Berichten van 29 december 2008 tot 4 januari 2009

kijk                                

niets dan parels eenvormig wit

met flikkering van donker en licht

oogverblindend is het niet maar eerder mat

wel rillingen verwekkend als bibberende last

onuitgesproken afkeer voor die koude schoonheid

het groene gras en de donkere bomen zien wit

buiten geparkeerde auto’s rood groen of blauw ook wit

jouw gezicht en handen zien groen en blauw

kruip weg in een sjaal of kap en schoei jouw handen

kom binnen en neem wat  temperatuur in de heerlijke warmte

voel gezelligheid die als een warme fijne knuffel jouw omsluit

wil je wat vertroeteling kom dan maar in mijn armen

er is wat warme drank en we maken tijd

ga niet meer weg maar laat het nu aan mij

enkel als het dringend is  laat ik jou nu alleen.

dala

verdriet                                   

oud en nieuw verdriet

het ene heropflakkerend zo nu en dan

het slijt maar niet uit met de tijd

het andere vers en nijpend diep

veroorzaakt door een geliefde persoon

je zegt dan weer al te vlug

van jou heb ik dat niet verwacht

dan steekt het oude niet verwerkte zijn kop weer op

gemengd met heel verse tranen zonder waskracht

het lijkt wel zonder eindpunt blijvend diep in jou gegrift

oude en nieuwe vreugden

een geheel vormend als compensatie

zodat jouw leven toch nog leefbaar blijft

als je eenzaam en alleen zit te wachten

en het tijdstip  reeds lang verstreken is

dat je de geliefde had verwacht

dan slaat de onrust in alle hevigheid toe

plots ben je dan niet meer alleen

de niet meer verwachte kwam dan toch

beleef je een ogenblik van warme rust

in armen die je stevig omsluiten

de vraag naar waar ben je zo lang gebleven

sterft vlug en zacht weg op jouw gretige lippen

en alles is weer goed in de beste der wankele werelden

het leven is weer waard geleefd te zijn.

dala

kriebels                                   

konden het maar vlinders zijn

zoals toen jij voor het eerst

mijn wereld overhoop kwam halen

door gevoelens stevig aan te wakkeren

nu is rustige warmte meestal mijn deel

zo af en toen lijken het wel monsters

die ernstig te keer gaan binnenin

niet in de buik maar dieper hogerop

dan slaat eenzaamheid stevig toe

zelfs helemaal tussen de mensen in

dan komen woorden naar me toe

bedoeld als troost en ondersteuning

ontoereikend tot en met

alles komt toch weer goed mits wat geduld

eindelijk lach je toch naar mij

op deze lach wacht ik soms veel te lang
je bent steeds zo druk in de weer
en valt dan begrijpelijk wel eens in een strik
kracht kan het onverwacht schenken
naar jouw toe te gaan met een luisterend oor.

dala