de dag maakt het licht uit

de mens het licht aan

ik zit buiten te genieten

bij de gloed van de maan

de hemel kleurt

prachtig rood.

de wind is gaan liggen

het is muisstil

dan begrijp ik

dit is wat ik horen wil

geen razende auto’s

of gillende kinderen

niks geen geluiden

die me mijn dromen

verhinderen

gedachten dwalen af

en reizen naar jouw

en zonder het echt

te beseffen

weet ik  mens

ik hou van jou

het grootste levendoel

van mijn vader was

heer en meester zijn

over zijn gezin

gedragen worden op handen

ongeacht wat een ander

daarvoor moest doen.

hij leefde zijn leven

als vrijbuiter

in iedere stad een

nieuw jonger liefje

zijn vrouw in tranen

bij zijn kroost

het leven draaide om hem

de rest was bijzaak

onbelangrijk

toen hij stierf

was hij alleen

en eenzaam bovendien

dhelyã

er speelt een kus

met mijn gedachten

zoekend naar een passende mond

lippen klaar om te ontvangen

hunkerend verwachtingsvol

een lieve mond

mooi en zoet

geneigd om terug te zoenen

met zachte tong

in mijn mond

opzwellend tot

ware passie

begin van een vurig

liefdesspel

dhelyã

gisteren ben ik gaan kijken

naar het huis uit mijn jeugd

het huis waar ik ben opgeroeid

gevormd werd naar wat ik ben

de woning waar ik heb gehuild

geschreeuwd maar tevergeefs

niemand die mij horen kon

mijn stem toen veel te zwak

het huis waar mijn leven

een nachtmerry leek

pijn en verdriet mijn

bondgenoot was

de plaats waar mijn vader

koning en heerser kon zijn

de buurt die ik ontvluchtte

bij de eerste beste kans

alles om maar te ontlopen

wat me daar was aangedaan

maar altijd in mijn geheugen

zou blijven bestaan

gisteren was ik er

keek naar het huis uit mijn jeugd

en besefte toen plotsklaps

ik ben niet meer bang

ik kan hier gewoon staan

denken aan vroeger

ik kan het verleden wel aan

dhelyÓ

zo druk in je hoofd

zoveel negatieve dingen

dat je het mooie niet meer ziet

het fijne niet meer voelt

de angst voor eenzaamheid

die je overspoelt

donker zijn de nachten

niet lichter je dag

eeuwige duisternis

is wat je wacht

nergens meer zonneschijn

geen greintje hoop

slecht één wens die

spookt in je hoofd

stilte en rust is wat je bekoort

niks wat je leventje nog verstoort

de kinderen wil je niet missen

neem je daarom met je mee

verder dan de golven

verder dan de zee

samen vinden jullie de dood

onbegrijpelijk voor hen

die achter blijven

vele vragen door hun hoofd

stille verwijten naar elkaar

och begrepen we het maar

moeder en kinderen rust in vrede

en in onze herinnering


dhelyÓ

sterrenlucht vol kristal

heldere maan

stilte overal

golfend op gedachten

drijvend ver van hier

in het land vol fantasie

engelen en geliefden

droom ik mijn

mooiste droom

droom ik daar van jou

mijn kind,mijn engel

mijn allesie

wat ben ik dicht bij jouw

in deze lange nacht

die altijd duren mag

och helaas de dag

breekt aan

de wereld die ontwaakt

mijn droom, mijn lief

weer in mijn hart

veilig dicht in mij

dhelyÓ

bedankt dat je er was

voor al je lieve zorgen

je woorden van troost

je sterke schouder

je nimmer aflatende

aanwezigheid

woorden van herinnering

bedekt met liefde

bereiken altijd het hart

treur niet om mij

het is zo goed

ik heb geen spijt

van wat ik deed

leef je leven alsof vandaag

je laatste dag zal zijn

op vleugels van warmte

neem ik je mee, leg ik je zacht

op de wolken van het eeuwig leven

het leven begon zoals

ieder afscheid begint

ik kijk niet meer om

maar slechts vooruit

en morgen zal ik sterven

zoals ik vandaag

een beetje ben gestorven

in ieder gebed zal ik je horen

en zal je weten

dat ik je niet vergeten ben

dhelyÓ

waar was je dan geweest

klein gek zwart beest

je vacht helemaal nat

doordrenkt van hemeltranen

je bent een poes

en houd niet van regen

waarom kwam je niet thuis

wat hield je tegen

klein nat verzopen katje

kroelend tegen mijn benen

ik zal je zo meteen lekker

warm op schoot nemen

dhelyÓ

fluisterstil schreeuw ik je toe

mijn lach bedekt met tranen

ik praat en zing voor je

geef je alle woorden

ik kan je dove oren

niet laten horen wat ik zeg

je blinde ogen niet laten zien

wat ik voor je voel

ik pak mijn jas en mijn tas

de deur al in mijn handen

kijk ik nog eenmaal om

zonder emotie zit je daar

vraag me af waar het ooit begon

zacht zeg ik vaarwel mijn lief

eens was jij mijn hartedief

dhelyÓ

zie haar lopen

jas open hoofd gebogen

wankel maar in evenwicht

tranen glijden naar beneden

langzaam over haar gezicht

getekend door wat hij liefde noemt

vervormen littekens haar ziel

voorgelogen en bedrogen

meer dan menigmaal

door zijn stem verleid

pijn en verdriet verbloemt

haar vertrouwen wreed geschaad

door zijn brute overmacht

loopt ze stil zijn leven uit

eenzaam in de nacht

dhelyÓ