Nieuw - DE LINDE (B)

PEUGEOT CYRUS (Fr)

Peugeot Cyrus --- Valentigney, Beaulieu, Parijs-------- France/Frankrijk

Peugeot Cyrus  was een sub merk van Peugeot. De naam is ontleend aan Cyrus de Grote, de stichter van het Perzische Rijk.

Les Peugeot Cyrus étaient des modèles d’entrée de gamme. Le nom est emprunté à Cyrus le grand, fondateur de l’Empire Perse.

ROCHET (Fr)

Cycles Rochet—Parijs-- Frankrijk

Cycles Rochet: Usine & bureaux, 74 Rue de la Folie-Regnault  à Paris – France

Cycles Rochet: Fabriek & burelen, 74 Rue de la Folie-Regnault  te Parijs -Frankrijk

Vaak heerst er verwarring tussen de twee ROCHET-merken. Eerst was er het merk Rochet welke in Lyon werd gesticht door Jean-François ROCHET, die er in het begin van de 20e eeuw ophield. Daarnaast was er nog eentje in Parijs. Dit merk bestond tot in de jaren 60 en is het merk waar we het hier over hebben. Alle fabrikanten, bouwers en verkopers van fietsen hadden het recht om hun familienaam als handelsmerk voor hun fietsen te gebruiken. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er tegelijkertijd twee ROCHET’s waren. Misschien waren er elders in Frankrijk nog wel bescheidener exemplaren.

ROCHET Paris werd opgericht in 1885 en er was dus geen verband  met Rochet uit Lyon. Er werd onderzoek gedaan door verschillende specialisten en er werden documenten gepubliceerd, in het bijzonder door de nakomelingen van Jean-François ROCHET, die nooit de minste melding maakten van banden, noch familiaal, noch commercieel, noch technisch, noch financieel.

De fabrikant Rochet et Compagnie, gevestigd in het hart van Parijs aan de Rue de la Folie-Regnault, produceerde in de jaren 1890 fietsen en driewielers.

Het bedrijf verhuisde vervolgens naar de stad Albert in de Somme. De fabriek, de stad Albert en haar omgeving zou het zwaar te verduren krijgen  in de loop van de Eerste Wereldoorlog. Na de Eerste Slag bij de Marne werd Albert ingenomen door de Duitsers op 29 augustus 1914. De stad werd heroverd door de Britten op 13 september, maar ze bleef echter op ongeveer 3 km van de frontlijn liggen. Het volledige stadscentrum, het station en de fabrieken werden in de volgende maanden vernield tijdens Duitse bombardementen. Vanaf juli 1916 verplaatste de frontlijn zich meer naar het noorden. Op 26 maart 1918 werd de stad heroverd door de Duitsers. Vanaf april 1918 was de stad nu het  slachtoffer van Britse bombardementen. Op 23 augustus 1918 werd de stad, die volledig in puin lag, definitief bevrijd.

Het belang van de Eerste Wereldoorlog werd in de reclamecampagne van het merk benadrukt, op hun affiches  zien we Franse soldaten  met de typische roodkleurige broeken van 1914 die op Rochet-fietsen rijden. Omdat men met de fiets  snel dringende informatie kon overbrengen werd de fiets essentieel voor de oorlogsinspanning.

De fabrieken van Rochet werden vervolgens herbouwd in de stad Amiens eveneens in de Somme gelegen. Rochet het merk dat ook gerepresenteerd werd door een leeuw, een andere leeuw zou je kunnen zeggen, een klein beetje anders dan Peugeot, bleef fietsen produceren en zelfs enkele bromfietsen. Volgens oude reclamedocumenten hebben ze ook automobielen verkocht.

https://encycloduvelo.fr/rochet-cycles-rochet-cycles-regina-cycles-danny-sport-cycles-triangle-cycles-rolland-cycles-ajax/

J.B. LOUVET (Fr)

ALIBERT ET MAISONNAS / CYCLES LOUVET JB – Puteaux --- France/Frankrijk

Louvet J.B. cycles --- in Puteaux - Hauts de Seine & Fabrieken in Le Blanc – Indre.

……dit merk komt ook voor op een lijst van Belgische fietsfabrikanten en handelaars waarschijnlijk fietshandelaars, agenten die  J.B Louvet fietsen verkochten.

Op het plaatje zien we de afbeelding van een wolf.

Jean Baptiste Ignace Arthur Louvet (1 februari 1879 – 16 april 1953) was een Franse professionele wielrenner, een kampioen sprinter, die van 1900 tot 1902 als prof koerste. De fietsenfabriek JB Louvet werd in 1903 opgericht in Puteaux ( Seine). Net als voor veel andere merken uit die tijd vormde de wielersport een fantastisch reclameplatform en richtte Louvet een koersteam op dat succesvol deelnam aan verschillende Rondes van Frankrijk. JB Louvet was een zeer sterk team, waartoe in 1921 de beroemde broers Henri en Francis Pélissier en  de eerste man die de gele trui droeg, Eugene Christophe, behoorden. Het embleem van het bedrijf was een wolf, en de groen-rode trui leverde de renners de bijnaam "De Papegaaien" op. Het team bleef actief tot 1937, toen JB Louvet een dochteronderneming werd van Dilecta, het merk dat zijn oorsprong vond in Le Blanc in het departement Indre.

https://velosvintage.over-blog.com/article-velo-j-b-louvet-1927-102944138.html

https://forum.tontonvelo.com/viewtopic.php?t=46693

Jean Baptiste Ignace Arthur Louvet (né à Bertry le 1er février 1879 et mort à Saint-Laurent-sur-Mer le 16 avril 1953) est un coureur cycliste français et fondateur, en 1903, d'une entreprise de construction de bicyclettes à Puteaux qui équipe et sponsorise des coureurs, puis une équipe qui participe au Tour de France à partir de 1922, entreprise rachetée en 1937 par Dilecta.

RENOLA (B?)

RENOLA .......... ? ……dit merk komt voor op een lijst van Belgische fietsfabrikanten en handelaars.

…… cette marque figure sur une liste de fabricants et de commerçants belges de vélos.

VELO MOTO (B)

Balhoofdplaatje van fietsenhandelaar Velo Moto. VELOMOTO   was een sub merk van Claeys Remi (SUPERIA)  Zedelgem – België.

Plaque de vélos - Velo Moto. VELOMOTO était une sous-marque de Claeys Remi (SUPERIA) Zedelgem – Belgique.

ESSOR (B)

Cycles  ESSOR  --SECURITAS  –  Huy / Hoei -- Belgique

LYDIA (B)

LYDIA  Bromfietsen en Fietsen ---------Borgerhout-----------België

Borgerhout was tot 1983 een zelfstandige gemeente. Op 1 januari 1983 werd het opgenomen in de gemeente Groot-Antwerpen, waardoor Borgerhout een van de 9 districten werd.

A KLEPHI (NL)

A KLEPHI ----------- Amsterdam --------------- Nederland

BLUE BIRD (Nl)

Rijwielfabriek BLUE BIRD----------------Nederland

PIAGGIO (Italië)

Piaggio------ Rinaldo Piaggio---------- Pontedera ----------------Italië

Rinaldo Piaggio (1864–1938) was een Italiaanse ondernemer, senator en oprichter van Piaggio. Hij richtte Piaggio op in 1884. Het bedrijf maakte aanvankelijk meubels, maar schakelde later over op de luchtvaart en bouwde de Piaggio P.108- bommenwerper. Hij werd in 1934 verkozen tot senator van het Koninkrijk Italië. Hij stierf op 71-jarige leeftijd.

Piaggio Group is een Italiaanse fabrikant van motorvoertuigen die een reeks tweewielige motorvoertuigen en compacte bedrijfsvoertuigen produceert onder vijf merken: Piaggio , Vespa , Aprilia , Moto Guzzi en Derbi . Het hoofdkantoor is gevestigd in Pontedera , Italië. Het bedrijf werd in 1884 opgericht door Rinaldo Piaggio en produceerde aanvankelijk locomotieven en spoorwegwagons.

De dochterondernemingen van de Piaggio Group hebben in totaal 7.053 werknemers in dienst en produceerden in 2014 in totaal 519.700 voertuigen. De fabrikant heeft zes onderzoeks- en ontwikkelingscentra en is actief in meer dan 50 landen.

Piaggio (Piaggio & C. SpA) is een Italiaanse producent van bromfietsen, scooters, motorfietsen en elektrische fietsen en kleine bestelwagens. In het verleden heeft het o.a. ook auto's en vliegtuigen gemaakt:

https://en.wikipedia.org/wiki/Piaggio

https://listcarbrands.com/piaggio-logo/

https://www.piaggio.com/us_EN/history/

https://www.piaggiogroup.com/it/archivio/comunicati/piaggio-lancia-wi-bike

GALIBIER (Fr)

Cycles Galibier -- B-merk van Alcyon-------Frankrijk

Cycles Galibier is een Frans fietsmerk waarvan de merknaam verwijst naar de Col du Galibier een bergpas in de Franse Alpen die bekend is door de Ronde van Frankrijk.

De Col du Galibier is een bergpas in de Franse Alpen. Hij verbindt Saint-Michel-de-Maurienne en Briançon via de Col du Télégraphe in het noorden en de Col du Lautaret in het zuiden. De pas is in de winter gesloten. De bergrug waar de Col du Galibier deel van uitmaakt vormt een verbinding tussen het Massif des Arves en Massif des Cerces.

De bergpas is vooral bekend vanwege wielrenetappes in de Ronde van Frankrijk. Op de Galibier is ook een monument geplaatst ter nagedachtenis aan Henri Desgrange, de eerste directeur van de Ronde van Frankrijk. Omdat de Galibier alleen te bereiken is als de Col du Télégraphe of de Col du Lautaret is bedwongen, maakt dit deze bergpas tot een van de zwaarste Alpencols in de wielergeschiedenis. De allereerste beklimming van de Galibier in de Ronde dateert al van de Ronde van Frankrijk 1911. Van dat jaar af, tot en met de editie van 1939, werd de Galibier elk jaar opgenomen in het rondeboek.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Col_du_Galibier

BELISIA (B)

Rijwielen BELISIA. ----------- Alfons Bertrand -----------Bilzen (Limburg) ----------- België

Rijwielen BELISIA -------------Dessel (Antwerpen)------------- België

……dit merk komt tweemaal voor op een lijst van Belgische fietsfabrikanten en handelaars.

VENTURA (B)

VENTURA -- Bonaventure Jules -----Veurne/Furnes --- België

Van Ventura via Venturelli naar Scatto  (Roeselare)

Een bekende Belgische fietsenproducent is de BVBA Bonaventure die bekend is voor de fietsen van het merk Ventura, Venturelli en Scatto. Ventura is al een tijdje verdwenen maar Venturelli en Scatto bestaan nog steeds.

1925: Jules Bonaventure

Ventura werd opgericht in 1925 in Veurne door Jules Bonaventure en is ondertussen al aan de 4de generatie toe.  Er reden zelfs twee professionele wielerploegen in de jaren 60 op een Ventura: In 1968 Etalo – Ventura en in 1969 Etalo – Sikiri – Ventura met telkens Jozef Braeckevelt als ploegleider.

Ventura werd Venturelli

 Eind jaren 70 veranderde Ventura in Venturelli dit naar aanleiding van de trend dat hoe meer een racefiets Italiaans klonk hoe populairder ze was en hoe beter het merk verkocht. Wist de familie Bonaventure dat er in de jaren 60 een Italiaanse wielrenner met de naam Romeo Venturelli bij de profs rond reed? Heeft de naam er iets mee te maken of is ze puur afgeleid van hun familienaam Bonaventure?

De Venturelli racefietsen en dan vooral de lijn Corso waren enorm populair in de jaren 80 en 90, vooral omdat het een zeer degelijke fiets was met een zeer goede prijs kwaliteit verhouding.

In 1981 werd het bedrijf opgesplitst door Jules’ 2 zonen: Gilbert en Roger. Roger bleef in Veurne en specialiseerde zich in het lakken van frames terwijl Gilbert met Venturelli verhuisde naar Roeselare. Al vlug werd het pand in Roeselare te klein met als gevolg een nieuwe verhuizing in 1992, ditmaal naar Hooglede Gits waar Venturelli nu nog steeds aanwezig is. Ook de lakkerij bestaat nog steeds, deze is nu in handen van Johan Bonaventure.

Aanvankelijk werden de stalen frames in de fabriek zelf gemaakt en vervolgens verdeeld naar de fietsenmakers. Met de opkomst van de aluminium fietsen werd de productie stil gelegd en werden de frames aangekocht in China en Taiwan. Dit is nu nog steeds het geval.

De Venturelli racefietsen hadden een typisch kleurenschema waardoor je ze praktisch dadelijk herkent.

TURIN-BRUXELLES / GRAND PRIX DU  CENTENAIRE – 1930

TURIJN-BRUSSEL / GROTE PRIJS VAN HET EEUWFEEST - 1930

De wielerwedstrijd “Turijn – Brussel” 1930 was een bijzondere historische etappekoers die niet tot de reguliere klassiekers of bekende rondes zoals de Tour de France of de Ronde van Vlaanderen behoort.

In 1930 bestond België honderd jaar. In elke provincie stonden er indrukwekkende festiviteiten gepland, van internationale sportmeetings tot wereldtentoonstellingen in Luik en Antwerpen. Wie hield van optochten, vuurwerk en koud bier, ging een topjaar tegemoet …

De Koninklijke Belgische Wielrijdersbond wilde uiteraard ook al dat gefeest niet missen. De Ligue Vélocipédique Belge (LVB), zoals de toen nog sterk Franstalige organisatie ook bekend stond, was een baken van Belgisch nationalisme en koningsgezindheid. Het eeuwfeest was voor haar de ideale gelegenheid om zich op dat vlak nog meer te gaan profileren én haar werking in de kijker te plaatsen.

Trouwens, want wat was een Belgisch feest toen  zonder een velokoers? De wielerbond wilde weliswaar verder gaan dan de razend populaire kermiskoersen die toen in elk dorp en in elke stadswijk plaatshadden. 100 jaar België moest en zou gepaard gaan met spectaculaire wedstrijden.

Om dat te verwezenlijken, had de LVB de juiste man in huis: sportjournalist Alban Collignon. Hij  was de oprichter en directeur van Les Sports, de voornaamste sportkrant van Franstalig België. Sinds 1929 stond hij aan het hoofd van het machtige comité administratif van de wielerbond. Collignon was een geboren organisator, die ambitieuze wedstrijden als de Ronde van België voor onafhankelijken of de Omloop van de Slagvelden uit 1919 op zijn palmares had staan.

In de aanloop naar de Belgische verjaardag kwam Collignon met het idee van een uniek en bijzonder ambitieus wielerevenement: de Grote Prijs van het Eeuwfeest of Turijn-Brussel, zoals de rittenwedstrijd al snel genoemd werd. De duizend kilometer tellende velokoers moest voor heel Europa de wielerkwaliteiten van België nog eens in de verf zetten. De koers zou plaatsvinden tussen 18 en 23 juli en zou drie ritten tellen. Die etappes zouden samen een groot stuk van West-Europa bestrijken. Van startplaats Turijn naar het Zwitserse Zürich in de eerste etappe, om vervolgens via Zwitserland en Frankrijk verder te gaan naar Luxemburg-stad in de tweede, en naar eindpunt Brussel in de derde en finale rit. Collignon verwierf de steun van zowel de Italiaanse als van de Zwitserse, Franse en Luxemburgse wielerbonden voor zijn organisatorisch meesterstuk.

De organisatie was niet alleen ambitieus, ze was ook wel symbolisch. Dat ze net in Italië startte, had te maken met een gebeurtenis die in de eerste dagen van het jubeljaar had plaatsgevonden. Op 8 januari 1930 was de Italiaanse kroonprins, Umberto van Savoie, getrouwd met de Belgische prinses Marie-José. Het koninklijk huwelijk kreeg in Turijn-Brussel zijn sportieve tegenhanger en moest de band tussen beide landen verder aanhalen. Het was daarom niet toevallig dat de start in Turijn lag. Prins Umberto was niet alleen de officiële beschermheer van de koers, hij was ook hertog van Piëmont, de regio waarvan Turijn de hoofdstad was.

De  Belgische sportpers was lovend over het initiatief. De timing was wel een uitdaging, want eind juli was immers ook het moment dat de Ronde van Frankrijk gereden werd… en dat zag men dan ook in het deelnemersveld. Er waren wel genoeg ingeschreven renners, maar weinig echte toppers. Onder de 69 deelnemers zaten bijvoorbeeld geen Belgische vedetten zoals een Georges Ronsse of een Jef Dervaes. Beiden hadden zich op het laatste moment teruggetrokken. Luxemburger Nicolas Frantz, als tweevoudig Tourwinnaar wél een grote naam, zat dan weer in de nadagen van zijn carrière. Een andere vreemde eend in de bijt was Maurice De Waele. De Lovendegemnaar had een jaar eerder nog de Ronde van Frankrijk gewonnen. Een topper dus, maar wel een die in 1930 geen deel uitmaakte van de Belgische Tourselectie. Had Henri Desgrange hem persona non grata verklaard? De doodzieke De Waele was tijdens de finale van 1929 namelijk zodanig veel geholpen door zijn ploeggenoten, dat de Tourbaas vond dat een lijk de koers had gewonnen.

Ondanks het tekort aan wielervedetten lieten verschillende Belgische sportkranten het niet na om verslag uit te brengen van Turijn-Brussel. Zo was Sportwereld prominent aanwezig met Willem van Wijnendaele (zoon van Karel)en oudgediende Constant Cleiren. Beide journalisten waren meteen onder de indruk van de eerste etappe, die zat zo vol met spektakel dat ze het relatief beperkte deelnemersveld snel vergaten.

Tijdens de 395 kilometer van Turijn naar Zürich moest er flink worden geklommen in de Alpen, het hoogtepunt was de Gotthardpas. Nog voor het peloton aan die laatste beklimming begon, barstte er een hevig onweer los. De wedstrijd veranderde in “één eindenlooze tocht…van last en miserie en lijden”, aldus van Wijnendaele junior. Terwijl de regen met bakken uit de lucht viel, strompelden de verkleumde renners te voet omhoog. De ene na de andere gaf op. Alleen de Italiaan Allegro Grandi deed zijn voordeel met al die ellende. Hij was nog voor de Alpen weggevlucht uit het peloton en slaagde erin om zijn voorsprong tot het einde te behouden. Maar zelfs hij kwam pas toe in Zürich toen het al donker was. Met zijn winst legde Grandi meteen de basis voor zijn eindoverwinning. De twee volgende etappes waren namelijk niet half zo spannend als de eerste. De rit van Zürich naar Luxemburg passeerde dan wel via de Franse Vogezen over de gevreesde Ballon d’Alsace, maar het uitgedunde peloton had niet veel zin meer om te koersen. Met Michele Mara was het terug  een Italiaan die won. Hetzelfde rustige tempo zette zich door in de slotetappe, de eindstreep lag in het Brusselse park van Laken. De  Belg Emile Joly won er in de sprint. Op het eindpodium stond jammer genoeg geen enkele Belg. Grandi won Turijn-Brussel en een flinke som prijzengeld, de Oostenrijker Max Bulla en Nicolas Frantz namen plaatsen twee en drie in.

De Belgische wielerbond was lyrisch over het eindresultaat. Volgens haar was Turijn-Brussel een nieuwe illustratie geweest van de sport als een school van morele en sociale kwaliteiten. Nog belangrijker was echter dat ze erin geslaagd was ‘haar’ wielersport in een bijzonder vaderlandslievend licht te plaatsen. Met kroonprins Leopold was de koninklijke familie prominent aanwezig geweest bij de aankomst van de laatste etappe, samen met de minister van Landsverdediging. Ook de randactiviteiten die Alban Collignon had georganiseerd in het park van Laken, in afwachting van de aankomst, blonken uit door hun patriottisch karakter. Zo was er een nationaal wielerkampioenschap voor militairen én een Marche de l’Armée, een wandelwedstrijd waarbij meer dan dertig legerregimenten het tegen elkaar opnamen.

In de sportkranten waren de reacties wat gemengd, er was zeker ook lof voor de vlotte organisatie door Collignon en de sportieve spankracht van de koers. Maar er was ook wat ontgoocheling over de magere Belgische prestaties in wat toch ook een  toonbeeld voor de Belgische wielerkwaliteiten had moeten zijn.

In Sportwereld toonde Willem van Wijnendaele zich blij dat toch een Belg de laatste etappe had binnengehaald. “Want anders zou de Groote Prijs van het Eeuwfeest niet alleen gewonnen zijn door een Italiaan, maar ook de drie ritten zouden naar drie vreemdelingen gegaan zijn. En dat ware toch wat al te triestig geweest!" Tegelijk ergerde hij zich aan de "Italiaansche pretentie.” Hij erkende dat Grandi een sterke wedstrijd reed, maar hekelde het feit dat zowel de andere Italiaanse renners als de Italiaanse volgauto’s hem vaak ostentatief uit de wind hadden gezet.

Dat alle Italianen op twee en vier wielen aan hetzelfde zeel hadden getrokken, was nochtans niet zo verwonderlijk. Hoewel wielrennen niet het propagandamiddel bij uitstek was voor het fascistische regime – daarvoor was de sport té volks – greep het wel elke kans aan om Italië als een sterk en succesvol sportland te tonen. Een overwinning in Turijn-Brussel was daar ideaal voor. In het eerstvolgende nummer van Lo Sport Fascista, het geïllustreerde sportblad van het fascistische regime van Benito Mussolini, kreeg winnaar Grandi heel wat loftuitingen toegegooid.

Bron:  Stijn Knuts

https://servicekoers.be/verhalen/van-turijn-tot-luik#jubileumkoers-met-koninklijk-tintje

 Colectie PHD.

BULL DOG (Fr)

Bull Dog ----- sub merk van het Franse fietsenmerk Continental 

CONTINENTAL------ Les établissements Goujon------- Angers------France/Frankrijk

GUILLEMARD, PELTIER ET CIE / CYCLES CONTINENTAL / ALESIA / L'ANGEVINE / BULLDOG / REJA

Zie Continental….

……dit merk komt ook voor op een lijst van Belgische fietsfabrikanten en handelaars.

…… cette marque figure aussi  sur une liste de fabricants et de commerçants belges de vélos.

CONTINENTAL (Fr)

CONTINENTAL------ Les établissements Goujon------- Angers------France/Frankrijk

GUILLEMARD, PELTIER ET CIE / CYCLES CONTINENTAL / ALESIA / L'ANGEVINE / BULLDOG / REJA

Georges Goujon en zijn twee broers openden rond 1889 een fietsenfabriek aan de Rue Lenepveu en registreerden het merk 'L'Angevine' in 1893. De fabriek verhuisde in 1898 naar de Rue du Mail en vervolgens in 1910 naar grote werkplaatsen aan de Rue Duboys en de Rue Bertin.

Het merk 'Continental', dat beroemd zou worden dankzij grote wielerkampioenen zoals Mourand, verscheen rond 1900. Het werd geregistreerd in 1904, gevolgd door het merk 'Alésia' in 1911. De Goujon-vestigingen handelden ook in naaimachines. In november 1919 ging het bedrijf over naar Pierre Guillemard en Louis Peltier, die in 1926 de motorfietsenproductie aan hun fietsenactiviteiten toevoegden. In 1927 werd een vestiging in Vannes gekocht.

Het bedrijf Goujon speelde een belangrijke rol in de popularisering van het fietsen in Maine-et-Loire, dat begin jaren twintig de derde plaats bekleedde onder de Franse departementen wat betreft het aantal fietsers. Fietsen in gebruik. "Continental"-fietsen werden in heel West-Frankrijk verkocht. Bijna 10.000 exemplaren werden in 1923 geproduceerd door 50 werknemers. De fabriek leverde ook alle fietsaccessoires en reserveonderdelen. "Continental Cycles, de beste", "Vergeet de pedalen op Continental-fietsen": deze slogans bleven tot ongeveer 1960, het jaar waarin het bedrijf zo te zien zijn activiteiten staakte.

Het merk CONTINENTAL vinden we ook terug in België:

CONTINENTAL --- Deprez-Joassart   ----   Herstal ----- Belgique/ België

Het merk CONTINENTAL vinden we ook terug in Duitsland: zie boek van Frank Papperitz.

https://encycloduvelo.fr/continental-cycles-continental-alesia-langevine/

VICTRIX (?)

Victrix cycles ----------vermoedelijke een merk uit Frankrijk

VICTRIX betekent "overwinnares" in het Latijn.

Kort uitgelegd:

Victor = overwinnaar (mannelijk)

Victrix = overwinnares (vrouwelijk)

GABETO (Fr)

Plaque de garde-boue / Spatbordplaatje - GABETO Cycles

GABETO Cycles--------------BEURLAY ------- France/Frankrijk

Beurlay is een gemeente in het Franse departement Charente -Maritime  in de administratieve regio Nouvelle -Aquitaine, Frankrijk.

RINA (Fr)

Rina cycles------- Frankrijk

Volgens een Franse lijst van fietsmerken zou dit een  sub merk van A.S. (Auguste Sutter) uit Chatellerault -Vienne  zijn