Berichten van 12 februari 2007 tot 18 februari 2007

hand in hand binnen gaan

steeds dieper

zalen gangen trappen

plots een ruwe witgekalkte muur

erop één woord

in grote groene letters

A  L  M  O  N I E 
geen uitleg

geen woord gesproken

steeds dieper gaan we hand in hand

tot ik wakker word

twee trappen hoog

een eenzame zaal loopt vol

gedempte geluiden

alleen voel ik mij en luisterbereid

een man in zwart gewaad vooraan

leest poëzie strofe na strofe

geeft wat commentaar

toch spreekt het gedicht mij aan

in een totaal andere taal

de taal van de stilte

van het nu in altijd zijn.

dala

Een zeldzame keer ontmoet je als man een vrouw die een zeer sterke indruk op je maakt.  Dit is een gedicht van vroeger maar gedurende het weekend...ja ze maakte onieuw indruk en het was jaren geleden dat ik haar voor het laats zag. We kennen elkaar betrekkelijk goed.

jij bent

een deel van de dagdroom

dat niet kan

een deel van klein verdriet

dat mij soms raakt

zon voor een ander

die mij een glimpje gunt

genietend van jouw lach

jouw gedrevenheid

en van alles en nog meer

een zalig ogenblik

terugkerend

daar waar ik hoor

vergroeid met

overvloed aan genegenheid

heb ik zacht gevoeld

gekust

begrijpend dat jouw naam

eerder zeldzaam

is toegevoegd

bij wie het ook had mogen zijn

voel ik dan het hart

dat mede mij heeft gekneed
vol dankbaarheid

maar jij komt terug

als het lot

je brengen mag.        

dala

gedichtje meegebracht uit het poëzie weekend van zaterdag en zondag laatst.

Het licht begint te wandelen door het huis
en raakt de dingen aan. Wij eten
ons vroege brood gedoopt in zon.
Je hebt het witte kleed gespreid
en grassen in een glas gezet.
Dit is de dag waarop de arbeid rust.
De handpalm is geopend naar het licht.

uit 'De hovenier' 1961  door Ida Gerhardt

als de muze zwijgt
dan zien mijn ogen rust
ze kijken wel naar jou

als de muze zwijgt
ligt mijn verbeelding stil

och verstandige muze
jij gunt mij even tijd
om wat te verpozen.

dala

Zo heb ik kennis gemaakt met deze bijzondere vorm van dichten.  Een kerngedachte, gevat in steeds weer vier verzen waarvan er drie rijmen.

's Nachts wakker in het uitgestorven huis
hoorde ik het bezig water van de sluis.
Toen riep men mij met name - twee, drie maal.
Een slaan van luiken en een groot geruis.

uit 'Kwatrijnen in opdracht'1948 van Ida Gerhardt

liefde 

beeld in je geest

mijmeren bij geweest

dromen over wat nog kan

verlangen naar het feest

dala

zulke bloemen pluk je niet

die worden gekoesterd

op de zachte glooiing  van de herinnering

maar de kleine madelief

blijft mijn lievelingsbloem

het hoe en het waarom

behoren tot de geheimen van mijn ziel

o vrouw met de duizend gezichten

ik leef in een aureool van pijn

dat mijn vreugden tooit

alles gaat zo snel voorbij

niemand kan peilen hoe diep

mijn ziel jouw schoonheid viert

dragen mijn dromen soms de naam visioen.         

dala

kwatrijn in de nacht

de stille nacht

die naar je lacht

de slaap onderbroken

het afkoelend bed dat wacht

dala

zwijgen

is stilte

voelbaar verlangen

dat schrijft

voor jouw ogen

waarin ik ook kan lezen

dat je blijft

om samen te groeien

naar het raadsel toe

van dat eeuwig zwijgend zijn

zwijgend

te spreken

tot de verbeelding

van hen die zwijgend leven

in eenzaamheid

dala

waar ben je nu

op dit eigenste ogenblik

midden in de nacht

jij die niet begrijpt waarom

al dat lijden dag na dag

maar niet wijken wilt

uitgesproken of geschreven woorden

brengen wat soulaas

stilte schenkt een weinig vreugde

steeds hechtere vriendschap

brengt meer en meer begrip

sterkte komt uit het zogezegde niets

oren kijken mekaar nooit aan

luisteren naar de taal van de stilte

universeel zonder woorden

geven in liefde vol begrip

steeds weer hoop op steun

stilte brengt rust

rust maakt sterk

je wordt geleid

door de onzichtbare vaderhand.

dala