Archief

Toen we onze grond kochten in 1972 zei ons ma:" Ah in de boscage" WVL voor het bos. Intussen wonen we hier nog steeds in de boscage en geen haar op ons hoofd dat eraan denkt om hier weg te gaan. Steek me in de stad en ik kwijn weg! We hopen echt dat we van hier uit onze aardkloot mogen verlaten. Heerlijk toch bij de longen en de stilte van het bos en de open natuur die optimaal is voor een wandeling.

Die vraag stel ik nu eens aan jullie want ik kreeg die vraag meer dan genoeg de laatste weken. Het doet deugd dat mensen bekommerd zijn maar ik wil iedereen zegen dat ik stilaan terug de " oude" ben, zonder veel napijn van de val... En ik kijk nu echt dubbel zo goed uit als ik ga shoppen want ik wil die stomme val niet nog eens meemaken. Maar aan de andere kant als ik de reacties las hier en op Fb dan ben ik niet de enige die de grond al eens gekust heeft. De Paus doet dat uit respect voor het land dat hij bezoekt, ik spijtig genoeg door weer te rap te willen zijn en niet goed uit te kijken.. Je zou denken dat je met ouder worden wel leert dat je alles wat rustiger moet doen, maar biebie hier blijft  denken dat ze nog de drive en lenigheid heeft van een jongere dame.. helaas pindakaas zeggen onze Noorderburen.

Vandaag hebben we weer ons dagelijkse wandeling gedaan en dat viel fysiek mee , mijn gehavende knie protesteerde niet veel en qua weer waren de 18 graden hier lokaal ook meegenomen.

Morgen beginnen we weer al aan de laatste week van november en dan komt de laatste maand van 2024 er aan.. en gaan we weer zonder er iets aan te moeten doen een jaartje verder.

2025... hadden ze mij gezegd dat ik ooit in 2025 op een blog mijn herinneringen of bedenkingen zou neerzetten dan had ik het horen donderen in keulen en kijk.. het is bijna zo ver.. ook dat is leven..

Nog een hartelijke groet aan de bezoekers of ze nu reageren of niet het maakt niet meer uit ...

Wat is dat toch met vallen als je ouder wordt?
Een blogvriend schreef dat hij door het donker weer in zijn living over een poef struikelde en zo pijnlijk gevallen was. Gelukkig hield hij er geen breuken aan over .
Vorige week vrijdag heb ik ook op een onaangename manier de grond gekust en dat op de parking van de Colruyt hier in de buurt, zomaar en plein public. ☹️

Na het uitstappen ging ik op zoek naar en winkelkarretje en om de één of andere reden struikelde ik en na een paar verwoede pogingen om recht te blijven, viel ik toch pardoes op mijn rechterzijde. Onmiddellijk waren er een paar mensen om mij recht te helpen maar toch wilde ik even blijven zitten want de pijn in mijn borst en schouder vroegen al mijn aandacht. En terwijl ik daar zat te wrijven en te bekomen, werd ik kwaad op mezelf…wie valt er nu zomaar zonder zichtbare hindernis zo lomp op de grond?
“Gaat het? Moeten we de ziekenwagen opbellen ? Wat is er gebeurd? Heb je ergens pijn?”
Mijn antwoorden kwamen snel . “Het gaat, geen ziekenwagen en ik weet zelf niet hoe het gebeurd is maar geef me even de tijd en het komt goed en ja mijn borst en schouder doen pijn! “
Ik was niet op mijn hoofd gevallen dus gelukkig werkte daarboven alles nog ok ( in zoverre het daar ok is 😃). In ieder geval vond/ vind ik het lomp van mezelf om zomaar publiekelijk zo’n "tuimelperte" te maken. Dat moet nogal een zicht geweest zijn want ik heb zeker nog 3 stappen lang geprobeerd om mijn evenwicht terug te vinden maar helaas pindakaas, het was van “kus de grond of leg uw kop erbij”!!
Vandaag begint de pijn te minderen en op een paar blauwe plekken na en nog wat ongemakjes ben ik weer " de oude". Ik zei het nog toen ik thuiskwam en Tony vertelde wat er gebeurd was… “ "geen zorgen, onkruid vergaat niet”.
Blijkbaar vormen de gecombineerde effecten van verlies van spieren, botdichtheid, flexibiliteit enz een significante bedreiging voor vallen bij ouderen. Vallen kan vervelende gevolgen hebben. Met wat geluk houd je er alleen een schaafwond of een blauwe plek of een kniezend gewricht aan over. Maar vaak zijn de gevolgen ernstiger.
Maar always look on the bright side of life want wat blijkt?
Over het algemeen zijn oudere mensen wijzer, aangenamer en beter in staat om emoties te reguleren. Daarnaast blijken ouderen gelukkiger dan mensen die tussen en 40 en 60 jaar zijn. Ook zijn ouderen vaak milder, hebben zij een flexibele mentaliteit en zijn ze dankbaarder.
Tsja als dat allemaal klopt dan verzacht dat de pijn van het vallen… Daar troost ik mezelf mee!😃

Goeie avond bloggers en voor al diegenen die geen ijsberen zijn, het wordt koud niet?

We hadden hier een gans dag regen en meestal zaten we met het licht aan maar als je het eens op een andere manier wil opfleuren en dat voor niks dan heb ik hier een alternatief gevonden. Niet direct mijn ding maar ik denk wel voor veel studenten

Iedereen kijkt er misschien anders naar maar bij deze foto's lijkt het alsof we vanuit de ruimte bespied worden".

8 november 1969 was de dag waarop we "JA' zegden tegen elkaar En dit intussen al 55j lang.

Twee mensen die van elkaar houden

Het valt bijna niet meer op.

We beschouwen het vaak als iets gewoon

en staan er niet meer bij stil.

Dat het toch wel iets wonderlijks is.

Samen wachten, hopen en bouwen.

Elkaar kunnen zeggen wat je wil zonder vrees

dat je elkaar verkeerd verstaat!

Zonder woorden kunnen spreken.

Begrijpen en begrepen worden.

Beminnen en bemind worden

Twee mensen die zichzelf blijven

En toch één worden.

Dat vonden we 55 j geleden vanzelfsprekend.

Vandaag weten we dat het iets speciaals is!

Grijze en mistige groeten van hieruit!