VOORBIJ
ik zag je ogen,
zonder leven
je hart zonder angst
ik vroeg je zacht
ga je nu sterven
en je pakte toen mijn hand
je mond zei
zonder woorden
treur maar niet om mij
ik heb aanvaard
dit is het einde
het is nu echt voorbij
dhelyÓ
VOORBIJik zag je ogen,
zonder leven
je hart zonder angst
ik vroeg je zacht
ga je nu sterven
en je pakte toen mijn hand
je mond zei
zonder woorden
treur maar niet om mij
ik heb aanvaard
dit is het einde
het is nu echt voorbij
dhelyÓ
DYSLECTIESvoor jou zijn woorden simpel
voor mij een gevecht
soms zijn de letters
een moeilijke dans
een dans in het donker
gewoon zonder licht
niets van de eenvoud
is eenvoudig voor mij
een D of een T
een dubbele klinker
ik stoei en ik zweet
maar geef niet op
wat jij ziet
daarvoor ben ik blind
wat voor jou
eenvoudig is
een raadsel voor mij
ik ben niet doof
ik ben niet blind
ik ben alleen
dyslectisch
dhelyÓ
VEROORDEELDje oordeel ligt al vast
zoals een anker in de zee
niets doet jou twijfelen
zo zeker van jezelf
toch als je zou kijken
met je ogen open
zou luisteren
met een horend oor
misschien dat je dan
even maar
de andere kant zou zien
je oordeel is zo hard
nergens op gebaseerd
slechts wat je denkt
te weten
niet wat je hebt geleerd
gewoon maar jouw gedachten
zetten nu kwaad bloed
jij staat niet open
voor een nieuwe start
je oordeel is gevallen
als een tastbaar feit
dhelyÓ
poezenpoezenkopjes
kijken me ondeugend aan
acht pluizige pootjes
over het toetsenbord
nieuwe woorden gevormd
snorrend, knorrend
alle aandacht
is voor jou
en ergens in een hoekje
zit het hondje stil
zijn trouwe hondenogen vragend
baasje ben ik braaf?
en je kijkt hem even aan
om daarna met alle aandacht
met de poezen door tegaan
dhelyÓ
AFSCHEIDzij nam geen afscheid
van de dingen
maar de dingen wel van haar
het leven maakt haar
hulpeloos
maar laat haar
niet vrij
in vage schemering
leeft zij haar leven voort
niets van het heelal
dat haar rust verstoort
haar gevangen woorden
zeggen niet wat zij bedoelt
en haar stille tranen
illustreren niet wat zij nu voelt
het is als een boze droom
die steeds maar grilliger wordt
die niet eindigt bij ontwaken
of bij wakker zijn verkort
soms hoor je haar wegstervend zingen
soms vliegt een vogel
schuw voorbij
ik nam van haar
geen afscheid
maar zij onwetend
wel van mij
1tjeÓ
gastgedicht van 1tje bedankt daarvoor