Archief

Het was hier even stil want we hebben een drukke week achter de rug. Ik vrees zelfs dat het tot eind december eerder druk dan rustig zal zijn hier. Maar wat me vooral bijblijft van de voorbije week is dat een lieve blogvriendin haar dochter verloren heeft . Het kruipt in de kleren als je zoiets verneemt temeer omdat onze dochter even oud is als die van mijn vriendin en dat is even slikken als je denkt welk impact zoiets heeft!

Dinsdag nemen samen met ons groepje afscheid van dat jong leven en ook om onze vriendin te steunen..Het laat je even stilstaan bij leven en dood en hoe bepalend die twee elementen zijn in ons leven…

Vandaag is het 10 jaar geleden dat ma ons verliet. Ik heb vrede met haar dood. Maar soms overvalt me nog steeds het gemis. Ik zou zo graag even nog wat vragen of vertellen. Zo graag nog even terug naar vroeger. Nog even kind zijn. Maar dat zit er niet meer in......

Ma, soms heb ik die gedachte: stop nu maar eens met dat dood zijn, ik ben er klaar mee. Kom gewoon koffie drinken, dan kletsen we bij. Maar zo werkt het niet!

Daarom voor jou speciaal op vandaag….

Volgens de temperaturen van de voorbije weken zou men er niet bij stilstaan dat het morgen Allerheiligen is al voelt het momenteel toch stukken kouder aan.

Het is voor velen terug sleuren met chrysanten en andere bloemstukken tot aan de grafzerk van de geliefden. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, want op verschillende kerkhoven zijn er veel grafstenen verdwenen omdat de “ligtijd” verstreken is of omdat men parkeerruimte nodig heeft. Ja, als zelfs de dood aan het uitsterven is dan kunnen de chrysanten weldra de koppen laten hangen.

Ik ben geen kerkhofbezoeker voor mij is het niet zinvol om 1 keer per jaar tussen de dood te lopen. Het is niet omdat je niet bij een graf staat dat dierbaren vergeten worden, ze staan gewoon in je hart gegrift. Ik vraag me zelfs af hoe velen dat kerkhofritueel op Allerheilige volgen gewoon voor het oog of de commentaar van “ de mensen”? Voor anderen daarentegen is het een zeer zinvol moment en daar heb ik ook alle respect voor!

Ik kom nog uit de tijd dat men de overledene thuis hield en dat voor de deur een grote zwarte rouwdoek werd gehangen met naast de deur een zwarte stok met bovenaan een zilveren kruis. De pastoor kwam zelfs te voet met de monstrans in zijn handen en de misdienaren met het wijwatervat en kwispel de zieke de laatste sakramenten toedienen en wij knielden langs de straat als hij voorbijkwam . De kist werd vaak gedragen, of vervoerd met paard en kar. Zo ging dat op de West Vlaamse buiten.

Nadien deed de wagen zijn intrede en kon de rouwstoet achter de uitlaten lopen. Men wou mee evolueren en de laatste jaren vind ik dat de handel rond een overlijden meer en meer het verdriet overstelpt. Ook de dood is aan het modernisme onderworpen. Zo heeft men nu de keuze uit honderden verschillende kisten en uit verschillende vervoermiddelen. Namen worden in de duurste marmer gehouwen en zelfs de koffietafels gaan meer en meer op recepties lijken. Ja, er wordt op geen Euro gekeken voor onze geliefde, hoewel ik met de vraag blijf zitten, of de dood van een arme dan toch anders is dan deze van een rijke?

Mensen dragen soms hun rijkdom mee in de rouwstoet maar éénmaal begraven, liggen rijk en arm naast elkaar . Ja, je zal maar als arme sterven en met Allerheiligen de blikken voelen die gericht zijn op meer luxueuze zerken. Rijkdom springt nu éénmaal in het oog en zo lopen we vaak het verdriet van minderbedeelden voorbij.

Met Allerheiligen gaat men de stenen nog eens poetsen met spons en water, zodat de dood terug wat kan blinken daar waar de arme het onkruid trekt en even de aarde harkt. Maar voor de dood is iedereen gelijk. Dat is voor mij ook een voordeel van cremeren rijk of arm…hun as wordt altijd gedragen door dezelfde wind, de dood kent geen verschil.

Aan het winteruur zijn we snel aangepast al was ik de eerste morgen wel op mijn normaal uur wakker geworden maar zo kon ik nog een uurtje blijven liggen. Dat komt goed uit want het is nu wel wennen aan die eerste koudeprik! Vandaag waait er een kille NO wind en bij amper 6 gr C voelt dat koud aan. Onze Afrikaanse broeders zouden zeggen " The wind bites in my legs " zoals een steward van één van de vroegere collega's van mijn man ooit zei toen hij in de winter mee op verlof kwam naar België.

Tegen het einde van de week beloven ze terug zachter weer ... een beetje pech dus voor onze schoolgangers die juist nu van een week vakantie profiteren. Voor de rest van dit front geen speciaal nieuws te melden! Geniet van deze laatste week van oktober

We zijn terug overgeschakeld naar het winteruur en naar het schijnt mag je dan een uurtje langer slapen. Ja dat zal wel! Ik heb die uitvinders van het winter -of zomeruur nooit begrepen. We moeten onze wekker van 3u naar 2u zetten en dan stel ik mij de vraag waarom juist in het midden van de nacht? Ik overloop even in gedachten de nacht!

Daar gaan we:

Toen ik gisteren ben gaan slapen heb ik dus mijn wekker gezet om zeker wakker te zijn om 3u. Als ik ’s nachts moet opstaan slaap ik altijd heel nerveus en dan duurt het soms lang eer ik in slaap val. Maar bon, rond één uur moet ik dan toch in slaap gevallen zijn en voor ik de kans had het menu van mijn dromen te raadplegen ging daar om 3u de wekker af. Ik draaide de wijzer van mijne wekker van 3u naar 2u en ik zat even te denken in mijn bed hoe het nu juist zat. Ja, ik had tussen 2 en 3 al geslapen en nu ik de wekker had verzet stond hij terug op 2u. In feite lag ik daar nu met een uur waar ik niets kon mee doen want ik had het uur op zich al meegemaakt en met het terugdraaien van de wijzer was ik een uur terug in de tijd gekeerd.

Toen ik het licht terug had uitgedaan vielen mij plots de fluorescerende wijzers van mijn polshorloge op die nog steeds op 3u stonden.Ja wadde, ik moest niet alleen mijne wekker verzetten maar ook al de rest! Mijn polshorloge verzetten is een werk op zich en dat nam even tijd in beslag. Maar ik moest ook nog eens mijn sloffen aantrekken want er was nog werk.

In de keuken was het de muurklok gelukkig geen koekoeksklok want stel je voor dan moet je die koekoek wakker maken om hem te vertellen dat hij een uur moet achteruitvliegen om straks terug 3u te koekoeken terwijl hij dat juist had gedaan. Ppfff eer die vogel dat verstaan heeft !

Gelukkig passen de gsm, de radio, de tv en de computer zich zelf aan anders ben je midden in de nacht een uur bezig. Ja, waarschijnlijk is het daarom dat een mens langer mag slapen, omdat hij gewoon een uur bezig is met alles te verzetten midden in de nacht.

Nee, voor mij hoeft het niet en als ze mij komen vertellen dat we met een uur terug te keren in de tijd geld besparen moeten ze mij eens uitleggen hoe want daar waar ik anders gewoon de nacht in het donker doorbreng met mijn ogen toe heb ik nu alle lichten moeten aansteken om overal het uur te verzetten en dus zal de factuur wel op tijd in de bus vallen.

Ja, ik loop er al een ganse morgen nerveus van en dus ga ik mij nu maar even op de zetel leggen om de tijd in te halen die ik verloren heb met de tijd te verzetten.

Euh ….. dat was gewoon fantaseren hoor mannekes. Ik heb lekker geslapen en de meeste klokken hebben zichzelf aangepast maar eerlijk? Voor mij mogen ze overschakelen naar één tijd maar ja daar begint de miserie opnieuw welke tijd, zomertijd of wintertijd?

Even terugdraaien naar dat herfstgevoel ... stel je voor het is half één ’s middags. Het regent. Ik zit thuis door ’t raam naar buiten te staren, door de regendruppels heen omhoog. De wolken verschuiven razendsnel van vorm en kleur, maar toch lijkt het één en dezelfde grijsblauwe, koude massa. Dit is de tijd dat de natuur met geweld laat zien dat zij nog steeds de baas is, door middel van stormen en opkomende vorst. De regen houdt nu al een aantal dagen aan en het ziet er niet naar uit dat het weer beter wordt. Eigenlijk heb ik zin om te gaan wandelen... straks als de regen stopt dan waag ik me er aan. Nu is het vanaf mijn huis maar ongeveer drie minuten stappen lopen naar de rand van het bos.

In het bos is direct alles anders. Het is een andere, magische wereld. De enorme bomen langs de kant van het weggetje waar ik wandel zijn als pilaren die het hemeldak lijken te dragen. Hun bladeren, gebrand door het sombere herfstlicht, geuren naar het aroma van het bos.Door het vochtige weer is het een beetje mistig in het bos, zodat de paar zonnestralen die sterk genoeg zijn om door te breken en het bos warm kleuren, goed te zien zijn. Als ik naar boven kijk, zie ik vallende bladeren. Net vlinders, vind ik. Ik vang er een, het is een scharlaken rood blad en leg houd het tegen mijn oor. Ik ben er heilig van overtuigd dat bladeren heel wat te vertellen hebben op de weg naar beneden. Ze zijn gevoed door de levenssappen van de aarde en hebben hun hele leven met de wind geleefd, die overal komt.

Ik luister, maar hoor niets. Laatst zag ik een programma waarin er toch echt iemand met bomen praatte. Zouden ze gewoon niet willen praten tegen mij? Ik zie het al helemaal voor me, bladeren met een individuele bewustzijn en een collectieve arbeidsovereenkomst om te voorkomen dat jan en alleman zomaar hun verhalen kunnen beluisteren. Ik schud mijn hoofd, ik ben volgens mij al te lang in de koude namiddag aan het wandelen.

“Sukkel!”, hoor ik mijn gezicht tegen mezelf zeggen. Ik begin terug te verlangen naar mijn droge living en een lekkere kop warme koffie. Ik probeer nog een paar herfstvlinders te pakken maar als ik me omdraai om naar huis te lopen, lijkt het net of ik iemand hoor lachen. Niet zo’n lekkere, gezellige lach maar een beetje geniepige lach, meer gegrinnik. Ik kijk om, maar zie of hoor niemand. Nee, ik heb het me verbeeld trouwens de bomen willen toch niet met me praten ....ik ben blijkbaar geen bomenfluisteraar!

Zo wordt het weer binnenkort!

Vandaag is onze zoon jarig. Wat vliegt de tijd, hij was zo klein toen hij geboren werd 46 j geleden.Toen ging onze droom in vervulling - weliswaar 3 weken vroeger dan gepland - hij was pas op 14 nov verwacht! Mijn schoonouders hadden speciaal een reis naar Venezuela gepland tegen die tijd om hun eerste kleinzoon te zien maar dat manneke stuurde alle plannen in de war en was al 3 weken oud toen ze eraan kwamen om toch een heerlijke 6 weken samen met ons van hun kleinzoon te genieten! Had hij zijn tijd uitgedaan zoals voorzien dan zou hij nu op dezelfde dag jarig geweest zijn als zijn tweelingdochters. Ik vrees dat hij wilde weten wie hem daar elke dag in zijn slaapje stoorde door tegen hem te praten …of hij koos voor de vrijheid en het ontdekken van de wijde wereld, een trekje dat hij nog steeds heeft.

Gelukkige verjaardag zoon!

We hebben een paar nederlandse vienden en ik moet vaak glimlachen als ik namen van hun landgenoten hoor! Sorry voor onze Nederlandse vrienden maar soms vraag ik me af hoe sommigen in 's hemels naam aan hun familienaam komen! Vindingrijk en origineel zijn ze vaak wel!

Hoe ontstaan namen eigenlijk? En wie bepaalt dat iets goed is en iets anders niet?

Neem nu de namen van bewoners van landen.

Er zijn een aantal landen die eindigen op land: Nederland, Zwitserland, IJsland, Griekenland, Schotland, Engeland en Ierland, om er een paar te noemen. Nu zou je denken dat de namen van de inwoners op dezelfde wijze vervoegd worden. Maar dat is niet zo.

Bijvoorbeeld: Nederland: Nederlander- Nederlandse,

IJsland: IJslander- IJslandse.

Maar Griekenland: Griek en Griekse,

Finland: Fin en Finse,

Schotland: Schot en Schotse,

Ierland: Ier en Ierse.

Maar bij Rusland is het: Rus en Russin.

Bij Engeland: Engelsman en Engelse.

Neem nu ook Frankrijk: Fransman- Française. Waarom niet Fransvrouw? 

Wanneer zou dit ontstaan zijn en vanwaar deze verschillen?

Ik heb geen idee.

Zo zijn er ook verschillen tussen onze provincies en vast ook bij de andere landen ter wereld.

Voilà stof tot nadenken als je niet meer weet wat gedaan!