Naar de inhoud

Joe Harris en The Pink-Umbrellas

Geyskens Paul.
akke.beakke.be

joskeharris2fs.gif welcom2ddiamond5to.gif
De tijd van toen, wie zou die niet willen overdoen... Image and video hosting by TinyPic Vanwege de omvang van dit blog gelieve de archieven te raadplegen in de rechterkolom... Veel plezier Paul

Vrijdag 2 juni 2006

Van Macel trompettist zelf gehoord.

De vrouw van Trompettist Marcel had hem gevraagd vlug naar de beenhouwer te gaan om vlees te gaan halen voor s'middags. Door grote dorst ging hij effe in een café om een pintje, dat liep een beetje uit. Hij kwam na zes maand pas terug thuis. De reden? Hij had wat "héél" teveel op, in het terug naar huis rijden knalde hij tegen een paar geparkeerde wagens, en kwam pas tot stilstand, toen hij ook nog een verkeesrslichtpaal in de prak reed. Toen de rijkswacht erbij kwam, wilde hij deze ook nog eens wat leren, tot slot, hij kreeg zesmaand gevang. Zijn zoon liet regelmatig plaatjes draaien op de radio voor zijn vader, "Glaasje op, laat je rijden."
Sorry Marcel als ge dit moest lezen, maar je hebt het ons zo verteld, en dat Uw achternaal Vervaet is, heb ik niet gezegd.

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Dinsdag 16 mei 2006

Dit wil ik toch nog even "kwijt".

Toen ik afgeschreven was als muzikant met mijn toen scheve "smoel", iets wat mij een dikke mercedes had gekost, en ook volendam had opgegeven, omdat ik met zo'n gezicht niet meer de baan op kon, ik had zelfs schrik als de telefoon ging, omdat de mensen mij bijna niet verstonden, moest ik wel uit de pijp komen, ik had toen niet alleen mijn vrouw maar ook vier snaken rondlopen. Ik had vroeger als monteerder ( montage van metalen gebinten, hoogte werker dus) gewerkt. Ik was nu 46 jaar geworden. Na mijn tweede telefoon die ik deed kon ik een proef als lasser monteerder gaan afleggen, wat ik ook deed, en ik kon s'anderen daags beginnen. Ik vergeet nooit mijn eerste werkdag, op de koolmijn van Beringen.Een ploeg monteerders had een werk afgemaakt, en onder lag "nen hoop" oude ijzer, en dat moest opgeruimd worden, niet te vergeten, dat lag zowat verspreid in een vuile natte "slammassa" ( slam= héél fijn koolstof)Ik heb nu wel geen schrik van werken, maar ik durf wel te zeggen dat ik tranen in mijn oger kreeg. Een paar maanden terug gewerkt met grote artiesten, en nu met mijn voeten in de slamsmodder, maar ik dacht, wacht maar een beetje.
Na enkele dagen kreeg ik eindelijk het echte werk, lassen en branden.
Na een 6 tal maanden ben ik en drie medewerkers van baas veranderd, een aannemer van Tessenderlo. Eén van deze mannen Jean,werd aangesteld als chef monteur, hij was daar zeker bekwaam voor. Maar na enkele maanden ging hij terug naar zijn vorige baas ( hij kreeg een veel dikker loon dan vroeger)
Mijn baas van Tessenderlo stelde mij aan als "chefmonteur" en toen ben ik er wel ingevlogen. Ik nam de " plans"  mee naar huis, bestudeerde deze glad van buiten, ik durf wel zeggen dat ik kon  planlezen.
Tot ik na een zestal jaren later op het werk mij niet zo goed voelde en naar de dokter ging, werd daar vastgesteld dat ik beter op ziekekas ging ( ik wist nog niet dat dat bestond), ik mocht van hem niet hoger dan 1 meter klimmen, niet meer dan 10 kgr tillen, geen machines bedienen, er " schoot" niet veel meer over.
Nu dat ik dat weer aan de hand had, heb ik wel een jaar in mijne zetel gezeten gelijk ' ne zombie", tot mijn vrouw mij aanspoorde om een hobby te gaan doen, ik ben naar een vriend fotograaf gegaan, heb mij een fototoestel met de nodige lenzen aangeschaft, en heb mij op fotografie gestort. Hierover vertel ik wel meer in de rechter kolon van mijn blogske.
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Reageer op dit bericht
Maandag 15 mei 2006

De zeven onrustigste dagen en nachten uit mijn leven.

Het was in de tijd dat ik nog voor Volendam werkte met Nederlandse popgroepen. Op zekere dag, de deurbel rinkelde, ik ging de deur openen, en daar stond een heer, ik ben gene kleine, maar die was nog kop en nek groter dan ik, en dubbel zo breed.
Kom binnen, en zet U. Met wat kan ik U helpen?
Mijnheer Geyskens, U plaats Nederlandse groepen hier in Belgie.
Nee, ik bemiddel tussen de inrichters en de groepen, dus als tussen persoon.
Dus U bent wel de werkgever..
 NIET.Die man " dramde "maar door, en het ging maar van WERKGEVER, en met terugwerkendekracht Januri 1970, ik was er echt niet goed van.
Na een uurtje vertrok hij eindelijk, ik zou nog wel van hem horen.
Ik belde direct Volendam, en ik moest zo vlug mogelijk die man bellen en een afspraak regelen, wat ik ook deed. Die afspraak was geregeld voor juist een week later, Volendam zou bij mij thuis komen met hun boekhouder ( gene gewone)
Zeven dagen en nachten was ik niet om aan te spreken. De beruchte dag was aangebroken, Jaap was er al een uur voordien met hun boekhouder, dhr List.
Mijnheer de hoofdkontroleur begon weer van werkgever en met terugwerkende kracht, en List die lachte maar, en hoorde nog niet de helft van wat die heer vertelde, ik was razend. Als mijnheer de hoofdkontroleur uitgesproken was begon List, die scheen de Belgissche wetgeving beter te kennen dan die mijnheer, die ik als maar kleiner en kleiner zag worden. Na een uur was hij vertrokken, hij ging alles eens uitpluizen, ik heb er wel nooit nog iets van gehoord.
Natuurlijk was ik geen werkgever, ik sloot geen kontrakten af, ook niet ondertekenen, ik ontving geen "gage", en ik betaalde de groep niet uit. Maar ge moogt gerust zijn,
IK WAS DAT NIET.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Reageer op dit bericht
Donderdag 11 mei 2006

ROCK AND ROLL

ROCK AND ROLL.

Dit is een aangenamer epistel, dat was" efkes den goeien tijd" de jaren 60-70, de tijd dat de jeugd nog kon dansen, de ene wat beter dan de andere, maar toch.
Rock, boogie-woogi, swingkes, dat was wel héél aangenaam om te zien dansen, maar ook plezierig om te spelen, er zat nog melodie in de muziek, af en toe een " soloke sax", een soloke gitaar", op de knieen,de sax in de lucht, de gitaar in de nek, en de muziek ging maar door.
Ik begin al zowat te spreken zoals mijn grootvader vroeger, als ik als 12 jarige naar Jazz muziek zat te luisteren zei hij dat het juist
negermuziek was, is het misschien omdat ik ook als grootvader de muziek ( dat electronisch gebulder) van tegenwoordig niet zo kan " apriciëren" of zijn er nog zo'n mensen.

Hoe vind je dit bericht?
Reageer op dit bericht
Woensdag 10 mei 2006

DRUGS.

Drugs.

Muzikanten worden wel eens aanzien als druggebruikers, wel, ik heb op mijn 25 jaar muzikant toch wel met een paar honderd muzikanten gewerkt, de enige drugs die ik heb zien gebruiken waren een paar pintjes bier, een hoop sigaretten, en soms een sterk drankske. Ik denk dat het momenteel nog altijd zo is. Wel als ik soms op TV, die" mega dancings" zie, en daar een paar duizend, ik dacht te zeggen dansers, ik weet niet hoe ik dat moet noemen, laat mij zeggen, huppelendearmzwierende jeugd bezig zie, en die dat als het moet 48 uur volhouden, denk ik wel dat in dat millieu meer gebruikers zijn dan onder de muzikanten.
Ik spreek hier niet over de HEEL GROTE namen, dat zijn de mannen die al 87 vrouwen thuis hebben gehad, al wat drank betreft hebben gedronken, een paar miljoen op hun bankrekening, grote villa's in het buitenland,27 auto's voor de deur hebben staan, ergens een JET op een vlieghaven, een jacht in ik weet niet waar, die spuiten en snuiven hun lichaam vol met dat spul, en denken dan nog dat ze beter spelen, dat denken ze, maar niets is minder waar.
 Hopelijk ook dit recht gezet.





Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Reageer op dit bericht
Woensdag 10 mei 2006

SEX??? DRUGS??? ROCK AND ROLL!!!!

SEX.

Muzikanten worden meestal omschreven als echte "lady-killers", niets is minder waar. Ik ga U hier niet vertellen dat er soms geen "graantje" meegepikt werd door sommige, maar niet omdat ze muzikant zijn, wel omdet ze het op een schaaltje aangeboden kregen. De roddels die hier overgaan zijn fel overdreven. Juist zoals wij in onze jonge tijd, al eens " stoefte" tegen onze kamaraden als we weer eens met een meisje waren uitgegaan, wij vertelde dan sommige dingen waar geel "fluit" van waar was. Ik heb véél later ondervonden dat de meisjes, ook de jonge vrouwtjes wel eens dingen vertelde tegen hun vriendinnen, waar ook geen " fluit" van waar was, maar zo krijgen de muzikanten wel een minder goede naam. Wat ik wel moet zeggen, als ge boven op het podium staat, denken vele " waw", beginnen zelfs te gillen als ge opkomt, en dan hebt ge nog geen noot geblazen.
Het zijn niet altijd de muzikanten die iets uitlokken, de vrouwtjes staan niet achter. Ik heb hopelijk met deze de goede naam van muzikant een beetje rechtgezet.

Hoe vind je dit bericht?
Reageer op dit bericht
Dinsdag 9 mei 2006

BIOGRAFIE van PIET VEERMAN
    zanger van THE CATS.
Terwijl geen einde aan de verschrikkingen van de oorlog, die al bijna drie jaar duurt, wordt hij geboren op 1 Maart 1943. Dankzij de liefde en toewijding van zijn ouders,de ligging van Volendam aan de boorden van de Zuiderzee met zijn mogelijkheden tot ruilhandel en de (verse) koeiemelk van de boeren, groeit hij op zonder echt op een oorlogskind te lijken. Eerder het tegenovergestelde, want zijn moeder bezigt het standpunt: een stevige jongen is een gezonde jongen.
Als leadzanger/ componist/  , tekstschrijver , gitirist heeft Piet Veerman, samen met de CATS en sinds 1985 als solozanger, meer dan 30 gouden, platina, en diamanten albums in ontvangst mogen nemen
Solo heeft hij alweer 12 albums op zijn naam staan, waarvan Rolling On A River, Back To You, The Best of, My Hart en Soul, Cry Of Freedom, en In Between de gouden status behaalden.
De " Sailing Home" cd die als titel zijn eigen naam
 mee kreeg om het publiek ervan in kennis te stellen dat er een einde was gekomen aan de CATS periode na de tour van 1985 en hij zijn muzikale weg alléén zou vervolgen is bijna twee keer PLATINA geworden, met natuurlijk de singleSAILINg Home als trekker, die 5 weken op de eerste plaats stond in Nederland en België.
Zijn buitenlandse reizen.
Zweden-  Noorwegen-  Duitsland-  Zwitserland-  Oostenrijk-  Frankrijk- Spanje-  Indonesië-
Waar hij en zijn jongens van de CATS min of meer aanzien werden als de ambasadeurs van Nederland
Discografie.
1 Sailing home.
2  Walking together.
3  A new tomorow.
4  Whenever you need me.
5  Go on home.
6  Cry of freedom.
7  Fellow me.
8  Boy from nowhere.
9  Mexical girl.
10 Soledad.
11 My special prayer.
12 Arms of Mary.
13Goog year for the roses.
14Free.
15 Walk in the room.
16Ticket to heaven.
17 La Paloma.
18 Recuerda.
19 Onder the boardwalk.
20Heaven stoog still.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Reageer op dit bericht
Vrijdag 5 mei 2006

Korte biografie van GEORGE BAKER

Toen in de sombere oorlogsjaar 1944, en wel op 08 December,een kleine baby, genaamd Hans Bouwens, in een ziekenhuis in Hoorn, zijn eerste kreetje slaakte, bevroede niemand dat hier eens de wereld vermaarde zanger, componist, tekstschrijver, en platenproducer George Baker uit zou groeien. Toch kwam zijn muzikaliteit snel boven drijven, n.m.l op vierjarige leeftijd kreeg de kleine Baker van zijn oma een monharmonika en tot grote verwondering van familieleden en buurtbewoners wist hij al snel de toenmalige populaire deuntjes van de radio na te spelen. Zijn zangtalent kwam al op 6-jarige leeftijd boven drijven toen hij, overigens met grote tegenzin naar de Zondagsschool moest van zijn moeder.Later vertelde hij vaak in interviews, dat de stichtelijke woorden van de juffrouw z'n deur voorbij gingen, maar dat het zingen in het kinderkoor het feest van de week was. Wilden zijn vriendjes brandweerman, politieagent of piloot worden, hij zei steevast, ik word zanger.
Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Reageer op dit bericht
Woensdag 3 mei 2006

THE Cats stoppen met optreden.

Het aller allerlaatste optreden van THE CATS in Belgie.

Op zekere dag kreeg ik het bericht van Jan Tuf, de CATS stoppen met optreden. Ik kreeg van Jan nog één datum voor een optreden in Belgie. Ik keek in mijn agenda, en zocht wie het eerste de CATS hadden geboekt in hun begin stadium van de optredens in Belgie,en ik vond dat die inrichter de voorkeur kreeg, die hapte natuurlijk direct toe. Dus na dat optreden was het afgelopen, geen optredens meer in Belgie. De eigenaar van de Thierbrau in Torhout belde mij of het niet mogelijk was de Cats nog éénmaal in zijn zaak te krijgen voor een optreden, dat was voor 99% uitgesloten, maar beloofde hem toch dit te proberen. Een paar dagen later moest ik in Volendam zijn, en wie zaten daar, de Cats, de volledige groep. Na wat "geklets", en een paar pintjes, kwam ik te voorschijn. Eerst was het van "neen", gedaan is gedaan, tot iemand van de groep zei, luister, Paul heeft zich vroeger uit de naad gewerkt voor zijn Nederlandse groepen, dit kunnen wij voor hem wel doen.
De dag van hun allerlaatste optreden in Belgie was aangebroken, ik was al om 18 uur in Torhout, bijna terplaatse bemerkte ik dat aan kruispunten zoveel politieagenten stonden om het verkeer te regelen, ik dacht eerst dat er een fietskoers of zoiets moest passeren, maar nee, het was voor het allerlaatste optreden van de CATS
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Reageer op dit bericht
Zaterdag 29 april 2006

Als ik sommige berichtjes lees die ik binnen krijg, ben ik wel wat verlegen. Sommige van hen denken dat ik een uitzonderlijk muzikant was, maar niets is minder waar, ik was gewoon " goed", dan hebt ge nog héél goede, héél héél goede, nog meer goede, Nee ik kan zowat in alles " mijne plan trekken" Moest ik al eens invallen in één of ander fanfare of harmonie, geen probleem, dat gebeurde regelmatig in de tijd dat ik nog een" manneke" was. Was er een concert in Meerhoutgestel, gingen een paar muzikanten van Tessenderlo helpen, en omgekeerd gebeurde ook. Terwijl mijn vrienden naar feestjes of kermissen gingen, ging de Paul wat" nootjes" blazen, in feite deed ik dat graag, en heb er ook veel van geleerd.
Waar ik altijd echt op geoefend heb was op de " klank ( toon)".
Als ge veel van die grote binken van jaren 30 sax hoort spelen, wat improvisatie betreft formidabel, maar veel hadden wel " nen toon gelijk" nen lege emmer " , zo'n bibberend gedoe. Als ge tenor blaast, moet die tenor klinken, speelt ge bariton, moet die bariton klinken , ik heb wel een héél aantal bekken ( monstukken), en rietjes gekocht en uitgegeprobeert, en uiteindelijk ook gevonden.
Een goede raad aan opkomende saxofonisten
De sax is een gevoelsinstrument, die moet kunnen kraken als er gekraakt moet worden, en ge moet die kunnen bespelen dat de haren op Uw armen rechtop komen staan. Koop ge een nieuwe sax, smijt die bijgaande " bek" weg, probeer bekken, want mondstukken en rietjes zijn héél belangrijk.

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Reageer op dit bericht
Donderdag 20 april 2006

WAT HAD IK MISSCHIEN BETER GEDAAN???
ZOU IK OPNIEUW DEZELFDE KEUZE DOEN??
1 Ik had mijn diploma metaalbewerker, spec. draaier-frezer-mecanica.
Ik was ingelijfd bij het leger bij de ORDENANCE. Na 8 maanden opleiding werd ik sergant specialist klas3. Ik werd naar SIEGEN overgeplaatst om daar te werken? in garage voertuigen op wielen, moto's, kleine rupswagens (brencarriers  +Loyd) Wij deden de 6 maandelijkse inspecties van die voertuigen. Mijn taak was dat ik voertuigen teste, en de mekaniekers herstelde de gebreken die ik had genoteerd, dag in dag uit, van s'morgens tot s'avonds. Toen mijn legerdienst bijna ten einde liep werd ik bij de companie officier geroepen, die mij vroeg om eventueel bij te tekenen, ik mocht mijn strepen houden, nog wat verder studeren, zo zou ik kunnen ADJUDANT scecialist. klas 1. worden. Had ik dat gedaan, had ik nu wel een pensioentje zeker het huidige X 4.
Waarom heb ik dat niet gedaan? Mijn saxofonneke.
2 Mijn vader had conecties met een grote firma. Op zekere dag belde mijn vader mij van uit Brussel, of ik geinteresserd was om in de Congo te gaan werken als onderhouds technieker in een brouwerij. Ik was toen 21 jaar, dus was het in 1954, dat was nog de goede tijd in Congo. De enige vereisten waren; ik moest eerst trouwen, en 6 maand stage lopen in Nederland. Dat zouden dan 3 termijnen van 3 jaar, met telkens één jaar verlof (door betaald) tussen in, dus in toteel 11 jaar, het verlof meegerekend, dus een dik pensioen op 32 jarige leeftijd.
Waarom heb ik dat niet gedaan? Voor mijn grootmoeder, en ook voor mijn saxke.

Als iemand mij moest vragen of ik opnieuw zou kiezen voor muzikant??????

"AWEL" JA.   maar ik zou geen contracten van drie maand meer doen, zeker als er thuis iemand is zoals toen,op drie kinderen moest letten, zeker weten!!!!!!!!!
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Reageer op dit bericht
Zondag 5 maart 2006

Geschenk van mijn petekind SILVANA.

Silvana en ook mijn schoonzoon hadden mij vroeger eens horen zeggen dat ik spijt had indertijd mijn instrumenten verkocht te hebben, al was het maar om ze ergens op een mooie plaats op statief te installeren. Waarschijnlijk had de klein ( ze was toen 5à6 jaar) haar vader aangespoord om op zoek te gaan naar een sax. Bij eerstkomende vaderdag had ze mijn instrumentje bij, een
oudje, maar wel volledig vernieuwd en bespeelbaar.
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Reageer op dit bericht
Zaterdag 4 maart 2006

Einde Nederl. groepen - Einde orkestoptredens.....30/30

Na dat tornooi met Beckers B.B gespeeld te hebben, ging ik terug naar de tandarts om een nieuwe foto van mijn gebit, en ja, mijn tand was gebroken in het tandvlees. Die man wist dat ik muziekant was, en dat die voortanden zeer belangrijk waren, daarom stelde hij voor de tand niet te trekken, maar een gat te boren van onderkant tand tot in de wortel, en daar een PIN in te kloppen, niet zo plezierig, en ik ben al geen tandartsfreek. Ik kwam daar "bezweet van schrik" buiten, zo rond 14.uur, pijn pijn  pijn, nog erger dan voordien, maar ik veronderstelde dat die pijn wel zou minderen. s'Avonds was die verdoving   "presies" nog niet uitgewerkt, dat voelde allemaal zo raar aan, mijn vrouw kreeg mij in de mot, mijn mond hing half open, mijn rechteroog ging niet meer dicht, ik zag er wel prachtig uit. De volgende morgen was dat allemaal nog veel erger, ik stapte direct naar de huisdokter, die gaf daar zo'n mooie Latijnse naam aan, en hij stuurde mij direct naar een specialist. Die wist mij te vertellen dat het ontsteking was op de hoofdzenuw, ergens aan het oor komt die zenuw  uitde schedel, en bediend, 1 naar het voorhoofd ( fronsen) 2 naar de ooghoek ( plimpen) 3 naar de mondhoek, en 4 naar de kin, op ieder van die plaatsen stak hij een naald ( ik zeg naald, maar het waren "presies" vogelpikpunten. Die pinnen waren verbonden aan een machine, en moest dan trachten te " fluiten", daar kwam geen "fluit" uit, dit kan ik nu nog niet, fluiten. Hij wist mij ook te vertellen dat die verlamming waarschijnlijk kort van duur was, 2à3 weken, in uitzonderlijke gevallen "blijvend", bij mij dus. Ik ben bijna 2 jaar naar de kinesist gegaan ( als zelfstandige), zelfs de Zaterdag mocht ik gaan,, dus zesdagen per week, ik heb wel een heleboel electriciteit te slikken gekregen, genoeg om een gans jaar een lamp van 100 wat te laten branden, maar het was allemaal "nopi"
Met de Nerderl.groepen ging het ook minder, ik kon met zo'n gezicht niet de baan op,ik had schrik als de telefoon ging, want de mensen verstonden mij bijna niet. Eten en drinken (ook roken) was een probleem, in t' kort "ik was een vrak"
Na twee jaar ben ik naar een homeopaat gegaan, de eerste sessie duurde bijna 2 uur (die mannen vragen de pieren uit uwen neus) Ik kreeg een voorschrift voor mijn pillen, een doos met 30 stuks, genummerd van één tot dertig, in die volgorde moest ik die innemen. Na die maand ging ik terug, ik kreeg weer zo'n lading, na opnieuw deze ingenomen te hebben, stond mijn gezicht terug op zijn plaats, alleen mijn voorhoofd aan de rechterkant fronst niet zo fel als links, dat is wel niet zo erg, erger,de spieren van mijn bovenlip zijn niet stevig genoeg om de "bek" van mijn instrument te omklemmen ,als ik blaas op mijn sax, vliegt de wind naar alle kanten, behalve in mijn pijp,( met pijp bedoel ik wel mijn sax) ik ben niet " winddicht".
Ik heb in mijn leven dikwijls zware klappen gekregen, maar buiten sterfgevallen van naaste familieleden, was deze klap wel de zwaartste, "het niet meer kunnen spelen."
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Reageer op dit bericht
Vrijdag 3 maart 2006

Public Relations van

Wat was voornamelijk mijn werk.
Ik moest gewoon bij klienten mijn groepen voorstellen, ik had alle matriaal bij, posters, biografie's, singeltjes. Ik wist wie en wanner bepaalde groepen in de hitparade stonden, dank zij VERONICA, toen nog "illigale" zender, maar voor ons ZEER bij zonder. Het moeilijke was wel, de orkesten hier speelde 6 uur, mijn groepen deden maar 2 X 45 min., dus er moest nog een tweede orkest of d.j bijgeplaatst worden. De kontrakten voor nabije datum's waren het moeilijkste, zo had ik voor maan october 72 maar twee datums, maar na een tijdje verliep het vlotter dan verwacht.
Dus , ik sloot NOOIT zelf een kontrakt af. Ik noteerde al de gegevens en stuurde die door naar VOLENDAM, zij stuurde mij deze terug ondertekend, ik bezorgde de inrichter het dubbel kontrakt, welmoest ik een goede agenda aanleggen, ik moest wel vermijden dat een bepaalde groep niet te dikwijls in dezelfde omgeving optrad.
Na een tijd moest ik niet meer zoveel de baan op, en werden de datum's telefonisch geregeld
Ik had wel het kleinste bureeltje, maar was wel een van de grootste Boekingskantoren van die tijd in Belgie
Wat werken met Hollanders betreft. Ik heb nooit met eerlijker mensen gewerkt,
zo waren ook hun groepen, misschien omdat het VOLENDAMMERS waren, of toch van in die buurt.








Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Reageer op dit bericht
Woensdag 1 maart 2006

Ik mis wel het drukke leven in de muziek 28/30

Ik zat wel onrechtstreeks in de muziek, maar miste wel een beetje het drukke gedoe van optredens,maar dat veranderde vlug.
Op zekere dag kreeg ik telefoon van de heer VERMEER, ja die met zijn zeer grote meubelzaak, HET HOF VAN WESTERLO. Hij had een van zijn stokeerplaatsen laten opruimen, en daar had hij een dancing van laten maken, zeer mooi, en zo'n 1.000 zitplaatsen. Vermeer had twee zonen, één speelde orgel, en de andere was zanger. Samen met nog een paar andere jongens hadden zij een groepje gevormd, maar Vermeer wilde er iets groots van maken. Louis Neefs werkte toen ook voor Vermeer als Public Relation, hij moest de mensen die met "bussen" kwamen verwelkomen en rondleiden, en tussendoor een liedje brengen in de dancing. Zoals gezegd, Vermeer wilde een groot orkest, een big-band, maar zijn twee zonen moesten er wel inblijven, Paul kunt ge dat regelen?? Natuurlijk!!!!!
Bij thuiskomst belde ik direct PIT DE KONING, saxofonist uit Mechelen om een afspraak te maken. Pit vond dat een goed idée.De muzikanten zouden wij wel vinden, maar de muziek voor Big-Band, dat was iets anders.Toen wij dat zegde tegen Vermeer, moesten wij op zijn bureel komen, de Pit kreeg 100.000 fr mee om naar Engeland te vliegen, en muziek voor Big Band te zoeken, mij gaf hij geld om hier in België te zoeken, maar dat is hier niet te vinden.
Pit speelde niet alleen goed sax, maar schreef ook muziek uit voor groot orkest, zodat wij op redelijke tijd een redelijk repertoire hadden. De muziekanten vonden wij ook vrij vlug, de BRT had toch FRANCIS BAY opgedoekt, veel van hen waren vrij, en waren kontent om te kunnen spelen, en ook iets te verdienen.
Na een paar repetities was het orkest klaar, zo ook de nummers die Louis Neefs
zou brengen.
Wij moesten kort na de middag beginnen spelen, als de dancing "vol" zat, kwam Vermeer naar het podium, en moesten wij stoppen met spelen, éénmaal nam hij ons zelfs mee met zijn autobus naar een bijgelegen dorp, en ging hij met ons de foor rond, schietbarak en ander atrakties, allemaal op zijn kosten.Na een uurtje...   " nu gaan we terug, de zaal zal wel leeggelopen zijn, zodat het volk dat daar straks niet binnen kon, nu wel binnen zit. Hij had gelijk ook.
Van VERMEER-THEYS werd van alles verteld, maar ik wil wel zeggen...
IK HEB NOOIT ZO'N BAAS GEHAD, wij waren ingeschreven als bediende, na 14 dagen moesten wij ons voorschot gaan halen, eind van de maand was het afrekening, op tijd onze ziekenbon. Op mijn  25 jaar muziekant alleen hier bij VERMEER in orde geweest.
Later heeft hij nog een aangelegen stokeerplaats vrijgemaakt, en verbonden met de bestaande dancing, nu waren er 2.000 zitplaatsen
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Reageer op dit bericht
Dinsdag 28 februari 2006

In 1974 kwam MARLENE DIETRICH naar Belgie, een optreden in VORST NATIONAL, een in ELISABETHS ZAAL, een in CARE in AMSTERDAM. Een week voor datum van optreden kwam de rythme-sectie overgevlogen, voor de blazers zou de inrichter instaan, zo kwam hij bij RENE BECKERS BIg-BAND terecht. Er was één week dagelijkse repetitie voorzien, ( ook betaald ), de muziek was niet zo speciaal, het waren wel copies van copies, niet zo duidelijk dus. 
Bij de laatste repetitie werd er flink gewerkt in de zaal, de geluidsinstallatie, en de verlichting werden opgesteld en opgehangen. Op zeker ogenblik stond er een mevrouw voor op het podium die aanwijzingen gaf, waar de spots moesten geschoven worden. Zij was gekleed in jeans die zeker niet uit een "stockamericain" kwam, maar wel op maat gemaakt, dat was MARLENE DIETRICH.
De inrichter wist ons later te vertellen welke eisen mevrouw stelde, ze moest afgehaald worden in een bepaalde wagen, er mochten geen foto's genomen worden, de kleedkamer moest op het zelfde niveau als het podium zijn, zodat ze als het nodig was met een rolstoel kon verplaatst worden (die had zij bij ) De binnenzijde van haar kleedkamer moest in rode "floer"zijn. Tijdens het optreden stonden er " bodygards" klaar, moest er iets gebeuren. Achter het gordijn van het podium stonden vier grote tafels tegen mekaar,; daar op lag haar nertssenmantel, met allemaal kaartes er rond geplaatst , in drie talen , NIET AANRAKEN. Dat was de mantel die zij droeg in de film.                DE BLAUWE ENGEL. Ik ben wel fier zo'n madam begeleid te hebben, ik een klein saxofoniske uit LOOI

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Reageer op dit bericht
Dinsdag 28 februari 2006

Eind HOF VAN WESTERLO- Begin RENE BECKERS big-band 27/30.

Na een viertal maanden.
Opeens was Louis Neefs er niet meer, was hij opgestap? afgedankt? wij wisten het niet zo goed.
Een paar muziekanten gingen naar het bureel om te vragen wat er feitelijk gebeurd was, waarschijnlijk was Vermeer in een slechte bui, en wist te vertellen, als het ons niet aanstond, wij konden opstappen, wat wij ook deden, zonder Louis zou het vroeg of laat toch gedaan zijn.

Korte tijd nadien kwam ik René Beckers tegen, die ook directeur van de muziekschool was, hij ging een bigband oprichten, en vroeg mij of ik intresse had om mee te doen, wat ik ook" zo wie zo" aannam. De repetities zouden in het gemeentehuis Tessenderlo s'Maandags s'avonds. Voor mijn groepen geen enkele hinder.
Hij had al een 10 tal muziekanten, leeraren uit de muziekschool wel allemaal klasiekers, wel zeer goede lezers, met zijn conecties had hij vlug 18 man tesamen.
Mijn schoonbroeder EDDY HOUSE speelde niet alleen sax alto (zeer goed zelfs)
maar schreef veel stukken voor Big Band.
Het was niet de bedoeling om veel te gaan optreden met dit orkest, maar wij moesten toch eens uitpakken. Zo speelde wij in CASINO in KNOKKE, en voor de BRT-radio.
Op de volgende optredens ben ik wel fier................
In 1973 trok het orkest op samen met SLIDE HAMPTON trombone ,en        GEORGE COLEMAN , sax tenor, twee Amerikaanse jazz- muziekanten, wel bij de
3 beste van Amerika geplaatst.
In 1974 nodigde MARLENE DIETRICH de band uit om haar te begeleiden bij haar concerten Belgie en Nederland.
Wij traden op in met haar op in VORST NATIONAL- Brussel.
                                                        Elisebethzaal Antwerpen
                                                        Caré Amsterdam
Op 6 Maart 1975 verscheen de Big Band voor de eerste keer op het kleine  scherm,tijdens " Hasselt Internationaal" een Latijns- Amerikaans tornooi voor professionals.Ook voor het Belgisch kampioenschap Standaard dansen voor amateurs werd er beroep gedaan op de Big Band En toen het BelgischVorstenpaar op bezoek kwam naar Limburg, werd er weer beroep gedaan op de Big- Band. Blij om dit alles te hebben meegemaakt.
( vervolgt)
Hoe vind je dit bericht?
Reageer op dit bericht

Meer van Joe Harris en The Pink-Umbrellas

↑ Terug naar de berichten