Archief

hij houdt zijn hoofd zo scheef
zijn tong werd haast gebeten
een hand klemt zo muurvast
zijn zware pen die blad vergeten
zinnen schreef 
met  krullen aan de rand

hij versiert het woord
verlucht zijn zwarte teksten
om éénduidig waar te maken
wat hem zoal bekoort

---

*

eens te meer
heeft hij een vensterraam gesloten
en is voor donderweer gezwicht

een glasgordijn verzacht nog licht
zijn wrevel die nog onbesproken
een glimlach toveren moet

---

hij ziet zichzelf soms hemeltergend grijs
in dwaze vormen die het licht hebben
verdonkeremaand.

hij vraagt zich af, of een god nog wel
bestaat, echt zinvol is en hem genegen
hij zoekt de kleur van 't droef gewaad
de ozongeur van onweerachtig streven
is maar een prikkeling voor de geest
hij is slechts beest, geen dierlijk wezen

hij ziet zichzelf ook in hellewaarts rood
gedreven, want zelfs de rauwe dood
is hem om het even

---

aan de buitenkant is hij beeldig
steen en zachthartig binnen
zijn gelaat is roerloos grijs
de mond verbeten strak
de ogen slechte gaten

hij zegt ook - ik ben ook beeldig hard -

frontaal is hij dus man
de onderkant wordt niet verhuld
maar is gewoon (t)rots gebleven

het zegt (zonder woorden zonder stem)
- mijn maker heeft mij half gemaakt
de ogen werden uitgehakt
omdat ze anders bleven staren -

nu blijft hij immers vast verbonden
en kijkt hij mij niet meer verwijtend
aan

----

*

hij wond zich op
omdat de tijd steeds trager liep
en het allemaal zo lang bleef duren

nu woont hij in een houten hok
zijn hart is slinger
en getande wielen
die elkaar begrijpen

met één oog staart hij naar de zon
een ander heeft hij niet meer
daar draaien wijzers rond
hij staat oog in oog met zichzelf

hij hapert als zijn veer ontspant
en metalen hamertjes slaan
dan op staafjes, ze klinken

hij had ooit
een koekoek
die af en toe te voorschijn kwam
om uren gade te slaan

---

hier worden de bomen groen geplant
de stortregens graven de wortels bloot
het gras werd al te lang gedoogd
en heeft een gele kleur gekregen

geef mij maar paarse beukendromen
of rode kool op 't veld in lange rijen
en malse regen, een storm, de overvloed

en het onkruid mag wat mij betreft
heel welig tieren, ik ben toch potdoof
en groene vingers heb ik niet

woede woorden klinken als
het kraken van hardhouten bomen
het breken van basalten blokken

ze doen mijn adem stokken
ze zijn niet meer in te tomen
ze klinken vals

Poëzie is voor mij niet meer of minder dan "fantasie", waarbij je balanceert op de grenzen van de taal. Het is verbeeldingswerk, waar gewone woorden niet meer genoeg zijn om het hele scala van hetgeen ik zie of hoor of voel of proef te beschrijven.

We zijn zo beperkt met enkel onze zintuigen Het innerlijke heeft echter dat allemaal niet nodig, daar is rijkdom.

hij zegt
- en altijd bijna onverstaanbaar -
graaf diep, voorbij het stof
nog dieper dan de zwarte aarde
tot op de rotsen, tot het magma vloeibaar wordt

hij zegt
- en altijd luchtig bijna onbegrijpbaar -
zweef hoog, voorbij de wolken
nog hoger dan de blauwe lucht
tot aan de zon, totdat het licht verblindend wordt

met mijn voeten in de aarde
en mijn hoofd in de wolken
roep ik dan de bergen toe

ze groeiden immers uit de diepste aarde
en klimmen naar het felste zonlicht toe

waarom staan jullie
daar zo stijf en stram
en ligt er sneeuw op jullie toppen
en vloeit er water aan je voeten

en het gruis beneden antwoordt dan

we hebben ooit de hel ontmoet
en de hitte heeft ons omgesmolten
de koude in de hemel
heeft ons hoofd gekraakt

nu wachten we op het malen
van de aarde, en zoeken we
weer de dieptes op.

hij windt zich op
omdat de tijd
wat trager liep
en het allemaal
te lang bleef duren

de wolken pakken samen
ze trekken in slagorde
naar de zon

hij woont dus
in een houten hok
zijn hart is slinger
en getande wielen
die elkaar begrijpen

met één oog
staart hij naar de zon
een ander heeft hij niet
daar draaien wijzers rond
hij staat immers
steeds oog in oog
met zichzelf

hij hapert
als zijn veer ontspant
en metalen hamertjes slaan
dan op staafjes, ze klinken

zijn neef heeft
een koekoek
die af en toe
te voorschijn komt
om uren gade te slagen

---