Dinsdag 5 juli 2005
Halfbeeld
aan de buitenkant is hij beeldig
steen en zachthartig binnen
zijn gelaat is roerloos grijs
de mond verbeten strak
de ogen slechte gaten
hij zegt ook - ik ben ook beeldig hard -
frontaal is hij dus man
de onderkant wordt niet verhuld
maar is gewoon (t)rots gebleven
het zegt (zonder woorden zonder stem)
- mijn maker heeft mij half gemaakt
de ogen werden uitgehakt
omdat ze anders bleven staren -
nu blijft hij immers vast verbonden
en kijkt hij mij niet meer verwijtend
aan
----
* hij wond zich op omdat de tijd steeds trager liep en het allemaal zo lang bleef duren nu woont hij in een houten hok zijn hart is slinger …
*
hij wond zich op
omdat de tijd steeds trager liep
en het allemaal zo lang bleef duren
nu woont hij in een houten hok
zijn hart is slinger
en getande wielen
die elkaar begrijpen
met één oog staart hij naar de zon
een ander heeft hij niet meer
daar draaien wijzers rond
hij staat oog in oog met zichzelf
hij hapert als zijn veer ontspant
en metalen hamertjes slaan
dan op staafjes, ze klinken
hij had ooit
een koekoek
die af en toe te voorschijn kwam
om uren gade te slaan
---
hier worden de bomen groen geplant de stortregens graven de wortels bloot het gras werd al te lang gedoogd en heeft een gele kleur gekregen …
hier worden de bomen groen geplant
de stortregens graven de wortels bloot
het gras werd al te lang gedoogd
en heeft een gele kleur gekregen
geef mij maar paarse beukendromen
of rode kool op 't veld in lange rijen
en malse regen, een storm, de overvloed
en het onkruid mag wat mij betreft
heel welig tieren, ik ben toch potdoof
en groene vingers heb ik niet
woede woorden klinken als het kraken van hardhouten bomen het breken van basalten blokken ze doen mijn adem stokken ze zijn niet meer in te …
woede woorden klinken als
het kraken van hardhouten bomen
het breken van basalten blokken
ze doen mijn adem stokken
ze zijn niet meer in te tomen
ze klinken vals
Poëzie is voor mij niet meer of minder dan "fantasie", waarbij je balanceert op de grenzen van de taal. Het is verbeeldingswerk, waar gewone…
Poëzie is voor mij niet meer of minder dan "fantasie", waarbij je balanceert op de grenzen van de taal. Het is verbeeldingswerk, waar gewone woorden niet meer genoeg zijn om het hele scala van hetgeen ik zie of hoor of voel of proef te beschrijven.
We zijn zo beperkt met enkel onze zintuigen Het innerlijke heeft echter dat allemaal niet nodig, daar is rijkdom.
hij zegt
- en altijd bijna onverstaanbaar -
graaf diep, voorbij het stof
nog dieper dan de zwarte aarde
tot op de rotsen, tot het magma vloeibaar wordt
hij zegt
- en altijd luchtig bijna onbegrijpbaar -
zweef hoog, voorbij de wolken
nog hoger dan de blauwe lucht
tot aan de zon, totdat het licht verblindend wordt
met mijn voeten in de aarde
en mijn hoofd in de wolken
roep ik dan de bergen toe
ze groeiden immers uit de diepste aarde
en klimmen naar het felste zonlicht toe
waarom staan jullie
daar zo stijf en stram
en ligt er sneeuw op jullie toppen
en vloeit er water aan je voeten
en het gruis beneden antwoordt dan
we hebben ooit de hel ontmoet
en de hitte heeft ons omgesmolten
de koude in de hemel
heeft ons hoofd gekraakt
nu wachten we op het malen
van de aarde, en zoeken we
weer de dieptes op.
hij windt zich op omdat de tijd wat trager liep en het allemaal te lang bleef duren de wolken pakken samen ze trekken in slagorde naar de zo…
hij windt zich op
omdat de tijd
wat trager liep
en het allemaal
te lang bleef duren
de wolken pakken samen
ze trekken in slagorde
naar de zon
hij woont dus
in een houten hok
zijn hart is slinger
en getande wielen
die elkaar begrijpen
met één oog
staart hij naar de zon
een ander heeft hij niet
daar draaien wijzers rond
hij staat immers
steeds oog in oog
met zichzelf
hij hapert
als zijn veer ontspant
en metalen hamertjes slaan
dan op staafjes, ze klinken
zijn neef heeft
een koekoek
die af en toe
te voorschijn komt
om uren gade te slagen
---
steenwerk hij fluistert - ik ben beeldig steen en zachthartig binnen -
maar zijn gelaat is roerloos grijs de trekken uitgehakt de mond v…
steenwerk
hij fluistert
- ik ben beeldig steen
en zachthartig binnen -
maar zijn gelaat
is roerloos grijs
de trekken uitgehakt
de mond verbeten strak,
de ogen slechte gaten
hij zegt ook
- ik ben ook
beeldig hard
half afgemaakt
van buiten -
frontaal is hij een man
de achterkant wordt
niet verhuld en is
een rots gebleven
hij zegt (zonder woorden zonder stem)
- mijn maker heeft mij half gemaakt -
de ogen werden uitgehakt
omdat ze anders
bleven staren
naar...
soms wil ik wel wat,
woord verstrooien
zoals kersenbloesem
dat gedreven doet
helaas duurt zoiets
slechts een dag of drie
en ook de kleur blijft
niet standvastig rood
dan wil ik wel
een schilder zijn
op een wit vlak
teken ik
eerst contouren
en wat vegen grijs
om er diepgang
aan te geven
en reliëf misschien
de kleuren laat ik
kraken in zilverwit
en glanzend zwart
het rood dient slechts
om sfeer te geven
aan het bloeden
van een hart
Hetgeen oorspronkelijk begonnen was om meiden te versieren, had zich na een lange incubatieperiode ontwikkeld tot een soort therapeutisch schrijven. Dat stadium ben ik momenteel voorbij, ik heb de taal ontdekt als instrument. Terwijl ik vroeger alles héél klaar en duidelijk op papier zette, om zeker geen misverstanden te laten ontstaan, probeer ik nu zoveel mogelijk duiding te geven in de zinnen, zodat er een heel scala van intenties leesbaar wordt. Ik ben dus zelfs niet meer dubbelzinnig maar meervoudig zinnig aan het worden (dat hoop ik althans).
Tussen de sluizen
hij zegt
- ik zie de tijd voorbij glijden -
en in een houten schoen
drijft hij dus kunstig
en kan waterlopen
langs een jaagpad aan de kant
meestal vaart hij
van sluis tot sluis
en terug dezelfde waterweg
heenreis met de wind mee
en terug met de stroming
hij zegt
- ik haal de tijd soms in -
hij neemt zijn fiets dan
en jaagt zich voort
voorbij de trage boten
en toch zie ik hem
telkens waterlopen
het jaagpad
ligt zo hoog
hij zegt - ik zie de tijd voorbij glijden- en dat in een houten schoen hij drijft dus kunstig en kan waterlopen langs een jaagpad aan de kan…
hij zegt
- ik zie de tijd voorbij glijden-
en dat in een houten schoen
hij drijft dus kunstig en kan waterlopen
langs een jaagpad aan de kant
een rij mannen, zweten en dat op een zomerzondagmorgen je weet wel, zo'n kleffe dag die begint rond tien uur 's ochtends aanschuiven tot bui…
een rij mannen, zweten en dat op een zomerzondagmorgen
je weet wel, zo'n kleffe dag die begint rond tien uur 's ochtends
aanschuiven tot buiten, op de straat in een volle verdomde zon
ik zwijg en zweet
ik tel het vallen van mijn druppels zweet
nog voor ze de grond raken, verdampen ze
ik hallucineer
ik zie gelakte eenden aan haken
aan de overkant van de straat
ze hangen naakt en glanzen
en naast mij verlept vergeten groen
voor mij buiken en het hemd uit de broek
ze puffen zwijgend binnen bij de bakker
ze schuiven aan
een lang wit, een klein grof en een roggeverdommeke
boter pistolets, vloerkes, met sesamzaad, maanzaad
de bakker verkoopt zijn zaad op broodjes
een negengranen, hopelijk zit er wat meer in dan negen granen
de bakker verkoopt gesneden brood in papieren zakken
en wij betalen het volle pond
want brood is zo gezond
---
plomp in de vijver het water klinkt een kleurige koi kust een spiegel gladjes tot hij rimpelt plons in de vijver het water spat een kikker k…
plomp in de vijver
het water klinkt
een kleurige koi
kust een spiegel
gladjes tot
hij rimpelt
plons in de vijver
het water spat
een kikker kwaakt
op groen plompeblad
Het is verdoire moeilijk om een abstract schilderij in woorden te vatten. Ongrijpbaar de meesten, dus moet ik telkens op mezelf vertrouwen e…
Het is verdoire moeilijk om een abstract schilderij in woorden te vatten. Ongrijpbaar de meesten, dus moet ik telkens op mezelf vertrouwen en daar heb ik het al zo moeilijk mee.
Niet moeilijk dus dat het witte doek eerst op de rug van een ezel wordt geplaatst. Hij zou zo eens in de verleiding moeten komen om zich om te draaien, voordat het af is?
zo wuift ze wazig mijn woorden weg met haar kleurenmengsel dat zacht gespreid haar zinnen kleeft op een wit uitspansel waar ze bewegingsloos…
zo wuift ze wazig
mijn woorden weg
met haar kleurenmengsel
dat zacht gespreid
haar zinnen kleeft
op een wit uitspansel
waar ze bewegingsloos
naar een brandpunt neigen
waar alles scherper wordt
gesteld
en dat hij scheef bekeken werd dat wist hij al, dat bleek wel uit de donderpreken die ze richtten over hoofden heen terwijl ze op hun strepe…
en dat hij scheef bekeken werd
dat wist hij al, dat bleek wel
uit de donderpreken
die ze richtten over hoofden heen
terwijl ze op hun strepen staan
en op hun voetstuk
zo minzaam
misselijkmakend
met een tinnengrijze grijns
hun gesteven woorden
hun buikgerichte zinnen
hij verontschuldigt zich
bijna terloops op loden voeten
niet echt gemeend dat wel
eerder halfingehouden
en een meewarig hoofd
met gaten voor de ogen
die bliksemschichtig zijn
en smalle lippen die geen tanden laten zien
slechts een verbeten trekje
ze rust laag op het grote vijverblad en laat daar graag het water glanzen in de zon waar libellen hartig dansen en de kikkers met verstommin…
ze rust laag op het grote vijverblad
en laat daar graag het water glanzen
in de zon waar libellen hartig dansen
en de kikkers met verstomming
onderwater blijven bellen blazen
Persoonlijk ervaar ik de laatste tijd een verstarring in de poëzie. Er is niets nieuws onder de zon. Het establisment drukt een te zware ste…
Persoonlijk ervaar ik de laatste tijd een verstarring in de poëzie. Er is niets nieuws onder de zon. Het establisment drukt een te zware stempel op de evolutie van de poëzie. De maatschappij wordt overheerst door een dwingende normalisatie en dit op alle gebied. Het vrije denken wordt veelvuldig bestraft, als zijnde niet correct, abnormaal en noem maar op. In sommige landen snijden ze je keel over indien je een afwijkende mening hebt. En ik die dacht dat dichters de meest vrije mensen waren?
Maar ik werp graag stenen in een stilstaande vijver, ik hou van cirkels en andere rondingen. Met belangstelling kijk ik dus uit naar nieuw talent, dat zich niet stoort aan verworvenheden, zelfs het "warm water" mag opnieuw worden gedefiniëerd.
***
De poëzie die mij het meeste boeit, wordt geschreven in een taal die logisch klinkt, die mij meesleurt in de belevingswereld van de schrijver. Hij moet mij enkel overtuigen en dan volg ik hem gedwee. Fantasie is immers ons sterkste wapen tegen de werkelijkheid.
Hedendaags streeft men vooral de kunst na om mooie zinnige en gelaagde zinnen te schrijven. Het resultaat is een schrijfwerk waar enkel intimi en de schrijver zelf inzicht hebben, we spreken dan van hermetisme. Wat mij betreft is dit meer een ouderdoms-verschijnsel. Ik hou meer van spontaneïteit en zinderend gevoel dat aan de regels kleeft.
ze heeft haar ziel ook blootgelegd
haar blouse dichtgeknoopt
tot aan haar nek, ze dicht
Poëzie is voor mij een ontdekkingstocht, er is geen zwart of wit en ook niet enkel grijs, slechts tinten van een hartig rood en vlammend paars.
***
Hetgeen ik bedoel is het volgende, gevestigde waarden hebben geen behoefte meer om vernieuwend te dichten, zij borduren voort op het patroon dat zij denken te hebben ontdekt in hun lauweren. Ze zijn taalvaardig genoeg om alle truuks uit de kast te halen.
ze blazen af en toe
zo heel gewichtig
de hoofden knikken
naar de wandelaar
ze zijn als bomen
die zo baardig wuiven
met hun kroon
Een jonge boom is groen en buigt soms nog teveel mee met de heersende winden, de oudere schudt alleen nog zijn hoofd.
Even iets anders, een tussendoortje, iets anti-hermetisch maar toch verborgen in zinnen en woorden.
Een HDC werd vergruisd in Nederland omdat hij téveel sentiment in zijn gedichten verwerkte. Ik haal dit alleen maar aan omdat de huidige gevestigde waarden het "sentiment" gelijk stellen met "goedkoop". Niets is minder waar, een gevoel dat in een gedicht onderhuids wordt meegegeven klinkt wél universeel. En die universaliteit is toch een typisch kenmerk van goede poëzie of niet soms?
de laatste tijd ben ik zo vreemd geweest
zo buiten adem en zo hartstochtelijk diep
begraven heb ik mijn aardewaartse zinnen
Dit klinkt pathetisch en het is ook zo, het moet kunnen.
Zelf daag ik graag uit, schop ik tegen schenen aan. Om het iets anders te zeggen:
geen richting heb ik meer
want mijn volgzaamheid
ben ik verloren onderweg
Dat is hetgeen ik zoek bij de jeugd, dat zij niet slaafs de groten volgen, en ook niet tevreden zijn met hetgeen zij als norm vooropstellen.
Soms is het nodig om een gebouw af te breken tot op de grond en helemaal opnieuw te beginnen. Men bouwt geen bouwval op een andere.
***
midzomer avond laat de lege lanen lokken traag de wandelaar
de terrassen stapelen loom de laatste gasten het avondrood bestijgt hun dronken …
midzomer avond laat
de lege lanen lokken
traag de wandelaar
de terrassen stapelen
loom de laatste gasten
het avondrood bestijgt
hun dronken hoofd
ze praten er roestig
met gedoofde stemmen
want de hitte heeft
hun keel geschraapt
ze blazen af en toe
zo heel gewichtig
de hoofden knikken
naar de wandelaar
ze zijn als bomen
die zo baardig wuiven
met hun kroon
---
