Naar de inhoud

natoken

akke.beakke.be

Archief

En de teller draait verder.....

Morgen komt er weer een nummertje bij op mijn teller!!.

Kan ik dat gewoon negeren, er luchtig overstappen of moet ik er de nodige aandacht aan besteden?
Er zal weer gevierd worden, zeker met de Spaanse vrienden en ik zal het willige of onwillige onderwerp van veel wensen zijn. Er zal gegeten, gepraat en gelachen worden en ik zal iedereen een stralende glimlach geven. Niemand die mijn gedachten zal lezen  noch  zal ervaren hoe dit extra jaartje traag mijn onderbewustzijn binnensluipt en mij verontrust.
Vandaag mag ik daar even over filosoferen, morgen wil ik gewoon genieten!

Met een 2 voelde ik mij volwassen, met een 3 was ik een volwassen, jonge vrouw. De 4 herinnerde mij eraan dat de tijd zo vlug gaat en de 5 heb ik gelaten ondergaan.
Met de 6 is het in mijn leven pas herfst geworden.
Mijn boom staat er nog in  volle bladerenpracht ( ?!), maar die verkleurt toch stilaan in goudgeel. En straks komt de gure noordenwind, die de bladeren van die boom zal scheuren zodat hij daar naakt zal staan. Zijn naakte armen zullen nog fier tot in de lucht reiken, maar in de komende tijd zal hij geteisterd worden door regen, wind en kou.

Wat zal er volgen op de 6 ?
Dat ligt nog even voor mij, maar de tijd gaat zo snel!
Kan ik aanvaarden dat ik echt ouder word of is alles maar illusie en staan wij niet elke dag, onbewust, maar een haarlengte van de dood.?

Op een bepaald moment van het leven kan je maar éen richting meer uit, neerwaarts. Je wil nog wel wat langer blijven op die hoge spits, maar die is zo dun en scherp geworden dat je er niet lang kan vertoeven. Langzaam schuif je naar beneden, ongemerkt vooreerst , maar stilaan sluipen de eerste tekenen binnen.
Vroeger kon ik rennen zonder naar adem te happen, vroeger kon ik uitgaan tot in de late uurtjes en de volgende dag was ik zo gerecupereerd. Vroeger gebeurde alles moeiteloos nu moet ik de tijd nemen om op gang te komen.
Ga ik voor de spiegel staan dan bemerk ik de rimpeltjes, de grijze haren en … de vollere lijn die de plaats van de slanke heeft overgenomen. Mijn hoogtepunt is helaas voorbij. Wanneer was dat ook weer?

Op een dag ben ik wakker geworden en vertelden mijn krakende botten dat ik plots bij de senioren hoor. Ik kan me ertegen verzetten, treuren , kniezen, depri worden of… mijn leeftijd aanvaarden zoals die is.
Mijn leven zit in de stroom van komen en gaan, van bloei en aftakeling, van lentes en zomers die herfstig verwinteren. Ik stelt vast dat mijn herfst is aangebroken en dat niets dat nog kan veranderen.

Maar ik ben zeker dat ik na vandaag weer mijn roze bril opzet ( hé Hotlips ) om vol optimisme verder te gaan. Positieve gedachten geven energie, negativisme daar heeft niemand een boodschap aan en het maakt een mens alleen maar moe.
Al is het vuur wat zachter geworden en bruist het bloed wat trager, de toekomst kan nog de moeite lonen. Ik hoeft er alleen maar in te geloven. Dat begint bij het " nu moment " waar ik elke seconde wil van genieten.
Ik ben ervan overtuigd dat ik straks mijn oude zelf wel terug vind om weer met een optimistische kijk door het leven te stappen..
Dit was heel even mijn " grijs moment " voor ik de volgende pagina opensla! ( misschien zit de miezerige regen vandaag er ook voor iets tussen?)
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 11:17 13 reacties Reageer op dit bericht

Het wordt stilaan tijd......


Als de bomen konden spreken
zouden ze ons vertellen
wat de wind hen kwam zeggen?

Als
de bloemen konden spreken
zouden ze ons overstelpen
met over schoonheid
en liefde te spreken?

Als
het gras kon spreken,
zou het mos dan toelaten
dat de woorden tot ons komen?

Als
de dieren konden spreken
zouden ze vertellen
in wat voor een paradijs
we elke dag leven?

Maar de bomen spreken niet.
Ze geven ons enkel elke dag
 
zuurstof
om te leven.

En
de wind
die geeft ons alleen maar
een strelend gevoel.

Ook de bloemen spreken niet,
maar hun schoonheid en liefde
laat menig
hart herleven.

Het gras zal niets zeggen
want zal steeds met mos
alles blijven delen.

De dieren echter spreken wel
maar in een andere taal
die wij helaas niet kunnen verstaan!

De zon is de enige
die zonder woorden kan spreken
door haar warme stralen
over de natuur te laten neerdalen
en
de natuur te laten herleven!

En al  kan die natuur dan niet spreken,
toch zal ze zonder woorden
menig hart doen
bloeien.



En naar de warmte van die zon en het ontluiken van de natuur begin  nu toch stilaan iedereen uit te kijken of niet?
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 23:48 3 reacties Reageer op dit bericht

relaxen

En of ik die "buzestove" ken Amor Fati??( voor niet west vlamingen een Leuvense stoof!) Er stond bij mijn grootouders ook zo'n prachtexemplaar. Ideaal om pannenkoeken op te bakken of om er 's avonds gezellig rond te gaan zitten lezen of te luisteren naar verhalen van de ouderen. Ja we leefden toen nog in de pre- televisietijd!!!!! Meestal vertelde mijn grootmoeder over de oorlog.
Hoe vaak heb ik niet gevraagd:" Meter vertel nog eens over de oorlog"? En of ze erover kon vertellen! Ze had er twee meegemaakt, weet je wel! En dan zaten we rond het vuur met opengesperde ogen te luisteren naar wat die Duitsers allemaal gedaan hadden en over dat vliegtuig dat in de buurt neergestort was en ...toen mijn overgrootvader wilde gaan zien om te helpen werd zijn been  afgeschoten door de Duitser!! De bloedige details werden ons niet bespaard. Je kon maar beter klaargestoomd worden voor het echte leven zonder veel franjes... Want hoe zei ze dat ook weer?? " Het leven is geen crèmekarretje , het is meer karre dan crème!!"......
Voilà dat was onze eerste levensles daar rond die " buzestove"!! Ik geloof dat ik nog veel logjes zou kunnen schrijven over wat meter daar allemaal verteld heeft!!
En dan dat " godendrankje" Mus, dat ken ik ook hoor maar ik haatte dat.. We moesten dat altijd drinken om aan te sterken. Maar dat rauw ei in die stout!!! Bwe, ik walg er nog van.... Neen, mijn drang naar Geuze met grenadine komt uit een andere hoek, vrees ik!!
Nu betrap ik  er mezelf toch op dat ik wel heel gemakkelijk terugga naar het verleden. Ik krijg precies " oma allures"!!!! Nu ja een oma of opa hebben meestal al een goed gevuld leven achter de rug dat op zichzelf ook al een roman kan zijn! Een drama, een slapstick een romantisch of avontuurlijk leven, je vult het zelf maar in, maar zoveel is zeker , elk leven is een verhaal apart!
En nu lieve mensen ga ik relaxen!!!!

That's me!!!!


Image Hosted by ImageShack.us

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 14:04 8 reacties Reageer op dit bericht

Mijmeringen bij de winterse koude


De winterse kou blijft duren en maakt een mens zelfs een beetje nostalgisch. Hier een paar winterse herinneringen...
Als klein meisje woonde ik op " den buiten " en moest een heel eind op de fiets naar school. Ik droeg geen  lange broek dat was toen nog niet " zedig " voor meisjes!! Ik moest van die collants dragen! Van die wollen kousenbroeken, weet je nog? En jeuken dat die dingen deden! Maar willen of niet ik moest ze aandoen van ons ma. Stiekem deed ik er een paar sokken onder en toen ik eenmaal op school kwam, verdween de kousenbroek in de boekentas. Vooraleer ik dan s' avonds weer naar huis ging, mocht ik niet vergeten die krengen terug aan te doen, want anders zwaaide er wat!!

Ik was als kind al een boekenworm en het liefst zat ik te lezen in de keuken met mijn voeten in de oven van de kachel, jullie kennen dat misschien ook nog wel zo'n bruin -rood model? Daar maakte ons ma de lekkerste dingen in zoals appeltjes met bruine suiker,mmmmmmm..

Image Hosted by ImageShack.us

Op een keer zat ik , met mijn pop op schoot, voetjes in de oven, lekker warm helemaal verdiept in het verhaal van "Arendsoog en Witte Veder" te lezen  toen ik opeens ma hoorde roepen!
 " Wat stinkt er hier zo, precies gesmolten plastiek!"
 Oooo weee., mijn poppenkind was naar beneden gezakt met haar beentjes tot in de oven en daar kon ze niet goed tegen want haar beentjes waren bijna helemaal gesmolten! Ik was helemaal in paniek maar er was niks meer aan te doen. Toch heb ik mijn poppenkind  niet weggegooid . Mijn minder valide popje  heeft nog heel lang op mijn bed gezeten met een broekje aan dat ma later voor haar breide om mij te troosten en zo de "vermassacreerde" beentjes te verbergen...

Wat er allemaal door je hoofd kan gaan enkel omdat het koud is....

Nog een fijn weekend aan iedereen die hier passeert...en hou jullie voetjes " veilig"  warm!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 21:39 7 reacties Reageer op dit bericht

Een kleine bedenking

Ik ben even aan het " decompresseren " na Venezuela!! Daarom houd ik het bij éen enkele bedenking:

Ik heb geleerd dat het leven is als een rol toiletpapier
 hoe meer naar het einde, hoe rapper het gaat!



Image Hosted by ImageShack.us

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 00:02 4 reacties Reageer op dit bericht

Venezuela 19: Nabeschouwing

Allereerst bedankt aan die trouwe blogbezoekers die  mij dag na dag gevolgd hebben, sommigen deden zelfs de moeite om telkens een reactie neer te schrijven. Dat werkt inspirerend hoor.:lol:
Ik heb er ook volop van genoten en vraag mij af hoe het huidige Venezuela er nu zou bijliggen???
Het is beslist veel toeristischer geworden dan in " onze tijd " en ik vrees dat het ruige en nog  onbekenden Venezuela van toen wel wat van zijn  charme heeft verloren zoals zoveel plaatsen waar de " massa " zich op werpt.
Was Mexico nog het zoeken naar een evenwicht tussen emoties en verwondering dan was Venezuela meer een ontdekken van mezelf op zoveel gebieden. Ik heb er geleerd en aanvaard dat leven met T, zolang hij die job uitoefent, altijd weer een opgave zal blijven en altijd weer voor verrassingen zal zorgen maar dat juist daardoor  telkens een totaal andere wereld voor ons opengaat.
Ik heb er ook geleerd om me niet meer te innig te hechten aan mensen of omgevingen want een verplicht  loslaten loert altijd om de hoek
Omdat ik zoveel tijd voor mezelf had, kon ik me ook volop verliezen in het moeder zijn een opgave die me steeds meer en meer beviel.
Maar wat ik er vooral van onthield, was dat hoe zwaar en druk en stresserend de job voor T ook was, ik steeds op hem kon terugvallen als het allemaal even teveel werd.

Venezuela was misschien minder spectaculair dan Mexico, of misschien begonnen we al een beetje ons toeristisch oog te verliezen maar achteraf gezien  was er veel meer dan we ervan hadden verwacht.
Venezuela was Caracas met zijn overbevolkte wijken naast zijn moderne infrastructuur. Het was ook de Caribische kust met stranden, mangrovebossen en  nationale parken. We bewonderden steden als Puerto La Cruz, Maiquetia, Cumana , de stuwdam van Guri  .. maar we vergeten nooit Puerto Ordaz en zijn watervallen. Ciudad Bolivar linken we  voor altijd aan de  overweldigende Orinoco rivier en zijn delta evenals de uitgestrekte llanos.... zoals jullie zien was ook Venezuela weer een bron van belevenissen en ervaringen.

Er was/is beslist veel meer te zien in Venezuela dan wat wij hebben bezocht en toch  voel ik mij bevoordeeld dat ik weer eens een  prachtig stukje van Zuid Amerika  heb mogen ontdekken.
Maar uiteindelijk blijft Venezuela in  mijn ( ons) hart nazinderen als het land waar we éen van de schoonste geschenken in ons jonge leven ontvingen: onze zoon!!!

Zoals na Mexico heb ik na Venezuela reacties gekregen in de aard van: " Je hebt toch een boeiend leven gehad...!"
Als ik mijn eigen relaas nalees dan moet ik dat volledig beamen. Ik zou opnieuw tekenen voor dezelfde belevenissen en avonturen zelfs met en niettegenstaande de randgevoelens als spleen, de eenzaamheid en het missen van familie en vrienden.
Voor wie geprobeerd heeft tussen de regels te lezen, zal het duidelijk zijn  dat er ook een keerzijde is aan al dat " schone ". Het telkens opnieuw  leggen van nieuwe contacten , nieuwe vriendschappen opbouwen en mekaar uiteindelijk toch loslaten, de aanpassingen aan de extremen van elk tropisch land, de verwerking van volksonlusten, de grillen van de natuur, het nooit zeker zijn van je levenspatroon, je whereabouts....Dat kan alleen maar als je jong bent, verliefd  en een enorm geloof hebt in mekaar...

Meteen wil ik ook een antwoord geven op de  vraag : Hoe ik mij al die details nog herinner?

Ik heb altijd een dagboek bijgehouden waarin ik alles neerschreef en bij het lezen ervan kan ik zonder problemen de sfeer en omstandigheden weer oproepen. Blijkbaar heb ik onze avonturen niet enkel opgeslagen in mijn boek maar staan ze op mijn netvlies en in mijn geheugen en vooral in mijn hart gebrand. Het gaat een beetje samen met de " aard van het beestje" hier!!! Als ik voor iets ga dan is het ook alles of niets en daardoor blijft het ook zo aan mijn " systeem" kleven zeker??
Ik hoop dat ik jullie, ergens in de loop van het jaar, terug mag meenemen naar ons volgend avontuur.
Ik verzeker jullie nu al dat Peru ook de moeite loont!!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

Venezuela 18

De eerste dagen na het vertrek van vader en moeder liep ik er maar verloren bij temeer omdat T vanaf nu  regelmatig voor 1 of 3 weken  naar het binnenland moest. Omwille van Kenny ging ik niet meer mee op die trips. Veel zou ik er toch niet aan hebben want voor T waren het werkweken en de accommodatie was ook niet altijd optimaal met een baby.
De werkatmosfeer hier was ook totaal anders dan in Mexico. De opgeleide Venezolanen waanden zich na enkele maanden praktijk al " specialisten " en stonden dan ook snel klaar met hun eis om loonsverhoging . T moest regelmatig " brandjes blussen " en een paar keer liep het bijna uit de hand....toen herrieschoppers de laan uitgestuurd werden. Ik was telkens opgelucht als hij in die  probleemdagen veilig thuis kwam. Want je zal soms maar als enige buitenlander tussen die opgehitste werknemers rondlopen!!!! Gelukkig is hij heel rustig en nuchter van aard en dat komt goed van pas tussen die " vurige " Zuid Amerikanen....

Ik vertelde jullie, in mijn relaas over Mexico, dat we in  Ciudad Obregon  peetje en meetje lap werden van het 2e dochtertje van een collega van T. Ik was dan ook ontzettend blij toen ik hoorde dat ze ook naar Venezuela kwamen. Toevallig stond er in ons appartementsgebouw  een geschikt appartement vrij en ... ze moesten er niet lang over nadenken om erin te trekken. De ruime binnentuin en het zwembad zullen ook  wel meegespeeld hebben want heel erg bij het centrum lagen we niet en met 2 kinderen was Lieve ook niet erg " mobiel". We beleefden samen een mooie tijd en voor ons  mannen was het ook een geruststelling dat we zo dichtbij iemand gevonden hadden met wie het optimaal klikte!!!
Kerst- en Nieuwjaar werd dan ook samen met hen en Nelly en Jan gevierd en het werd een van de schoonste eindejaarsfeesten die we in Venezuela beleefden.

Het daarop volgend jaar verliep heel gewoon met  werken, een  bezoekje aan België van zo'n 6 weken en nog eens werken.... Ik weet niet hoe we het allemaal volhielden want op de weekends na was er voor niets ruimte of tijd... Het land, de voortdurende kleine strubbelingen met de Venezolaanse werknemers en het op en neer pendelen naar het binnenland van onze mannen maakten het voor ons " echtgenotes " niet gemakkelijk...Maar onze kleine spruit hielp mij er steeds door.... Hij groeide als een kool en met zijn spierwitte haren was hij de attractie van de regio. Telkens als ik met hem buitenkwam, was er wel steeds iemand die over dat wit kopje wilde wrijven. De lokale kindjes waren hier eerder pikzwart. Het is dan ook niet te verwonderen dat na " mama en papa " zijn volgende woordje " no " was!!!!!.

Ik vertelde jullie al van de Avilaberg rond Caracas. Die was vanuit elke hoek van de stad zichtbaar. Daarom juist wordt Caracas vaak " La Sultana del Avila" genoemd.
Op die Avila is er ook een enorm Nationaal park dat Caracas scheidt van de zee. Dat park is de echte long van de stad en er zijn veel wandelmogelijkheden, alleen zijn de routes nog niet echt verzorgd. Vanuit dat park hebben we ook nog een paar enige foto's van bloemen , de plantengroei een kleine waterval en de heel specifieke begroeiing die vanuit de verte de rode schijn van de bergflank verklaart.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Ik  blijf  maar in sprongen verder gaan en zo zijn  we intussen al begin juni 1974 als T thuis komt met het bericht dat we de 28ste naar Peru vertrekken!!!! Hij zou daar gedurende 6 maanden support moeten geven.  
Dat kwam aan als een donderslag bij heldere hemel temeer omdat ik intussen weer ruim 3 maanden zwanger was en een verplaatsing nu wel heel ongelegen kwam.
Er vloeiden langs alle kanten traantjes want ook bij de vriendinnen kwam die verplaatsing niet goed aan.  Het werden dan ook hectische weken om alles klaar te krijgen voor onze afreis want na 2j 1/2 verzamel je nogal wat en vliegen met een kleine van 19m hadden we nog niet gedaan...

Onze eigenaar van het appartement eiste wel dat  het in zijn oorspronkelijke staat werd achter gelaten. Dat betekende papier van de muren halen en schilderen. De voorbereidende werken heb ik nog gedaan maar mijn gynaecoloog raadde me af om in mijn toestand in verflucht te verblijven. Daarom verbleven Kenny en ik de laatste week van ons verblijf in Venezuela op hotel terwijl T alles weer wit schilderde!!!!!
Het voelde heel vreemd en onpersoonlijk aan om na 2 1/2 j vanuit een  hotel afscheid te nemen van ons " nestje" en de bewoners rondom ons. Pas nu besefte ik hoeveel vrienden en kennissen en contacten we nog maar eens moesten achter laten.

Op 28/06/1974 verlieten we Caracas voor een nieuw land Peru.
We stonden voor de derde keer bij af maar nu met een peuter van 19 m en nr 2 op komst...

Bij gelegenheid vertel ik jullie over ons verblijf daar.
Peru zou weer een totaal andere ervaring worden.



Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Venezuela 17: En we gaan verder.

Woensdag 8-11-'72.

Vandaag komen T's ouders aan. Ze zullen hier 6 weken verblijven!
Een schoner geschenk voor onze derde huwelijksverjaardag kunnen we niet bedenken.
Ze hadden gepland om hier te zijn tegen de geboorte van onze zoon zodat ik niet alleen zou zijn maar Kenny had daar blijkbaar anders over gedacht. Hij is nu al 2 weken oud.
De dag lijkt eindeloos lang te duren en dan horen we nog dat het vliegtuig 4u vertraging heeft opgelopen.We zijn wel wat ongerust want het is de eerste keer dat moeder en vader met een vliegtuig reizen en wat een "maiden vlucht "!!!!!

Ik blijf thuis met de baby want moet nog rap éen en ander  in orde brengen voor onze logees!
Om 11u zijn ze er eindelijk!
Moeder en kind worden natuurlijk overstelpt met cadeautjes van gans de familie... Het appartement staat wat op stelten maar we zijn allemaal zo gelukkig om mekaar te zien . Vooral T 's pa is maar niet van zijn 1e kleinzoon weg te slaan..
De eerste dagen blijven we rustig in en rond het appartement hangen. Voor mijn schoonouders is het ideaal om de jetlag te verwerken en even te wennen aan de hitte. Voor mij was het goed om het nog wat rustig aan te doen, wil ik dat de borstvoeding optimaal verloopt! Stress kan ik best missen!

We maken wel dagelijks een  wandelingen in de buurt en ik toon hen de weg naar de supermarkt. Van mijn schoonouders kregen we een kinderwagen en zo kan Kenny mee op wandel!
Mijn schoonmoeder houdt ook enorm van bloemen en we besloten dan maar om er eens een fotodag van te maken, er zijn genoeg bloemen in onze buurt.




Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

T. kan onmogelijk verlof opnemen vandaar dat ik mij met onze bezoekers bezig houd. Af en toe heb ik de auto en dan trekken we op ontdekking in de bergen rond Caracas. Ik betrap er mij op dat ik mijn toeristisch oog wat heb verloren.  Ongelooflijk hoe snel je went aan je omgeving en de situatie.
Gelukkig is Nelly er ook nog om hen naar speciale hoekjes mee te nemen. Voor haar is het een eerste buitenland en wellicht daardoor heeft ze nog meer oog voor details. Het klikt direct tussen haar en de schoonfamilie en als ik wat vermoeid ben, neemt zij "de honeurs " waar om met hen rond te toeren. Ze beleven samen een mooie tijd!

Eén van onze uitstapjes gaat naar het Humbolt hotel op de top van de berg Avila ( 2.175m). Het is een must om dat te bezoeken als je in Caracas bent.
Van op de top  heb je een uniek zicht op de stad Caracas. Je kan de berg beklimmen maar dat is noch voor mij noch voor de schoonouders aan te raden!! We nemen dan ook de téléferique en zo zweven we een 15 tal minuten boven  het enorme natuurgebied aan de rand van Caracas. Fantastisch gewoon, een andere wereld, beetje oerwoud en veel koeler.



Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

De slideshow geeft jullie een zicht op de omgeving vanuit de téléferique en dan op een honderd meter van de top en uiteindelijk bij het hotel Humbolt op de top van de Avila. T's ouders en Nelly met de kinderen genieten mee.

We willen natuurlijk dat T.'s ouders ook wat gezien hebben van de omgeving. Reizen met hen zit
er niet. Genieten van ons klimaat, de omgeving en het volk en natuurlijk van hun eerste kleinzoon is alles wat ze uit deze reis willen halen.. Caracas beleven met ons moest een totale ontspanning worden voor hen en daar proberen we dan ook voor te zorgen. Het is hun eerste lange reis samen en de eerste keer in hun leven dat ze hun zaak in handen van de zussen van T achter laten!!! Maar ik heb hen geen enkele keer horen vragen of ze het daar in " den Belgique" wel zouden redden. We genoten aan 100% van mekaar, de omgeving en hun kleinzoontje.

Af en toe, in de weekends,  neemt T hen  mee naar het strand van Maiquetia.
Die stad biedt niet alleen zicht op een ultra moderne vlieghaven ( voor die tijd toch) maar je hebt er ook de gezelligheid van een heerlijk strand. Ik ga niet altijd mee om het eet -en slaapritme van de kleine niet helemaal in de war te brengen en ook omdat het te heet is voor hem in die blakende zon. Van hun foto's kan ik achteraf toch genieten.
Andere dagen of weekends rijden we rond in de bergen rond Caracas en van daaruit hebben we een prachtig zicht op de stad die steeds maar verder uitbreidt. Ik voel mij hier bijna thuis en met de familie rond ons lijkt het wel alsof het niet anders moet....
In de slideshow kunnen jullie mee genieten van het strand, de omgeving waar wij wonen en hoe de straten eruit zien na een tropische bui!!!



Go to ImageShack® to Create your own Slideshow


Omdat de ouders van T graag de doop van Kenny willen meemaken, besluiten we die plechtigheid maar te houden op zaterdag 25/11. Zo is op zijn minst de peter van ons zoontje erbij.  Nelly zal als " meetje lap " het meterschap van ons ma overnemen.
Mijn schoonouders zijn overtuigd katholieke mensen en hebben op zo'n 100m van ons app. een kerkje ontdekt. Hoe ze er achter gekomen zijn, weet ik niet maar het blijkt een parochiekerkje te zijn gerund door Belgische paters ( Norbertijnen)!!!! Ze hebben zelfs al met éen van hen gesproken.... Van het éen komt het ander en zo zal onze zoon daar gedoopt worden. Al bij al wordt het een gezellig doopfeest in gezelschap van een paar Belgische families en kinderen.....
Blijkbaar hebben vader en moeder  hier hun " draai" gevonden want  elke namiddag, als Kenny zijn dutje doet, trekken ze er  samen op uit om te genieten van de rust en de pracht van de omgeving. We krijgen er nogal snel twee "kreeften" bij in de familie :lol: ....
Maar schone liedjes blijven niet duren en als  ik hen  op donderdag 14/12 naar de luchthaven voer om  naar huis terug te keren, is het een moeilijk moment langs beide kanten.
Maar we hebben allemaal volop genoten en het verstevigt enkel nog een beetje meer de  innige band die ik met mijn schoonouders heb......
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Een tussendoortje ter gelegenheid van 14/02

Ik zoek
Een taal die kan vertellen
hoe ik glimlach als je met mij praat
en ook glimlach als je de stilte laat spreken,
hoe mijn hoofd in je schoot
de rust vindt
waar ik elders hopeloos mezelf verlies.

Die taal wil ik beheersen
waarbij woorden schrappen
 niet leidt tot een mooie zin
die je beweegt en in verwarring brengt of ontroert,
maar waarbij jij bewogen wordt
 zoals ik dat in gedachten had,
waarbij jij dat ene moment glimlacht
en ik je bij het volgende bij de keel grijp.

Maar mijn taal is te vrijblijvend
als een zin die eindigt met een komma
zonder vervolg.
Het zijn de woorden die ik uiteindelijk niet zeg
bang om het evenwicht te breken
die tellen.....


Voor alle bezoekers vandaag:
een warme Valentijnsknuffel.



Image Hosted by ImageShack.us
 

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:31 4 reacties Reageer op dit bericht

Meer van natoken

↑ Terug naar de berichten