er worden weinig woorden verspild aan alledaagse zaken zoals hoe je iemand je verontschuldigingen aanbiedt, je kijkt beteuterd en je haalt d…
er worden weinig woorden verspild aan alledaagse zaken zoals
hoe je iemand je verontschuldigingen aanbiedt, je kijkt beteuterd
en je haalt de schouders op, met dat eeuwige sorrie en daarmee
is de zaak afgedaan, te weinig woorden dus en veel minder dan
tevoren.
zij houdt dus van een bladerzacht bed het mocht gevuld met stro of droog gras de bomen verbeelden we daarbij en de vogels als ze zich maar a…
zij houdt dus van een bladerzacht bed
het mocht gevuld met stro of droog gras
de bomen verbeelden we daarbij en de
vogels als ze zich maar afzijdig houden
en het licht dat hoeven we niet zo fel
alleen haar ogen, die mogen het blauw
vertonen en ze is zo mooi in maanlicht
geel, dat laat de bleke huid zo glanzen
zo heeft ze kleurige liefde beschreven
rood als karmozijn waren haar lippen
daarom, geloof ik haar
-
een bron wildwater sprong er
te voorschijn in een bosrijk en
houterig woud had het eerst
gevonden en het ingekaderd
met wortels en alle keien
in het roestrood uitgediept
en beschilderd zelfs de randen
het woord opwellen, wond hier
zijn betekenis en klonk weldadig
er klaterden nog woorden waar
ik in bewondering voor haperde
spring en oorsprong en zo helder
rode oker op zelfs mijn handen
het water liep over, de rand en
een hart boog voorover 't water
---
Zaterdag 27 augustus 2005
- hij ademt, spannende lucht blauwe rook en soms vurig een kruid waarmede hij zo heilig is en weerloos tegen het kruipen en glanzen van kev…
-
hij ademt, spannende lucht
blauwe rook en soms vurig
een kruid waarmede hij zo
heilig is en weerloos tegen
het kruipen en glanzen
van kevers en schaaldieren
en ondersteboven hangt
hun gezwollen buik
hij draagt naakt een regenjas
er onder niets zelfs de voeten
lopen pas, de ogen in een waas
en hij aarzelt dus niet voor een
waterplas
hij ademt zijn zurige lucht uit
dampen waar de koude over
droomt en drie dagen later
gaat hij dood
hij was ooit god
dat mag men nooit
meer zeggen, dat
wordt vergeten
---
Zaterdag 27 augustus 2005
- ik beitel wanhoop in een gravensteen en maak het letterscherp dus tastbaar misschien een laagje goud om de zon wat te verdagen, want het m…
-
ik beitel wanhoop in een gravensteen
en maak het letterscherp dus tastbaar
misschien een laagje goud om de zon
wat te verdagen, want het marmer is
zo zwart en altijd ongenaakbaar hard
hier rust een ouder wezenlijk gedicht
het vroeg slechts een waardering en
was zoveel vager dan wat hier licht
---
Zaterdag 27 augustus 2005
misschien ben ik gefascineerd door de bedelaars in de stad, en tracht ik ze door middel van gedichten te doorgronden? dit is een eerder obje…
misschien ben ik gefascineerd door de bedelaars in de stad,
en tracht ik ze door middel van gedichten te doorgronden?
dit is een eerder objectieve poging, ik tracht dan ook geen
oordeel te vellen, ik ken ze niet persoonlijk, ik praat wel
eens met hen.
-
hij is meer schaamloos dan zovelen
hun luizig leven dat hij nu veracht
en weet niet goed waarom hij lacht
dus krabt hij maar zijn edele delen
het tegen beter weten grijnzen is zijn
simpelste verweer en meewarigheid
laat hem onaangedaan het veinzen
hij trekt beroerd de schouders recht
waarom staart hij toch zo grondig
naar de koude steen als de plavuizen
zit hij laag gehurkt, te klein gemaakt
nu kijkt hij enkel op wanneer er weer
iemand een hateloze borst heeft opgezet
zijn blik dient immers telkens afgekocht
de straten dienen opgeruimd te wezen
hier is geen plaats meer
voor een bierblik
op de grond
---
er is geen blad, geen teek meer aan een tak ze liggen hier als bruine bonen op de grond ik voel me dan ook zo bloedarmoedig zwak er is geen …
er is geen blad, geen teek meer aan een tak
ze liggen hier als bruine bonen op de grond
ik voel me dan ook zo bloedarmoedig zwak
er is geen woord, geen tong meer in mijn mond
- schoorvoeten ik plaats ze stuk voor stuk dit is een trage tred die ingetogen lijkt maar inwendig ben ik druk de wrakte zelf en ingetoomd …
-
schoorvoeten
ik plaats ze stuk voor stuk
dit is een trage tred die ingetogen lijkt
maar inwendig ben ik druk
de wrakte zelf en ingetoomd
de spieren houden 't lijf zo
strak, het podium is mij hoog
ik stap op stenen
daar noem ik dan het woord
een hoekig hart, een bronzen
stem tot zelfs de breedste toren
steunt, het stoerste houtwerk
kraakt en als het slot laat ik
de galmgaten hevig trillen
de grijze duiven stijgen klapwiekend op
ik buig dan, het beste van mezelf
stapt terug, een houten trede
dan ga ik weer op in 't volk
schoorvoetend
---
Donderdag 25 augustus 2005
de oestrogenen krijgen weer de schuld ze maanden haar tot geldingsdrang en ik ben weeral veel te lang gebleven geduldig hoor ik haar bezorgd…
de oestrogenen krijgen weer de schuld
ze maanden haar tot geldingsdrang en
ik ben weeral veel te lang gebleven
geduldig hoor ik haar bezorgdheid aan
het lamenteren om een kleinigheid
ik ben haar te genegen om er tegenin
te gaan, dus laat ik het maar zo
Donderdag 25 augustus 2005
- het stof in de stad en het slijk in de goot en tussen zwerfafval zijn dagelijks brood ik zag het zwart onder een paar voeten en ook de han…
-
het stof in de stad en het slijk in de goot
en tussen zwerfafval zijn dagelijks brood
ik zag het zwart onder een paar voeten
en ook de handen en de puisten in het
aangezicht, het haar leek nergens op
en de ogen? die waren voor het laatste
maal gesloten, ze keken nergens naar
zo waart de dood weer door de stad
---
weer wat woorden