Berichten van 1 juli 2026 tot 31 juli 2026

De wandeling.
Stappen langs GR-Dijleland valt eigenlijk altijd mee. Vandaag doen we dat van Tervuren naar Bertem en dat is een tocht van 12.5 km, voor een groot deel langs het Voerwegske, dat zoals de naam dat suggereert langs de Voer loopt, een bescheiden zijtak van de Dijle. Het pad zelf is op veel plaatsen subliem, maar gelukkig hebben de ontwerpers eraan gedacht om af en toe toch even af te wijken, want op dat Voerwegske is weinig aan te merken, maar trop zou te veel zijn. Het begint allemaal in Tervuren, in het Park en langs het Koloniënpaleis, later van vijver naar vijver en we eindigden in Bertem. De mooie wegjes staan borg voor een TWQ van 67% en we quoteerden 17/20. Kaartjes van NGI en routeyou.
Wel even opletten: we konden ons niet van de indruk ontdoen dat de bewegwijzeraar te weinig als een wandelaar dacht: zeker in het begin moesten we soms aarzelen omdat de merktekens voorkwamen op plaatsen waar dat niet meteen voor de hand van de wandelaar lag. En nog dit: de Sint-Pieterskerk van Bertem staat in de steigers en het wegje erlangs dat je moet volgen is afgesloten. Maar geen nood: blijf gewoon rechtdoor lopen en na twee keer links kom je opnieuw op het voorziene parcours.

Het weer.
De zon bleef zo goed als afwezig en dus leek het nooit echt (te) warm bij 22° en een matige westenwind. Kon de zomer deze koers maar volgen… De foto's bevestigen mijn getuigenis.

Dat de zomer droog is weten we al - aan geel geen gebrek. In de verte doemt Leefdaal op.

Je bent nog niet zo lang aan het stappen als je langs enkele vijvers komt, zoals hier de Vossemvijver.

De stafkaarten.
31/3-4Brussel (2020) - 32/1-2 Leuven (2019)

Hoe we er geraakten.
We kenden de verbinding met Tervuren al uit het verleden en we kozen opnieuw voor een overstap in Zaventem (rechtstreeks te bereiken met de S-trein naar Leuven) op bus 71 aan de Watertorenlaan. Voor de terugreis leek de halte Bertem Dottermansstraat het dichtst bij de GR te liggen, maar zie verder. Overigens kozen we voor de terugreis Leuven als overstapstation.


Een beetje geschiedenis.
Een erg interessante kaart vind je hier. Het is duidelijk hoe Vossem gefunctioneerd heeft als draaischijf voor de lijnen Brussel - Sterrebeek - Vossem en Leuven - Tervuren. Er vertrekt zelfs nog een derde lijn richting Sint-Joris-Weert. (Voor wie niet te veel ervaring heeft met dergelijke kaarten: tramlijnen worden aangeduid met een dunne zwarte lijn. De lijn naar Sint-Joris-Weert (en verder naar Tienen) werd al gesloten in 1957, beide andere lijnen bleven tot 1961.
De halte van onze terugreis Bertem Oud Station lag dus op de tramlijn Tervuren - Leuven, geopend in 1897 en geëlektrificeerd in 1927 (deel Leuven - Bertem) en in 1934 (deel Bertem - Tervuren). In 1937 werd een halfuurdienst gereden tussen Leuven en Tervuren, Later ontstond een doorgaande verbinding [B] Leuven - Brussel (Sint-Joostplaats). Die verbinding werd overgenomen door de vervangingsbus NL Brussel-Noord - Vossem - Leuven. Tegenwoordig bedienen zowel R80 (Kraainem - Leuven) als R81 (Brussel-Noord - Leuven) Bertem Oud Station. Het is die laatste lijn die echt dicht aanleunt bij de vroegere lijn NL.

Ook rijdt er nog een stadsbus 1 Bertem - Kessel-Lo, naast een schooldienst 526 Tervuren - Heverlee. Als hij rijdt: zie verder…

De verbinding.

 * Zaventem Watertorenlaan - ** Tervuren Kerk - *** Bertem Oud Station - **** Leuven Station perron 1

En wat we beleefden.
In de S-trein Braine-le-Comte - Leuven valt er vaak iets te beleven. Zo ook vandaag: in de eersteklasfadeling zit een soort adolescent met pet, oortjes en de lader van de gsm in het stopcontact. Het is nog vroeg op de dag en dus verbijt ik allerlei ideetjes over het heerschap, maar als de tbg controleert valt de klant - zoals verwacht - door de mand. Niet alleen zit hij in eerste klas met een tweedeklasbiljet, maar dat is geldig tussen Tubize en Brussel… op 3 augustus 2025. God weet hoe vaak hij datzelfde biljet al niet tevoorschijn heeft getoverd, maar de tbg is mild: hij moet verhuizen en daar blijft het bij… Voorbij Diegem is er even een abrupte stop en dat kan zowat alles betekenen, maar blijkbaar is er niets ernstigs aan de hand: we zetten opnieuw aan en komen zelfs nog op het voorziene moment in Zaventem aan.

We verlaten zo snel mogelijk het perron, zoals ons dat met aandrang gevraagd wordt en dan is het even uitkijken naar de bushalte, zo een vijftal minuten ver. Ik heb in de trein al met Buzz opgezocht welke bus we zullen hebben en er lijkt geen vuiltje aan de lucht. Aan de bushalte blijkt echter dat onze bus no tracking info heeft - waarom in het Engels? - al lijkt hij wel op de luchthaven te staan. Bovendien wordt de halte pas sinds vandaag opnieuw bediend, na bijna een maand, en we vrezen al dat de chauffeur niet op de hoogte is. We besluiten gewoon te wachten op de bus van een half uur later, hopend dat de bus zonder gps alsnog komt. En ja hoor, plots verschijnt de bus opnieuw op het haltescherm, weliswaar met een kwartier vertraging. Dat laatste is een misrekening, want de bus duikt al op als we hem volgens de info pas 5 minuten later mogen verwachten. De chauffeur zal niet veel vergeten van zijn vak: het aantal boordstenen dat hij meeneemt op zo goed als elke plek waar hij moet afslaan, is niet te tellen. We vertrekken in Zaventem met 10 minuten en komen in Tervuren aan met 12, ook al omdat er toch nogal wat reizigersbeweging is.

Voor de terugreis lijkt de halte Bertem Dottermansstraat aangewezen, maar de bus van 14:49 die we dachten te nemen, vervoegt het regiment bussen dat vandaag vermoedelijk in heel Vlaanderen is afgeschaft. Hoe het mogelijk is dat je er in volle vakantie en na een drastische afslanking toch nog altijd in slaagt om de dienstregeling niet te respecteren, is een vraag waar zelfs A. de Roofridder geen antwoord op weet. Gelukkig heeft de app van De Lijn me de voorbije dagen tot vervelens toe gewezen op de mogelijkheden om de bussen van R80 of R81 te nemen bij de halte Bertem Oud Station. Die heeft ook wel wat vertraging,maar voor onze aansluiting maakt dat niet uit, integendeel.

We nemen IC 3636, een probleemloze rit en stappen toch maar over op de S-trein naar Braine-le-Comte. Zoals gezegd, de aangewezen trein om eens iets te beleven. Een dame haalt moeiteloos 8 treinbiljetten uit haar tas, maar dat van vandaag zit er niet bij. De treinbegeleider controleert rustig verder en maant haar aan het biljet toch nog te tonen als ze het gevonden heeft. Dat lijkt ook nog te lukken…
In een ver verleden ben ik nog voetbalscheidsrechter geweest; als ik die treinbegeleiders zie functioneren denk ik daar nog wel eens aan terug: weten dat ze met je voeten aan het spelen zijn en daar toch ijzig kalm bij blijven. Het is niet iedereen gegeven.

Over onze aansluitende bus in Halle valt niets te zeggen. Van de vier bussen die we vandaag namen (of zouden genomen hebben) reed er dus één met een onverklaarbare vertraging (en was er geen sonore bevestiging als er gebeld werd) en was er één afgeschaft. Zelfs als je De Lijn neemt, is het een kunst om ijzig kalm te blijven…

De treinlectuur.
Almudena GRANDES, Inés en de vreugde.
Kathryn HULME, Zuster Luc.

Bosbranden, Léonard zou het imminente rechtvaardigheid genoemd hebben. Uiteraard zijn de brandstichters de rechtstreekse oorzaak van al het onheil, maar het is een collectieve schuld van een samenleving die een klimaatswijziging blijft ondergaan zonder echte maatregelen om ze tegen te gaan.

Uitgedrukt.

Aansluitend bij de vorige uitdrukking: in de weer zijn: ijverig aan het werk zijn, volop in actie zijn. Bij uitbreiding kun je ook voor iets of iemand in de weer zijn.

Waar Abraham de mosterd haalde.

Voor het schrijven van deze bijdragen maak ik vaak gebruik van twee zeer waardevolle sites, één over de Belgische spoorlijnen en een over de bussen in Vlaanderen, Brussel en Wallonië. Het grootste probleem is dat van de informatisering: in de voorbije 20 jaar is het vrijwel onmogelijk geworden om nog aan papieren dienstregelingen te geraken en op het internet verdwijnen de oude dienstregelingen naarmate er nieuwe ingevoerd worden. Voor de trams maak ik nog al eens dankbaar gebruik van de Rail Atlas Vicinal van Stefan JUSTENS en Dick van der SPEK en van The Vicinal Story - Light Railways in Belgium 1885 - 1991 van W.J.K. DAVIES.

De wandeling.
Julien van Remoortere is ondanks zijn productiviteit nooit echt tot de groten van de Vlaamse literatuur gerekend, maar je mag hem gerust de peetvader van onze wandelsport noemen. Het begon destijds met voor de hand liggende boeken als Groot Wandelboek Ardennen en Groot Wandelboek Vlaanderen, maar gaandeweg kregen de resultaten van zijn eigen wandeldrift en zijn liefde voor de Ardennen ook een strakkere thematische structuur, zoals Wandelboek Ardense natuurreservaten uit 1997 (Lannoo) met 100 lusvormige wandelingen langs de natuurreservaten en arboreta van de Ardennen. Wij hebben er wandeling 53 uit gehaald, in het Forêt domaniale de Rance, deelgemeente van Sivry-Rance, dat trouwens strikt genomen niet tot de Ardennen behoort maar tot de Fagne. Maar de Ardennen worden om commerciële redenen almaar groter: nog even en alle Waalse provincies behoren tot de Ardennen.
Je kunt Van Remoortere maar één ding verwijten en dat is dat hij blijkbaar geen enkele moeite deed om zijn wandelingen - topklasse, trouwens - ook bruikbaar te maken voor de gebruikers van het OV. In de 3 bladzijden beschrijving wordt melding gemaakt van niet minder dan 3 plaatsen waar je de wagen kunt achterlaten maar de busgebruiker blijft gewoon in de kou staan. Nochtans loopt de buslijn Charleroi - Chimay door Rance: toch konden wij zonder een vrij lange aanlooproute (bij begin en einde) de eigenlijke tocht niet bereiken. Dat verklaart de kaart (NGI of routeyou) met een soort tekstballon, waarvan de onderste punt de halte Rance Place François weergeeft, vanwaaruit een bijkomend traject, hoofdzakelijk langs de Ravel 109/2, aansluit op de eigenlijke beschreven tocht. De oorspronkelijke wandeling is trouwens maar 5 km lang; met de aansluitingsroute erbij kwamen we aan 8.710 km, hoofdzakelijk over de genoemde Ravel. Als je de Ravel erbij neemt, komen we aan een TWQ van 90%, zonder Ravel komen we niet verder dan 47%. Ik laat het aan de wijze lezer over of hij een Ravel als een echte trage weg beschouwt, zelf hou ik niet zo van een dikke laag asfalt, ook als die door een mooi bos voert. Wij quoteerden 17.5/20.
Want mooi is het bos wel en het traject is op een discrete manier wandelklaar gemaakt. Uiteraard zijn er nu bewegwijzerde wandelwegen beschikbaar en behoort het door Van Remoortere uitgetekende traject tot de wandelgeschiedenis.

De Ravel zorgt voor nogal wat kilometers die wandelaars misschien niet altijd appreciëren. Het haltebord Rance is voor de liefhebbers wel een aangename verrassing.

De Pont Bartoldi is in deze erg droge zomer zo goed als nutteloos. Op andere plaatsen zorgen vlonderpaden voor een gemakkelijke doorgang. Want ongetwijfeld gaat het vroeg of laat nog wel eens regenen.

Meer foto's. (Maar niet zo erg veel…)

Het weer.
Zwaar bewolkt, 20° en 3 Bf wind - in de zomer van 2026 is dit een verademing.

De stafkaarten.
57/1-2 Sivry-Rance (2020) - van de quasi volledigheid in vroegere tijden is allang geen sprake meer, daar ontbreken net iets te veel bospaden op deze kaart voor. Om de wandeling te volgen is dit wel geen bezwaar.

Hoe we er geraakten.
Zoals in de vorige bijdrage al vermeld, Charleroi-Central kunnen we uit Halle vlot bereiken, hetzij via Brussel-Zuid, hetzij via La Louvière-Sud. En vanuit Charleroi is er maar een bruikbare mogelijkheid: de aloude buslijn 109a naar Chimay. Echt complex is het dus allemaal niet.

Een beetje geschiedenis.
De site van Paul Kevers vermeldt hoe lijn 109 ontstaan is door het aan elkaar hechten van bestaande lijnen, meestal in functie van de industriële ontwikkelingen in de streek. Dat verklaart ongetwijfeld ook het grote aantal minder belangrijke overstapstations: Cuesmes (98), Estinnes , Bonne-Espérance (108), Faurœulx (108), Merbes-Sainte-Marie (110), Lobbes (130A) en Thuillies (111), nl. de plaatsen waar lijn 109 het gezelschap kreeg van de tussen haakjes vermelde lijnen.
Snel of frequent moest het allemaal niet gaan: in het spoorboekje van 01.02.1932 vond ik 6 treinen in beide richtingen, die alle het volledige traject Chimay - Mons aflegden; ze hadden alle de 3 klassen, wat erop wijst dat je hier nog met een traditionele trein locomotief + rijtuigen te maken hebt. Dat verandert in 1939: het aantal treinen blijft stabiel, maar 4 ervan worden nu met een motorwagen uitgevoerd; op slag verdwijnt de eerste klasse van de lijn. Toch tot na WO II: we zien de terugkeer van gesleepte treinen, al is één treinpaar gesneuveld. Naarmate de nare gevolgen van de wereldoorlog verdwijnen, komt er opnieuw een dienst met TA, maar we zien in 1954 een buslijn 109a opduiken, met een erg bescheiden dienstregeling, die inderdaad niet meer is dan een aanvulling bij de treinen. Dat zou drastisch veranderen bij de afschaffing van spoorlijn 109 (in 1962 voor het deel Cuesmes - Lobbes , voorbode van de volledige afschaffing van het gedeelte voorbij Lobbes). Op dat moment neemt buslijn 109a met een flink uitgebouwde dienstregeling de verbinding over.

Nog twee opmerkingen: In het begin van de jaren 1950 duikt een buslijn 320 Mettet - Florennes - Philippeville - Cerfontaine - Rance op; die zal verscheidene keren van tabel- of lijnnummer veranderen: naar 136b, en later 136a. En een tweede opmerking: de treindienst bleef een tijdje behouden (als lijn 109) tussen Chimay en Lobbes, met 4 treinritten van maandag tot zaterdag, uitgevoerd met grote motorwagens M.

Tegenwoordig wordt Rance nog altijd vrij behoorlijk bediend door buslijn 109a, met verscheidene varianten, wat typisch is voor de destijds ingevoerde vervangingslijnen; in de loop van de jaren zijn daar aanvullende lijnen bijgekomen, die erg functioneel zijn maar ook niet meer dan dat: E109 (Charleroi - Momignies, met 3 ritten naar Charleroi in de ochtendspits en 3 in de andere richting in de avondspits); lijn 129 Mons - Erquelinnes - Chimay - Momignies, met een (1!) rit op vrijdag en een rit richting Mons op zondagavond, tot meerdere eer en glorie van de studenten in Mons; lijn 132c met op schooldagen 2 ritten richting Walcourt en 1 rit richting Chimay.

Tot slot nog deze vergelijkende tabel. Het is prettig om te zien dat deze lijn niet de "normale" kaalslag van de buslijnen in Wallonië (en nu ook bij ons) heeft doorgemaakt.

In 1981 en dat tot nog niet zo lang geleden werden ook verscheidene ritten uit Lobbes naar Chimay en omgekeerd georganiseerd. Die zijn niet opgenomen in bovenstaande cijfers.

De verbinding.

 *Charleroi Gare Centrale Quai 03 - **Rance Place François

En wat we beleefden.
IC 3430 bestaat uit 2 vierledige stellen. Onnodig te zeggen dat dit ruim voldoende is. Eigenaardig genoeg wordt de tbg afgelost door een nieuwe tbg die zat te wachten op het perron in Halle. Halle als aflosplek: ik denk niet dat dit vaak voorkomt, tenzij voor de treinen van lijn 26. Als we zien dat mensen eigenlijk te ver van elkaar zitten, bijvoorbeeld in een café of in een park, om een rustig en comfortabel gesprek te hebben, gebruiken we de uitdrukking: het zijn gardes. Vandaag kunnen we ze toepassen op echte gardes (treinbegeleiders dus) want ze nemen met hun drieën 6 plaatsen in van treinstel 489, precies omdat ze ver van elkaar gaan zitten. Gelukkig blijft het geluidsniveau aanvaardbaar.

In Charleroi maken we kennis met het nieuwe busstation: het vorige was niet bepaald overzichtelijk, maar ook hier is het even zoeken naar perron 3. We krijgen een akelig voorgevoel als we langs een groep scouts moeten, want ik zie eerlijk gezegd niet welke andere bus dan die naar Chimay die zouden moeten nemen. Hoopgevend is dat ze op het verkeerde perron liggen. Maar lang blijft de hoop niet, want tegen het vertrekuur van de bus komen ze toch naar perron 3, waar toch al een tiental "normale" reizigers, waarvan één in een rolstoel, staan te wachten. Maar het verloopt alles bij elkaar vlot: ze krijgen duidelijk orders dat ze eerst de mensen moeten laten instappen. Goeie leiders! Zo vinden wij nog een zeer goede plaats, vanwaar we de halteborden onderweg goed kunnen volgen. Niet dat dit meteen moet: de scouts hebben 66 halten voor de boeg, wij "maar" 55. En geloof het of niet, in Gozée stapt nog een groep in, deze keer ongeveer 25 Waalse scouts uit de buurt van Braine-le-Comte. Zij rijden mee tot Beaumont. De bus is gelukkig een Citaro met 40 zitplaatsen en 60 staanplaatsen, niet één van die LETEC-gedrochten met meer deuren dan zitplaatsen. Toch zijn sommige vaste klanten misnoegd over hun overvolle bus, vermoedelijk zijn ze al de drukte niet gewend. Het mag een wonder heten dat de vertraging tot 8 minuten beperkt blijft.

De bus van de terugrit rijdt eerst wel stipt: ik kan hem eindelijk eens volgen op letecfinder, surrogaat haltelink, waar ik nog altijd met veel heimwee aan terugdenk. De terugreis volgt een ander parcours: vanmorgen reden we langs Sivry Place en Sautin Le Pierre qui tourne, langs een aantal perfect uitgeruste bushalten, nu gaat het rechtstreeks naar Sivry Gare uit Rance. Je kunt de L-rijtuigen die hier in het vroegere station staan nog net even zien, maar ze zien er bijzonder slecht onderhouden uit. De bus krijgt geleidelijk meer en meer klanten: sommigen betalen nog cash - hoe lang nog LeTEC? - en dat verklaart ongetwijfeld een (beperkt) deel van de vertraging die we nu oplopen. Bij aankomst in Charleroi-Central is dat al 8 minuten en we zien IC 2015 naar Brussel en Essen nog net vertrekken. Ik had me daar eigenlijk al een gedacht van gemaakt en dus biljetten aangemaakt voor de spits, maar voor de gewijzigde reglementering zou ik ongetwijfeld gewacht hebben omdat de kans bestond dat we nog net buiten het spitsuur onze terugreis konden beginnen.

Overigens zullen we maar 16 minuten later aankomen, met IC's 937 en 3416. De 3416 bestaat uit M6-rijtuigen: stel je het bovendek van het eersteklasrijtuig voor met 2 reizigers en stel je dan de vraag waarom het domme wicht dat in La Louvière-Centre instapt vlak bij ons in de buurt komt zitten. Ze doet zowat alles wat me stoort: aanhoudend bellen, filmpjes bekijken, met de voeten op de bank… Ik ben blij als ik in Halle aankom zonder haar aangesproken te hebben. Controle is er uiteraard niet gekomen.

De treinlectuur.
Almudena GRANDES, Inés en de vreugde. Een pil (zoals dat in kruiswoordraadsels heet) van meer dan 900 bladzijden, op en top een historische roman, over de periode net voor en na het einde van WOII en het debacle van de communistische partij in Spanje, waar Franco het roer stevig in handen heeft gekregen.
Kathryn HULMES, Zuster Luc.

Zelfs bramen en andere soorten (on)kruid hingen slap in het Forêt domaniale de Rance. Maar van enige politieke urgentie is geen sprake…

Uitgedrukt.

Het kwaad is altijd in de weer. Spreekt wel voor zichzelf zeker: het kwade, het ongeluk kan op elk moment toeslaan, vooral als het al niet te goed loopt.

Waar Abraham de mosterd haalde.

Voor het schrijven van deze bijdragen maak ik vaak gebruik van twee zeer waardevolle sites, één over de Belgische spoorlijnen en een over de bussen in Vlaanderen, Brussel en Wallonië. Het grootste probleem is dat van de informatisering: in de voorbije 20 jaar is het vrijwel onmogelijk geworden om nog aan papieren dienstregelingen te geraken en op het internet verdwijnen de oude dienstregelingen naarmate er nieuwe ingevoerd worden. Voor de trams maak ik nog al eens dankbaar gebruik van de Rail Atlas Vicinal van Stefan JUSTENS en Dick van der SPEK en van The Vicinal Story - Light Railways in Belgium 1885 - 1991 van W.J.K. DAVIES.

Bijgevoegd vind je een link naar mijn kersverse gemeenterepertorium. Van één ding ben ik zeker: er zitten onvolkomenheden, onvolledigheden en regelrechte missers in. Ik hoop een en ander in de toekomst nog te verbeteren. Maar geniet alvast van deze embryonale versie.

De wandeling.
We stapten vandaag nog eens een stukje van GR12 Amsterdam - Parijs, en dat tussen Walcourt en Philippeville. Dat is goed voor net iets meer dan 21 km, voor 60% over onverharde wegen. De stilte is hier soms trouwens indrukwekkend. Ten opzichte van de topogids van 2009 - eerlang verschijnt een nieuwe editie - is het traject op 2 plaatsen gewijzigd en ook al ben ik geen groot voorstander van al die wijzigingen, het gevolgde parcours is ongetwijfeld een verbetering, zelfs al wordt de totale afstand een goeie kilometer langer. De regio is erg heuvelachtig - ik denk niet dat je ergens een weg vindt die over meer dan 100 m perfect vlak loopt. Maar de wandelaar wordt vergast op mooie panorama's en doet zijdelings ook nog wat net niet dode dorpjes aan. We quoteerden 18/20. En tegelijk stapten we ook een deel van GR124 dat tussen Walcourt en Philippeville perfect samenloopt met de GR12. We vertrokken uit het station van Walcourt en landden bij het station van Philippeville: zelfs de aansluitingen naar beide stations (allebei buiten de GR12) zijn perfect bewegwijzerd, al stel ik me de vraag of het echt nodig is om zowel wit-rode (GR12) als geel-rode (GR124) onder elkaar aan te brengen.
Kaaertjes vind je hier (topomapviewer) of hier (routeyou).

Al vanop het perron in Walcourt wenkt de basiliek van Walcourt, aansluitingpunt voor de GR.

Dorst - wij moesten wachten tot Philippeville voor we in een café terecht konden.

Het weer.
Licht bewolkt, met cirrus en cumuluswolken die door Bram in een lyrische bui mooiweerwolkjes genoemd worden en dat bij ongeveer 22°. Prima wandelweer.


De stafkaarten.
52/7-8 Walcourt (2018) - 53/5-6 Philippeville (2015). Het erg korte stukje naar het station van Philippeville (op kaart 57/3-4 van Cerfontaine) vind je ook wel zonder kaart. En anders volg je maar de stickers van de GR met het locomotiefje erop die de verbinding met het station aanduiden.

Hoe we er geraakten.
Walcourt en Philippeville liggen allebei op de spoorlijn 132 Charleroi - Couvin en dus moesten we in de eerste plaats in Charleroi geraken. Dat kon via La Louvière of via Brussel-Zuid, maar we kozen de eerste optie, voor heen- en terugreis.


Een beetje geschiedenis.
Lijn 132 is een lijn met een geschiedenis, door de aanleg van de stuwmeren op de Eau d'Heure. Je kunt het lezen op de website van Paul Kevers. In wezen komt het erop neer dat het oude tracé verdween en voorbij Walcourt onder het asfalt kwam te liggen van de N978, oh gruwel voor elke rechtgeaarde treinliefhebber - en dat door de combinatie van bestaande spoorlijnen en de aanleg van verbindingsbogen waar nodig, een nieuw traject ontstond, wat o.a. het opnieuw in dienst nemen van de tunnel en het station van Philippeville inhield. Dat station was gesloten in 1954, in het kader van een grondige reorganisatie van de reizigersdienst tussen Samber en Maas. Je vond het toen onder lijn 136a Ermeton-sur-Biert - Florennes-Central - Senzeille. Op dat ogenblik stopten er alleen nog autorails.
Het volgende kaartje uit het spoorboekje van 23.05.1954 geeft een beeld van de complexe toestand in de regio. En lees zeker ook dit artikel over de redding van lijn 132.

Oorspronkelijk was de lijn beperkt tot Mariembourg. Pas in 1984 kreeg Couvin opnieuw reizigerstreinen.

De verbinding.

En wat we beleefden.
We moeten andermaal vaststellen dat treinreizen soms verrassend vlot kunnen verlopen. Van de drie treinen van de heenreis loopt alleen IC 3428 wat vertraging op bij de Y. Familleureux omdat een goederentrein uit Manage voorrang krijgt. Voor de rest probleemloos.

De terugreis gebeurt met een S-trein die anders dan die van de voormiddag alle tussenstops bedient: Pry, Cour-sur-Heure, Beignée en Jamioulx.We zijn benieuwd of we de aansluiting van 4 minuten in Charleroi-Central zullen halen, maar er stelt zich geen probleem. In IC 938 horen we hoe 2 "dames" zich ervan overtuigen dat het geen probleem is om in 1^ste klas te zitten en in IC 3417 - deze keer met een vierledig stel - komen 2 schavuiten er bekaaid af: ze misrekenen zich en komen in eerste zitten na de doortocht van de tbg, maar die keert sneller dan verwacht terug en ze worden teruggestuurd. Maar ook nu rijden de treinen stipt.
Opvallend is wel dat 3417 tussen Binche en La Louvière-Sud uit 2 vierledige stellen bestaat, waarvan er één achterblijft in La Louvière. De info op het perron had zeker beter gekund!

De treinlectuur.

Georges Simenon, La danseuse du Gai-Moulin. Een Maigret waarin het hoofdpersonage pas na 100 bladzijden opduikt en waar ik alleszins meer heb van genoten dan van de Britse reeks die onlangs op tv kwam, met een woke-versie van de oorspronkelijke commissaris die alleen nog aan een niet aangestoken pijp lurkt en zich omringd weet door inspecteurs die alleen nog de naam dragen van het oorspronkelijke drietal, maar die plots van huidskleur, geslacht en seksuele voorkeur veranderd zijn. Sorry, Georges, ik begrijp dat je je in je graf hebt omgedraaid.
Kathryn HULME, Zuster Luc.

België - USA. De uitslag ligt al vast: zelfs als de Belgen winnen, zullen ze verliezen want Trump zal de nederlaag aanvechten.

Uitgedrukt.

Aan hem is geen rechte kant te krijgen. Je kunt er niet mee praten, hij is niet voor rede vatbaar.

Waar Abraham de mosterd haalde.

Voor het schrijven van deze bijdragen maak ik vaak gebruik van twee zeer waardevolle sites, één over de Belgische spoorlijnen en een over de bussen in Vlaanderen, Brussel en Wallonië. Het grootste probleem is dat van de informatisering: in de voorbije 20 jaar is het vrijwel onmogelijk geworden om nog aan papieren dienstregelingen te geraken en op het internet verdwijnen de oude dienstregelingen naarmate er nieuwe ingevoerd worden. Voor de trams maak ik nog al eens dankbaar gebruik van de Rail Atlas Vicinal van Stefan JUSTENS en Dick van der SPEK en van The Vicinal Story - Light Railways in Belgium 1885 - 1991 van W.J.K. DAVIES.