Naar de inhoud

natoken

akke.beakke.be

Archief

Over eksterogen en nog veel meer..


Mus heeft het op haar blog over de pijn van een likdoorn of in de volksmond beter gekend als een eksteroog. Dat was voor mij voldoende om even te gaan zien waar of hoe men aan die naam gekomen is. Met dank aan Mus voor de inspiratie.

Het woord eksteroog (ook exteroog) is meer een verbastering van het Duitse (of eigenlijk Nederfrankisch/ Rijnlandse) Elsterauge en het daaraan verwante Skandinavische Hästeröge en Elsteröge.

Maar hoe zijn ze daar op gekomen?
Soms ontstaan woorden zomaar opeens, al is het deel ‘oog’ voor een rond plekje niet zo gek bedacht.
De term eksteroog werd al gebruikt in de 14e eeuw. In die tijd was er sprake van veel bijgeloof. Eksters werden beschouwd als ongeluksvogels en zouden zelfs het weer kunnen voorspellen. Wanneer ze luidruchtiger dan gewoonlijk waren, was er slecht weer op komst. Mogelijk dat in die tijd de ekster metaforisch ( beeldspraak) in verband werd gebracht met de pijnlijke eeltverdikking waarin soms een zwart pitje zit dat lijkt op het oog ven een ekster. Bovendien kan de eeltverdikking lelijk steken als er slecht weer op komst is waardoor de link kan verklaard worden. Niet voor niets hoor je wel eens zeggen: Mijn eksterogen steken = er komt slecht weer.

En het bijgeloof gaat nog verder.
Volgens een Waalse en Franse sage had de ekster eerst een prachtig verenkleed, maar toen de vogel de gekruisigde Jezus had bespot, werd hij vervloekt en kregen zijn veren de kleuren van de rouw. Eksters werden van oudsher al beschouwd als ongeluksvogels, verkondigers van dood en rampzaligheid.

En zo kom ik bij een volgend intrigerend onderwerp: bijgeloof!
Eerst even gaan zien wat er precies onder bijgeloof bedoeld wordt.

Bijgeloof is het geloof of de overtuiging dat er bovennatuurlijke krachten in het spel zijn die van invloed kunnen zijn op toekomstige ontwikkelingen en dat bepaalde handelingen deze krachten kunnen neutraliseren, oproepen of bijsturen. Meestal heeft het betrekking op het verwerven van geluk en het afweren van ongeluk. Bijgeloof heeft vaak betrekking op voorwerpen en symbolen. In het verleden speelde het een belangrijke rol in het dagelijks leven.
Strikt genomen blijkt het erg lastig om onderscheid te kunnen maken is tussen geloof en bijgeloof.

Na deze theoretische boterham even concreter ..
Zo hebben we populair bijgeloof in de vorm van…

Getallen / ongeluksgetal 13
 
ongeluksgetal13.gif

Eén van de bekendste voorbeelden van bijgeloof is de betekenis van het getal 13, algemeen bekend als ongeluksgetal. Sommige hotels en ziekenhuizen hebben geen dertiende kamer of dertiende verdieping en in vliegtuigen ontbreekt vaak de 13e rij stoelen: na verdieping, kamer of rij 12 komt nummer 14. Als de dertiende dag van de maand op een vrijdag valt, wordt dit aangeduid als ongeluksdag.
Een verklaring voor 13 als ongeluksgetal is het volgende: aan het Laatste Avondmaal zaten dertien personen, waaronder Judas, de verrader van Jezus. Een oudere verklaring zegt dat het getal dertien niet in het twaalftallige stelsel paste. De Romeinen zagen in het getal een symbool van dood, verwoesting en ongeluk. Een verklaring ligt in de Egyptische kalender; vijf toegevoegde (ongeluks)dagen samen vormen de dertiende maand. Het was een ongelukkige periode, omdat het Nijlwater op zijn allerlaagste peil stond, wat insectenplagen meebracht die zich samen met de koude noordenwind verplaatsten.

Maar bijgeloof hoeft niet altijd negatief gezien te worden.

Zo brengt een hoefijzer bv geluk!

hoefijzer.jpg


Een hoefijzer zou beschermen en geluk brengen  Volgens het bijgeloof verdubbelt het aldus verkregen geluk, als het hoefijzer boven een deur gespijkerd wordt. Als de opening naar boven wordt gehangen, wordt het geluk als het ware opgevangen, als de opening echter naar beneden hangt loopt het geluk uit de opening en trekt het hoefijzer ongeluk aan. Ironisch genoeg zijn er ook landen waar het hoefijzer juist met de opening naar beneden moet worden opgehangen, zodat het ongeluk eruit loopt.
Als men een hoefijzer vindt, behoort het over de linkerschouder geworpen te worden, nadat de betreffende persoon een wens heeft uitgesproken. Daarna moet men doorlopen zonder om te kijken.
Vroeger hingen mensen vaak hoefijzers boven de deuren om betoveringen af te weren en te voorkomen dat toverfeeën de pasgeboren baby zou ontvoeren. Men geloofde dat heksen en feeën bovennatuurlijke overlevenden van lang geleden waren. In die tijd kende men nog geen ijzer, en daarom zouden heksen en feeën bang zijn voor het materiaal.
De vorm van een hoefijzer doet denken aan de halve-maanvorm, die bij vele volkeren symbool stond voor welvaart en geluk. Onder andere Admiraal Nelson spijkerde een hoefijzer aan de mast van zijn vlaggenschip "Victory".
Eén van de oudste verhalen waarin de bijzondere eigenschappen van het hoefijzer worden beschreven is de legende van Sint Dunstan, een Engelse bisschop die leefde in de tiende eeuw. Hij was niet alleen een groot geleerde, maar ook musicus en edelsmid. Op zekere dag kwam de duivel bij de bisschop langs en vroeg hem zijn hoeven te beslaan. Dunstan zag meteen wie hij voor zich had, bond de duivel vast, zette één van zijn tangen op de neusgaten van de duivel en dwong hem zo te beloven dat hij nooit een huis zou binnengaan waar een hoefijzer aanwezig was. Er bestaan afbeeldingen van Sint Dunstan waarop hij de duivel met zijn tang bij de neus heeft.
Dit verhaal is waarschijnlijk de oorsprong van het gezegde iemand bij de neus nemen.

Dat volstaat voor vandaag, maar ik neem jullie zeker op tijd en stond nog eens mee in de wereld van bijgeloof over geluk en ongeluk!
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 15:39 9 reacties Reageer op dit bericht

Dat is wat de lente met mij doet!


De lente is in het land. We kunnen dit al een tijdje vaststellen aan de mooie temperaturen.
En dan is er nog een variante op " Love is in the air", dat jullie allemaal wel kennen. En of dat klopt! Het was de laatste weken overal een kakofonie van vogelgeluiden en kikkergekwaak. De merel zong zijn hartje uit het lijfje voor zijn aanbedene, de mezen twieterden links en rechts en vlogen de nestkastjes in en uit met bekjes vol strootjes. We zagen koolmeesjes driftig rondvliegen en een wild paringsdansje uitvoeren. Af en toe zweeft er ook een duif voorbij, een tak in de bek, die hij dan veelzeggend ergens deponeert, met zo’n blik van "kijk eens naar mij".
Er staan reeds volop bladeren aan de bomen, bloesems her en der. Ook het gras is sinds een tijdje terug volop aan het groeien. Fauna en flora herleven. Ik ben met camera de tuin ingetrokken om de eerste hommel vast te leggen die wat in mijn eerste bloemen zat te snuisteren. En zo kan ik door gaan...

azalea.jpg

Dat de lente in het land is, had laatst ook als gevolg dat op zo’n zon overgoten dag een " devote man" aanbelde met enkel stichtende folders in zijn hand en op zijn gelaat die pedante glimlach van iemand die de blijde boodschap komt verkondigen op een wijze dat men er zwaarmoedig van wordt.
 “Geloof jij dat al deze mooie dingen die je ziet ‘de natuur, de bloemen, de bomen er zo maar gekomen zijn door bv. evolutie? Geloof jij niet eerder in het woord van God?” en hierbij keek hij veelzeggend naar een boekje dat hij angstvallig tussen zijn vingers geklemd hield en wees omstandig naar de planten in mijn tuin, met wijzende vinger alsof hij er zelf voor gezorgd had. Hierna stak hij verder van wal op het toontje van één van mijn vroegere lagereschoolnonnen, die hun oude lessen nog eens willen debiteren en jou op het goede pad willen brengen. En dat op zo’n mooie dag!
Ik keek de man  enigszins schuin aan en trachtte argumenten te verzamelen om zijn ideeën te ontkrachten. De essentie van het geloof is nu echter dat men het moet geloven, argumenten hebben hier geen kracht van wet. Ach, waarom zou ik mij hier op zo'n mooie dag in een discussie gooien?
Ik bekeek hem met montere blik en antwoordde:
“Op zo’n mooie dag ga ik verder werken in mijn tuin, genieten van de bloemen en de bomen evolutie of niet. Ik stel dus voor dat je elders zielen van de duisternis gaat redden.
Die zijn we weer voor een paar maanden kwijt.

Nogal een geluk dat hij mij nu niet treft want mijn gemoedsstemming en mijn kop/borstvalling zijn niet van die aard om poeslief te zijn!!

Voor wie het wil weten.. de resultaten van de onderzoeken van ons kleintje worden volgende dinsdag besproken. Momenteel blijft het bij een probleem in de dikke darm!
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 00:19 11 reacties Reageer op dit bericht

We zijn nog niet veel wijzer..

Uit een eerste onderzoek is gebleken dat er een probleem is in de dikke darm en hebben ze een stukje weggenomen voor onderzoek. Vandaag volgt een bijkomend onderzoek van de dunne darm...Als het contrasterend papje niet lukt via de normale weg wordt het weer een sonde!.. Och arme! Later op de dag werd ook nog besloten om meteen ook nog een echografie uit te voeren. Dus om 8u45 vervolgt de historie. We zijn echt benieuwd wat we daarna te horen krijgen? Maar misschien wil men op zeker spelen en alles grondig onderzoeken?
Grote broer was vandaag nog ziekjes maar kon niet bij oma want die ligt zelf geveld. Gelukkig is er nog een oma die kan inspringen! 
Het mag stilaan stoppen met ons kleintje en ze is zo moedig, de lieve schat!!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 08:41 8 reacties Reageer op dit bericht

En nog maar eens duimen....

Gisteren moest ons hummeltje binnen in het Universitair ziekenhuis van Leuven omdat ze vandaag onder narcose een gastroscopie en coloscopie  moet ondergaan. Naast haar reuma heeft ze al anderhalf jaar eetproblemen en alle oplossingen zijn opgebruikt. Men wil nu eerst zien of er ergens in de darmen/maag of slokdarm een probleem is dat die eetstoornis kan verklaren voor men nog maar eens een andere oplossing uitzoekt. De dochter had gevraagd om tijdens die narcose ook de cortisonespuit toe te dienen in knie en enkeltje zodat ze maar één narcose moest hebben maar ziekenhuisafdelingen zijn blijkbaar ook contactgestoord vrees ik, want dat was helemaal niet in te passen in de regeling. Daarom moet ons kleintje de 31ste nog eens binnen om nogmaals onder narcose die dringende spuiten tegen haar reuma te krijgen want de ontsteking zet zich verder en veroorzaakt groeiproblemen!
Gisteren tegen 9u moesten ze al in Leuven zijn en kiest grote broer toch wel die dag uit om ziek te worden zeker! Gedurende de nacht kreeg hij koorts en gaf een beetje over zodat er 's morgens zorgen waren over twee bengels!  Rond 10u staken ze dan een sonde via de neus in het maagje van ons hummeltje... heel de kliniek stond op stelten en ze heeft stemvolume als het er op aankomt. De nodige papieren om toestemming te geven voor de narcose kregen ze dan ook nog eens onder de neus geduwd, alsof je een keuze hebt! Rond 10u30 kreeg ik al een smske dat ze het beiden al niet meer zagen zitten want dat onze Kit de ganse dag en nacht ( tot middernacht) met die sonde moet rondlopen!! Het drankje dat je normaal moet opdrinken om de darmen de ledigen krijg je bij zo'n kindje niet verkocht daarom gebeurt dat via die sonde rechtstreeks in de maag! Blijkbaar was onze Kit verdrietig en kwaad en moest ze om de haverklap kokhalzen...Als dat zo doorgaat met al die doktersbezoeken en ziekenhuizen dan houdt ons kleintje er nog een trauma aan over!
We zullen hier vandaag dus met gekruiste vingers rondlopen en vooral met een "zeer hart" want waarom al die ellende bij zo'n klein kindje? Nu maar te hopen dat er op de één of andere manier toch een verklaring gevonden wordt voor haar eetprobleem maar vooral een oplossing!
  Maar blijkbaar kan het nog een 10 dagen duren voor de foto's bekeken en bestudeerd zijn tenzij er natuurlijk een directe zichtbare verklaring gevonden werd, wordt vervolgd!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

Walpurgisnacht


Heb jij ooit al van de Walpurgisnacht gehoord? Ik las erover op een kalenderblaadje en ging op zoek naar meer info.
Dat is wat ik samengevat erover vond.

Volgens een oude legende is de nacht die voorafgaat aan 1 mei, de Walpurgisnacht, waarop heksen op hun bezems door de lucht vliegen en elkaar ontmoeten rond een groot vuur. Uitkijken dus!

Eeuwenlang bleef de angst voor de heksen bestaan, daarom werden alle bezems in de nacht van 30 april op 1 mei verstopt en de geitenbokken opgesloten, want dat waren immers de geliefde rijdieren van de heksen. Op de voordeur en de luiken van de huizen werd een kruis geschilderd om zich te beschermen tegen de heksen en in de vooravond liepen de boeren met fakkels en trommels door het dorp om ze te verjagen. 

Tijdens de Walpurgisnacht komen de heksen uit alle hoeken en gaten tevoorschijn om op bezemstelen, kattenstaarten, rieken, dorsvlegels of ongeacht welk ander vervoermiddel dat ze onderweg aantreffen door de lucht te suizen.


hexenfeuer.jpg

Maar de Walpurgisnacht wordt ook nog gelinkt aan het Sjamanisme.

Tijdens de Walpurgisnacht wordt de Germaanse godin Freya vereerd. Eén van haar bijnamen is Vrouwe Valburgia (of Walburgia). Zij is de godin van de liefde, de seksualiteit en van de Volva's (of Wolwa's).
Volgens de mythologie rijdt zij in een zilveren rijtuig, dat getrokken wordt door een zwarte en een witte kat. De kat is het aan haar gewijde dier. Daarom werden heksen vaak met een zwarte kat voorgesteld. De witte kat lieten de Christenen voor het gemak maar weg. De kat symboliseert sensualiteit. De witte kat staat voor de mannelijke seksualiteit, de zwarte voor de vrouwelijke.

freyab.jpg

In de Walpurgisnacht vierde men een groot feest met volledige seksuele vrijheid. Meisjes lieten zich tijdens deze nacht ontmaagden. De volgende dag richtte men een meiboom op als symbool van de vruchtbaarheid. Hierom werd gedanst door jonge mannen en vrouwen.

De naam van de maand mei komt van meiden. Een meid was vroeger een jonge vrouw, die nog maagd was. In de Walpurgisnacht offerden de meiden hun maagdelijkheid aan de godin Freya. Ze lieten zich door een willekeurige man ontmaagden. Hun maagdenbloed zou voor vruchtbaarheid en een grote oogst zorgen. Tegen mei trokken alle jonge mannen, maagden, oude mannen en vrouwen 's nachts de bossen of bergen in en vierden de gehele nacht feest. 's Ochtends kwamen ze terug met een meiboom. ... Van meer dan honderd maagden die 's nachts de bossen introkken, keerden minder dan een derde als maagd terug.
 
Een scheurkalender is toch handig niet, zo geraak ik aan een logje ! Nu nog mijn bezem zoeken!:wink:

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 00:12 5 reacties Reageer op dit bericht

Als woorden tekort schieten...


Afscheid nemen is iets om te haten.
Afscheid nemen is iets kostbaars achter laten.
Afscheid nemen is iets wat je heel diep raakt.
Afscheid nemen is iets wat je van binnen kapot maakt.

 Mensen komen en gaan, vroeg of laat.
En heel even weet je met jezelf geen raad. 
 Mensen waar je nog lang mee wou leven 
die al 45 jaren met jouw leven zijn verweven.
Die leegte die maakt me nu zo verward,
 maar maatje,je leeft verder in mijn hart.
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 10 reacties Reageer op dit bericht

Het is niet bepaald mijn dag.


Vandaag had ik één van die dagen, u kent ze wel, één van die dagen waarop je alles in vraag stelt.
Heb jij dat ook wel eens? Jullie denken misschien dat ik altijd vrolijk ben en meestal ben ik dat ook wel, maar net als jullie is niets menselijks mij vreemd.

Waarom moet een mens zijn bed uit als hij of zij er 's avonds ook weer in moet?
Waarom ben ik nu al zo druk bezig in de bloementuin als die over een paar weken toch weer aan een beurt toe is?.
Waarom stap ik 's morgens onder de douche als ik er de volgende dag toch weer onder moet?

Het zijn de dingen die we steeds herhalen zonder een stap verder te komen, lijkt het. Maar nu komt het fnuikende, we gaan wel steeds een stapje verder, elke dag een stapje dichter naar dat eindpunt.
Jullie merken het al, dit is niet mijn dag.
We weten allemaal dat we op een dag gaan, maar we weten niet wanneer. Het grote geheim des levens. Ik zou willen weten of ik oud word, maar niet hoé oud.
Er is een mooi gezegde dat zegt:’’Iedereen wil oud worden maar niemand wil het zijn.’’ Ga daar maar eens over nadenken, het is zo tegenstrijdig als wat, net zo tegenstrijdig als het leven. Dat hebben we in onze intieme vriendenkring deze week ervaren!

Het spookbeeld van het ouder worden is voor mij dat ik hulpbehoevend kan worden, dat ik mijn eigen billen niet meer af kan vegen, dat ik gevoerd moet worden, dat ze tegen me gaan praten alsof ik een randdebiel ben en dat dan ik in zo’n tehuis zit met van die oudjes die allemaal een vaste plaats aan tafel hebben. En dan, dat ze je maanden later nog kwaad aankijken omdat je per ongeluk op één van hun stoelen ging zitten en zo hun kleine wereldje hebt verstoord. Dat je wegens de bezuinigingen nog maar één keer per maand gedoucht kan worden of erger nog dat je er gewoon bijloopt zonder te beseffen wat je hier nog doet omdat je hoofd het niet meer vat..

Je hebt mensen die zeggen:’’Ik ga opnieuw beginnen,’’dat is leuk geprobeerd maar het kan niet. We kunnen hoogstens zeggen: ‘’Vanaf nu ga ik het anders doen’’, maar dat valt ook niet mee, want hoe moet dat dan?
 
Als je wakker wordt en je er altijd uit gaat, moet je dan ineens in je bed blijven liggen?
Als je bruinbrood lekker vind moet je dan ineens wit gaan eten?
Als je iedere dag onder de douche gaat moet je dat dan ineens niet meer doen.?
Als je stikt van verdriet is dat dan de volgende dag plotseling over omdat je tegen jezelf hebt gezegd:‘’Vanaf nu ga ik het anders doen.’’

Volgens mij is het een te optimistische gedachte, gedreven door de wens om gelukkig te zijn, hoewel, we moeten het wel proberen natuurlijk. Als we het opgeven, hebben we bij voorbaat al verloren.

Hallo, ben je er nog, of heb je intussen  vertwijfeld naar een glas, een sigaret of een ander afrodisium gegrepen na het lezen van deze realiteit?
Niet erg hoor, het is gewoon mijn dag niet, maar dat gaat wel voorbij..
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 23:51 12 reacties Reageer op dit bericht

En toen bleef er nog ééntje over...


Vrijdag is het de begrafenis van nog maar eens een lieve West Vlaamse vriendin. Dat is de tweede uit mijn/onze vriendenkring die in zo'n 3j tijd te vroeg uit dit leven gerukt is. Zij kwam om op Witte Donderdag in een auto-ongeluk (  aangereden op de fiets door een vrachtwagen, dode hoek accident!) en was amper 69 j oud! Nu schiet er nog ééntje over van de tijd van toen!

Je hebt vrienden en je hebt boezemvrienden, mensen die jouw hart raken. Zo ééntje was Rita. Na al die jaren buitenland en niettegenstaande we niet in elkaars buurt wonen, bleef de band heel close. Ze was mijn mateke waar ik zo gezellig kon mee praten en we konden alles aan mekaar kwijt "en direct" of via de telefoon. Zij was het die ons zo vaak opving na het zoveelste bezoekje aan ons ma in het ziekenhuis een paar jaar geleden.
We lopen er hier beiden al een ganse week wat verloren bij. Wat moet het niet zijn voor haar man? T kent haar al van toen hij nog thuis woonde want ze is de vrouw van zijn vriend uit vroegere jaren. Ik heb haar leren kennen toen  we verkeerden en het klikte meteen tussen ons. Niet dat we elkaars deur plat liepen, maar we wisten wat we aan elkaar hadden en de deur stond steeds langs beide kanten open! Nu is ze weg, zomaar zonder reden, het leven is niet eerlijk
Ze vormden een " stevig, close koppel" zij en haar man. Ze waren in jan. verhuisd naar een prachtige villa in een ander dorp maar dichter in de buurt van één van de zonen. Ze hadden nog zoveel plannen want ze zouden het huis volledig  moderniseren. We hebben nog geopperd:
" Zouden jullie daar nu nog wel aan beginnen, trammeke 7 staat voor de deur en jullie eigen huis is nu volledig af, beantwoordt aan alle eisen en verwachtingen, jullie hebben een grote tuin, een rustige buurt.. waarom nog zo'n karwei op de schouders nemen"?
Maar ze zijn beiden nog heel actief en zagen de uitdaging wel zitten want stilvallen staat niet in hun woordenschat! En zie, zomaar terwijl ze met de fiets naar de dansles ging waar ze elke donderdagnamiddag zo van genoot, werd haar lint doorgeknipt, zonder genade. Een gezonde, dynamische , joviale en optimistische vrouw, graag gezien en zo behulpzaam wordt zo maar uit het leven gerukt. Ik zal je missen maatje, jouw plaats zal leeg blijven want zo'n vriendschappen ontstaan niet meer op onze leeftijd, zoiets groeit jaar na jaar.  Ik mag er niet aan denken wat er nu met haar man moet gebeuren! Momenteel is hij gebroken en weet hij ook niet hoe het nu verder moet. Ze zouden over 2 jaar hun 50 jaar huwelijk vieren en waren nu al iets speciaals aan het bedenken! Het is hen niet gegund!

Vrijdag nemen we dus definitief afscheid en daarna gaan we weer verder een stukje armer en leger want een echte vriend( in) verliezen dat is niet zomaar te vervangen.
Onze dochter zei:
 " Ik kan het niet genoeg herhalen ma, geniet van elke dag, doe wat je graag doet, profiteer van het leven, nu kan het nog , wat morgen komt, weet je niet".
Dat zullen we dan ook proberen te doen maar eerst moet ik toch even de tijd nemen om ook die bladzijde om te keren....
Het afscheid wordt geen vaarwel en tot weerzien ..want ik twijfel teveel aan wat er na dit leven volgt! Ik vrees voor het grote " niets" zoals met elk leven hier op aarde dat doodgaat.  Maar ik ben wel dankbaar dat zij al die jaren in mijn leven was, mijn lieve ,West Vlaamse vriendin!

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 00:10 9 reacties Reageer op dit bericht

Geraken we contactgestoord?

Kroniek van een treintrip..

Ik sta in het station. Straks vertrek ik naar de jaarlijkse bijeenkomst van de klasgenoten van toen! Naast mij is een vrouw druk aan het bellen. Een man met een mobieltje aan het oor komt mijn richting uit. Hij heeft het niet over de kust, zoals de vrouw naast mij, maar over de kansen van die 'superdeal'. Ze ijsberen beiden om mij heen en proberen boven elkaar uit te komen. Ik lijk wel een prooi, omringd door haaien. Ik geeuw eens en staar wat voor mij uit. Dan zie ik uit mijn ooghoek een jongen in flink tempo naderen. Hij draagt een oordopje en luistert waarschijnlijk punk beeld ik mij zo in. Vlak bij mij krabt hij aan z'n borst en zegt hij:
“Hey”
Ik ken hem niet, maar zeg uit beleefdheid “Hey” terug. Zo ben ik nou eenmaal opgevoed.Hij kijkt mij aan en trekt een raar gezicht. Dan praat hij verder in wat zijn headset blijkt. Ik voel mij een beetje dom en kijk snel een andere kant op.:oops:
Door mijn gedachten over wat er net is gebeurd, merk ik niet dat er twee meisjes naast mij staan. Eén kijkt mij aan en vraagt:
 “Speel jij niet gitaar” ?
Dat is natuurlijk ook niet voor mij bedoeld, want dit is de gsm-zone.
Ik kijk haar een seconde aan en zwijg wijselijk..

Nee, met die mobieltjes zijn we allemaal zo goed bereikbaar, maar een praatje maken lijkt soms alleen nog voor contactgestoorde mensen weggelegd...
Ben benieuwd hoe het er in de trein aan toe gaat....


Leve de moderne technologie. Met een online ticket  op zak moet ik niet meer aanschuiven aan de loketten. De trein is stipt op tijd en ik zie de kans om aan het raam te gaan zitten.Voor mij zit een meisje van zo'n 16 (?), dopjes in de oren , Ipod om de hals en de blik op half zeven! Naast mij een kereltje van zo'n 14 maar voor de rest heel solidair met het meisje voor hem. Een Engelse dame vraagt aan het meisje:
"Is this seat free"? Geen reactie, dus laat de dame zich vallen, GSM komt boven en het SMSsen kan beginnen!
In deze "no comment " zone laat ik mij dragen door het deinen van de trein , oogskes toe en snaveltje dicht. Die treinstilte wordt enkel onderbroken door de monotone stem die de haltes aankondigt. Ik troost mij met de gedachte dat ik straks zal overrompeld worden door Babylonische toestanden als iedereen weer door en boven mekaar aan het vertellen gaat!

Kroniek van geen contactgestoorden...

" Hé , daar zie, ge zitre ook geroakt en hoe ist? Ge verandert gie nie..., loat u moa voaln...." En zo gaat het over en weer tot iedereen er is. En alsof er geen jaar tussen geweest is, wordt het weer een drukte van je welste waar iedereen " probeert" aan het woord te komen!!
De bijeenkomst is zoals naar gewoonte weer heel gemoedelijk, misschien " iets luidruchtig" :wink: maar we vlogen niet buiten Amor Fati ...Een heel vooruitziende persoon had ervoor gezorgd dat we een tafeltje exclusief voor ons alleen ( allé 15 alleen!!) hadden in de tuin van het reataurant! Praise the Lord!!
Raar hoe snel we die " band van toen" weer terug opnemen en de gesprekken nooit één moment stilvallen....

Rond 17u houden de meesten het voor " gehoord". De volgende afspraak ligt weeral vast. Volgend jaar maken we Ieper onveilig.
De tramrit naar Gent Sint Pieters is juist lang genoeg om nog snel de laatste grappen te vertellen...Ik weet niet of er veel afkeurende blikken waren toen daar zomaar een 6tal vrouwen gierend de tram verlieten. Het heeft deugd gedaan na een paar moeilijke dagen hier door een sterfgeval in de vriendenkring. Maar daar heb ik het nog wel over!


De treinrit terug was druk, druk en nog eens druk. Sommigen kwamen reeds terug van de kust en zagen er pijnlijk rood uit. Anderen waren weer klaar om de eindrush van het schooljaar te beginnen! Voor één keer heb ik mij ook bij de "contactgestoorden" gevoegd want voor vandaag is het "wellekes" geweest!

En de rit met de bus van het Station van Antwerpen naar huis toe, vraag je?
Dat was terug de GSM zone of de Ipod zone en van beide kon ik " mee genieten"!!:twisted:
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 08:39 7 reacties Reageer op dit bericht

Het is weeral zover...



Tweede Paasdag staat weer voor de deur en zo ook onze jaarlijkse bijeenkomst van de klasgenoten van de humaniora. We zijn al 46 jaar afgestudeerd en nog steeds komen we jaarlijks bijeen met hetzelfde groepje ( zo'n 15 ) zonder echtgenoten. Ik kijk er weer al naar uit hoewel we allemaal zo verschillend geworden zijn. Een paar verloren ook al hun man, een kleinkind, een broer of zus.. overleefden kanker , één enkele niet.. hebben een echtscheiding achter de rug, kampen met problemen met kleinkinderen.. ieder heeft haar eigen verhaal en we luisteren, voelen mee en intussen genieten we van een gezellig etentje ergens in een restaurant!
Dit jaar is Gent de uitgekozen plaats. Ieder jaar organiseert iemand anders de samenkomst zodat de locatie steeds verandert. Normaal is het ergens in West Vlaanderen omdat de meesten daar zijn blijven hangen zodat het voor mij telkens een hele trip is maar ik heb het er echt voor over!
  Dit jaar probeer ik het eens met de trein en de tram.. afwachten of ik daarna enthousiast zal zijn over het openbaar vervoer!
Maar wat ik nu al zeker weet: het wordt weer zo'n fijne babbeldag  waar onze tongen meer zullen werken dan onze handen.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Meer van natoken

↑ Terug naar de berichten