Vrijdag 27 mei 2005
Er heerst chaos in mijn denken, ik tracht te ordenen.
hoe moet ik mij het "sterven" in verbeelding vatten?
lichamelijk stopt het ademen, het kloppen van het hart en het denken?
dat spat uiteen in splinters en kruipt door een tunnel naar het licht
welk licht?
de zintuigen zijn weg,
geen smaak, geen geluid, geen tast en ook geen zicht?
het weten, en mijn hersens werken niet?
maar weet je, als ik in gedichten schrijf, dan lijken woorden soms spontaan te vloeien uit mijn handen, alsof ik gedwongen roep, geluidloos komen ze, soms zonder ophouden zoals nu.
mijn zinnen zijn dan niet van deze wereld en hoe meer ik het ook beoefen, hoe vloeiender de gedachten
ik graaf in gedachten, onderaards
blijft er geen korrel zand verstoord
geen woord dat ik niet kennen wil
ik beroer het water in kringen rond
de oevers zingen mee onverstaanbaar
roepen ze soms met open mond
ik breek de lucht aan scherven
en mijn handen klappen hard
er is nog vuur in mijn gesternte
bewustzijn
bewust ...zijn
bewusteloos
ik wust het niet, het zegt me niets, ik ben er me niet van bewust
emoties zijn zo moeilijk om weer te geven; ik kan slechts onderhuids
de haartjes op je vel rechtop doen staan.
ik kras met een mes in een porcelijnen bord, krrrrrrrrrrst!
of het krijt met een nagel op het schoolbord, krrrrrrrrriep!
maar dat zijn slechts geluiden, een aanfluiting als het ware
Eén voordeel heeft het schrijven, als je dood bent kan je nog gelezen worden, en is er iets dat blijft.
Maar dat zijn slechts sporen
die vervagen na een tijd.
lichamelijk stopt het ademen, het kloppen van het hart en het denken?
dat spat uiteen in splinters en kruipt door een tunnel naar het licht
welk licht?
de zintuigen zijn weg,
geen smaak, geen geluid, geen tast en ook geen zicht?
het weten, en mijn hersens werken niet?
maar weet je, als ik in gedichten schrijf, dan lijken woorden soms spontaan te vloeien uit mijn handen, alsof ik gedwongen roep, geluidloos komen ze, soms zonder ophouden zoals nu.
mijn zinnen zijn dan niet van deze wereld en hoe meer ik het ook beoefen, hoe vloeiender de gedachten
ik graaf in gedachten, onderaards
blijft er geen korrel zand verstoord
geen woord dat ik niet kennen wil
ik beroer het water in kringen rond
de oevers zingen mee onverstaanbaar
roepen ze soms met open mond
ik breek de lucht aan scherven
en mijn handen klappen hard
er is nog vuur in mijn gesternte
bewustzijn
bewust ...zijn
bewusteloos
ik wust het niet, het zegt me niets, ik ben er me niet van bewust
emoties zijn zo moeilijk om weer te geven; ik kan slechts onderhuids
de haartjes op je vel rechtop doen staan.
ik kras met een mes in een porcelijnen bord, krrrrrrrrrrst!
of het krijt met een nagel op het schoolbord, krrrrrrrrriep!
maar dat zijn slechts geluiden, een aanfluiting als het ware
Eén voordeel heeft het schrijven, als je dood bent kan je nog gelezen worden, en is er iets dat blijft.
Maar dat zijn slechts sporen
die vervagen na een tijd.