BORDERLINE

is vrijheid het hebben

dat waar je naar verlangt

ruimte om te bewegen

zonder hoge obstakels

is vrijheid niet te moeten

maar gewoon te zijn

wie je bent

jezelf gelukkig prijzen

met alles wat je hebt

niet verlangen naar meer

niet angstig voor het onbekende

is vrijheid durven te leven

zonder angst voor de dood

en voor eenzaamheid

is vrijheid gelukkig zijn

met het leven

in zijn geheel

morgen neem ik afscheid

definitief

ik ga verder op mijn pad

alleen

langzaam neem ik de draad

van het leven weer op

ik heb je gevraagd

te komen

gesmeekt om met me mee te gaan

ik zocht je overal,  zovaak

zocht je warmte en je rust

maar je was klaar met mij

wilde me niks meer geven

onbereikbaar ver weg

kon ik je niet meer vinden

nu keer ik mijn rug naar jou

hoe moeilijk dat ook is

ik heb besloten verder te gaan

vaarwel dood

ik ga leven

dhelyÓ

ik zal het mij herinneren

het huis waar ik geboren werd

de straat vol leven,  kinderen spelen

in pas gemaaide tuinen

ruikend naar de lente

ik zal het mij herinneren

het huis waar ik leefde

als moeder en vrouw

gevuld met kindertaal

en babygehuil

de reuk van pas geworven vrijheid

in de herfst van mijn bestaan

ik zal het mij herinneren

mensen waar ik mee deelde

een stukje van mijn leven gaf

zij die naast me liepen

toen ik ouder werd

ruikend als de winter

en zijn zware vorst

ik zal het mij herinneren

als de zomer komt

met al zijn nieuwe wegen

die ik bewandelen kan

ruikend naar  hoop

die niet verloren is

dhelyÓ

voor de laatste keer geef ik je mijn hand

lopen we samen door donkere straten

en fluister ik zachtjes

dat ik van je hou

ik plant lieve woorden in je haar

beroer je wangen met mijn lippen

voor de allerlaatste keer

luisteren we samen naar

het geluid van de krekels

het stromen van de rivier

zitten we dicht naast elkaar

handen stevig geklemd

voor de allerlaatste keer

liggen we samen zwijgend, moe

maar voldaan

strak naast elkaar

we spreken geen woorden

alleen maar gevoel

hoe onze liefde langzaam bekoelt

geen warme kussen

maar ijskoude tranen

dhelyÓ

‘t was op een gure natte

koude winterdag

dat jij me vroeg

“mam, ga je mee verhuizen’’

ik wil gaan wonen in de hemel

daar is alles mooi en warm

de zon schijnt er de hele dag

regen kennen ze daar niet

bloemen bloeien in overvloed

je kan er vlinders vinden

stoeien met de dieren

 iedereen heeft vleugels

er is geen straf of narigheid

niemand lijdt er pijn

en het aller grootste voordeel

we zouden weer

bij papa zijn

dhelyÓ

jouw lichaam heeft gesproken

de taal was duidelijk

er zijn geen vragen meer

ik lees de hartstocht in je ogen

en geef me over aan de lust

kleding lijkt overbodig

zoekend vinden wij elkaar

jouw geur doet

mij verwarmen

en hunkeren naar meer

zweetdruppels op onze lichamen

bezorgen kippenvel overal

ik voel je mond op mijn lippen

dan dalend naar benee

ik spin gelijk een poes

voldaan maar zeer tevree

dhelyÓ

als ik je zag slapen in je ledikant

voelde ik mij zo ontzettend trots

zacht streelde ik dan je wangen

glimlachte vol bewondering naar jou

als je eens niet kon slapen

zong ik zacht een lullaby

ik wiegde en ik zoende je

tot je rustig sliep

mocht je wakker worden in de nacht

door een nare droom

zat ik naast je met jouw hand

klein warm in mijn handen

steeds was ik blij als ik je zag

moedigde je aan je dromen te vervullen

leerde je obstakels nemen

als alles onmogelijk leek

ik heb je miljoenen keren laten weten

dat ik zielsveel van je houd

hoe je jezelf ook ontplooide

het hoorde gewoon bij jouw

ik zou je nooit meer kunnen missen

zoals jij bestaat maar een

met al je hebbelijkheden

ik zie ze allemaal

je bent perfect zoals je bent

je bent een deel van mij

dhelyÓ

het geraamte is gemaakt

het canvas al gespannen

nu nog een grootte witte vlek

het kleurpalet ligt geduldig

te wachtten

tot het wordt vermengt

tot de prachtigste tinten

zacht schets ik contouren

uit de losse pols

wat ik ga creeren nu nog onbekend

maar eens zal hier ontstaan

mijn allernieuwste schilderij

niet van een groot kunstenaar

maar eenvoudig gewoon van mij

dhelyÓ

het is tijd nu om te spreken

jouw woorden zeggen mij

wat jij me wilt vertellen

sprekend in mijn taal

versta ik ze allemaal

jouw woorden kunnen helpen

duidelijkheid scheppen

daar waar twijfel heerst

helderheid en opluchting

door een gesproken zin

jouw woorden kunnen kwetsen
verkeerd worden verstaan

ze zullen pijn veroorzaken

je maakt ze niet meer ongedaan

en soms is zwijgen beter

het niet zeggen van wat je vind

zodat juist de stilte

het is wat je met mij verbind


dhelyÓ

Parijs in de avond,19.55 uur

allen lichten worden gedoofd

voor vijf armzalige minuten

de lichtste stad van de wereld

wordt donker als de nacht

ratten komen uit hun holen

slaan snel hun slag

nemen  wat ze nemen kunnen

om daarna weer te verdwijnen

 in het holst van de nacht

vijf minuten totale duisternis

tijd om je te bezinnen

om te denken aan het milieu

wat wij de goot in helpen

tweeduizend jaren door ons vergiftigt

stuk gemaakt,herdacht nu

in vijf luttele minuten

de tol is betaalt


dhelyÓ

tranen in mijn ogen

och verdrietig hart

woorden die je sprak

over lang geleden

beschrijving van mij

door jouw ogen maken

mijn pijn compleet

niet alles was een leugen

echt was dat ik om je gaf

waakzaamheid stond voorop

ik kon me niet geven

heb je vaak pijn gedaan

meer dan menigmaal

toch geloof je nog in mij

al heb ik het niet verdiend

ik prijs mezelf gelukkig

met jou als trouwe vriend

DHELYÓ

geslagen door het verleden

littekens gevormd door harde woorden

tot diep in mijn ziel

verslagen door de tijd

verblijf ik nu in eenzaamheid

regenbuien die ik heb gehuild

teruggebracht

tot een enkele druppels dauw

op een jong groen blad

verder ga ik op mijn hobbelig

levenspad

oneffenheden zijn mij niet vreemd

ik kan obstakels nemen

opgepikt uit mijn vroegste jeugd

levend in een mensen wereld

overtuigend gevuld met schijn

ik laat de winter achter mij

ga vertoeven in de zon

mocht er ooit nog regen zijn

schuil ik warm bij jou

en zal ik veilig zijn

dhelyÓ

 van naderend onheil was geen sprake

de chaos kwam onverwacht

een enkele onheilspellende golf

die totale verwoesting bracht

deinend wrakhout meegesleept

door onmenselijke kracht

wanhoop te lezen in de ogen

van hen zoekend naar geliefde

die verloren zijn in het

onvoorspelbaar lot

de vloed was hevig, vernietigend

verwarring heerst rondom zijn bestaan

overdonderend en verdelgend

ging de zee te keer

verwoesting en dood was wat restte

en soms nog een enkele

schreeuw

dhelyÓ

voel hoe ik je vasthoud
als woorden op huid

niets is een schaduw
onder het zandglas
van spijt

ik geef je mijn ritme
nog liever dan lief

als een lichtgolf
van vogels door
het nachtelijke tij

en ik adem
jouw schoot
in kleuren van méér

mag ik jou geven
het windwarme leven

als zee en als vrouw

volkomen
in jou


kerima ellouise ©

BEDANKT KERIMA ELLOUISE

jij mijn kind, weet precies waar je me kan raken

je vind steeds mijn zwakste plek

het brengt verwoesting

in het diepste van mijn ziel

ik word boos op je, proef harde woorden

op mijn tong

maar zal ze nimmer spreken

bang om te verliezen wat ik al

verloren heb

met pijn verwrongen gezicht

slik ik deze bittere pil

ik leefde mijn leven vol liefde voor jou

jij stond steeds voorop

ik behoef geen lintje,geen dank je wel

alleen een plaatsje ergens in jouw bestaan

maar de harde waarheid is anders

anders als ik heb verdiend

dhelyÓ

voorbij

gebroken spiegelhart

verloren liefde, ogen rood omrand

lege kamer zonder kleur

drama in de lucht

bloedrode plassen

       ontsieren het kleed

pulserend hart

steeds een stroompje meer

op de grond ligt verlaten

       een vlijmscherp mes


DHELYÓ