en maar vertellen allemaal zelf beleefd over moeilijke maar ook gemakkelijke mensen
en hoe ze ontevredenheid steeds moet tegengaan wegwerken als het kan over slecht eten dat helemaal niet slecht is over gebrek aan keuze uit steeds een twintigtal gerechten kom zeg onredelijkheid verwende verwaande kwasten en steeds maar hetzelfde gezaag maar kalm en rustig moet al kook je over vanbinnen
en dan de mooie verhalen van dankbaarheid meestal met kinderen die de hoofdrol beleven maar zelf vecht je in een boeiende vermoeiende job
einde van de maand opnieuw vooruit egypte nu de kidsclub drie maanden weer intens genieten.
geen feest als een ander totaal alternatief in een jeugdkamphuis een opgekallefaterd kasteel waar de gasten hun roes konden uitslapen in stapelbedden
een donkere trap versiert met hop uit onze tuin rechtstreeks leidend naar de bruidskamer symbolisch voorzien van kaarsjes die nooit zouden oplichten wegens brandgevaar enkel voor de stemming aangebracht door twee vlijtige lieve moeders
de jongeren ïmproviseerden een slaapstede voor het paar matrassen op de grond grondig omkaderd door de lege stapelbedden en allerhande versieringen het geheel lijkend op een rommelig magazijn
moraal van het verhaal als je moe bent slaap je overal heel dicht bij elkaar.
de zon jouw lach lieve woorden vol begrip niets dat helpt het komt niet los blijft maar woelen diep in mij of zal het verteren tot er eindelijk niets meer over blijft dan rust.
Onze oudste dochter trouwt voor de kerk. Twee universitairen die elkaar het jawoord geven.
eventjes is er geen verleden vandaag drukke voorbereiding morgen eeuwige trouwbelofte voor de gemeenschap van twijfelende gelovigen getuigen van jong geloof of overmoed
in al dat gewoel een rustmoment de plechtigheid wie ben ik waar sta ik waar wil ik heen klaar en duidelijk.
raken mijn voeten nog de grond of is het zweven van de ene taak naar de andere deels routine maar ook op vraag het gewone leven gaat verder maar die speciale dag waar alles anders is komt er aan nog even duwen en komt er daarna rust als een illusie op me af de tijd wijst het wel uit.
ik ben niet zwartgallig meer zo nu en dan een triestige bui als overblijfsel uit een angstig verleden dan ga ik eventjes maar in een dipje wonen de eerste de beste lach met oogcontact fleurt mij op en ik herneem de positieve koers die mij hier bracht om het verleden van mij af te schrijven in soms triestige bewoording maar laat je niet misleiden voortaan ga ik door het leven als opgewekt en blij maar zo nu en dan je weet wel wat!
vedriet en angst onder woorden brengen mondeling of hier je raakt het kwijt heel langzaam zeker met de tijd angst geeft slechte raad positief en blij is een beter klimaat.
rusten
