Archief

steenwerk

 hij fluistert
- ik ben beeldig steen 
en  zachthartig binnen -

maar zijn gelaat
is roerloos grijs
de trekken uitgehakt
de mond verbeten strak,
de ogen slechte gaten

hij zegt ook
- ik ben ook
beeldig hard
half afgemaakt
van buiten -

frontaal is hij een man
de achterkant wordt
niet verhuld en is
een rots gebleven

hij zegt (zonder woorden zonder stem)
- mijn maker heeft mij half gemaakt -

de ogen werden uitgehakt
omdat ze anders
bleven staren
naar...

soms wil ik wel wat,
woord verstrooien
zoals kersenbloesem
dat gedreven doet

helaas duurt zoiets
slechts een dag of drie
en ook de kleur blijft
niet standvastig rood

dan wil ik wel
een schilder zijn
op een wit vlak

teken ik
eerst contouren
en wat vegen grijs
om er diepgang
aan te geven
en reliëf misschien

de kleuren laat ik
kraken in zilverwit
en glanzend zwart
het rood dient slechts
om sfeer te geven
aan het bloeden
van een hart

Hetgeen oorspronkelijk begonnen was om meiden te versieren, had zich na een lange incubatieperiode ontwikkeld tot een soort therapeutisch schrijven. Dat stadium ben ik momenteel voorbij, ik heb de taal ontdekt als instrument. Terwijl ik vroeger alles héél klaar en duidelijk op papier zette, om zeker geen misverstanden te laten ontstaan, probeer ik nu zoveel mogelijk duiding te geven in de zinnen, zodat er een heel scala van intenties leesbaar wordt. Ik ben dus zelfs niet meer dubbelzinnig maar meervoudig zinnig aan het worden (dat hoop ik althans).

en dat hij scheef bekeken werd
dat wist hij al, dat bleek wel
uit de donderpreken
die ze richtten over hoofden heen
terwijl ze op hun strepen staan
en op hun voetstuk
zo minzaam

misselijkmakend
met een tinnengrijze grijns
hun gesteven woorden
hun buikgerichte zinnen