niets
niets
ja zo ben ik
bijna niets
een ietsje
in wording
met een hart
een veel te groot hart
hopen
verlangen
lief hebben
gelovend in oerkracht
in eeuwigheid
zo is niets
verloren in echt leven
op mezelf
ben ik niets
steunend op anderen
en op Hem
lukt het wel
een beetje
herpakken
elke dag opnieuw
een beetje meer
maar dat is beter
dan helemaal niets.
dala
jij bent mooije bent zo mooi
mijn fee
niet zo zeer de buitenkant
en toch
zijn rimpels dan per se zo lelijk
jouw grijzende haren
peper en zout
jouw ouder wordende figuur
stilaan naar de grond gebogen
de zorgenfrons voor anderen
soms ben je nors tegen mij
meestal wel terecht
bij jou is zelfs dat zo prachtig
straalt het uit al jouw gaven
bovenop die kookkunst van jou
vol toewijding
toch wat het mooist is aan jouw
jouw denken
de levenswijze gericht op anderen
jouw gewoonten
de warme blik in je ogen
maar vooral die gloed
naar buiten uit
maakt jouw zo mooi
zo echt
zo oprecht
ja echt om van te houden.
dala
wensen
verlangensverlangens
wissel mij om
voor een jonger mezelf
keer terug
zo’n veertig jaar
vermoeidheid
ken ik niet
is er nu iets anders
waarvan de overvloed
mij uitermate stoort
naar jaarlijkse gewoonte
ziek van ’t ene feest naar ’t ander
koorts en braakneiging
de levenslust lam gelegd
het oud worden
plaagt mij danig
remt ons af
jij blijft geduldig
ga jij maar feesten
plezier maken met de jongeren
ik ziek wel uit
in stilte uitgestrekt
langzaam herstel
laat de zon haar werk
toveren elke dag
zodat ik weer kan genieten
van licht en warmte
ver te zoeken in deze tijd
laat het lente worden
vlugger dan normaal
moge het een wonder zijn
voor haar en mij.
dala
even maar
even maar
zo ben ik dan
helemaal alleen
in stilte
rust maar goed
kom op krachten
jouw woorden
telkens weer
mijn dagen keren
binnenste buiten
vast ritme verdween
in alleen zijn
op strooien benen staan
slapen
bijna de hele tijd
alleen jij
zo nu en dan
met rustige woorden
geen zoentjes
even maar
besmetting mogelijk
tijdelijk
dan na dagen
opnieuw onwennig
die nieuwe
eerste kus
tot in de wortels
van mijn ziel
jij en ik
een smeltproces.
dala
jijjij
alleen jij
in mijn hart
de anderen
mooi
rondom mij
en toch jij
jij bent er weinig
de anderen veel
iemand zegt me
hé
je bent zo stil
intonatie vraag
het antwoord is
voor mij
mijn grote liefde
dat ben jij.
dala
onze zusMarie-José
Bij het afscheid zei je …lig er niet van wakker hé!
Maar jij wist wel beter.
Na de eerste tuk was ze daar, midden in de nacht.
Jouw vraag!
Wil je nu al iets schrijven?
Jij kunt dat best.
Maar dat is natuurlijk niet zo zeker.
Ik begreep het op mijn manier:
Schrijf iets dat bruikbaar is voor op mijn prentje.
Ja Marie-José; wie ben jij eigenlijk voor mij, voor ons?
En daar gaan we dan:
Je bent onze derde zus.
Heel direct en heel apart.
Je drukt je gewoon uit
maar ook in rijmende verzen.
Eerlijk en oprecht.
Rechtaan rechtuit.
Geen tierlantijntjes.
Daar heb jij een hekel aan.
Bij jou een lach en een traan.
Eerlijk en oprecht.
De toekomst door jou gezien:
‘Zo wil ik niet leven.
Laat mij sterven, een natuurlijke dood.’
Jouw leven was bezig zijn.
Meestal was het ten dienste van anderen.
Na de zware val, kwam de ommezwaai.
Er blijft maar weinig keuze: Rolstoel, zetel of bed.
Handen en voeten buiten gebruik.
‘Zo kan ik niet leven, laat mij maar gaan’.
Over godsdienst en kerk wil jij niet meer spreken.
Wij begrijpen dat wel.
Een leugen teveel en hypocrisie verteren niet zomaar.
Maar wij geloven in de kracht van gebed.
Wij vragen aan de Vader, in naam van de Zoon,
dat de H. Geest in jou moge leven.
Ook, dat na jou heengaan,
de ellende van dit bestaan,
aan de andere kant van de dood,
zou overgaan in heerlijkheid.
Jij was hier steeds zo eerlijk en oprecht.
Dat jouw lach daar moge open bloeien
en jouw tranen opdrogen voor altijd.
Vader, niet onze maar uw wil geschiede.
Marie-José, wij zullen je niet vergeten.
Jij bent toch zo apart, toch zo direct.
In woord en daad zo echt.
Zo eerlijk en zo oprecht. dala
ode