Archief

Een gedicht is nooit af, het is spelen met woorden en het spel is nooit voleindig. Dit is nu al de derde versie.
*
Onweernachtig
 

hij heeft het witte laken
van zich afgescheurd
de hoektandzinnen
aangescherpt

zijn woede heeft zich sterk gemaakt
en grauwt met woordenloze kreten

als een schilderling
beperkt hij kleuren
een witte ondergrond
met rood en zwart
en soms het zilver
weet hij onweernachten
weer te geven

zijn felheid hoeft
geen overdaad

slechts bliksem
aan de houten
boorden

---

*

ik zag de dood bedrogen
de rood omrande ogen open
de adem stokte in de keel

het leek wel op een kermis
met al die knipperlichten
en draden en naalden en
de koude was te warm

ik word er zo klinisch van

verdomme
hij heeft alweer
de wrevel opgewekt
om hetgeen hij was
het ademen wordt
beheerd

hij is zo ... machinaal vandaag

de tekens vaag
leeft hij nog wel
graag?

---

*

ik zag de dood bedrogen
de rood omrande ogen open
de adem stokte in de keel

het leek wel op kerstmis
er waren knipperlichtjes
en bedrading en
gelouterde aanwezigheid
ik werd er zo klinisch van

verdomme
hij heeft weer mijn wrevel opgewekt
om hetgeen hij was
zijn stilte die nu overheerst
hij is zo ... machinaal vandaag
en ongestemd en vaag
leeft hij nog

?

---

*


Attenhoven
het oude kerkje
uitgebeden

waar arduinen nog kunnen
bloeien in overvolle grond

en sommige stenen
hebben scherpe letters
en nog een datum
ze houden de aandacht gaande

Sonia Nijs vierde er haar verjaardag
de kerk was vol
zij was de priesteres
en haar kruisweg
zij sierde de muren
de tafels met haar overdaad

vandaag heb ik zeepbellen
de lucht in vervoering
zien spelen
met de adem
van een meisjeskind
ze speelde


---

vandaag heb ik zeepbellen
de lucht in vervoering
zien spelen
met de adem van een kind

*


ik zag de velden voorbij
het watervlak wat grijs
de lucht soms blauwer wit
en dichterbij vervagen

de windmolens draaiden
het hoofd naar het westen
ze wentelden met wieken
zo energiek en zelfgenoegzaam

de waterlopen dreven er
boven het vlakke land
de dijken slapen er
aan de oeverkant

ik werd er ééntonig
mijn stem wat vager
en mijn ogen zochten
de slaap, want de nacht
was overvol

----

ik heb een wagenwiel
te snel gezien en wentelen
het kraaide als een kind
toen het achteloos
door de bochten scheurde

het liet er zwarte sporen na
die maandenlang het asfalt
nog donkerder zullen kleuren

ik heb de volle glans gezien
een meisje er zien treuren

het gefluister in de achtergrond
werd in een hoek bedrukt
zelfs de wolken weenden

---

*

vandaag heb ik
nog geen letters
in een lege zin gezet

dus neem ik
een alfabet
in ogenschouw
om erop te liggen
broeden

ben ei zo na begonnen
met lukrake zinnebeelden

het ei zo na werd uitgebroed
maar toch heb ik geen zin

---