poezen

zij nam geen afscheid
van de dingen
maar de dingen wel van haar
het leven maakt haar
hulpeloos
maar laat haar
niet vrij
in vage schemering
leeft zij haar leven voort
niets van het heelal
dat haar rust verstoort
haar gevangen woorden
zeggen niet wat zij bedoelt
en haar stille tranen
illustreren niet wat zij nu voelt
het is als een boze droom
die steeds maar grilliger wordt
die niet eindigt bij ontwaken
of bij wakker zijn verkort
soms hoor je haar wegstervend zingen
soms vliegt een vogel
schuw voorbij
ik nam van haar
geen afscheid
maar zij onwetend
wel van mij

1tjeÓ
gastgedicht van 1tje  bedankt daarvoor