DYSLECTIES

je oordeel ligt al vast

zoals een anker in de zee

niets doet jou twijfelen

zo zeker van jezelf

toch als je zou kijken

met je ogen open

zou luisteren

met een horend oor

misschien dat je dan

even maar

de andere kant zou zien

je oordeel is zo hard

nergens op gebaseerd

slechts wat je denkt

te weten

niet wat je hebt geleerd

gewoon maar jouw gedachten

zetten nu kwaad bloed

jij staat niet open

voor een nieuwe start

je oordeel is gevallen

als een tastbaar feit

dhelyÓ

poezenkopjes

kijken me ondeugend aan

 acht pluizige pootjes

over het toetsenbord

nieuwe woorden gevormd

snorrend, knorrend

alle aandacht

is voor jou

en ergens in een hoekje

zit het hondje stil

zijn trouwe hondenogen vragend

baasje ben ik braaf?

en je kijkt hem even aan

om daarna met alle aandacht

met de poezen door tegaan


dhelyÓ

zij nam geen afscheid
van de dingen
maar de dingen wel van haar
het leven maakt haar
hulpeloos
maar laat haar
niet vrij
in vage schemering
leeft zij haar leven voort
niets van het heelal
dat haar rust verstoort
haar gevangen woorden
zeggen niet wat zij bedoelt
en haar stille tranen
illustreren niet wat zij nu voelt
het is als een boze droom
die steeds maar grilliger wordt
die niet eindigt bij ontwaken
of bij wakker zijn verkort
soms hoor je haar wegstervend zingen
soms vliegt een vogel
schuw voorbij
ik nam van haar
geen afscheid
maar zij onwetend
wel van mij

1tjeÓ
gastgedicht van 1tje  bedankt daarvoor