Archief

-

Het is niet zozeer het kleine dat mij heeft geroerd
maar wel die vragen en de dieptes die verwoord
altijd hetzelfde veronderstelden en hun antwoord
dat zo ingegeven lijkt en dat onbeholpen soms
de dagen heeft versleten zoals men ezelsoren
in een boek heeft omgeplooid, een wijzerblad
zou je beter passen dus dat schuif ik mee aan
boord, dan kunnen samen de letterzee bevaren

---

-

mijn haven is nu een pleisterplaats

voor de traagheid, voor de logge
schepen en de Schelde zelf een
blinkend pad dat kronkelt langs 
haar lage landerijen en de dijken
hoeven slechts het springtij terug

naar zee te laten streven, hier is
geen mond meer die haar brakke
water lust, en de oude grachten
zijn hier altijd zo doorweekt door
regen, de klei houdt al het water 

op het slijk blijft eerloos kleven
de landerigheid met bruine vegen

---

haar oogmerk is groen
niet het gras maar wel 
de bomen die nu toch
hun versheid van zich
hebben afgeschud en
opzichtig vruchten
dragen

-

zeg, laten we flapuren zwenken
over het weidse plein en dan
geven we daar de trage duiven  
maar de schrik van hun leven

je roept er uitgelaten voor
de dag is nog aan 't breken 
het gras ook groeiend nat
en tegen dat we huiswaarts
keren is er geen zwarte vogel
meer die het heeft gehad

de schrik dus van een
zwarte hond met het
duivelsteken en een
grote bek die blaft

---

andere tijden veranderen niet

- en dan heb je de waarzeggers en de bedelpriesters -
die lege zalen huren met veel volk maar hier gaan zij
geen deur meer langs zij houden open met hun mond
er is kleur genoeg uit zwart afrika en 'n nieuwe wereld

zelfs mij durven ze aan te sporen, ik haal schouders
op en schud van nee dat niet, het stoelgeld is te duur
geworden en huilen klinkt niet goed in koor, daarvoor
ben ik te weinig kuddedier gebleven, ik val niet meer

aanbiddelijk neer, mijn kniën zijn versleten ze willen niet
de benen laten buigen, zelfs niet
voor een eerbiedwaardig doel

---
eerste zin uit 'Republica' van Plato

jij moet wel heel wat vleugels slagen om toch zo vrij
veel vrouw te zijn en dat je er zomaar los mag vliegen
zonder dat iemand jou roept om hier te blijven en zijn
dure huis te sieren of je op zijn plichten wijst

en die anderen wijzen ook zo graag omdat ze zich
hebben kortgewiekt en hun grenzen kennen ze
denken ze voor jou, ze zijn zo deftig mevrouw
dat menen ze ook, ze hoeven niet zo te zweven.

ze hebben zich vast benoemd tot beter weten

-

soms wil ik wel eens wat koloriet verstrooien
zoals kersenbloesem dat gedreven doet helaas
duurt zoiets slechts een dag of drie en de kleur
blijft niet standvastig rood, dan kan ik beter
schilder wezen op een breed wit vlak en teken
ik  best eerst contouren en vegen grijs om er
diepgang aan te geven, reliëf misschien

de kleuren laat ik dan kraken in zilverwit en
glanzend zwart, het rood dient slechts om
sfeer te geven aan het bloeden van een hart

dus geef mij eens een kleur een onbenoemde
maar het noemen waard, want in vadersnaam 
wat heb je eraan als je enkel tinten van licht
tot donker grijs kan zien, en dan zeg je dat je
enkel grenzen hebt vernoemd, oogverblinden
en duister niets en daartussen ‘n zonnewende
een kanteling van licht misschien

---

geef mij eens een kleur
een onbenoemde maar
het noemen waard, want
in vadersnaam  wat heb je
eraan als je enkel tinten
van licht tot donker grijs kan zien

en dan zeg je dat je 
enkel grenzen hebt vernoemd
het oogverblinden en het duistere niets

en daartussen een zonnewende
een kanteling van licht misschien

tussen de loop van de avond en de komst van de ochtend ligt er middernacht, ja maar dan met het waken en de slapeloosheid

ik had geen dromen meer, zelfs een zinloze fantasie kwam niet ver genoeg in de buurt van een delirium, alleen het beven niet, nog niet.

weer eens wou ik de verkleuring van de dag beschrijven, het uitdeinen van de mateloze wolken en de rode zon, die al het andere rood naar de verdoemenis stuurde.

er beeft weer iets hemels
op het puntje van haar tong 
zo van dat zachte schuiven

en het schuren van de stem
haalt ze woorden uit de buik
ze lispelt slechts een ogenblik
doordringendheid in 't rond

want zij stelt de vragen en wij
horen amper toe het antwoord
kennen we niet genoeg daarvoor
is onze mond te klein