LEEG

de koffie pruttelt

in de pot

naast mijn bord

het ochtendblad

met al het nieuws

voor die dag

drie mooie sinasappels

snijd ik middendoor

ze gaan op de pers

voor heerlijke sap

en goede vitamientjes

ik open de krant

drink van het sap

mompel zacht

een krant vol leed

een glas vol gezondheid

leve Nederland

met zijn persvrijheid

dhelyÓ

langzaam komt de dag

teneinde

het land komt tot rust

de zon verdwijnt

in de zee

de avond brengt de nacht

en stilte met zich mee

geluiden worden getemperd

lichten die gaan aan

iedereen gaat slapen

alles in diepe rust

je ziet alleen nog

maar de maan

die de dag

welterusten kust

DHELYÓ

open je ogen en kijk

zie de wereld in al zijn pracht

de zon die je verblijd

hoor de zee en luister

versta het verhaal

verteld door de golven

de meeuwen die lachen

om alles wat bestaat

ruik het leven

in al zijn verschillende geuren

adem diep,bevrijd je gedachten

en leef zoals je nog nooit

hebt geleefd

dhelyÓ

ik ben niet diep gelovig

ga zelden naar de kerk

ik ken geen dure woorden

gebeden evenmin

alleen maar losse woorden

die spreken voor zich zelf

wilt U mij aan horen

kunt U mij verstaan

wil U me misschien wijzen

welke kant ik op moet gaan

ik vraag niet veel

van Uw tijd

enkel wat minuten

om even om te kijken

een korte blik te werpen

op mij

dhelyÓ

een flinterdunne draad

als stilzwijgend verband

tussen jou en mij

mijn zoon

een ragfijn gespannen net

vangt me als ik val

in droevenis

laat mij dwalen door

herkenbaar gebied

tot ver achter de horizon

in het leven

van mijn zoon

die gestorven is

tijd kan pijn vervagen

zal schrijven jouw naam

geluidloze woorden

erkennen jouw bestaan

heden en verleden

worden samen een

de toekomst zal

duisternis verdrijven

en jouw laten bestaan

dhelyÓ

het leven was voor mij

niet zachtzinnig

of aardig

pijn en verdriet waren

mijn bondgenoot

nergens vond ik liefde

of een antwoord op mijn vragen

ik doolde rond

hier op aarde

op zoek naar iets

wat ik niet vond

eenzaam was mijn leven

gevuld met grootte leegte

behoefte aan iets moois

toen leerde ik je kennen

eerst nog wat verlegen

maar langzaam liet ik je toe

je vulde niet alleen het hart

maar de geest des te meer

door jouw ben ik gaan geloven

in liefde en saamhorigheid

in een eigen veilig plekje

zelfs in vrolijkheid

dhelyÓ

de dierentuin

een plaatsvervangend thuis

voor vele dieren

honderd twintig bavianen

voelen zich niet goed

zwijgend staren zij

verlangend naar

de afrika savanne

eten of drinken

kan hen niet verleiden

ze zitten maar triest

licht in paniek

niet vlooien niet paren

niet graven geen pret

enkel de rots

is wat ze trekt

zomaar zonder reden

wordt er gezegd

ik geloof in heimwee

verlangen naar thuis

ook voor bavianen

zover van huis


dhelyÓ

zittend voor het raam

staar ik blind naar buiten

regendruppels sijpelen

schijnbaar doelloos naar bene

in de zachte aarde

opgenomen door de grond

even snel verdwenen

een vogel vliegt  voorbij

bekje vol met eten

prooi verslonden

als een dode pier

delend met haar kinderen

die schreeuwen

om het hardst

bladeren in alle kleuren

bloemen in de knop

rijzen dan als paddenstoel

lekkernij van brood

peuzelt het eekhoorntje op

eikels hangen niet allemaal

netjes aan een boom

in de kringloop van

het bestaan

heeft alles zijn eigen

waarde

dhelyÓ

ver weg hoor ik de nachtegaal

verstommen in zijn lied

de wind legt zacht zijn

krachten neer

het einde in het verschiet

mijn ogen worden zwaar

ik zal ze zo gaan sluiten

dan draagt men mij

voor de allerlaatste keer

door de deur naar buiten

mijn allerlaatste woning

zonder marmer of graniet

een heel klein stukje grond

voor iemand die volop

in het leven stond

afscheid voor de laatste keer

verblijf ik voortaan bij de heer

dhelyÓ

ze zijn uitgepraat

zij en hij relatie moe

niks meer te vertellen

geen luisterend oor

ze zegt ik ben ongesteld

dat maakt me prikkelbaar

zij houdt van schaatsen

hij van de zon

geen enkel raakvlak

met elkaar

wil je nog wat wijn

de fles is half leeg

de nacht klopt aan

het vuur gaat uit

op de trap omhelzen

ze elkaar

hij gaat links

zij gaat rechts

nou tot morgen dan maar

ze zegt ik weet niet goed
waneer

ik ben ongesteld

en dan slaap ik meer

DHELYÓ

papa

je reed hier voorbij

ik zag je zitten

in je nieuwe auto

maar je had geen plaatsje

voor mij

papa

ik hoorde je lachen

en ik lachte verlangend terug

je draaide je om

weg van mij

en ik zie enkel je rug

papa

ik kijk je verlangend aan

stak mijn hand naar je uit

maar zonder een blik

ben je verder gegaan

dhelyÓ

het land is nog stil

ochtendrood verwelkomt de dag

zachte dauwdruppels

versieren het jonge groene blad

gelijk het diamanten waren

lage nevel omhult de akkers

zachte wind kleurt mijn wangen

bezorgt me het gevoel van vrijheid

op deze morgen

geniet ik van wat hij

schiep voor ons

het leven, de aarde

en alles eromheen

dhelyÓ

woorden

scherp en vol venijn

maken littekens

op mijn bloedend hart

onbegrip verborgen

achter jouw ogen

je vecht je eigen oorlog

op zoek naar slachtoffers

je geeft ze jouw pijn

om zo   te overwinnen

deze hardheid siert je niet

het lijkt onbuigzaam staal

nooit eens kijken naar

die ander die de tol betaalt

dhelyÓ

kindje werd geboren

klein,broos en teer

ongewenst door moeder

vader onbekend

zomaar achtergelaten

op die kille natte plek

in eenzaamheid gestorven

zomaar zonder naam

men noemde je

engel van het meer

onder die naam

zal je in herinnering

voortbestaan

dhelyÓ

vlieg kind vlieg

laat je drijven op de wind

ben vrij en leef verlost

van alles wat je aan ons bind

vertrouw op de bescherming

die ik je geef

opgenomen in mijn leven

zal er steeds genoeg liefde zijn

zeil kind zeil

vaar je eigen koers

en als je ooit verdwaalt

zal ik je baken zijn

mocht je schip vergaan

in de woeste golven

zal ik je redden

en naast je staan

leef kind leef

ga in je eigen tempo

laat je niet haasten

door de wereld om je heen

mocht je ooit willen rusten

zoekend naar een veilig bed

klop dan gerust

bij me aan

dhelyÓ

zwaar bewapend met nonsens

werd voedsel je vijand

zijn kreten van haat gaan

door merg en been

het dwingt je tot vasten

geeft de illusie

van niet te bestaan

nog slechts een schim van jezelf

opgelost

in een eenzaam bestaan

soms sluip je als

dief in de nacht

zoekend naar brandstof

om verder te gaan

broodnodig voedsel

voor je vel en je been

lichtzinnig eet je

twee blaadjes sla

om daarna snel

op de weegschaal te staan

straks is het te laat

is je hart niet sterk genoeg

kan het het vasten niet aan

hoe vergankelijk wil je zijn

hoe ver wil je gaan

dhelyÓ