soms wil ik wel wat, woord verstrooien zoals kersenbloesem dat gedreven doet helaas duurt zoiets slechts een dag of drie en ook de kleur bli…
soms wil ik wel wat,
woord verstrooien
zoals kersenbloesem
dat gedreven doet
helaas duurt zoiets
slechts een dag of drie
en ook de kleur blijft
niet standvastig rood
dan wil ik wel
een schilder zijn
op een wit vlak
teken ik
eerst contouren
en wat vegen grijs
om er diepgang
aan te geven
en reliëf misschien
de kleuren laat ik
kraken in zilverwit
en glanzend zwart
het rood dient slechts
om sfeer te geven
aan het bloeden
van een hart
Hetgeen oorspronkelijk begonnen was om meiden te versieren, had zich na een lange incubatieperiode ontwikkeld tot een soort therapeutisch schrijven. Dat stadium ben ik momenteel voorbij, ik heb de taal ontdekt als instrument. Terwijl ik vroeger alles héél klaar en duidelijk op papier zette, om zeker geen misverstanden te laten ontstaan, probeer ik nu zoveel mogelijk duiding te geven in de zinnen, zodat er een heel scala van intenties leesbaar wordt. Ik ben dus zelfs niet meer dubbelzinnig maar meervoudig zinnig aan het worden (dat hoop ik althans).
Tussen de sluizen
hij zegt
- ik zie de tijd voorbij glijden -
en in een houten schoen
drijft hij dus kunstig
en kan waterlopen
langs een jaagpad aan de kant
meestal vaart hij
van sluis tot sluis
en terug dezelfde waterweg
heenreis met de wind mee
en terug met de stroming
hij zegt
- ik haal de tijd soms in -
hij neemt zijn fiets dan
en jaagt zich voort
voorbij de trage boten
en toch zie ik hem
telkens waterlopen
het jaagpad
ligt zo hoog
hij zegt - ik zie de tijd voorbij glijden- en dat in een houten schoen hij drijft dus kunstig en kan waterlopen langs een jaagpad aan de kan…
hij zegt
- ik zie de tijd voorbij glijden-
en dat in een houten schoen
hij drijft dus kunstig en kan waterlopen
langs een jaagpad aan de kant
een rij mannen, zweten en dat op een zomerzondagmorgen je weet wel, zo'n kleffe dag die begint rond tien uur 's ochtends aanschuiven tot bui…
een rij mannen, zweten en dat op een zomerzondagmorgen
je weet wel, zo'n kleffe dag die begint rond tien uur 's ochtends
aanschuiven tot buiten, op de straat in een volle verdomde zon
ik zwijg en zweet
ik tel het vallen van mijn druppels zweet
nog voor ze de grond raken, verdampen ze
ik hallucineer
ik zie gelakte eenden aan haken
aan de overkant van de straat
ze hangen naakt en glanzen
en naast mij verlept vergeten groen
voor mij buiken en het hemd uit de broek
ze puffen zwijgend binnen bij de bakker
ze schuiven aan
een lang wit, een klein grof en een roggeverdommeke
boter pistolets, vloerkes, met sesamzaad, maanzaad
de bakker verkoopt zijn zaad op broodjes
een negengranen, hopelijk zit er wat meer in dan negen granen
de bakker verkoopt gesneden brood in papieren zakken
en wij betalen het volle pond
want brood is zo gezond
---
plomp in de vijver het water klinkt een kleurige koi kust een spiegel gladjes tot hij rimpelt plons in de vijver het water spat een kikker k…
plomp in de vijver
het water klinkt
een kleurige koi
kust een spiegel
gladjes tot
hij rimpelt
plons in de vijver
het water spat
een kikker kwaakt
op groen plompeblad
Het is verdoire moeilijk om een abstract schilderij in woorden te vatten. Ongrijpbaar de meesten, dus moet ik telkens op mezelf vertrouwen e…
Het is verdoire moeilijk om een abstract schilderij in woorden te vatten. Ongrijpbaar de meesten, dus moet ik telkens op mezelf vertrouwen en daar heb ik het al zo moeilijk mee.
Niet moeilijk dus dat het witte doek eerst op de rug van een ezel wordt geplaatst. Hij zou zo eens in de verleiding moeten komen om zich om te draaien, voordat het af is?
zo wuift ze wazig mijn woorden weg met haar kleurenmengsel dat zacht gespreid haar zinnen kleeft op een wit uitspansel waar ze bewegingsloos…
zo wuift ze wazig
mijn woorden weg
met haar kleurenmengsel
dat zacht gespreid
haar zinnen kleeft
op een wit uitspansel
waar ze bewegingsloos
naar een brandpunt neigen
waar alles scherper wordt
gesteld
en dat hij scheef bekeken werd dat wist hij al, dat bleek wel uit de donderpreken die ze richtten over hoofden heen terwijl ze op hun strepe…
en dat hij scheef bekeken werd
dat wist hij al, dat bleek wel
uit de donderpreken
die ze richtten over hoofden heen
terwijl ze op hun strepen staan
en op hun voetstuk
zo minzaam
misselijkmakend
met een tinnengrijze grijns
hun gesteven woorden
hun buikgerichte zinnen
hij verontschuldigt zich
bijna terloops op loden voeten
niet echt gemeend dat wel
eerder halfingehouden
en een meewarig hoofd
met gaten voor de ogen
die bliksemschichtig zijn
en smalle lippen die geen tanden laten zien
slechts een verbeten trekje
ze rust laag op het grote vijverblad en laat daar graag het water glanzen in de zon waar libellen hartig dansen en de kikkers met verstommin…
ze rust laag op het grote vijverblad
en laat daar graag het water glanzen
in de zon waar libellen hartig dansen
en de kikkers met verstomming
onderwater blijven bellen blazen
Persoonlijk ervaar ik de laatste tijd een verstarring in de poëzie. Er is niets nieuws onder de zon. Het establisment drukt een te zware ste…
Persoonlijk ervaar ik de laatste tijd een verstarring in de poëzie. Er is niets nieuws onder de zon. Het establisment drukt een te zware stempel op de evolutie van de poëzie. De maatschappij wordt overheerst door een dwingende normalisatie en dit op alle gebied. Het vrije denken wordt veelvuldig bestraft, als zijnde niet correct, abnormaal en noem maar op. In sommige landen snijden ze je keel over indien je een afwijkende mening hebt. En ik die dacht dat dichters de meest vrije mensen waren?
Maar ik werp graag stenen in een stilstaande vijver, ik hou van cirkels en andere rondingen. Met belangstelling kijk ik dus uit naar nieuw talent, dat zich niet stoort aan verworvenheden, zelfs het "warm water" mag opnieuw worden gedefiniëerd.
***
De poëzie die mij het meeste boeit, wordt geschreven in een taal die logisch klinkt, die mij meesleurt in de belevingswereld van de schrijver. Hij moet mij enkel overtuigen en dan volg ik hem gedwee. Fantasie is immers ons sterkste wapen tegen de werkelijkheid.
Hedendaags streeft men vooral de kunst na om mooie zinnige en gelaagde zinnen te schrijven. Het resultaat is een schrijfwerk waar enkel intimi en de schrijver zelf inzicht hebben, we spreken dan van hermetisme. Wat mij betreft is dit meer een ouderdoms-verschijnsel. Ik hou meer van spontaneïteit en zinderend gevoel dat aan de regels kleeft.
ze heeft haar ziel ook blootgelegd
haar blouse dichtgeknoopt
tot aan haar nek, ze dicht
Poëzie is voor mij een ontdekkingstocht, er is geen zwart of wit en ook niet enkel grijs, slechts tinten van een hartig rood en vlammend paars.
***
Hetgeen ik bedoel is het volgende, gevestigde waarden hebben geen behoefte meer om vernieuwend te dichten, zij borduren voort op het patroon dat zij denken te hebben ontdekt in hun lauweren. Ze zijn taalvaardig genoeg om alle truuks uit de kast te halen.
ze blazen af en toe
zo heel gewichtig
de hoofden knikken
naar de wandelaar
ze zijn als bomen
die zo baardig wuiven
met hun kroon
Een jonge boom is groen en buigt soms nog teveel mee met de heersende winden, de oudere schudt alleen nog zijn hoofd.
Even iets anders, een tussendoortje, iets anti-hermetisch maar toch verborgen in zinnen en woorden.
Een HDC werd vergruisd in Nederland omdat hij téveel sentiment in zijn gedichten verwerkte. Ik haal dit alleen maar aan omdat de huidige gevestigde waarden het "sentiment" gelijk stellen met "goedkoop". Niets is minder waar, een gevoel dat in een gedicht onderhuids wordt meegegeven klinkt wél universeel. En die universaliteit is toch een typisch kenmerk van goede poëzie of niet soms?
de laatste tijd ben ik zo vreemd geweest
zo buiten adem en zo hartstochtelijk diep
begraven heb ik mijn aardewaartse zinnen
Dit klinkt pathetisch en het is ook zo, het moet kunnen.
Zelf daag ik graag uit, schop ik tegen schenen aan. Om het iets anders te zeggen:
geen richting heb ik meer
want mijn volgzaamheid
ben ik verloren onderweg
Dat is hetgeen ik zoek bij de jeugd, dat zij niet slaafs de groten volgen, en ook niet tevreden zijn met hetgeen zij als norm vooropstellen.
Soms is het nodig om een gebouw af te breken tot op de grond en helemaal opnieuw te beginnen. Men bouwt geen bouwval op een andere.
***
midzomer avond laat de lege lanen lokken traag de wandelaar
de terrassen stapelen loom de laatste gasten het avondrood bestijgt hun dronken …
midzomer avond laat
de lege lanen lokken
traag de wandelaar
de terrassen stapelen
loom de laatste gasten
het avondrood bestijgt
hun dronken hoofd
ze praten er roestig
met gedoofde stemmen
want de hitte heeft
hun keel geschraapt
ze blazen af en toe
zo heel gewichtig
de hoofden knikken
naar de wandelaar
ze zijn als bomen
die zo baardig wuiven
met hun kroon
---
na de regendans en toen haalde hij de regenbuit binnen liet hij het water tot op de huid komen want weerlichten deren hem niet hij droomt nu…
na de regendans
en toen
haalde hij de regenbuit
binnen liet hij het water
tot op de huid komen
want weerlichten deren hem niet
hij droomt nu naakt de straten
schaamteloos bloot
het gras verbleekt doodgeel
de eikenblaren wit gespikkeld
en met een wijngaardblad
werd zijn voorhoofd
heel ingewikkeld
---
die ijle wolken wenken weer
naar een glorierijke morgen
ik dicht ook witte gaten toe
met eenzaats woorden
er is wel groen gras
buiten mijn blikveld
en te korte schaduw
het is immers middag
vandaag heb ik dan toch
zeepbellen de lucht in
vervoering zien spelen
zij voeren hemelwaarts
*
Persoonlijk ken ik een adelijke fotodame ('k noem ze fotogravin), want wat mij betreft plaatst ze zo heel gevat de plaatjes van een sprookjesland. Het beeld is wel rechthoekig maar diep genoeg om meer te zien wat kleur vermag. Zelfs met woorden is ze beeldig sterk, ze schildert op een blad een sfeer met zinnen die mooi klinken. Ze houdt van poezen en haar tuinterras.
---
Fotodichter(es)
hij woont bij helse tijden
in een droomloos hoofd
daarmee zwaait hij heen
en weer om de hitte
van de dag te blazen
laat op de avond
lonken lege lanen
traag de wandelaar
de terrassen stapelen
lui de laatste gasten
het avondrood bestijgt
hun dronken hoofd
ze praten roezemoes
met gedempte stemmen
want de hitte heeft
haar tol geëist
ze blazen af en toe
zo heel gewichtig
de hoofden knikken
traag, ze zijn als bomen
die zo bedreven wuiven
met hun kroon
---
* hij schreef op bladerdeeg zijn krullen en het tafelkleed werd wit gebloemd, de plooien glad gerold daarna heeft hij met eiergeel de letter…
*
hij schreef op bladerdeeg
zijn krullen en het tafelkleed
werd wit gebloemd,
de plooien glad gerold
daarna heeft hij met eiergeel
de letters bruin gebakken
zijn oven slikte even
de hitte door
de geuren aaien
nu zijn neus
en zijn zinnen
worden heel krokant
als halve maantjes
die nog boter lusten
---
halfbeeld van een man