunnen strijken...maar vandaag is dat geen optie! Als het blijft bakken en braden , zal ik toch eens in gang moeten schieten daar in de lommerte van de bomen.

Ik ga daar eens serieus over nadenken zie maar ik vrees dat ook die inspanning teveel energie zal kosten!