Berichten van 22 december 2008 tot 28 december 2008

waar woon je toch                            

 

een beetje een rare vraag hé

maar ja is dat zo raar

hoeveel was je deze week hier bij mij

heel weinig toch

uitzondering zeg je dan heel vlug

te vlug hoor en zelfs veel te vlug

je kent reeds de datum

heel dichtbij

van je volgende vlucht

naar onze lieveling

vooral jouw lieveling

een beetje ziekjes toch

die schat

terwijl ik hier het spook zie

dat ik nooit binnenlaat

verveling

omdat ik niet buiten kan

gelukkig van voorbijgaande aard

ik kan me weer vermoeien

meer dan mijn hoofd en ogen

de ezel kan weer afgejakkerd

een heel klein beetje toch

waar woon je toch

al die nachten dat je er niet bent

vertouwen is een mooie deugd

nietwaar en wederzijds.

 

dala

gevoelens blazen warm of koud
om van te rillen want ze zijn nooit neutraal
de achtergrond speelt een stevige rol
bepaald de aard van de rilling fijn of niet
soms voel je enkel een schim van jezelf
kiezen dan dan even onmogelijk zijn

uitdiepen

 

de vraag vuurt zich af

met ronddwarrelende verwarring gepaard

weet nergens te landen omdat aarden niet kan

tot rust komt ze nooit gezien haar werkelijkheid

de toekomst daagt me  uit te wijken voor de waarheid

de onrust is  reeds te breed verspreid

omkranst door verduisterde spreuken

waarom ik geen klaarheid durf te handhaven

daar gaat het tenslotte om terwijl ik geen antwoord heb

tenzij ‘niet weet niet deert’

 

sereenheid kom gerust en heers voor altijd

hier in de diepte alleen is er nog plaats

de oppervlakte is bewoond door valse geruchten

niemand weet door wie verspreid

veeg alle ruimten van mijn geest maagdelijk schoon

jouw beeld duikt steeds dieper weg

de schoonheid van jou ziel bedwelmd mijn verlangen

verlangen naar rust zoekt mijn vragen af

 

als jij er niet bent blijft het verlangen alert

doemdenken doet een vruchteloze poging

zekerheid is de koning van mijn denken

haar vriendin luistert naar de naam vertrouwen.

 

dala

dromen kan
natuurlijk
de sneeuw was er
weken te vroeg
enkele uren maar
en alles was voorbij
een kesrstal in de sneeuw
nagebootst met watten
verleden tijd
een beeldengroep volstaat





de boom hangt vol slierten
lichtjes pinkelen in kinderogen
slierten in keuzevorm en kleur
vleugelen er omheen
geven vaak een beeld
van overladenheid
en op de grond
de geschenken uitgespreid

droog

 

de bron van woorden

stokt en droogt op

het zoeken richt zijn denken

smeekt de muze

kom terug

waarom toch ben je heen gegaan

 

gevoelens worden week

de uitlaatklep potdicht

geen verlossende woorden meer

verwarring stelt vragen door mekaar

antwoorden gingen  alle richtingen uit

maar laten zich niet horen

 

buiten heerst vorst en kou

gelukkig is het hier goed warm

zo heel dicht bij jou

de muze rust wat uit

niet verwittigen vooraf

is bij haar doodgewoon.

 

dala

winterkou

 

terwijl de foto’s stralen

herinneren aan de zomerzon

zal mijn glimlach falen

in de winterkou

zelfs de zon vermag nu niets

ook de muze is gegaan

spreek ik reservewoorden aan

verzameld in een bijna vergeten schrift

gevonden in een bijna vergeten bak

over slapende muzen

maar dat is in zomertij

nu is de muze heen gegaan

heeft de kou haar bang gemaakt

ik weet het niet

gelukkig zijn er teksten

zijn er zomerfoto’s

is er de herinnering

ben jij er nog.

 

dala