Donderdag 1 september 2005
septembergroen
haar oogmerk is groen
niet het gras maar wel
de bomen die nu toch
hun versheid van zich
hebben afgeschud en
opzichtig vruchten
dragen
haar oogmerk is groen
niet het gras maar wel
de bomen die nu toch
hun versheid van zich
hebben afgeschud en
opzichtig vruchten
dragen
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Woensdag 31 augustus 2005
mijn hond en ik
-
zeg, laten we flapuren zwenken
over het weidse plein en dan
geven we daar de trage duiven
maar de schrik van hun leven
je roept er uitgelaten voor
de dag is nog aan 't breken
het gras ook groeiend nat
en tegen dat we huiswaarts
keren is er geen zwarte vogel
meer die het heeft gehad
de schrik dus van een
zwarte hond met het
duivelsteken en een
grote bek die blaft
---
Woensdag 31 augustus 2005
zo schreef plato in republica en ik nu
andere tijden veranderen niet
- en dan heb je de waarzeggers en de bedelpriesters -
die lege zalen huren met veel volk maar hier gaan zij
geen deur meer langs zij houden open met hun mond
er is kleur genoeg uit zwart afrika en 'n nieuwe wereld
zelfs mij durven ze aan te sporen, ik haal schouders
op en schud van nee dat niet, het stoelgeld is te duur
geworden en huilen klinkt niet goed in koor, daarvoor
ben ik te weinig kuddedier gebleven, ik val niet meer
aanbiddelijk neer, mijn kniën zijn versleten ze willen niet
de benen laten buigen, zelfs niet
voor een eerbiedwaardig doel
---
eerste zin uit 'Republica' van Plato
Woensdag 31 augustus 2005
welgemeend het beste
jij moet wel heel wat vleugels slagen om toch zo vrij
veel vrouw te zijn en dat je er zomaar los mag vliegen
zonder dat iemand jou roept om hier te blijven en zijn
dure huis te sieren of je op zijn plichten wijst
en die anderen wijzen ook zo graag omdat ze zich
hebben kortgewiekt en hun grenzen kennen ze
denken ze voor jou, ze zijn zo deftig mevrouw
dat menen ze ook, ze hoeven niet zo te zweven.
ze hebben zich vast benoemd tot beter weten
veel vrouw te zijn en dat je er zomaar los mag vliegen
zonder dat iemand jou roept om hier te blijven en zijn
dure huis te sieren of je op zijn plichten wijst
en die anderen wijzen ook zo graag omdat ze zich
hebben kortgewiekt en hun grenzen kennen ze
denken ze voor jou, ze zijn zo deftig mevrouw
dat menen ze ook, ze hoeven niet zo te zweven.
ze hebben zich vast benoemd tot beter weten
Dinsdag 30 augustus 2005
schilderwerk
-
soms wil ik wel eens wat koloriet verstrooien
zoals kersenbloesem dat gedreven doet helaas
duurt zoiets slechts een dag of drie en de kleur
blijft niet standvastig rood, dan kan ik beter
schilder wezen op een breed wit vlak en teken
ik best eerst contouren en vegen grijs om er
diepgang aan te geven, reliëf misschien
de kleuren laat ik dan kraken in zilverwit en
glanzend zwart, het rood dient slechts om
sfeer te geven aan het bloeden van een hart
dus geef mij eens een kleur een onbenoemde
maar het noemen waard, want in vadersnaam
wat heb je eraan als je enkel tinten van licht
tot donker grijs kan zien, en dan zeg je dat je
enkel grenzen hebt vernoemd, oogverblinden
en duister niets en daartussen ‘n zonnewende
een kanteling van licht misschien
---
Dinsdag 30 augustus 2005
onbenoemde kleuren
geef mij eens een kleur
een onbenoemde maar
het noemen waard, want
in vadersnaam wat heb je
eraan als je enkel tinten
van licht tot donker grijs kan zien
en dan zeg je dat je
enkel grenzen hebt vernoemd
het oogverblinden en het duistere niets
en daartussen een zonnewende
een kanteling van licht misschien
een onbenoemde maar
het noemen waard, want
in vadersnaam wat heb je
eraan als je enkel tinten
van licht tot donker grijs kan zien
en dan zeg je dat je
enkel grenzen hebt vernoemd
het oogverblinden en het duistere niets
en daartussen een zonnewende
een kanteling van licht misschien
Dinsdag 30 augustus 2005
nachtelijk vertier
tussen de loop van de avond en de komst van de ochtend ligt er middernacht, ja maar dan met het waken en de slapeloosheid
ik had geen dromen meer, zelfs een zinloze fantasie kwam niet ver genoeg in de buurt van een delirium, alleen het beven niet, nog niet.
weer eens wou ik de verkleuring van de dag beschrijven, het uitdeinen van de mateloze wolken en de rode zon, die al het andere rood naar de verdoemenis stuurde.
ik had geen dromen meer, zelfs een zinloze fantasie kwam niet ver genoeg in de buurt van een delirium, alleen het beven niet, nog niet.
weer eens wou ik de verkleuring van de dag beschrijven, het uitdeinen van de mateloze wolken en de rode zon, die al het andere rood naar de verdoemenis stuurde.
Maandag 29 augustus 2005
dichteres op het podium
er beeft weer iets hemels
op het puntje van haar tong
zo van dat zachte schuiven
en het schuren van de stem
haalt ze woorden uit de buik
ze lispelt slechts een ogenblik
doordringendheid in 't rond
want zij stelt de vragen en wij
horen amper toe het antwoord
kennen we niet genoeg daarvoor
is onze mond te klein
op het puntje van haar tong
zo van dat zachte schuiven
en het schuren van de stem
haalt ze woorden uit de buik
ze lispelt slechts een ogenblik
doordringendheid in 't rond
want zij stelt de vragen en wij
horen amper toe het antwoord
kennen we niet genoeg daarvoor
is onze mond te klein
Maandag 29 augustus 2005
weer wat woorden
er worden weinig woorden verspild aan alledaagse zaken zoals
hoe je iemand je verontschuldigingen aanbiedt, je kijkt beteuterd
en je haalt de schouders op, met dat eeuwige sorrie en daarmee
is de zaak afgedaan, te weinig woorden dus en veel minder dan
tevoren.
hoe je iemand je verontschuldigingen aanbiedt, je kijkt beteuterd
en je haalt de schouders op, met dat eeuwige sorrie en daarmee
is de zaak afgedaan, te weinig woorden dus en veel minder dan
tevoren.
Zondag 28 augustus 2005
nachtgedicht
zij houdt dus van een bladerzacht bed
het mocht gevuld met stro of droog gras
de bomen verbeelden we daarbij en de
vogels als ze zich maar afzijdig houden
en het licht dat hoeven we niet zo fel
alleen haar ogen, die mogen het blauw
vertonen en ze is zo mooi in maanlicht
geel, dat laat de bleke huid zo glanzen
zo heeft ze kleurige liefde beschreven
rood als karmozijn waren haar lippen
daarom, geloof ik haar
Zondag 28 augustus 2005
bronwaterklanken
-
een bron wildwater sprong er
te voorschijn in een bosrijk en
houterig woud had het eerst
gevonden en het ingekaderd
met wortels en alle keien
in het roestrood uitgediept
en beschilderd zelfs de randen
het woord opwellen, wond hier
zijn betekenis en klonk weldadig
er klaterden nog woorden waar
ik in bewondering voor haperde
spring en oorsprong en zo helder
rode oker op zelfs mijn handen
het water liep over, de rand en
een hart boog voorover 't water
---
Zaterdag 27 augustus 2005
als in een roes
-
hij ademt, spannende lucht
blauwe rook en soms vurig
een kruid waarmede hij zo
heilig is en weerloos tegen
het kruipen en glanzen
van kevers en schaaldieren
en ondersteboven hangt
hun gezwollen buik
hij draagt naakt een regenjas
er onder niets zelfs de voeten
lopen pas, de ogen in een waas
en hij aarzelt dus niet voor een
waterplas
hij ademt zijn zurige lucht uit
dampen waar de koude over
droomt en drie dagen later
gaat hij dood
hij was ooit god
dat mag men nooit
meer zeggen, dat
wordt vergeten
---
Zaterdag 27 augustus 2005
grafschrift
-
ik beitel wanhoop in een gravensteen
en maak het letterscherp dus tastbaar
misschien een laagje goud om de zon
wat te verdagen, want het marmer is
zo zwart en altijd ongenaakbaar hard
hier rust een ouder wezenlijk gedicht
het vroeg slechts een waardering en
was zoveel vager dan wat hier licht
---
Zaterdag 27 augustus 2005
een dichtoefening
misschien ben ik gefascineerd door de bedelaars in de stad,
en tracht ik ze door middel van gedichten te doorgronden?
dit is een eerder objectieve poging, ik tracht dan ook geen
oordeel te vellen, ik ken ze niet persoonlijk, ik praat wel
eens met hen.
-
hij is meer schaamloos dan zovelen
hun luizig leven dat hij nu veracht
en weet niet goed waarom hij lacht
dus krabt hij maar zijn edele delen
het tegen beter weten grijnzen is zijn
simpelste verweer en meewarigheid
laat hem onaangedaan het veinzen
hij trekt beroerd de schouders recht
waarom staart hij toch zo grondig
naar de koude steen als de plavuizen
zit hij laag gehurkt, te klein gemaakt
nu kijkt hij enkel op wanneer er weer
iemand een hateloze borst heeft opgezet
zijn blik dient immers telkens afgekocht
de straten dienen opgeruimd te wezen
hier is geen plaats meer
voor een bierblik
op de grond
---
en tracht ik ze door middel van gedichten te doorgronden?
dit is een eerder objectieve poging, ik tracht dan ook geen
oordeel te vellen, ik ken ze niet persoonlijk, ik praat wel
eens met hen.
-
hij is meer schaamloos dan zovelen
hun luizig leven dat hij nu veracht
en weet niet goed waarom hij lacht
dus krabt hij maar zijn edele delen
het tegen beter weten grijnzen is zijn
simpelste verweer en meewarigheid
laat hem onaangedaan het veinzen
hij trekt beroerd de schouders recht
waarom staart hij toch zo grondig
naar de koude steen als de plavuizen
zit hij laag gehurkt, te klein gemaakt
nu kijkt hij enkel op wanneer er weer
iemand een hateloze borst heeft opgezet
zijn blik dient immers telkens afgekocht
de straten dienen opgeruimd te wezen
hier is geen plaats meer
voor een bierblik
op de grond
---
Vrijdag 26 augustus 2005
over woordarmoede
er is geen blad, geen teek meer aan een tak
ze liggen hier als bruine bonen op de grond
ik voel me dan ook zo bloedarmoedig zwak
er is geen woord, geen tong meer in mijn mond
ze liggen hier als bruine bonen op de grond
ik voel me dan ook zo bloedarmoedig zwak
er is geen woord, geen tong meer in mijn mond
Vrijdag 26 augustus 2005
het podium
-
schoorvoeten
ik plaats ze stuk voor stuk
dit is een trage tred die ingetogen lijkt
maar inwendig ben ik druk
de wrakte zelf en ingetoomd
de spieren houden 't lijf zo
strak, het podium is mij hoog
ik stap op stenen
daar noem ik dan het woord
een hoekig hart, een bronzen
stem tot zelfs de breedste toren
steunt, het stoerste houtwerk
kraakt en als het slot laat ik
de galmgaten hevig trillen
de grijze duiven stijgen klapwiekend op
ik buig dan, het beste van mezelf
stapt terug, een houten trede
dan ga ik weer op in 't volk
schoorvoetend
---
schoorvoeten
ik plaats ze stuk voor stuk
dit is een trage tred die ingetogen lijkt
maar inwendig ben ik druk
de wrakte zelf en ingetoomd
de spieren houden 't lijf zo
strak, het podium is mij hoog
ik stap op stenen
daar noem ik dan het woord
een hoekig hart, een bronzen
stem tot zelfs de breedste toren
steunt, het stoerste houtwerk
kraakt en als het slot laat ik
de galmgaten hevig trillen
de grijze duiven stijgen klapwiekend op
ik buig dan, het beste van mezelf
stapt terug, een houten trede
dan ga ik weer op in 't volk
schoorvoetend
---
Donderdag 25 augustus 2005
een aardigheidje
de oestrogenen krijgen weer de schuld
ze maanden haar tot geldingsdrang en
ik ben weeral veel te lang gebleven
geduldig hoor ik haar bezorgdheid aan
het lamenteren om een kleinigheid
ik ben haar te genegen om er tegenin
te gaan, dus laat ik het maar zo
ze maanden haar tot geldingsdrang en
ik ben weeral veel te lang gebleven
geduldig hoor ik haar bezorgdheid aan
het lamenteren om een kleinigheid
ik ben haar te genegen om er tegenin
te gaan, dus laat ik het maar zo
Donderdag 25 augustus 2005
de zwarte dood
-
het stof in de stad en het slijk in de goot
en tussen zwerfafval zijn dagelijks brood
ik zag het zwart onder een paar voeten
en ook de handen en de puisten in het
aangezicht, het haar leek nergens op
en de ogen? die waren voor het laatste
maal gesloten, ze keken nergens naar
zo waart de dood weer door de stad
---
het stof in de stad en het slijk in de goot
en tussen zwerfafval zijn dagelijks brood
ik zag het zwart onder een paar voeten
en ook de handen en de puisten in het
aangezicht, het haar leek nergens op
en de ogen? die waren voor het laatste
maal gesloten, ze keken nergens naar
zo waart de dood weer door de stad
---
Woensdag 24 augustus 2005
watersnood
-
er klonk water in het land, van het klotsen
tussen rotsen tot het storten
in een zwaaikom
van een langgestrekt kanaal, waar
normaal gezien de traagheid heerst
en met het openen van de sluizen
hemelwaarts, zijn die trage dagen
weergekeerd, de aarde afgegraven
en de bergen helemaal onteerd
tot zelfs de kelders van de huizen
ze liepen aan de grond en alles
begon te schuiven en te kraken
de muren zwierven dakloos rond
het puin bedekt altijd verbeten
wat voordien nog bruikbaar was
en de straten raken wel vergeten
er is geen dorp meer aan het water
we kunnen geen kant meer op
---
Dinsdag 23 augustus 2005
de dagen breken
-
De dag verraadt alweer de morgen
en zij hebben het hoogste punt bereikt
slechts schaduwen leveren achteraf
nog slag tussen de nauwe straten
waar men licht ter versterking roept
want de smalle paden raakten overvol
met kraters, we zagen stukgeschoten
huizen, lijken op elkaar ze stuiten en
elke doorgang werd versperd
Geen mens, een bloedloos wezen
heeft men er laten zien, het stof heeft
niet al te deemoedig de sporen
toegedekt en een stem beschrijft
nauwkeurig het tellen van de doden
terwijl een oog het zwaailicht volgt
de haat opschoont, de vuisten en
terloops een afgeschermd verdriet
in close-up vertoont, het razen
maar de dag heeft zich weer losgerukt
de nacht wordt toch atlijd vergeten
en laat de zon het bloeden
---
De dag verraadt alweer de morgen
en zij hebben het hoogste punt bereikt
slechts schaduwen leveren achteraf
nog slag tussen de nauwe straten
waar men licht ter versterking roept
want de smalle paden raakten overvol
met kraters, we zagen stukgeschoten
huizen, lijken op elkaar ze stuiten en
elke doorgang werd versperd
Geen mens, een bloedloos wezen
heeft men er laten zien, het stof heeft
niet al te deemoedig de sporen
toegedekt en een stem beschrijft
nauwkeurig het tellen van de doden
terwijl een oog het zwaailicht volgt
de haat opschoont, de vuisten en
terloops een afgeschermd verdriet
in close-up vertoont, het razen
maar de dag heeft zich weer losgerukt
de nacht wordt toch atlijd vergeten
en laat de zon het bloeden
---
1 reactie op dit bericht
septembergroen