Archief

*

op dit middernachtelijk uur
is mijn vagevuur slechts asse
want wolken heb ik al verjaagd
en de maan heeft het geweten
die is vannacht te vroeg vergaan

---

*

soms probeer ik 
wolken in te pakken
statig is het woord

ze zijn zo langzaam 
ze strekken zich lui
en laten zich immers
zo graag bewonderen

vandaag heb ik getracht
ze weg te vagen
zonder ze aan te raken
de slierten slepen zich
nog altijd voort

ze zijn toch zo onhandig
om aan te voelen
ook al hebben ze
een zilveren boord

---

jij schrijft fronsen

ik vouw mijn rimpels op

jij klaagt tranen in een meer

en ik zeg,
waterlanders die treuren om oud zeer

je gebruikt het woord verdriet
soms veel te veel

en de liefde en het minnen
en het hartverscheuren
en het breken van de spiegel

dan laat ik maar mijn tovertaling wieken
over 't water scheren en nog meer

ik laat graag de bloemen tussen 't gras
verschieten en de wind die neem ik mee

ik ben een zonaanbidder
die de maan aanschouwt
en zichzelf een spiegel
waant en zilvergoud

mijn vingers graven
diepe voren in de aarde
ze dreigen nu ook
met het scheuren van het hart
het schokken van de stem
en het handgewring

ik hou mijn adem in
tot ik blauw zie

*

mijn huid schaaft vurig rood vandaag
het lijkt wel of ik stenen bloeden laat

mijn keel is leer en rauw het vlees
waarover ik mijn tong beweeg
mijn stemgenoot heeft zich diep
gegraven en hoest zich droog

ik heb een hele nacht verslapen
en mijn dromen leeg gelaten

mijn zinnen had ik afgesloten
in mijn poging
om zijn afwezig
zijn te naderen

---

*

ik vraag je niet zoveel
slechts stukjes van je tijd

ik bed ze in
in vragenuurtjes
waarbij ik mezelf 
wat losser smaken
laat, om aangenaam
te converseren

---

*

Ik heb haar fiets gezien
ze leunde 
het voorwiel stond zo schuin
een kale eik die steunde
en verborg zo het refrein

want wielen wentelen
heel de tijd als zij rechtop
de platte paden volgen

ik heb ze niet gezien vandaag
ze heeft mijn veld verlaten
mijn blik vertoont nu gaten

zojuist was er een fiets te zien
die steunde
een kale eik die kreunde

want wielen wentelen
heel de tijd als zij rechtop
de platte paden volgen

en ik, 
ik kon niet
achtervolgen
ik was even stram
zoals die ouwe eik
zijn gegroefde stam

---

Nog een oudje, even wat opgefrist, voor een goede vriendin en haar dochtertje.

het rulle zand waar ik mijn stappen zet
schuift onderuit en stroomt als water
het golft alleen wat trager dan de zee
die meer meeslepend neigt en keert

*

visioenen heb ik wel gehad
en huiver in het gore duister
waar zintuigen zinloos zijn

de woede heeft mij overleefd
want hulpeloosheid is nooit
mijn sterkste kant geweest

klaarheid moet ik scheppen
met handenvol uit zwarte waters
en waar moet ik er dan mee blijven?

soms zie ik ook een eindeloze rij
van vaders voor mij staan
steeds vager ben ik, de allerlaatste zoon
slechts de namen blijven hangen
die heb ik ooit eens opgezocht
al heel mijn leven lang en dat is kort

---

vandaag huil ik de wolf zijn lied
er is geen bleke maan in zicht
om mijn wolken te verdragen