Naar de inhoud

Aardewaartse poëzie

notities voor een gedicht
akke.beakke.be
Aardewaartse zinnen, een soort inkeer, het zoeken naar een zin en het woord in een zin en de zin van een woord.

Archief

windjammer

Een windjammer is de term voor een, meestal vierkant getuigd, groot zeilschip (een tall ship) dat in de achttiende en de negentiende eeuw werd gebruikt voor de handel.

Ze komen altijd in de zomer vierkant opgetuigd de Schelde afgevaren.

Het kraken van spanten, de touwen, de zeilen het jammeren in de wind
De scheepsbel, de glazen klinken, en de windas zucht van man en macht




Geschreven door Verdano om 19:33 Reageer op dit bericht Stuur door

stranden

tussen maneschijn en laag getij huist een stil refrein
een wederkerend schuiven van een zilveren rand
het zachte schuimen van de golven 
een schuine glimlach van de maan

ik weet het wel, dit werd al meer dan duizend keer beschreven

en toch hou ik van het schuiven van een zilveren rand
de maan is er toch ook
om zich te spiegelen
in de ruimte
aan de zon




Geschreven door Verdano om 13:17 Reageer op dit bericht Stuur door

strandwandeling


ik dacht een dode zeemeermin op 't strand
te vinden, aangespoeld na een te zware zee
ze droeg een staart maar zonder handen en
ze was onthoofd zo bleek, er zelfs geen bloed
te kleven wel een koperkleurig avondkleed

ze droeg een lang gewaad met grove mazen
dat zo stijf stond van de dode schelpen en
de byssusdraden waar een mossel zich mee
vasthecht tot d'er dood, in het oranjerood

tevergeefs heb ik het strand toen afgeschuimd
en nergens vond ik daar een waterhoofd, alleen 
gestrande lege hulzen zonder 't weke vlees en
het verminkte wezen waarvoor ik zelf

een naam verzinnen moet
ik noem haar zee
niet meer

Geschreven door Verdano om 16:11 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

crisis

slechts de tijd tikt
langzaam weg in een uurwerk
daarom heeft een klok ook wijzers
en de cijfers versnijden mijn dag aan stukken

ik loop altijd achter
soms mezelf voorbij, dan wacht er
een oorverdovend ogenblik, een gefronsd gezicht
en adembenemend het verkrampen van mijn linkerkant

scherp scheurt
een mes met een bloedgleuf
hartig jaagt de druk, het kloppen
en het ademen stuwt het schokken
ik heb mijn heft niet meer in de hand, heftig
trillen rukt de aders los, de zenuwen krijsen in een bocht

maar dat was eergisteren, gisteren en deze ochtend nog
of al eerder, ik heb geen vaag vermoeden meer over het begin

nu is er slechts een laatste laag besef overgebleven
alleen dat amechtig trillen, ik heb geen handen meer te bevelen

Geschreven door Verdano om 12:30 Reageer op dit bericht Stuur door

het spijt me, het gaat niet goed de laatste weken

wat doe je als je onverklaarbare dingen doet?

er woedt een storm in mijn hoofd
een storm woedt in mijn hoofd
een storm woedt
woede blijft
er stormen

en nadien komt er luchtledigheid, nooit een opluchting

zelfs nu kan ik niet fatsoenlijk denken, en schrijven nog minder
denken? wat is dat denken?
ik schrijf nu woorden zomaar neer, kijk maar
ssssssssttttt
breindruk, ramen, vensters, zweten, traag hart, laaaag

de klok tikt de stilte onderhuids
zij heeft de tijd tegen mij opgezet
de wijzers vluchten met tegenzin
en als ik mijn ogen sluit
schrijf ik radeloos verder weg

...
Geschreven door Verdano om 23:12 Reageer op dit bericht Stuur door

aan het veerse meer


-

(aluminium klinkt anders dan staal)

daar wou ik ook zachtere taal, veel
lichter dan staal, het klonk te rauw
dat klepperen van touw en masten

dus bedacht ik het zeiljachten erbij 
zag er enkele gevallen vogels drijven
op hun gekwetste zij, met één vleugel 
die vlijmscherp het meer bezielde

de zwanen heb ik er ook vermoed
twéé vleugels en een schitterend lijf
een slangennek gestrekt in 't volle
vluchten, het klapwieken als ze het
water vertrappelen, telkens twéé 

had ik maar één vleugel daar, één
want aan één had ik al genoeg

---
Geschreven door Verdano om 23:55 Reageer op dit bericht Stuur door

ik heb een houten kop


ze heeft het klaar gespeeld om
zelfs één haar te klieven met
een hakbijl, maar dan dwars
dus nog 'n geluk dat mijn kop
er niet naar stond, en ook er
niet naast, en er niet gehecht
aan was, want de bijl zou er
ingebleven zijn, ik ook want

ik heb een houten hoofd
en barsten heb ik al genoeg
daar krijg je hoofdpijn van

haar bijl was wel te bot

Geschreven door Verdano om 11:26 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Aardewaartse poëzie

↑ Terug naar de berichten