Aangepast -- BELISIA (B)

VENTURA (B)

VENTURA -- Bonaventure Jules -----Veurne/Furnes --- België

Van Ventura via Venturelli naar Scatto  (Roeselare)

Een bekende Belgische fietsenproducent is de BVBA Bonaventure die bekend is voor de fietsen van het merk Ventura, Venturelli en Scatto. Ventura is al een tijdje verdwenen maar Venturelli en Scatto bestaan nog steeds.

1925: Jules Bonaventure

Ventura werd opgericht in 1925 in Veurne door Jules Bonaventure en is ondertussen al aan de 4de generatie toe.  Er reden zelfs twee professionele wielerploegen in de jaren 60 op een Ventura: In 1968 Etalo – Ventura en in 1969 Etalo – Sikiri – Ventura met telkens Jozef Braeckevelt als ploegleider.

Ventura werd Venturelli

 Eind jaren 70 veranderde Ventura in Venturelli dit naar aanleiding van de trend dat hoe meer een racefiets Italiaans klonk hoe populairder ze was en hoe beter het merk verkocht. Wist de familie Bonaventure dat er in de jaren 60 een Italiaanse wielrenner met de naam Romeo Venturelli bij de profs rond reed? Heeft de naam er iets mee te maken of is ze puur afgeleid van hun familienaam Bonaventure?

De Venturelli racefietsen en dan vooral de lijn Corso waren enorm populair in de jaren 80 en 90, vooral omdat het een zeer degelijke fiets was met een zeer goede prijs kwaliteit verhouding.

In 1981 werd het bedrijf opgesplitst door Jules’ 2 zonen: Gilbert en Roger. Roger bleef in Veurne en specialiseerde zich in het lakken van frames terwijl Gilbert met Venturelli verhuisde naar Roeselare. Al vlug werd het pand in Roeselare te klein met als gevolg een nieuwe verhuizing in 1992, ditmaal naar Hooglede Gits waar Venturelli nu nog steeds aanwezig is. Ook de lakkerij bestaat nog steeds, deze is nu in handen van Johan Bonaventure.

Aanvankelijk werden de stalen frames in de fabriek zelf gemaakt en vervolgens verdeeld naar de fietsenmakers. Met de opkomst van de aluminium fietsen werd de productie stil gelegd en werden de frames aangekocht in China en Taiwan. Dit is nu nog steeds het geval.

De Venturelli racefietsen hadden een typisch kleurenschema waardoor je ze praktisch dadelijk herkent.

TURIN-BRUXELLES / GRAND PRIX DU  CENTENAIRE – 1930

TURIJN-BRUSSEL / GROTE PRIJS VAN HET EEUWFEEST - 1930

De wielerwedstrijd “Turijn – Brussel” 1930 was een bijzondere historische etappekoers die niet tot de reguliere klassiekers of bekende rondes zoals de Tour de France of de Ronde van Vlaanderen behoort.

In 1930 bestond België honderd jaar. In elke provincie stonden er indrukwekkende festiviteiten gepland, van internationale sportmeetings tot wereldtentoonstellingen in Luik en Antwerpen. Wie hield van optochten, vuurwerk en koud bier, ging een topjaar tegemoet …

De Koninklijke Belgische Wielrijdersbond wilde uiteraard ook al dat gefeest niet missen. De Ligue Vélocipédique Belge (LVB), zoals de toen nog sterk Franstalige organisatie ook bekend stond, was een baken van Belgisch nationalisme en koningsgezindheid. Het eeuwfeest was voor haar de ideale gelegenheid om zich op dat vlak nog meer te gaan profileren én haar werking in de kijker te plaatsen.

Trouwens, want wat was een Belgisch feest toen  zonder een velokoers? De wielerbond wilde weliswaar verder gaan dan de razend populaire kermiskoersen die toen in elk dorp en in elke stadswijk plaatshadden. 100 jaar België moest en zou gepaard gaan met spectaculaire wedstrijden.

Om dat te verwezenlijken, had de LVB de juiste man in huis: sportjournalist Alban Collignon. Hij  was de oprichter en directeur van Les Sports, de voornaamste sportkrant van Franstalig België. Sinds 1929 stond hij aan het hoofd van het machtige comité administratif van de wielerbond. Collignon was een geboren organisator, die ambitieuze wedstrijden als de Ronde van België voor onafhankelijken of de Omloop van de Slagvelden uit 1919 op zijn palmares had staan.

In de aanloop naar de Belgische verjaardag kwam Collignon met het idee van een uniek en bijzonder ambitieus wielerevenement: de Grote Prijs van het Eeuwfeest of Turijn-Brussel, zoals de rittenwedstrijd al snel genoemd werd. De duizend kilometer tellende velokoers moest voor heel Europa de wielerkwaliteiten van België nog eens in de verf zetten. De koers zou plaatsvinden tussen 18 en 23 juli en zou drie ritten tellen. Die etappes zouden samen een groot stuk van West-Europa bestrijken. Van startplaats Turijn naar het Zwitserse Zürich in de eerste etappe, om vervolgens via Zwitserland en Frankrijk verder te gaan naar Luxemburg-stad in de tweede, en naar eindpunt Brussel in de derde en finale rit. Collignon verwierf de steun van zowel de Italiaanse als van de Zwitserse, Franse en Luxemburgse wielerbonden voor zijn organisatorisch meesterstuk.

De organisatie was niet alleen ambitieus, ze was ook wel symbolisch. Dat ze net in Italië startte, had te maken met een gebeurtenis die in de eerste dagen van het jubeljaar had plaatsgevonden. Op 8 januari 1930 was de Italiaanse kroonprins, Umberto van Savoie, getrouwd met de Belgische prinses Marie-José. Het koninklijk huwelijk kreeg in Turijn-Brussel zijn sportieve tegenhanger en moest de band tussen beide landen verder aanhalen. Het was daarom niet toevallig dat de start in Turijn lag. Prins Umberto was niet alleen de officiële beschermheer van de koers, hij was ook hertog van Piëmont, de regio waarvan Turijn de hoofdstad was.

De  Belgische sportpers was lovend over het initiatief. De timing was wel een uitdaging, want eind juli was immers ook het moment dat de Ronde van Frankrijk gereden werd… en dat zag men dan ook in het deelnemersveld. Er waren wel genoeg ingeschreven renners, maar weinig echte toppers. Onder de 69 deelnemers zaten bijvoorbeeld geen Belgische vedetten zoals een Georges Ronsse of een Jef Dervaes. Beiden hadden zich op het laatste moment teruggetrokken. Luxemburger Nicolas Frantz, als tweevoudig Tourwinnaar wél een grote naam, zat dan weer in de nadagen van zijn carrière. Een andere vreemde eend in de bijt was Maurice De Waele. De Lovendegemnaar had een jaar eerder nog de Ronde van Frankrijk gewonnen. Een topper dus, maar wel een die in 1930 geen deel uitmaakte van de Belgische Tourselectie. Had Henri Desgrange hem persona non grata verklaard? De doodzieke De Waele was tijdens de finale van 1929 namelijk zodanig veel geholpen door zijn ploeggenoten, dat de Tourbaas vond dat een lijk de koers had gewonnen.

Ondanks het tekort aan wielervedetten lieten verschillende Belgische sportkranten het niet na om verslag uit te brengen van Turijn-Brussel. Zo was Sportwereld prominent aanwezig met Willem van Wijnendaele (zoon van Karel)en oudgediende Constant Cleiren. Beide journalisten waren meteen onder de indruk van de eerste etappe, die zat zo vol met spektakel dat ze het relatief beperkte deelnemersveld snel vergaten.

Tijdens de 395 kilometer van Turijn naar Zürich moest er flink worden geklommen in de Alpen, het hoogtepunt was de Gotthardpas. Nog voor het peloton aan die laatste beklimming begon, barstte er een hevig onweer los. De wedstrijd veranderde in “één eindenlooze tocht…van last en miserie en lijden”, aldus van Wijnendaele junior. Terwijl de regen met bakken uit de lucht viel, strompelden de verkleumde renners te voet omhoog. De ene na de andere gaf op. Alleen de Italiaan Allegro Grandi deed zijn voordeel met al die ellende. Hij was nog voor de Alpen weggevlucht uit het peloton en slaagde erin om zijn voorsprong tot het einde te behouden. Maar zelfs hij kwam pas toe in Zürich toen het al donker was. Met zijn winst legde Grandi meteen de basis voor zijn eindoverwinning. De twee volgende etappes waren namelijk niet half zo spannend als de eerste. De rit van Zürich naar Luxemburg passeerde dan wel via de Franse Vogezen over de gevreesde Ballon d’Alsace, maar het uitgedunde peloton had niet veel zin meer om te koersen. Met Michele Mara was het terug  een Italiaan die won. Hetzelfde rustige tempo zette zich door in de slotetappe, de eindstreep lag in het Brusselse park van Laken. De  Belg Emile Joly won er in de sprint. Op het eindpodium stond jammer genoeg geen enkele Belg. Grandi won Turijn-Brussel en een flinke som prijzengeld, de Oostenrijker Max Bulla en Nicolas Frantz namen plaatsen twee en drie in.

De Belgische wielerbond was lyrisch over het eindresultaat. Volgens haar was Turijn-Brussel een nieuwe illustratie geweest van de sport als een school van morele en sociale kwaliteiten. Nog belangrijker was echter dat ze erin geslaagd was ‘haar’ wielersport in een bijzonder vaderlandslievend licht te plaatsen. Met kroonprins Leopold was de koninklijke familie prominent aanwezig geweest bij de aankomst van de laatste etappe, samen met de minister van Landsverdediging. Ook de randactiviteiten die Alban Collignon had georganiseerd in het park van Laken, in afwachting van de aankomst, blonken uit door hun patriottisch karakter. Zo was er een nationaal wielerkampioenschap voor militairen én een Marche de l’Armée, een wandelwedstrijd waarbij meer dan dertig legerregimenten het tegen elkaar opnamen.

In de sportkranten waren de reacties wat gemengd, er was zeker ook lof voor de vlotte organisatie door Collignon en de sportieve spankracht van de koers. Maar er was ook wat ontgoocheling over de magere Belgische prestaties in wat toch ook een  toonbeeld voor de Belgische wielerkwaliteiten had moeten zijn.

In Sportwereld toonde Willem van Wijnendaele zich blij dat toch een Belg de laatste etappe had binnengehaald. “Want anders zou de Groote Prijs van het Eeuwfeest niet alleen gewonnen zijn door een Italiaan, maar ook de drie ritten zouden naar drie vreemdelingen gegaan zijn. En dat ware toch wat al te triestig geweest!" Tegelijk ergerde hij zich aan de "Italiaansche pretentie.” Hij erkende dat Grandi een sterke wedstrijd reed, maar hekelde het feit dat zowel de andere Italiaanse renners als de Italiaanse volgauto’s hem vaak ostentatief uit de wind hadden gezet.

Dat alle Italianen op twee en vier wielen aan hetzelfde zeel hadden getrokken, was nochtans niet zo verwonderlijk. Hoewel wielrennen niet het propagandamiddel bij uitstek was voor het fascistische regime – daarvoor was de sport té volks – greep het wel elke kans aan om Italië als een sterk en succesvol sportland te tonen. Een overwinning in Turijn-Brussel was daar ideaal voor. In het eerstvolgende nummer van Lo Sport Fascista, het geïllustreerde sportblad van het fascistische regime van Benito Mussolini, kreeg winnaar Grandi heel wat loftuitingen toegegooid.

Bron:  Stijn Knuts

https://servicekoers.be/verhalen/van-turijn-tot-luik#jubileumkoers-met-koninklijk-tintje

 Colectie PHD.

BULL DOG (Fr)

Bull Dog ----- sub merk van het Franse fietsenmerk Continental 

CONTINENTAL------ Les établissements Goujon------- Angers------France/Frankrijk

GUILLEMARD, PELTIER ET CIE / CYCLES CONTINENTAL / ALESIA / L'ANGEVINE / BULLDOG / REJA

Zie Continental….

……dit merk komt ook voor op een lijst van Belgische fietsfabrikanten en handelaars.

…… cette marque figure aussi  sur une liste de fabricants et de commerçants belges de vélos.

CONTINENTAL (Fr)

CONTINENTAL------ Les établissements Goujon------- Angers------France/Frankrijk

GUILLEMARD, PELTIER ET CIE / CYCLES CONTINENTAL / ALESIA / L'ANGEVINE / BULLDOG / REJA

Georges Goujon en zijn twee broers openden rond 1889 een fietsenfabriek aan de Rue Lenepveu en registreerden het merk 'L'Angevine' in 1893. De fabriek verhuisde in 1898 naar de Rue du Mail en vervolgens in 1910 naar grote werkplaatsen aan de Rue Duboys en de Rue Bertin.

Het merk 'Continental', dat beroemd zou worden dankzij grote wielerkampioenen zoals Mourand, verscheen rond 1900. Het werd geregistreerd in 1904, gevolgd door het merk 'Alésia' in 1911. De Goujon-vestigingen handelden ook in naaimachines. In november 1919 ging het bedrijf over naar Pierre Guillemard en Louis Peltier, die in 1926 de motorfietsenproductie aan hun fietsenactiviteiten toevoegden. In 1927 werd een vestiging in Vannes gekocht.

Het bedrijf Goujon speelde een belangrijke rol in de popularisering van het fietsen in Maine-et-Loire, dat begin jaren twintig de derde plaats bekleedde onder de Franse departementen wat betreft het aantal fietsers. Fietsen in gebruik. "Continental"-fietsen werden in heel West-Frankrijk verkocht. Bijna 10.000 exemplaren werden in 1923 geproduceerd door 50 werknemers. De fabriek leverde ook alle fietsaccessoires en reserveonderdelen. "Continental Cycles, de beste", "Vergeet de pedalen op Continental-fietsen": deze slogans bleven tot ongeveer 1960, het jaar waarin het bedrijf zo te zien zijn activiteiten staakte.

Het merk CONTINENTAL vinden we ook terug in België:

CONTINENTAL --- Deprez-Joassart   ----   Herstal ----- Belgique/ België

Het merk CONTINENTAL vinden we ook terug in Duitsland: zie boek van Frank Papperitz.

https://encycloduvelo.fr/continental-cycles-continental-alesia-langevine/

VICTRIX (?)

Victrix cycles ----------vermoedelijke een merk uit Frankrijk

VICTRIX betekent "overwinnares" in het Latijn.

Kort uitgelegd:

Victor = overwinnaar (mannelijk)

Victrix = overwinnares (vrouwelijk)

GABETO (Fr)

Plaque de garde-boue / Spatbordplaatje - GABETO Cycles

GABETO Cycles--------------BEURLAY ------- France/Frankrijk

Beurlay is een gemeente in het Franse departement Charente -Maritime  in de administratieve regio Nouvelle -Aquitaine, Frankrijk.

RINA (Fr)

Rina cycles------- Frankrijk

Volgens een Franse lijst van fietsmerken zou dit een  sub merk van A.S. (Auguste Sutter) uit Chatellerault -Vienne  zijn

A.S. (Fr)

A.S. « cycles sur Terre » Auguste Sutter ------ Chatellerault -Vienne  ---- France/Frankrijk

ZIE EVICTA

Het merk AS SUTTER werd in 1897 opgericht door Auguste Sutter in Chatellerault (Vienne).

Auguste Sutter, monteur en voormalig werknemer van de Manufacture Nationale d'Armes in Chatellerault , produceerde zijn eigen fietsen. Het merk AS SUTTER produceerde lange tijd allerlei soorten fietsen; het bedrijf sloot in 1983 de deuren.

Châtellerault is een stad in Frankrijk in het departement Vienne.

HYGINA

Hygina  cycles ---Tucacht Establishments ----- Egleny ----- France/Frankrijk

Hygina, een relatief onbekend merk. De fabrikant staat vermeld in de fietsgids van 1959, maar was blijkbaar meer een groothandel, hoewel hij zichzelf constructeur noemde. Erkende gedeponeerde  merken van Tucacht Establishments : HYGINA CYCLES / HYGINETTE CYCLES / BELLA CYCLES / LARK CYCLES.

Égleny is een gemeente in het departement Yonne in Bourgogne-Franche-Comté in noord-centraal Frankrijk .

DEVILLIERS (Fr)

Devilliers cycles  --- La Ferté Loupière – Yonne------ France/Frankrijk

La Ferté-Loupière is een gemeente in het departement Yonne in Bourgogne-Franche-Comté in het noord-centrale deel van Frankrijk. Het dorp is beroemd om zijn danse macabre (de dans van de dood) in de kerk van Saint-Germain. De muurschilderingen  ‘Danse Macabre', dateren uit de late 15e eeuw, strekken zich uit over de muren en tonen 19 paren van levenden en doden in een fascinerende processie. De muurschilderingen die in 1910 werden ontdekt zijn schilderingen op droog pleisterwerk, geen fresco's. Deze  schilderingen zijn een venster op de middeleeuwse mentaliteit. Elk personage, van de paus tot de boer, danst met zijn skeletachtige evenbeeld en herinnert ons aan de vergankelijkheid van het leven.

https://www.youtube.com/watch?v=OfcICoQoY2w

https://bourgognemedievale.com/departement-et-pays/yonne/pays-puisaye-forterre/la-ferte-loupiere/

CAZENAVE (F)

Cazenave - (1901 tot 1975) fabriek opgericht door Louis Cazenave in Belin-Béliet – Gironde, Frankrijk

Cazenave  ( 1901 à 1975 )  usine crée par Louis Cazenave à Belin-Béliet -Gironde, France

Cazenave was een merk uit Belin, een klein dorpje in de Landes van Gascogne bij Bordeaux. Tussen 1901 en 1975 was Belin-Béliet het hoofdkwartier van een belangrijke industrie: Ets Cazenave. Cazenave is een veel voorkomende familienaam in het zuidwesten van Frankrijk die in het Occitaans "maison neuve" (nieuw huis) betekent.

Deze fabriek werd in 1901 opgericht door Louis CAZENAVE en groeide in enkele decennia uit tot een van de belangrijkste industriële vestigingen in de regio , met enkele honderden werknemers in diverse sectoren.

De eerste activiteit, de startactiviteit en die de basisactiviteit zal blijven, was de productie van fietsen (fietsen, bromfietsen, motoren). In de fabriek in Belin werden fietsen gebouwd die werden verkocht onder de naam Cazenave maar ook voor andere merken zoals Alcyon en Paloma werd geproduceerd.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd een gieterij opgericht voor de productie van granaten. Deze gieterij zou later cilinderkoppen, diverse onderdelen en hardware produceren. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd ook een zagerij aan het complex toegevoegd, dat voor de productie van kratten voor het vervoer van munitie. Deze zagerij wordt vervolgens gebruikt voor de verwerking van parket.

Louis Cazenave, altijd op zoek naar nieuwe ideeën, rustte grote landbouwkarren uit met luchtbanden en richtte daarmee uiteraard de laatste tak van zijn fabriek op, het "rollend materieel", waar allerlei soorten aanhangwagens, tanks, etc. werden geproduceerd.

Op het hoogtepunt van haar activiteiten zou het bedrijf 35 hectare beslaan en zelfs beschikken over een arbeidersstad met 50 woningen, een bioscoop, een kantine, enzovoort …

De sluiting van de fabriek in 1975, na jaren van achteruitgang, werd diep gevoeld in Belin-Béliet en omgeving.

Louis Cazenave schreef zijn memoires  die hij in 1954 publiceerde in een boek met de titel "Ma vie" (Mijn leven).

https://www.lebelinetois.fr/2023/06/03/val-de-l-eyre-le-3-juin-1883-naissait-louis-cazenave-fondateur-de-l-industrie-de-cycles-%C3%A0-belin/

TOUSSAINT (Fr)

Toussaint  cycles & autos ----------- Saint Dié – Vosges -------------France/Frankrijk

SCHMITT (Fr)

Schmitt  cycles ----- Saint Dié – Vosges/Vogezen ----- France/Frankrijk

JANIUS (Fr)

Janius –  (jaren 1930) - Manufacture moderne des cycles « Janius » Fietsen en groothandel in onderdelen M. Jean  4, Rue Des Charpentiers Strasbourg - Bas Rhin.

Janius  –  (..1959..) cycles - piéces garanties - 23 tot 25 Rue Desérte  in Strasbourg (Straatsburg) -- Bas Rhin – France/ Frankrijk.

MONDIUS (Fr)

Mondius cycles, super-lux, ------------ Audincourt – Doubs ----------France/Frankrijk

Audincourt is een gemeente in het departement Doubs in de regio Bourgogne-Franche-Comté in Oost- Frankrijk .

DOBRO (Fr)

Dobro Cycles  ------ Issoudun - Indres  ---------- France/Frankrijk

BELLA (Fr)

Bella  cycles & motocyclettes --- Égleny -----France/Frankrijk

Bella Cycles is een van de fietsmerken van Tucacht Establishments uit Égleny in het departement Yonne.

ONOTO (Fr)

BOURGEOIS FERNAND / ONOTO / CYCLES ONOTO ------DOLE ---- France/Frankrijk

"In 1906 richtte Fernand Bourgeois een rijwielfabriek op. Rond 1921 bouwde hij zijn eerste productiewerkplaats. In 1951 werd het bedrijf Fernand Bourgeois omgedoopt tot Onoto-Fernand Bourgeois et Cie S.A.R.L. Rond 1960 werden er in de fabriek jaarlijks 6 tot 7000 fietsen, bromfietsen en motorfietsen geassembleerd, van reserveonderdelen uit Saint-Etienne, buizen uit Lyon en het noorden, motoren uit de regio Parijs. De emaillering van de eerste eenheid werd vervolgens gesloopt en de productie werd omgeleid naar schoolmeubilair. De fabriek sloot rond 1971", staat in de Algemene Inventaris van het Cultureel Erfgoed van Historische Monumenten van de stad Dole.

Het bedrijf produceerde ook vulpennen.

« En 1906, Fernand Bourgeois crée une fabrique de cycles. Il construit vers 1921 un premier atelier de fabrication. En 1951, la société Fernand Bourgeois devient Onoto-Fernand Bourgeois et Cie S.A.R.L. Vers 1960 sont montés chaque année à l’usine 6 à 7000 bicyclettes, cyclomoteurs et motos, à partir de pièces détachées provenant de Saint-Etienne, de tubes de Lyon et du Nord, de moteurs de la région parisienne. L’émaillerie de la première unité est alors démolie et la production réorientée vers le mobilier scolaire. L’usine ferme vers 1971 », lit-on dans l’Inventaire général du patrimoine culturel des monuments historiques de la ville de Dole.

L’entreprise fabriquait aussi des stylos à plumes.

MERVIL (Fr)

Mervil  Cycles (1941)  ----  Pontarlier – Doubs ------ France/Frankrijk

ETABLISSEMENTS MAIRE-VUILLEMIN : CYCLES MERVIL / CYCLES ERIAM / ASTERION / MERVIL EURAM / PONTI / LA PONTISSALIENNE / SUPER-MONTAGNARD …………. Pontarlier

Les cycles Maire et Fils ( Fietsen Maire en zonen)  werden aan het begin van de 20e eeuw gesticht in Pontarlier in de Doubs. Het resultaat van de samenwerking tijdens het interbellum tussen de broers André en Jean Maire en de heer Vuillemin, de Cycles Mervil, een slimme samentrekking van de twee achternamen, ontstond in 1941. Er werden twee dochterondernemingen opgericht: Exell in Nancy en Asterion in Lyon. De Mervil-fietsen waren aanwezig in de Tour de France van 1950, dat dankzij Pierre Brambilla die als 11e eindigde in het algemeen klassement (selectieteam van het zuidoosten). Mervil was van 1948 tot 1952 aanwezig in het profpeloton.

Les cycles Maire et Fils sont fondés à Pontarlier dans le Doubs au début du 20ème siècle. Fruit de l’association pendant l’entre-deux guerres entre les frères André et Jean Maire et M. Vuillemin, les Cycles Mervil, habile contraction des deux patronymes, sont créés en 1941. Deux filiales voient le jour; Excell  à Nancy et Astérion à Lyon.  Les vélos Mervil sont présents sur le Tour de France 1950 grâce à Pierre Brambilla qui termine 11ème au classement général (équipe sélection de Sud-Est et son maillot violet et blanc). Mervil est présent dans les pelotons professionnels de 1948 à 1952.

Pierre Brambilla (12 mei 1919 in Villarbeney , Zwitserland – 13 februari 1984 in Grenoble , Frankrijk) was een Frans wielrenner. Hij was van Italiaanse afkomst, maar nam op 9 september 1949 de Franse nationaliteit aan. Hij stond bekend als "la Brambille" en won de bergklassering in de Tour de France van 1947, waar hij ook als derde eindigde en twee dagen lang de gele trui droeg als leider in het algemeen klassement . In die Tour van 1947 leidde Brambilla de wedstrijd op de voorlaatste dag, met Aldo Ronconi op 53 seconden en Jean Robic op 2'58". In de laatste etappe, Caen -Parijs, vielen Robic en Édouard Fachleitner aan en finishten meer dan 13 minuten voor Brambilla, waarmee ze de eerste twee plaatsen innamen. Brambilla was de eerste wielrenner die in de laatste etappe de leiding in de Tour de France verloor. Pierre Brambilla, woedend, keerde terug naar zijn huis in de regio Parijs en begroef onmiddellijk zijn fiets onder in zijn tuin. De volgende dag groef hij zijn fiets echter weer op en bleef deelnemen aan wielerwedstrijden. In 1950 reed hij voor de ploeg MERVIL.