welkom...fijn dat je een bezoekje bracht ...Dank je wel !
Stilte in het tegenlicht
De bundel bevat ongeveer 90 gedichten Prijs: BE: 10 € (incl. verzendkosten) NL : 13 € (incl.verzendkosten)
ISBN 978-3-86703-895-9 Engelsdorfer Verlag
wil je één van mijn schrijfselkes gebruiken, had ik graag dat je mijn naam erbij vermeldt en ik zou het erg fijn vinden als je me dat even laat weten. woorden zijn er, soms onverwacht, ze geven en nemen iets van mij, ik laat ze gaan als een zielenvlinder, zwerf even mee want nooit ben ik, alleen, volledig
Hieronder vindt u de laatste tweehonderd schrijfsels. Eerdere werkjes bevinden zich in het archief (onder deze titels), per maand geordend.
Voor het vak beeldende vorming met onderwerp 'surrealisme kregen vijf leerlingen van het Calvijn College in Goes de opdracht van hun docent om wat met m'n gedicht te doen. Ze kwamen met de idee om er een filmpje bij te maken. Dit is het voortreffelijke en bijzondere resultaat, waarvoor ik hen heel erg bedank!http://nl.youtube.com/watch?v=pxAOk3rmHpY#GU5U2spHI_4
kerima ellouise : woorden in wind
schrijfsels ©
24-04-2009
welkom
foto : kerima ellouise ©
06-02-2010
het gezicht van een hart
het gezicht van een hart
misschien kan ik in jou pijnloos sterven als regen min of meer regen is en de dood met zijn wijsvinger mijn ogen geneest, zacht en onverklaard het zou op stilte lijken; geleend uit schaduwen van glas of op witte vlokken in een hand wanneer niemand merkt dat het sneeuwt, vroeg tegen het raam misschien is mijn zwijgen niet genoeg en word ik door het liefhebben bewogen stilletjes en eenvoudig in elk toekomstig woord kerima ellouise ©
31-01-2010
NEE
NEE
ik wil met ondoorzichtige manoeuvres uit mijn gedachten klauteren ze onbeademd achterlaten in een tijdscollage waarvan ik gezichten amputeer zonder slaap of kus hele hoofden die ik laat rondkijken in bevlekte uren muren, nooit gekocht zoals het geluid van regenvlagen tegen de binnenkant van mijn keel aarzel niet en huiver om de omtrek van hun zonden zij lopen er voorbij, onbewogen en opnieuw knikken anderen toe in het weten, geweten als gastheer bewaren elkander in de doofpot van de zwijgzame onwaarschijnlijkheid kerima ellouise©
28-01-2010
hoge horizon
afbeelding: schilderij van Heide Renier titel: de geboeide denker hoge horizon
het staren boeit hem hoe het door straten wandelt en herbegint als een licht geroezemoes de reis die hij alleen moet maken, verdonkert in een eindeloze vlakte met zijn denken er tegenover en waar alles zo ontzettend groot is, dreigt uiteen te vallen tot het herbegint zich langzaam weer inlijft met spoorzoekers en vleugels en waar de nacht vergeten wordt in een ruimte die fluistert dichtbij lavendel en de zekerheid van korenwind onaantastbaar uitgespreid en waar hij over zichzelf beschikt vruchtbaar in beweging door wie hij is kerima ellouise ©
25-01-2010
onhoudbaar
afbeelding: schilderij van Heide Renier " Verdict " onhoudbaar
-alsof
er een landschap
woekert
op muren,
de uren nodig
in scheppen van gedachten –
zou het raar zijn
als het verdict zich uit stenen snijdt
oceaangroot
zo zwaar
als vielen wij voorgoed
uiteen
zou het geruis van alle stromen stilvallen, samen
met het leed
dat uit schelpen braakt
tussen wier en het waarachtige weten
golf
mijn lief
en voltooi in het terugkeren de reden;
mijn vraag aan jou en wat in je drijft
vertel me
wanneer jij met een droom het licht ingaat
dat de zon geen zout brandt op huid
elk alleen
in het vonnis van deze achtergelaten
onhoudbare dag
kerima ellouise ©
21-01-2010
de eerste leugen
de eerste leugen
achter een boom vol vlinders
houd ik me schuil
er is een reden
voor dit deel van het leven;
het op- en neerwaarts
en waar het allemaal om gaat
ik ben de nacht dankbaar
dat ik me mag neerstorten in zijn duisternis
dicht bij de stilte en de stenen waarachter wind
dromen draait
dwaas in drang
alsof ze ooit gevlogen hebben
misschien onzin
maar hoe anders kan ik woorden vinden
om jou te omhelzen
wanneer het naar binnen keren
mij verdrinkt
in mijn eigen lelijkheid, geen oorsprong vindt
in wat erfelijk zou moeten zijn
onaangetast kerima ellouise ©
17-01-2010
spiegelrozen
spiegelrozen kan je rozenbloesems laten bloeien onzichtbaar in de palmen van je hand levend water uit regenbogen scheppen kleurig zoals je stem wanneer woorden samenvallen met het licht kan je de zomer ademen in elk bewegend blad tussen de lijnen van het leven en zou je dan bij iedere ontmoeting een afdruk willen schenken voor hen, jezelf en de kinderen van de aarde als een druppelherinnering voor later kerima ellouise ©
12-01-2010
Het stofgoud van de Heer Wietewuiten
Het stofgoud van de Heer Wietewuiten kreeg ik zulke brieven van zacht allooi waarin beelden zich neerleggen, haast stervend zoals het kan zijn tussen twee mensen pastelbroos dan schreef ik woorden, vingertikkend licht als heildronk, wensdroom in een witte eindigheid het waden waardig door fluisterlingen; een liefdessaga in deze gorgel des levens kreeg ik zulke verzen, glinsterend en om nader te beleven dan zou je de bladeren horen kraken vol ernst en tot poëzie dwingend in een ondraaglijke schrijfheid misschien zou ik dan niet op deze manier willen beademd worden aangeboden, tweemaal * als dank aan de Heer Wietewuiten (en met toestemming ) voor zijn zovele waarderende en poëtische reacties onder mijn schrijfsels op gedichten.nl, heb ik er een aantal verzameld en aan elkaar geschrijfseld. Het zijn volledig zijn woorden ! *
11-01-2010
Poëzieavond in Het Kleine Huis
HET KLEINE HUIS Poreistraat 4 Hombeek ter gelegenheid van GEDICHTENDAG op 29 januari 2010 om 20.00 u. rond de kachel lezen voor oa Theo H. A. Slachmuylders Ann Van Dessel Erika De Stercke Virginie Platteau Marc Geudens Rik Wouters Begga Mariën Ferre Denis Mark Meekers Julius Dreyfsandt zu Schlamm Kerima Ellouise
Gastgedicht van Bokkie: Gewoon een lief mens
gewoon een lief mens . zwevend,
tussen symboliek en mystiek,
op Gibraanse wijze,
richt zij zij haar pijlen,
weldadig en bruisend,
op twijfel,hoop en gevangen verdriet.
Agnes klaagt tegen Job. Hans inspireert het duister.
Ze dekt haar wezen toe,
met gesloten ogen,
verankerd in zichzelf.
En toch ook een gewoon, lief mens,
zoals jij en ik,
zoekend naar Liefde. Bokkie46 © Heel hartelijk dank Bokkie !
09-01-2010
Eenzame dromer - Magányos álmodozó
Eenzame dromer, Vertaald naar het Hongaars door Zsolt Magányos álmodozó beléd borulok költőm és rövid időre szeretődnek érzem magam hangtalan ajkaidon első szerető nem szerethet jobban mint én a te hangodat a vágy sűrű fénye alatt éjszakánként suttoglak tüdejem mélyében szavaidba mászok a hidegtől menekülve olyan szép vagy a csendes képzeletem ablaka mögött kezeim remegnek nem engedlek el közelebb és még közelebb tartalak magamhoz amíg olvaslak létezek Eenzame dromer ik duik in jou mijn dichter en waan me even je minnares op lippen zonder spreken een eerste geliefde bemint je niet beter zoals ik je stem onder ‘t bundelend licht van begeren ik murmel je ’s nachts in de lucht van mijn longen kruip in je woorden om de kou te ontlopen je bent zo mooi in de zucht van mijn wereld achter het raam van mijn stille verbeelding mijn handen beven ik laat je niet gaan hou je dichter nog dichter van mij ? zolang ik je lees blijf ik bestaan 30.04.2006 kerima ellouise© het schrijfsel werd uitgekozen om gebruikt te worden in een kunstwerk
De leesbaarheid van de winter
De leesbaarheid van de winter Buiten neemt de stilte vorm. Gewoon door te staan in het nog koude licht. Ik zwijg en wrijf vermoeid mijn handen in onschuld. Verzadigd. Zoals bleke wangen in een landschap. Het breken tot bronnen. Tot de rivier zelf. Een voortbestaan. Ik zoek een dichter zonder dood. Om dit beeld vast te leggen. Mijn liefde in een niet verzonnen verhaal. Bewoonbaar zonder omkijken. In wind en alles. Het vuur, het doven. Ik wil zijn in het verlaten. De verbeelding van warme wind. Tastbaar voor mij en de puurheid van elke vlok waarin zelfs de dood sterft. In de tijd en in het tomeloze volgen van het eigen lot. kerima ellouise ©
08-01-2010
de dialoog in mij
de dialoog in mij
hoe kan ik benoemen waar ik in thuis wil blijven
wanneer het enige dat straalt
niet te houden is
mij verlaat
en decemberdagen neerlegt
alsof mijn ziel er in zou
passen
loodzwaar
hoe kan jij vragen
of het zich rond mij wil wikkelen
en alles wat ik in verbeelding zie
warme wind en weemoed
laag op laag, zacht op zilt
weerloos
wanneer dat woord
dode bloesems draagt, gebonden aan de schijn
van tederheid
hoe kunnen wij blijven
in deze ongelijkheid van stilte, bonken op die brandende schreeuw
voortgaan
in alles en in elkaar
als ik alleen mezelf overhoud
in het sterven kerima ellouise ©
31-12-2009
vul het glas
vul het glas
de dag is onrustig, wil deuren toetrekken ik sta dichtbij en mijn verlangen wordt even groot om jou te vinden ik zal het verleden ontmoeten in toekomstig geluk en weer afscheid nemen tussen de teugjes door het zal niet langer dan één seconde duren glanzend, gretig wanneer de nacht in déjà-vu een nieuw en groot lichaam baren zal zich wenst tot bruisend licht in u, in mij, in elke droom die herbegint zeg mij niet, bij de eerste zon waarom het zo gaat, waarom de ochtend in ons klaart er is een weg in wat we zwijgen in u, in mij en in dit nog wit omrande nieuwe jaar *mijn dank aan allen voor het afgelopen jaar kerima ellouise ©
30-12-2009
dertien was ze
dertien was ze
winter stopte sneeuwvlokken in haar mond elke avond opnieuw wanneer ze ijzig dun naar haar woorden liep zonder te weten of tijd voltooid was in nestkoude en in de vierde nachtwee waaruit geen kind viel of een arm, zonder verraad aan vingers Louise schreef de aarde zwart en perste een wereld uit haar lijf trad haar koninkrijk in volmaaktheid binnen kerima ellouise ©
27-12-2009
dwarreltjes (haiku's)
hemel en aarde een ijsbloem beweegt de stilte van het landschap met oud winterlichtterugkeer door vlindervleugels waait wind stille gedachten naar winterbomenterwijl het wintert zoveel ruimte om te vliegen en toch fladdert hij schuw in mijn buikroute de zon volgt bloesems - op het raam wisselt ze soms van Japanse kers kerima ellouise ©
25-12-2009
in een droom veroverd
Fijne feestdagen wens ik iedereen en veel vuurwerk in het hart van volgend jaar
23-12-2009
gloeien
foto van Sylvia Schrijen uit de reeks Winterdicht ©
gloeien
ik wil de hoogte meten
het koeren van de duiven, de winterlucht
ik wil opstijgen
zodat ik naar huis kan schrijven
naar jou
om te vertellen
dat het over liefde gaat
dat het altijd
om ons heeft gegaan
en om het lot
dat wat we verwachten
onze lichamen in de zon
en vlinders
vele kleine vlinders
wanneer bomen zich strekken
bereid tot overgave
met wortels aan voeten
eens zo wijd
ook in schaduw, de strijd in sneeuw
de hartstocht
en dat ik van je hou, in herinnering
voortdurend
dat ik zo graag had willen springen
over stenen, papier en alle liedjes, letters
zo dicht bij jou, van dit ogenblik af
zo dicht
bij ons
kerima ellouise ©
21-12-2009
alsof er schaduw waaide
foto: Sylvia Schrijen uit de reeks Winterdicht © alsof er schaduw waaide
wit
zoals het onschuldig lichaam
van de winter, mijn lot
in het weten
blaas ik
zachtjes sneeuw naar het verleden
mijn verhaal
alsof niets meer ontkend kan worden
zoals die eerste schreeuw
of een onvervuld verlangen terwijl het buiten
langzaam donker wordt
een wenken waarin duisternis zwijgt
om de waarheid te vieren, het bloed zo bang
om vol te zijn
ik waag een eerste stap
en spring naast vleugelranden, verlies datgene
wat zozeer veranderd was
de graven kraken
kalm
zij zijn de enigen
die rusten in vrede
kerima ellouise ©
18-12-2009
bijzonder gedicht van Mobar: Winternacht
Winternacht
Weet je nog de stilte bij de boom, Kerima de dag van mijn eerste nominatie die jij mij gaf in beloofde stilte omdat ik zweeg als een dichter die zijn ziel niet verdoemde sindsdien veranderde er veel woorden bleven niet hetzelfde jij werd beroemd, ik bleef achter bij die boom in een droom er waren mensen die mij konden verhangen in de kilte van de nacht maar ik bleef van je houden en vertaalde jouw woorden naar mijn eigen onschatbaar leed ook heb ik nog vragen hoe de dagen veranderen en hoe je dat ook al weer met dat verdwaalde lidwoord deed. Mobar ©
Dank je Mobar voor dit machtig mooie gedicht!
tot hier, tot waar
tot hier, tot waar
en dat het eenzaam wordt
voorbij die laatste waterplas
wanneer enkel de spraak van het zand
weerklinkt
in het lege huis
ik wil weg uit mezelf, daar
en dan
wil de diepte
of in verleden dagen
de onthoofding van de dood
wanneer ik het geraamte bedek
zo ontzettend
treurig
stil
met woorden
die jij niet horen kan, niet voorbij de tijd
of de geboorte van het dromenkind
hier en nu
in deze sneeuw kerima ellouise ©
16-12-2009
duo-gedicht: Doorzien
doorzien al fluistert het land godverlaten onder voorbijtrekkende wolken dat vaagheid dwaalt rond de einder krijst de eens zo smeuïge aarde een gebarsten ziltheid van kolkende vuurzee jouw glimlach blijft en wanneer ik jou mijn gedachten geef zal de akker dan, waar wij ooit druiven plukten, opnieuw in alle heftigheid kleuren mengen van verschroeid bruin naar warm rood zal jij dan nog in mijn waanzin willen wonen kussenzacht, mij geluidloos begrijpen of zal tijd gewoon een toeval worden in het huis van stilte; het zware onvruchtbare zaad achterlatend in de eerste duisternis zal jij dan in mijn verhaal willen blijven en in jouw lieve glimlach duo-gedicht van Laurens Windig en kerima ellouise ©
15-12-2009
duo-gedicht: de brieven
de brieven vandaag geleerde woorden is hernieuwde oudheid die zich verder spreidt met het verstrekken van de tijd nieuwe woorden zijn er niet meer zoveel een koppeling van oude of een intonatie verschil toch voer ik mijn gedachten langs gedragen truien en lentebrieven ook al ziet niemand mij dromen in deze tuin van oeverloze taal ik verlang naar een binnenrijm, een refrein een unieke plek te midden van versleten zinnen telkens als vernieuwd verklaard voltrek mijn lot, mijn letter en lief mij doorheen de geschiedenis van het beminnen * duo-gedicht van Stormtrooper en kerima ellouise © *
10-12-2009
in woorden uit een leven
in woorden uit een leven
ik kijk naar buiten, zoek het antwoord tussen de versteende kleuren die als stilte tussen lage bomen en mijn adem liggen heimwee en dit beeld dat ik niet beschrijven kan vochtige aarde, de onverdraaglijke eeuwigheid waarin de dood het licht laat opbranden soms roerloos wacht en wensen breekt in het niet willen schreien een boom kraakt, blijft in mij trillen als teken van verdriet, van achterlaten en alles wat zich opent ik neem mijn gum totdat het allerlaatste streepje verdwijnt ook de donkere kraaien veeg ik weg vingers, hard en wit misschien was ik een slechts een indruk en wilde ik het leven verbeelden kerima ellouise ©
08-12-2009
gastgedicht van Laurens Windig
toentertijd las ik in vele weiden
met poëtisch gras en zag
een nieuwe bloem
onwetend van haar kleur
waarin ik mij verblufte
elke dag
glimlach van de ziel
golven branding
welke zinnen strelen
drijvend door de cerebrum
van het ware leven
met open handen
liet zij mij haar hart zien
week en vaak zo
rood doorbloed
kloppend sterke hart
nog steeds doordringend
diep in mijn emotiemerg Laurens Windig © Hartelijk dank Laurens!
06-12-2009
Duo-gedicht:: Mise-en-scène: Het erfrecht van de hoop
Mise-en-scène: Het erfrecht van de hoopwuif naar mij en hoor hoe de wind stil valt in het water en de stenen van een volle maan laat mij aan uw schaduw beklijven ik zal zwijgen als een woord dat rijpt in het wollen huis diep de groet aan een beladen boom; de eerste ster en vruchten door het raam ik zal uw passen niet vertragen de aarde kan ik immers op mijn schouders dragen zeeën zullen open waaien, als vogels zonder grenzen geen tak of dode twijg zal zich nog verborgen wensen zie de einder door gedachten heen de dag die ik in het hart laat drijven en in niets meer dat zich nog verloren waant voel de duif hoe ze broedt op het nest van een nieuwe morgen of laat ons schuilen in de grot met tegenlicht waar zelfs gisteren werd geborgen zo denkt zo vraagt zo zwicht het zand door helmgras gevangen doch verlangend op de zon gericht * duo-gedicht van julius dreyfsandt zu schlamm en kerima ellouise ©*
05-12-2009
het geborene
het geborene
vertel me wanneer winterrouw de bomen laat rusten zeg me het antwoord nog voor ik verdwijn waar schrijft het kind afwezige gezichten, de namen van toekomst in het schorskleed bewoond zal ik het weten en komen tot stilte het vaarwel van verdriet onder vouwloze sneeuw kerima ellouise ©
21-11-2009
aan de dichters van steen
gedicht op foto: Hans Andreus aan de dichters van steener glijdt een stukje Nepal langs mijn schaduw muren ruiken vers en verzen naar mokka puur en een heel klein beetje Hans ik schroef het uitgebroken licht terug vast in dit ommuurd bestaan wanneer een lied kunst werpt tegen de oudste ramen heel even geeft dit leven me het warme zaad vivre et un poème d'amour, des mots ze zouden het niet willen verstaan kerima ellouise ©
20-11-2009
over alles wat ik heb gehoord
over alles wat ik heb gehoord
ik ben geheel en al de leugen ik heb de waarheid nooit gekend ook de liefde werd niet roder, nauwelijks zichtbaar of tot zee verwend blind voor minder en de dagen door het blote tij zo verdween ik in de angst, de welving van het water het geschreeuw nog maar net voorbij ik zei onder donkere daken dat de zon het sterven licht zou maken maar toen ik je gevonden had met sneeuw in het gelaat wilde ik voor jou de waarheid en voor mezelf een andere dode daad kerima ellouise ©
18-11-2009
opgetekend
opgetekend
welke droom hebt u,
vroeg de dichter
en hij verdeed zijn ziel
toen hij dagen en weken en jaren
in het graf van zijn woorden dook
verzen neerschreef
stiller dan het geluid van minnaressen
luider dan hemzelf en de muren, uitgediept
tot in de kerkers van het weten
hij wilde stil verdwijnen
maar telkens de nacht begon
droeg hij zijn geluk naar vuile lakens
onbezwangerd
en uitgevouwen, veel jonger
dan zijn laatste wil
waarin hij begonnen was
haar tijdloos neer te schrijven
tussen eenzame bloemen
en de boezem van een barmhartige
engelennacht kerima ellouise ©
16-11-2009
Le temps de H.Sarda
De tijd van H.Sarda tijd is niet meer dan een doolhof van het leven zei ik zacht toen ik wees naar de antieke klok doorheen de stilte van de zondagskrant ik wachtte tot de wijzers voorbijschreden in kinderverhalen aan de helling waar vlinders werden vrijgelaten in laatavondwind en in het carillon van ooit gehoorde geluiden ik zag de stenen tot rots geweend de eenzaamheid van mijn verhaal, te vroeg en zonder naam bevestig mij, fluisterde ik er is nog tijd de stilte nam geen einde en ik verdween kerima ellouise ©
13-11-2009
vrijdagavond
vrijdagavond
meer en meer
verberg ik het overleven
in onduidelijke woorden
het zou
mijn stilte kunnen
verklaren en de zoveel anderen
in mijn hoofd geboren
ik scheld mezelf schuldig en teken
al de lichamen op mijn lijf, onherroepelijk van de liefde
gescheiden
uit onmacht, angstvallig
omdat tijd niet weg te slaan is
uit allerlaatste verzen en gevreesde
dagen
ach, wist ik het maar
dan schreef ik
op jouw plekje iets liefs
een gedicht, eenvoudiglang kerima ellouise ©
10-11-2009
1985. Oostende
1985. Oostende.
Tweemaal schreef ik je over mijn dood.
Hoe kon ik toen weten dat waarheid zo zegbaar was
en zo zou razen in mijn verzen.
Op de muur, waar geen enkel woord meer
crepeerde
of terug kroop
naar de leugen
en mijn buik, het spreken verwaarloosd
na het vloeken.
Misschien bracht rouw jou naar deze kamer.
Alleen.
Naar het drijvende bed
en de woorden
die toen bleven draaien rond mijn zilte slaap
zee werden
groter en groter
in de regen, in die bindende stilte, zo anders
dan ik had vermoed
tot ik verdronk. Jouw gezicht zag
en die laatste hand.
- Mijn woorden waren als meeuwen
die ik aan de waarheid gaf.-
kerima ellouise ©
09-11-2009
Geen frambozen
Geen frambozen
Voor jou, zeg je.
Hier, neem aan.
En tot in het kleinste
van afscheid
leg je een brood neer.
Maar, vertraag ik, het geloof
in kruimels heb ik
begraven.
Weet je nog.
Onze wandelingen.
En alle vogels die lachten.
Behalve dan die ene kleine,
die droeve
die 's nachts in de dennen
het koele sterven bezong
en mij dan openhartig aankeek
alsof blauw nooit zou volgen.
Weet je nog.
Ik was zo verrukt in het bos.
Jij gaf het voorbeeld
en drukte jouw horloge in het zand.
We zouden nooit verlaten leven.
Niet van diep begrip of tweemaal.
We zouden over beekjes praten
en wilde bloemen.
Geuren naar overal en herinneringen brengen
naar warme stemmen in de ochtend.
Ons schrijven zou het reizen zijn, rijzen
tussen het sandel en het frambozenhout.
Nee, zeg je.
Ik sprak over vrijheid.
Voor jou. Neem aan.. Het is nog warm. kerima ellouise © foto: beeldentuin Dehullu kunstenaar: Andreas Hinder
07-11-2009
Canon in D
Canon in D
De tijd opent zich traag vandaag, al zie ik het niet. Het is nog donker.
Geen meeuw beweegt en de straatlantaarn valt enkel in zijn eigen schaduw.
Hoe dicht mag ik bij je komen
als gemis geen enkel geluid maakt
en de duinroos zwijgen blijft,
ver achter het dalen
van de zee.
Ik breek het raam open en kom uit
op dezelfde straat.
Daar is het zuiden, wijs ik.
De schemering plakt mijn woorden op de voorgevel.
Het is een keerpunt.
Misschien was jij wel mijn eerste liefde. kerima ellouise ©
(Titel Pachelbel, Canon in D)
04-11-2009
pinokkio
pinokkio
vier witte muren één groot raam dat, nadat jij kwam, uit de schaduw dreef en om zomerkleuren vroeg blijmoedig het begin van de rivier liet zien alsof er nooit een einde zou komen aan deze eenvoud van vrede één kamer met daarin het midden van het leven, woorden op planken en de warme opbrengst van rode wijnranken met geen andere namen dan de oorsprong van minnaars die met volle stem omlijste spiegels veroveren één ruimte waarin ik eindjes knoop aan verwachting en aan rauwe klanken van de saxofoon dieper word en dieper met mijn gezicht in het water één warme mond waardoor ik terugkeer in jouw gedichten en mijn ogen laat dwalen over blauw gefluister misschien ben ik in de waarheid getuimeld kerima ellouise ©afbeelding: beeldentuin dehullu 2009 kunstenaar: Michel Janssens
02-11-2009
dagen als deze
30-10-2009
op de droomlijn
op de droomlijn
wil ik je zoenen
de kamer horen zingen
zuchten
tussen twee zinnen
steeds weer
je vol verwachting aankijken
overgevoelig worden, overwonnen
zoals het licht zoekt
en vindt
verovert
over tepels en teder, rozen
zich dan laaft aan ruimte
verbeelding
de zee en het seizoen
waar ik van houd, wil ik je plagen
op het strand
met
kleine vingers
en schaterende vogels
onvoorwaardelijk keirma ellouise ©
29-10-2009
kwetsbaar
Kwetsbaar
Gisteren. Ik wrijf door mijn ogen. De ochtend vindt mij en wil me laten meestromen. De belofte van tijd. De radio speelt met een oude blik. Praat zich rond mijn lijf alsof ik dan meer zichtbaar word. Een onafgemaakte verklaring. Ik voel me een vreemdeling tussen de vriendelijke stemmen. Een passage. Het zou een uur van stilte moeten zijn. Vanzelf. Maar voor één keer wil ik de wereld niet buitensluiten. Het is als een meeuw in een mens leggen. Het verbinden met de roep. Ik verlang naar zee en het wonen in een warme vissenbuik. kerima ellouise ©
28-10-2009
quote
"stilte is als het ontdekken van een nieuwe wereld, telkens weer... heel soms vind je een schat...heel vaak vlucht je voor zeerovers.... (uit het logboek van Amirek Soulliee aka A.S.Piraat)
26-10-2009
bijna dragelijk
bijna dragelijk
en daarna,
fluister je
wat komt daarna
ik voel de herfst
door me heen gaan, enkel de herfst
en geen andere vragen die sporen dragen van holle huizen
waarin niets zich kan hechten
behalve de onmacht, immer herhalend
zoals witte kruisen, lijf aan lijf
nooit uit marmer
of uit letters van leven
wel liefde, liefde, zoveel liefde
onberekenbare liefde, binnen in mij
en daarna , fluister je
onbekend
ik houd mijn mond dicht
en loop
naar de bladeren rondom jouw voeten
ter verdediging van de eeuwigheid kerima ellouise ©
24-10-2009
nabij zijn
nabij zijn soms wordt in dit lichaam het sterven geopend groot genoeg om alle liefkozingen onaangeroerd te laten of om de richting van verbeelding te veranderen wanneer het de vorm van de nacht aanneemt en naamloze schimmen snijdt uit tranen van een vlinderboom slechts door jou ingewijd, nog voor nevels uit mij glijden als wijzers van het weten vaak zonder wind of tederheid of het stille van poëzie waarin het leven weer terugkeert na het groeten van het wentelkind kerima ellouise ©
19-10-2009
op zomaar een zondag
op 25 oktober vanaf 14 uur in "Het Laatste Huis", Poreistraat 4 te Hombeek op de kunsttentoonstelling met werk van Hans Bloemmen, Nathalie De Snijder, Ingmar Ostyn, Maarten Peeters, Katty Renneboogh, Jean Pierre Schoukens, Els Slachmuylders, Gert Van Gastel en Greet Verbruggen. Om 14.30 u. is er een korte wandeling n.a.v. trage wegendag. Vanaf 15 uur lezen dichters voor uit eigen werk: Lieve Devijver, Kerima Ellouise, Sylvie Marie, Theo H. A. Slachmuylders, Summerset, David Troch, Yerna Van Den Driessche en Guy van Hoof.
schaduwdans
schaduwdans
ik vul jou, mijn dichter
aan
met woorden
die uitgesneden liggen naast houtnerven
en waar de vloer, vastgeworteld
zijn schaduw geeft
speels mijn armen
rond jou schetst
ik weet niet of ik nog iets
zeggen wil of dat ik de bloemen verder
draag
naar buiten
de nacht vol weemoed
met wind en de onzichtbaarheid
van mijn dromen
je omhelst me
ik dans
en laat mijn gedichten waaien
onbekend tot stof kerima ellouise ©
afbeelding: beeldentuin Dehullu 2009 kunstenaar: Marthe Waijop
16-10-2009
quote
"moest ik de reden van mijn bestaan weten, dan zou mijn lijstje met onzinnige waarheden zich beperken tot een punt"
13-10-2009
zacht land
zacht land
alle gedachten
die ik uit de winter
verzameld heb
alle slachtoffers
uit het reliëf van de nacht
bange stappen en mistranden
het knielen
voor de duisternis in mij
ze verdwijnen
wanneer de horizon duinen dichterbij brengt
nog dichter dan een witte oever
aan de dood ontleend
de wind, een vogel,
het schuimen
van verzen
het begrijpen van licht
waarin ik jouw woorden
vind
en dat wat zich voortbeweegt
hou van me
want uit een zeeschelp geworpen
ben ik iedere waarheid kerima ellouise ©
12-10-2009
uit het dagboek van een wintertuin
uit het dagboek van een wintertuin
alles
begint opnieuw
zo ook de roos
die sterft door het niet verstaan
van dode ogen
en hoe de maan papieren vogels oplaat
langs touwen die de eenzaamheid
in lege buiken knopen
gebarsten zoals oude winterbomen
zwart beslagen
het wenken naar de afgrond
de onopgemerkte pijn
bloei dan, mijn roos
en leg je in het helder licht
schoonheid
kent liefde, streelt schaduwverzen
eeuwig
en zo hemels buigend kerima ellouise ©
09-10-2009
Liefdesgedicht
Liefdesgedicht Ik buig neer bij de boom. Naaktheid, niets dat bedriegt. Ik wil niet sterven nu de bladeren op mijn pad vallen. Rondom mijn gezicht en de vlinder van jou. Achtergebleven toen jij de dood tekende langs witte bloemen en maanlicht, de troost voor dag en nacht. Ach liefste, spreek me aan, ergens diep in de herfst. Niemand zal het weten. Zelfs niet in het mooiste, aangrijpende verhaal. kerima ellouise ©
afbeelding: beeldentuin Dehullu 2009 kunstenaar: Tjikkie Kreuger
07-10-2009
de doofheid van de leugen
de doofheid van de leugen
geef me
geen dagen van gebeden
wanneer ik mijn waarheid op de brandstapel werp
maar geef me een lichaam
waarin ik kan wonen
ongewijzigd gillen
tegen de schrijvers
en de makers van een dichtgemetselde
eeuwigheid
waar ik kan rouwen om de leugens
steen per steen
geworpen in woorden van het lot
bewaak mijn huis
en het eenzame kind
de vonken en het vuur
wanneer ik ga
onvoltooid
zoals in dit gedicht kerima ellouise © foto: beeldentuin Dehullu 2009 kunstenaar: Kieta Nuij
03-10-2009
voor vandaag
voor vandaag misschien wil ik niet meer luisteren naar het getik van de klok ze nadert het herdenken door een ritmische onverschilligheid het gebeurt zonder woorden zoals wolken onder de maan of het traag vallen van septembernevels die de laatste bloemen doen verdwijnen achter leeggeroofde bomen vreemd is dit niet ieder uur belandt in het verleden of in de geluidloze afstand tussen waarheid en leugen; het graaien naar triomfen de grenzen van het mogelijke, de korte waan de belofte na elk bloeiend leven misschien zou ik een vuurtoren moeten bouwen zodat alles wat van tederheid is zichtbaar kan oplichten te midden van spiegels en het schuiven van golven -wind, neem mijn rook mee en schenk hem het baken van de liefde- kerima ellouise ©
foto: beeldentuin Dehullu 2009
kunstenaar: Edith Benedictus
quotes
"wanneer men realiteit droomt, bespaart men zichzelf van de ondergang" "het weten dat het onmogelijke er is, waar dan ook, draagt de dubbele eenzaamheid heen en weer" kerima ellouise ©
02-10-2009
een vraag
foto: kerima ellouise een vraag
wie zal de meeuwen
terugwerpen
als ook jij verdwijnt
in niets meer
dan een druppel
of in de doofheid van
de duinen
die, ongenesteld
mijn armoede zullen
dragen
ik zal droever worden
mijn gedichten zwijgzamer
en uit de nachten zal ik
wanhoop plunderen, de donkerte
van de eeuwen
omdat geen enkel ogenblik
meer zal bestaan
achter ramen, vormloos
blauw kerima ellouise ©
24-09-2009
je stem wist nog niet van sterven
Je stem wist nog niet van sterven
Ik las boeken
en hun einde. Ik trad binnen
en weer buiten.
Halverwege.
Droefheid
veroorzaakte een geloof
in klaverblaadjes; een onuitgewerkte uitgave.
“Bomen kraken.
Ik hoor ze elkander strelen. Ik heb hen
en hun wereld lief. Het omhoog dwalen van een enkele vogel
tussen het wisselen van de stemmen.”
Ik loop me te pletter en neem afscheid van ieder. Bladstil.
Lipvormig. kerima ellouise ©foto: kerima ellouise locatie: beeldentuin Dehullu kunstenaar: Kita Nuij
23-09-2009
ontvangen
ontvangen
kus me dan
nog voor november kleuren
dempt
je hart voorgoed gesloten wordt
beloof me
om te ontwaken
nog voor winter koude namen schrijft
en stille kinderen slapeloos dwalen
in woorden
van ontheemde dichters
rond en rond
een volle maan
-geen mens bestaat in deze waan-
verzamel me
dan
nog voor ik wenen mag
kerima ellouise ©
22-09-2009
gelijkenis
foto: kerima ellouise ©
gelijkenis
ik kijk door het raam
en zie
wanneer ik even niet verdwaal
een vreemd licht
op het gras liggen
het is veel zachter dan gisteren
ik ga voorbij, blootsvoets
onzichtbaar
als een reiziger met koortsige handen
die wolken bedenkt, heen en weer
druppel voor druppel
er waait wind
misschien ben ik het sterven
nog niet gewend
in dit voltooide samenzijn kerima ellouise ©
19-09-2009
gastgedicht van ClaireQ: Ongetiteld
och de onverzonnen spraak besprenkelt met suikers en zouten als een wilde roos wiegend in septemberhanden waar doornen zich laten vallen in den aarde van vruchtbaarheid daar de waakvlam ontwaakt laat er even een stilte zijn welke de hemel doet openbreken opdat sterren niet blijven hangen maar als golvende gordijnen over vermoeide ogen draperen ClaireQ © Heel veel dank Claire !
18-09-2009
alleen jij
alleen jij
te midden van wind
hang ik rozen tegen de muur
omlijst de bladeren met een museumstuk
rood
zoals het alfabet van liefde
dat verzinkt in vochtige voegen, zo vaak
beschreven en weer heengegaan
een dag, een uur, een week
of duizend en meer jaar
tot er niets meer over is
dan een beknot bedrog, de zware last
van het zwijgen
woorden ongebruikt
ik laat los
en rechtvaardig de spijkers in mezelf
kerima ellouise ©
17-09-2009
zonnewijzers
zonnewijzers
om me heen
liggen regels te baden
in het licht
geen schaduw of boodschap
verstoort hun vreugde van bevestiging
ik beloof
ze nog meer blauw en vraag
of ze mijn gedicht willen binnentreden
zodat ik het schateren kan horen
als kinderen onstuimig op het zandstrand
fladderend in wind en rode
zomerwolkjes
op blosjes van scheppend ongeduld
ik zwaai naar hen
en droom weg, op zonnebloemen
en gedichtenbootjes kerima ellouise ©
09-09-2009
bespiegeling
bespiegeling
als licht
komen ze aanwaaien
ze schateren even in de zon
en heuvels lijken
te dansen
met de verste vogels, een roep
op zondag om te zijn
te strelen
aan je oor, de zachte wind nog
niet voorbij of bewaard
in een nachtkus
op je vingertoppen, armen
rond schouders, je buik
in slaap
ze buitelen in eenvoud
vergankelijk
en achteraf, niet meer dan
een kleine mijmering
in een woordengalerij kerima ellouise ©
04-09-2009
de keuze
de keuze
vandaag
beweegt er niets in de tuin
maar ik voel de kraaien nabij
wij zullen samen sterven of ieder alleen
door verdere dagen
de zomer is weg, straten worden langer
alsof schaduwen
geen bestemming meer vinden
voor de zoveelste maal
zie ik het kind opnieuw
ze woont aan de rivier
gevormd uit een beetje poëzie
en mijn innerlijke tijdloosheid
ze droomt, zegt ze
ze is de ziel van jouw stilte
ik vang het vruchtwater op
met wilde bloemen
kerima ellouise ©
afbeelding: beeldentuin Dehullu
kunstenaar: Jan Leeuwenburgh
01-09-2009
moerbezie
moerbezie
poëzie en een vlaag van buiten, een vraag verdwijnt in glans verandert het korte lot; zacht in dromerij leen mij de stilte ver weg van het gevloek, krabbend aan mijn wang hard en kort door nachten geslagen want jij en alles in deze cirkel verzen, het woord, mijn ziel staan stil voltrekking, voltooiing verklaard zoals de volle vlinderboom klein en dwaas, raamgebonden rond de zon-wens, oh wens een stip in het gemis- een wereld klaar met handen uit een mond; het ondergaan nadien ik kloosterkelk de tijd vastgebonden aan intieme stemmen "moerbeiboom, welk blad verlies jij" en griffel een stip in het zwarte gemis
kerima ellouise ©
- literair festival 'onder de moerbeiboom' Breda-
foto: Margo Tilborghs
28-08-2009
augustus, net voorbij de wind
augustus, net voorbij de wind
zal je mij
nog herkennen op de dag
dat ik sterf
of de vlinders
vanuit mijn vrouw-zijn, teder en waanzinnig
aan alle zijden wit
en onze liefde
de verzen die wij lazen, licht zonder
schaduw
als zon op zwanen
een middag van oceanen
eentalig zacht
en vrij, zo stil, zo stiltevrij
in jou, zo hemels jou in jou kerima ellouise © foto: beeldentuin Dehullu 2009 kunstenaar: Gudrun Sailer
23-08-2009
tuindansers
tuindansers
als een zomerdag
slingert het thuisgevoel zich rondom
de oude schaduwlinde
lome wolken wijzen naar de stilte
terwijl het gras zacht neuriet en zonnige appels plukt
uit het blauwe landschap van lievende ogen
luister dan; zo dichterbij
hier schept vriendelijkheid
meer dan ruimte
een tijd van dromen
langs Giessche kaarsjes met twijgenlicht
op het maangewaad kerima ellouise © foto: beeldentuin Dehullu 2009 kunstenaar: Kieta Nuij
11-08-2009
maanmoed
maanmoed
alsof de nacht zwaait in het licht van de maan, het gejubel aanhoort; voor jou geplukt zwerfsterren, vol poëzie en de roep van de Kleine Beer hoe ze vanavond de wind vergezelt haar naar het noorden lokt klop zacht, mijn vriend en drenk me in het moedige duister kerima ellouise ©
09-08-2009
bestemming
bestemming
nergens in de wijde omtrek
kwam ik stilte tegen
toen zag ik jou
en raapte je op, wist niets van je vluchtige reis
of de wereld waaruit je werd geboren
ik kende zelfs je naam niet
zag enkel buien en het draaien van de duinen
innerlijk ontwricht, met bleek gelaat
een tiental vogels vloog op uit de wind
tot dicht bij het water, hees
zoals de woorden uit het maanlicht
ik hield je tegen mijn oor
en vond de witte troost van stilte kerima ellouise ©
08-08-2009
waar zijn de meeuwen
waar zijn de meeuwen
ik was even, in het vluchtige
van tijd, compleet
zoals een glimlach
en een bijzondere plek, waardig
aan het leven
nederig aan de dood
even was ik een gezicht
tussen sleutelbloemen en volmaakte
ramen
een lichte zin
in zonneglans, in water van weggegleden zeeën
verbonden door het begeren
nu draag ik het gemis, vele dagen ver,
naar het midden
nabij de zomer
en wacht op het landschap
rondom de ringen van een boom
onbegraven
als een meeuwloos kind
van gratie kerima ellouise ©
03-08-2009
denkbaar
denkbaar
nog niet zo lang geleden
roeide ik langs vijvers en kapotgewaaide
zonnebloemen, onvertakt
en dacht: misschien ben ik
één van hen, blijft de werkelijkheid
voorgoed achter me
op te dunne stelen, ongewild
door het licht
zonder middaguur, zonder reizigers
zonder te weten waar de wereld
begint
of misschien ben ik gewoon
een ogenblik
van de tijd vervreemd; tot drie gescheiden
ondenkbaar in alle uren
van toekomst
-waarom herinner ik me dan morgen- kerima ellouise ©
01-08-2009
laat me varen
laat me varen
ik sluit mijn wereld verberg de deuren van het huis en wanneer de avond alle ramen verbrandt tot een donkere reis zwelt de nacht als een brede rivier met pijnlijke gewrichten de rust zal komen ik weet het zeker; binnen in mij zal een eindeloze tocht zich herkenbaar maken zich openen met niets om over te schreien met paarse bloemen in mijn handen met jou en woorden en de smaak van sterrenkruid -ik ben jaren ouder mijn hart voorbij- (voor jou) kerima ellouise ©afbeelding: beeldentuin Dehullu 2008 kunstenaar: John Deckers
30-07-2009
tussen mij en de zee
tussen mij en de zee
de hele nacht was ik dicht bij je
en in het bewegen van de golven
verbeeldde ik me
twee vleugels in mijn adem
onze liefde werd een vogel
sierlijk en vol witte veren
meeuw , zei ik zacht
en jij verlengde het landschap
aan de toppen van je vingers, zoals een horizon
glinsterend
geheel en al zee
met de branding waarin ik naar binnen ging
het vrouwzijn ontdekte
bij het ongedeerde licht
vrij , zei je zacht
en beschrijf onze wereld kerima ellouise ©
28-07-2009
kraa-kraa-kraa
kraa-kraa-kraa
iedere dag wanneer mijn twee Bertha's hun ochtendwandeling rondkakelen, vol overgave verspreiden ze versgelegde roddeltjes tussen boom en bloemen rozenstruiken en het geluidloos groeien van een web ik zie het onkruid dan welig tieren terwijl het weeë gras krimpt met het hart eenzaam omlaag als een steen brutaal vliegen kraaien zwart rond de woorden, pikken genadeloos net aan de rand laten roekeloos regen vloeien ver weg van hun spiegellijst en nagebootste tijd kerima ellouise ©
24-07-2009
actie Duimen
duim duim duim voor een student met buizekes ...hup Teun hup...go for it !!!!!!!!!!!! (psssssssssss zoals je ziet...ik hou m'n woord ))))))))))))))))) )
18-07-2009
het juk van verdriet
het juk van verdriet
ruw trek ik mijn stinkende huid uit
schraap de gaten waarin een oneindige ruimte
de kruisen bevochtigt
van doden die hun buiken aanschouwen;
glasachtig in het spreken
ik doorsnijd de woorden, geef vorm
met dezelfde beweging waarmee mijn hart
werd doorboord
en trek het ongedierte
uit de zwarte vlekken, opgezwollen tot afkeer
van dubbele ogen, spiegelvaardig en onmachtig
om zich verstaanbaar te maken
-ik werp nog een trouwe bloem op mijn buik - kerima ellouise ©
14-07-2009
het was beloofd
foto: kerima ellouise ©
het was beloofd
Lief, mijn lief
wil ik de daggesloten jaren verdrijven
tot ver achter de wind of tot daar waar het hart
zeker is van het aardse licht
het onbekende, temidden van het ruisen
en elk gesprek
dat werd beweend;
het groeien van de leegte
onder het goed-rode zand.
Vandaag wordt je gezicht
in een gedicht opgenomen, gelijk
de gedachte aan beminnen
ik richt me tot jou, mijn lief
en tot je oude slaap
leg mij neer in die duisternis. kerima ellouise ©
13-07-2009
zoiets als lucht
foto: kerima ellouise ©
zoiets als lucht
zou ik daar
de stilte kunnen tekenen of erin verdwijnen
met meer dan mijn ogen alleen
zal ik mezelf aan de grens herkennen
in het weten dat mijn hart heftig
klopt
(liefde veroorzaakt pijn)
wanneer ik naar een laatste wens
word geschopt door de hongerige tijd
die, zoals mijn duindromen, immer bij mij blijft
ziltig in waarheid, rakelings langs golven
en sterren
of zal mijn naakte lichaam in zee weten
dat het sterfelijk is
door de minnaar die kreunt
en zijn jaren in twee wil snijden met een onmogelijke
beweging van de nacht; de afstand van vergetelheid
tussen mij en het gezicht
van de dag
(liefde veroorzaakt pijn)
ik sterf eerder
in het allerdiepste, veel te klein kerima ellouise ©
10-07-2009
ceremonie
ceremonie
laatste woorden scharrelen zich
rond weggeworpen
stof
alles houdt zich stil
in dit hartbrekend ogenblik
wanneer ik mijn naaktheid
in jouw zwarte handen
afleg
als een kleed van verlangen
om een rivier te worden
naar die oneindigheid
waar vlinders
de waarheid
aan geliefden hangen
leugens slechts een poëtische
haarwrong zijn, afgesneden van de avondwind
op frêle schouders
en zo, wegens de dood, op een witte huid
van kralenkrijt
keirma ellouise ©
09-07-2009
nachtlezing
nachtlezing
vaak
houd ik mijn ogen
gesloten
om de nacht te ervaren
wanneer hij aan mijn zijde slaapt
om te voelen wat hij voelt
zonder begrensde ruimte
of, opnieuw, een andere dag
mijn vingers aarzelen
willen overhellen naar het ongeschonden zwart
dichtbij de reis van vroegere dromen
de verbinding met een volle zee
en de vele onsterflijke sterren
doorheen het blauwe van een vlinder
waarin geen glimlach
verloren gaat
kerima ellouise ©
06-07-2009
torenzand
foto: kerima ellouise ©
torenzand
het is daar
dat ik mezelf verlies
uit liefde voor de meeuwen
en op hen wacht
zoals de kerktoren
die de eenzaamheid wegslingert
op mijn mond
en me terug bindt aan
hallucinerende seconden
het is daar
dat ik stemmen hoor die schelpen ruw
wegdrukken naar nevel
uit nachten
en naar lichamen
waaruit schaduwen van water
lopen
nabij hem die ik liefhad
ruist het verder
over zee
kerima ellouise ©
05-07-2009
ik zou je willen houden
afbeelding: beeldentuin Dehullu 2008 kunstenaar: Christien Dutoit
ik zou je willen houden
nu ik het dromen heb opgegeven
lijkt de wereld
eens zo luid
ik trek me terug
schik het huis naar het noorden
genoeg tot alles
en tot waanzin naast geraamtes;
het lege staren, de weg terug
het verwensen van herkenning
en de diepte binnenin
mensenvreemd
en daarna verdwenen
draag ik het gevloek op heupen
of waarin ik ga geloven
weerloos
woon ik samen
op koude lippen van illusies kerima ellouise ©
04-07-2009
roerloos wacht de schaamte
roerloos wacht de schaamte
net toen het licht een lichaam kreeg, mij streelde barstte het kind terug in de muur en tekende marmeren pijnbomen, als herhaling van losgehaakte dromen ik zal je blijven zoeken zei het licht met bloemen en tederheid in ieder verlangend hart, in iedere vrouw die jou met druppels bloed ontvangt waar schaduwen bewegen weer dichter tot de dood en stilte verglijdt naar de waanzin van liefde of in ieder woord, gelogen door ontmoeting ik zal in wat zo diep geleden heeft je blijven zoeken, met donker of bleek geluid - geef je over, mijn kind, je bent onmisbaar voor het leven -
kerima ellouise ©
03-07-2009
buitenlicht
buitenlicht
ik loop in cirkels en monologen vloek om regen - nog dagen daarna – wikkel het afscheid in ansichtkaarten en jank de zomer uit mijn mond en op de kale plekken in het gras leg ik gedichten uit het leven met witte wolkenwijzers naar de nacht kom dichter, lees je voor kom vandaag er is nog licht kerima ellouise ©
22-06-2009
niets van toekomst
niets van toekomst
we spreken af aan het station
klokslag
als de laatste trein vertrekt
en ik zie de dichter
vallen uit zijn woorden en uit
mijn hoofd
alsof de boodschap
niet genoeg is om de afstand
mee te dragen
vertel maar wat, zeg je
maar ik hoor
slechts dat ene woord
van tijd
dag, vorm ik
en verlies de ruimte
in het likken van mijn woning kerima ellouise ©
19-06-2009
Gastgedicht van Micheline: Hoe een vrouw
hoe een vrouw zich in nevelsluiers hult op de bedding van het zijn haar eigen ik in een schuiloord slaapt hoe ze zichzelf niet echt vindt doolt in zinnen van geremde dagen hoe plots een veilig voelen aan haar zielskamer klopt slierten blozen en draden van verlangen weven hoe hij een ruimte schept een mantel van verbondenheid voor haar dicht hoe ze samen golven in de stroom en liefde bubbels opent in haar schoot ze voelt zich vrouw veilig en bemind ontdaan van alle schroom © Merel (Micheline)
17-06-2009
elfjes op papier
elfjes op papier
alsof ontelbare handen
een horizon bouwden, warm en rijk
als zilvervuur rond flower fairies
en jij er bij hoorde, vol van schoonheid
in een taal die ik niet spreken kan
slechts liefhebben
in het verlegen lilalicht en in de eenvoud
van je verdriet
ik zag je daar
naar een regenbloem gebogen
-kom binnen-
ik zag het hart
van een vriendelijk, in een gedicht geboren,
lavendelkind
kerima ellouise ©
voor Hilly
dank je
voor je erg lief gebaar
14-06-2009
behouden blauw
behouden blauw
het was niet het onbekende uit jonge of oude schaduwen, ook niet hoe het licht lege stoelen vastbond aan trapgelopen uren, blauw in regelmaat het was het verdriet dat loskwam uit zijn kamer, om haar en het liefdeslied aan de rand gegeven en hoe haar aanwezigheid zijn lichaam doorwroette, de dood in de dood liet vergaan, in nieuw leven en het voelen dat hij was maar het waren ook de harten op het groene tapijt van het theater in open lucht en warm gestut mooie mensen die naar speelse, zoete bloemen stroomden naar elfjes, zonnig warrelend van vinger naar vinger en in dat bewoonde land zag ik mooie ogen tussen hem en haar; hoe ze de sprakeloosheid herhaalden poëten tussen schouderbladen en vrolijkheid, in de kom van bruisende vergezichten langs brokaatvissen, lief en streekgericht - ik wist het wel: schoonheid snoeit geen zielen, niet gisteren, niet van hen niet daar -
kerima ellouise ©
13 juni 2009, meeting Nijmegen
10-06-2009
een andere weg
een andere weg
wat ik nooit zal overwinnen zijn de uren die blijven slaan slechts een drama kan mij vrijheid geven wanneer morgen mij terug laat gaan
alsof ik wist dat dit ging komen met heel mijn angst en wees gegroet
ik zal mij kleden als een bruid
voor wie ik zacht verleiden moet
mijn hart is ziek, het feest te koud
ontvolkt de stad, mijn sterven oud
kerima ellouise ©
06-06-2009
tegelzand
tegelzand
september zesenveertig
in dit huis gaf je mij
jouw zegen
een leven lang en gelukkig
om te herhalen
ik herinner me het tellen
en de tegels, de kamers die wij nodig
hadden
genoeg om tot de tijd te fluisteren
- nog later dan nu –
dat zij niet bestond
niet hier
niet op de houten vloer
in het zonlicht
cirkelrond
dat ook aan de bomen hing
en aan de kinderen omdat we minnaars
waren
op onze gezichten en in de helderheid
uit onze mond
zesenveertig tegels
en bij de deur hield het op
kerima ellouise ©
30-05-2009
alleen op papier
alleen op papier
alles past buiten de bloemen en het kruidje-roer-me-niet de uitgeslapen lucht
niets wordt daar bedrogen
bomen worden woorden en spreken oevers toe, eenzaam tot de eeuwigheid
een vonk van poëzie
alles
of het niet meer verlaten, het teruggaan naar de uitgeputte dood;
het pseudoniem van een ongepaste leugen kerima ellouise ©
27-05-2009
de boom en de berg
foto: beeldentuin Dehullu 2008 kunstenaar: Andreas Kuhnlein
de boom en de berg
heel even
dacht ik iets te zijn
een mens misschien
maar ik sloot mijn ogen te vaak
en werd een toevalligheid
zoals een woord
dat in het beloofde bergland
naar beneden stort
daar de illusie bemerkt;
de mythe van het honinghart
naïef bij elke boom en elke aalmoes
van hoop
gewuifd tot vaarwel
tot niets
in dat heel klein beetje leven
rondom het water kerima ellouise ©
26-05-2009
liefde is wat ik weet
liefde is wat ik weet
als het leven
mij geen waarheid vertelt
leef ik dan in slechts een leugen
of ben ik zelf de allergrootste
illusie
zoals de vogel die heel dicht
bij doden rust, in wonderen
gelooft
en rond de jongste dag zingt
rond mij
steeds zachter
verward om de schreeuw
die in mij huist omdat ik niet meer ben
verdwaald
in de mens die ik bedacht
vreemd - achter deze onomkeerbare wereld –
zonder omhelzing kerima ellouise ©
22-05-2009
draden van licht
draden van licht
en dat ik jou niet missen kan
heeft niemand in
de gaten
het kleine brokje
in mijn keel of het neerleggen
van woorden met deuren toegeschoven
doen me afdalen in jou
zoals het late middaguur dat langs
de bladeren likt
en poëzie laat ontstaan
in de plek waar ik ben; het ademloze licht
over mijn stille hand
telkens zachter
wanneer ik niet meer spreken kan
schaduwvol verscholen
kerima ellouise © illustratie: beeldentuin Dehullu kunstenaar: Eugène Terwindt
20-05-2009
door de nevels van morgen
door de nevels van morgen
laat me spelen in de spiegel van werkelijkheid; verwonderd om de vogels in de lucht waar ik niet wil denken, hoef te denken en het stamelen kan achterlaten bij elke vraag die je stelt over liefhebben, dicht tegen mensen en het verliezen aan ik zie je graag, zeg ik dan maar ik hou ook van een steen-het is stil overal waar ik sterf ook rond de rand van klaprozen-
kerima ellouise © illustratie: beeldentuin Dehullu 2007 kunstenaar: Lebuïn D'Haese
15-05-2009
ontelbaar
ontelbaar
laat maar ik wil niets meer bezitten dan de kiezels die ik uit eenzaamheid raap langs een veelvoud van rivieren, onzichtbaar voor hen met dode gezichten niet dichter dan jij al weg voor stilte in mij vloeit en dichtklapt tot gevels met luiken gesloten zoals mijn woorden die ik tel en bevochtig wanneer uit de dakgoot een lege kamer drupt
kerima ellouise ©
13-05-2009
gastgedicht van Waltack: IJzeren monument
genagelde handen
en spijkers om Zijn hoofd
een ijzerharde genade Waltack © hartelijk dank Meneer Waltack!
10-05-2009
het geheim van de hemel
het geheim van de hemel
ik droomde dat ik bleef kom binnen, zei je en vanuit mijn stille kamer stapte ik dichterbij raakte je armen in een niet te herhalen licht voor de eerste keer geloofde ik in jouw stilte schrijf dit gedicht, zei je morgen wanneer een vogel, spiegelklaar, langs jonge twijgen gaat kerima ellouise ©illustratie: beeldentuin Dehullu 2008 kunstenaar: Leo Jongenotter
09-05-2009
stille tijd
stille tijd
onverwacht
hoorde ik de nacht
gewillig, boven alles uit
getuigen
dat de dag mij drie zonen
zou baren
ik was onwetend en keek
omlaag naar m’ n zwellende meisjesbuik
en de donkere vlekken
die ik als zwarte vlinders
verborgen hield achter een dode stem;
ontroostbaar
in ieder sussend woord
van onschuld
kerima ellouise ©
05-05-2009
Poëzie Podium Breda
Hijgend Hert 5 mei Poëzie Podium Breda 20.00 Opening 20.10 Kerima Ellouise 20.25 Manuel Suurhoff ( Maanjuweel ) 20.40 Gerard Scharn 20.55 pauze 21.10 Henk Knibbeler 21.20 Kerima Ellouise 21.35 Manuel Suurhof ( Maanjuweel ) 21.50 Gerard Scharn 22.05 Afsluiting Er wordt tevens aandacht besteeds aan de poëzie van Hagar Peeters, Anne Vegter en Antjie Krog Hijgend Hert Pasbaan, Breda Entree gratis
30-04-2009
dankjulliewel!
dankjulliewel!
er zat een merel op een tak van een boom en ik wenste dat hij de duizend stemmen in woorden en aan het dichtersglas naar mij zou kunnen brengen zodat ik de bloemen kon horen in iedere letterademhaling en in iedere stap naar een open deur -het plukken van rozen en witte zwanen- en op dat moment verdween de boom en de merel in mij -dank jullie allemaal- zong ik duizendschoon kerima ellouise ©
29-04-2009
tevreden
foto: kerima ellouise © tevreden
ik mag de koe wel die het gras bewoonbaar maakt traag en telkens weer opnieuw het geritsel op de grond wanneer dauw slingert langs roze randen breed het kiezen, het keren van de dag en wanneer de wind naar avond waait, de boezems plukt uit malse twijgen wacht zij geduldig op de maan zonder vragen naar het verleden ze keert naar huis met vier rivieren wit zoals het schuimen van ruimtemelk kerima ellouise ©
25-04-2009
sporen in schemering
sporen in schemering
ze weende want ze kreeg een kamer en vier hoeken waarin ze zich kon opsluiten zelfs toen het helemaal over was voor zijn voeten schreeuwde zij om traagheid en het naakte van de slakken die de zonde lieten neervallen en verkleurden tot purperrood
kerima ellouise ©illustratie: Beeldentuin Dehullu 2008 kunstenaar: Sytske Miedema
24-04-2009
wanneer alles dromen gaat
wanneer alles dromen gaat
laat me, mijn lief
laat me een gedicht voor jou maken
al is onze dood
onbegrijpelijk voor de beuken
en de bloemen
eenhuizig zonder stem, met schimmels
langs heuvels, glad en
grijs
ik klaag niet, mijn lief
om het mos dat aanspoelt door
regen
mij zacht kust in boomkruinen
als zouden vruchten nooit verdwenen
zijn
en de wind, mijn lief
laat me de wind op het eind
ik weet, jij zal ontwaken in mijn verzen
zoals papieren vogels
helend in mijn hand kerima ellouise ©
vlinder vlieg vlindervrij...verloren vleugels...vergeten vlinder...vandaag voelen vlindervluchtig...vlinder vrij vlindervredig...verhalen van vandaag
dagen als deze
als ik u mijn schaduw geef
zal u me dan vinden in de diepte
van uw eenzaamheid
of legt u hem
op de handpalm met de vingers uiteen
als een pijnlijk verschil
misschien blijft het antwoord beter verzwegen
want uw herkenning zal me tekenen
als een verschrikkelijk
verlangen
vermoeid en verdoofd tot een fossiel
van de nacht
maar in het uur van de dood
doet uw ontkennen dat ook
kerima ellouise ©
foto: beeldentuin Dehullu
kunstenaar: Lebuïn D'Haese