vandaag 14 juni

B  b B  b  5 r(73)

Bernardet 2

Tourisme 1 place. Eén van de eerste zijspannen gebouwd in serie. Uitgerust met een deur vooraan, zetel en rugsteun met vering, beklede zijkanten en armsteunen en een vooruit ter bescherming van de passagier. Gebouwd voor motorfietsen van 500 tot 1200cc. Voorzien van een afsluitbare kofferbak, een voetsteun en vloerbekleding was eveneens aanwezig. Een spatbord met positielicht. Lengte 1,80m, breedte 0,62m en gewicht 41kg. Kleur : bovenkant zwart, zijkant naar keuze rood, indi blauw, parelgrijs of groen afgewerkt met gouden boord. Als optie was de zijspan in de kleur van de motorfiets verkrijgbaar, ook een waterdichte draagtas op de kofferbak was mogelijk.

Tourisme biplace     : Bernardet

Tourisme 1 place et demie. Voor een volwassene en een kind. Lengte 2,00m, breedte 0,62m en gewicht 44,5kg. Tourisme biplace. Twee volwassenen. De eerste Tourisme Grand Sport. Aërodinamisch. Zetel en rugleuning van Dunlopillo. Opties : voorruit opbergbaar onder de voorkap, rem en beschermhoes. Lengte 2,00m, breedte 0,52m en gewicht 39kg.

Tourisme Grand Sport     : Bernardet

Rond 1935 wordt de stroomlijn verbeterd. De deur verdwijnt, en de stroomlijn naar de voorruit veranderd. Tourisme Sport. Eén zitplaats. Lengte 1,90m, breedte 0,52m en gewicht 23kg. Opties: vaste of verwijderbare voorruit, gepolijste alu profielen, rem en verschuifbare neus.

Grand sport lang model(zonder spatbord) gekoppeld aan een Peugeot 515     : Bernardet

De modellen Standard, Routier (1 zit et 1 zit 1/2), Grand Routier (1 zit, 1 place 1/2 naast elkaar, tweezit)behielden hun naam. De versies waren verkrijgbaar met opties als "Luxe" en "Grand luxe". Lengte 2,00m, breedte 0,62m en gewicht 44,5kg. Welk jaartal de afgeronde neus en de kenmerkende gevlamde zijkant is ingevoerd is niet precies geweten, vermoedelijk 1935.

Bron :

motorfiets

gebeurtenissen

B  b B  b  5 r(73)

Bernardet 1

Bernardet is de naam van een historisch Frans auto-, scooter- en zijspanmerk. Het industrieel avontuur van de drie gebroeders Bernardet duurde van 1920 tot 1959. De broers Charles (Roger), René en Robert Bernardet waren fietsliefhebbers, maar tijdens W.O.I leerden ze de Harley-Davidson motoren kennen. In 1921 kochten ze een motor met zijspan van het Amerikaanse leger, maar ze vonden de zijspan zo lelijk dat René en Charles (Roger) besloten hun eigen model te bouwen. In 1922 bouwden ze nog twee zijspannen en dankzij hun uitstapjes kregen ze orders voor het bouwen van meerdere zijspannen voor liefhebbers. Al snel begonnen ze met het ambachtelijk bouwen van zijspannen en in 1924 voegde hun derde broer Robert zich bij hen. Ze kwamen tot een "gentlemen agreement" om al hun inspanningen, zorgen en financiële middellen te leggen in hun nieuw opgerichte zaak. Een samenwerking die meer dan dertig jaar stand hield.

de gebroeders Bernardet     : Bernardet vlnr. Roger, René en Robert, in de zijspan Yvonne echtgenote van Roger zijspan gemonteerd aan een Gnome et Rhône 500 D4

In 1925 begonnen ze deel te nemen aan sportevenementen. Door deelname aan de salons van 1930 en 1931 werden ze bekend in België, Nederland, Zwitserland, Duitsland en Rusland. Om zich te vestiggen hadden ze nood aan een naam en Charles besloot gebruik te maken van zijn tweede voornaam Roger en zo was het symbool de 3R geboren. De S.à.r.l. "Établissements BERNARDET Frères" werd opgericht in december 1932. Al snel werd hun positie als leider in de franse zijspan-industrie bevestigd. Om zich te houden aan hun "gentlemen agreement" besloten ze om op de zelfde dag in het huwelijk te treden nl. op 22-12-1932, in de St-Pierre de Montrougekerk in Parijs. Het huwelijk werd druk bijgewoond en kreeg heel wat belangstelling in de motorrijderspers. De Bernardets waren nu met 6.

1921 de eerste houten zijspan     : Bernardet Roger aan het stuur van de Harley-Davidson Model J 1200 cc 1919 René in de mand

In 1925 werd een eerste tweezits-zijspan gebouwd op een onderstel van René Gillet, een andere bekend motorfiets- en zijspan bouwer. Voorzien van een toegangsdeur, inklapbare kap, kofferbak achter de passagier en een reservewiel eronder. De lijn verlengd vanaf de voorruit is nog steeds goed zichtbaar. De eerste zijspannen werden gebouwd in een houten keet maar met het binnenlopen van orders moesten ze al snel werknemers in dienst nemen en bouwden de drie broers in 1928-1929 eigenhandig een 600m² grote werkplaats aan de rue des Bruyères 92, Bourg-la-Reine. Van 1930 tot 1935 werd de "boot"-lijn bevestigd. René Bernardet was de designer en plaatwerker van het trio. De elementen van herkenning werden steeds uitgebreider, bekleed interieur, voet- en armsteunen zelfs een spiegel op het dashboard meerdere koffers achteraan allemaal opvallende elementen van de Bernardet.

Bernardet zijspan, geopend     : Bernardet

Bron :

motorfiets

gebeurtenissen

B  b B  b  5 r(72)

Bernagie

De bernagie (Borago officinalis), ook vaak komkommerkruid genoemd, is een gemakkelijk herkenbare, ruwharige, eenjarige plant met blauwe bloemen. De plant is oorspronkelijk afkomstig uit het Middellandse Zeegebied. Ze behoort tot de pioniervegetatie op vochtige zeer voedselrijke bodem. We zien haar dan ook op akkers, ruigten, puinhopen, langs wegen en andere ruderale terreinen De plant wordt gekweekt in tuinen, en komt vandaar verwilderd in de Benelux voor. Eenmaal gezaaid ziet men volgende jaren de plant vaak weer op dezelfde plaats terug, doordat de plant gemakkelijk uitzaait. Engels : Borage of starflower Duits : Boretsch of Gurkenkraut Frans : bourrache officinale

Bernagie bloem auteur : Sonja Schlosser    CC 3.0

De plant wordt 45-90 cm hoog. De dikke stengels zijn vertakt en hol. De bladeren zijn 7-20 cm lang en puntig ovaal van vorm. De onderste bladeren zijn meer eirond en gesteeld, de bovenste meer langwerpig en stengelomvattend. De plant behoort tot de Ruwbladigenfamilie (Boraginaceae), en alle onderdelen van de plant (stengels, bladeren, en bloemknoppen) zijn dan ook bedekt met korte haren. Voor de bladeren geldt dit voor zowel boven- als onderzijde. De bloeitijd valt vanaf mei of juni tot de herfst. De bloemen zijn mooi felblauw met een wit hart, met fijne kroonblaadjes en zwarte helmknoppen. Een enkele maal kunnen de bloemen ook roze of wit zijn. De kelk is 0,5 tot 2 cm lang. De hangende bloemen staan in schichten aan het eind van de stengel. De kelkbladen zijn 0,5 tot 1,5 cm lang en puntig van vorm. De meeldraden zijn zo geordend dat er zich een kegel vormt.

Roze gekleurde bernagiebloem auteur : Simon Eugster    CC 3.0

De soortaanduiding officinalis geeft aan dat aan de plant geneeskundige werking werd toegeschreven. Een aftreksel kan enkele malen per dag als thee worden gedronken tegen reuma, nierontstekingen, ter bevordering van urine-afdrijving, en tegen borst- en slijmvliesontstekingen. Dosering: twee eetlepels bloemen met 1 liter water, even koken en laten trekken. De werking is twijfelachtig. In wijn zouden de bloembladen helpen tegen neerslachtigheid. Reeds bij de Grieken stond de plant om zijn opbeurende werking bekend.

Borago officinalis auteur : H.Zell    CC 3.0

Bernagie- of Borage-olie bevat een hoog gehalte aan Gamma-linoleenzuur (GLA) evenals zink, magnesium, vitamine B6 en biotine. Als een van de voornaamste natuurlijke bronnen van GLA heeft Borage-olie een grote vlucht genomen in de voedingssupplementen industrie. Als voedsel wordt de plant vooral in het Middellandse Zeegebied gewaardeerd als onderdeel van salades en andere zomerse gerechten. Ze heeft een komkommerachtige smaak, de naam komkommerkruid heeft ze hieraan te danken. Behalve de bloemen worden ook de jonge blaadjes als sla of als spinazie gegeten. Ten slotte kunnen de bloemen gebruikt worden om azijn blauw te kleuren.

witte gecultiveerde bernagie     auteur : Victor M. Vicente Selvas

Het oog wil ook wat. Daarom werken veel keukenpieten met eetbare bloemen waarmee ze hun schotels letterlijk en figuurlijk opfleuren. De bernagiebloempjes zijn daar uitermate geschikt voor. Je kan er zowel bowls, salades of ander groenteschotels mee opfleuren. Je kan de bloempjes versuikeren (zie recepten), ideaal als dessertversiering. Ook de bladeren hebben hun rol in de keuken. Die smaken enigszins naar komkommer en doen het dus prima in combinatie met andere groenten zoals tomaten, boontjes en kool. Je soepen krijgen eveneens iets aparts met wat bernagie. Tenslotte kan je de bladeren eveneens als spinazie bereiden.

Ravioli met bernagie en ricotta recept :    Ministerie van eten en drinken

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

gebeurtenissen

B  b B  b  5 r(71)

Berna

Berna was een Zwitsers automerk dat auto's produceerde vóór de Eerste Wereldoorlog voor een korte periode in Bern en Olten. Het produceerde vrachtwagens tot ver na de Tweede Oorlog. Berna werd opgericht in 1902 door Joseph Wyss maar werd eerst benoemd als Schweizerische Automobil Fabrik Berna en in 1906 werd het hernoemd naar Moterwerke Berna AG. Wyss was de allereerste die auto's fabriceerde in deze fabriek.

Berna vrachtwagen gebruikt door de SS in 1945 in Italië     Simone

De eerste auto, gemaakt in 1902, was de Berna Vis-à-Vis Idéal. Een ander model werd voorzien van een motor met één-cilinder, die werd geplaatst aan de achterzijde. Een nieuwe auto, genoemd Unicum, werd geproduceerd met een motor vooraan, maar de achterwielen werden aangedreven door kettingen.

Berna 4 UPO autobus auteur : Sandstein    CC 3.0

Berna produceerde ook trucks, samen met Saurer. Deze trucks brachten niet genoeg op, waardoor Wyss in 1907 genoodzaakt was om zijn fabriek te verkopen. De opvolger, Locher, ging uiteindelijk bankroet. De vrachtwagenproductie werd overgenomen door concurrent Saurer, die het merk behield voor vrachtwagens.

Berna vrachtwagen gefotografeerd in Engeland in 1975     Len Rogers

Berna autobus "Alpencar" auteur : Sandstein    CC 3.0

Berna autobus (1950) auteur : Sandstein    CC 3.0

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

voertuigen

gebeurtenissen

B  b B  b  5 r(70)

Bermuda

Bermuda is een overzees gebiedsdeel onder soevereiniteit van het Verenigd Koninkrijk in de Atlantische Oceaan, voor de kust van Noord-Amerika. Het is vooral bekend door de Bermudadriehoek. Bermuda bestaat uit meerdere eilanden, waarvan de grootste: - Bermuda of Main Island - Saint George - Saint David - Somerset Bermuda heeft een van de hoogste inkomens per persoon ter wereld. In 2008 was dit $91.407 (7/12/2008). Slechts 20% procent van het land is beschikbaar voor landbouw. Op het eiland zijn veel financiële bedrijven gevestigd.

Kaart van Bermuda

Bermuda is onderverdeeld in negen parishes (laagste bestuursniveau in Engeland) en twee gemeenten. Het vliegveld van Bermuda heet Bermuda International Airport en ligt op Saint Georges Island. Er zijn geen spoorwegen en snelwegen op Bermuda. Er is één echte hoofdweg in Bermuda, en die loopt over het hele eiland. Per boot is het mogelijk naar de andere eilanden te varen. Er is één brug tussen de eilanden: "The Causeway". Deze loopt tussen Bermuda en Saint Georges Island. Dat is vooral handig voor het toerisme, want dan hoeft men na aankomst op het vliegveld niet met de boot naar de hoofdstad Hamilton.

Eén van de roze zandstranden rond Bermuda     Bermuda Ministry of Tourism & Transport    auteur : JGHowes

Bermuda heeft veel stranden en rond het eiland is veel koraal te vinden. Doordat deze riffen redelijk ondiep liggen, valt hier goed naar te duiken. Ook zijn er grotten te vinden en zijn er meerdere parken en reservaten op de eilanden. Verder is Bermuda bekend geworden door de Bermudastormvogel die alleen op Bermuda voorkomt. Deze vogel leek al in 1620 volledig uitgeroeid te zijn, maar werd in 1951 weer gesignaleerd.

Luchtfoto van Bermuda, op de voorgrond St George en St David     Bermuda Ministry of Tourism & Transport    auteur : JGHowes

Officiële landstaal : Engels, Portugees Hoofdstad : Hamilton Regeringsvorm : Parlementaire democratie Religie : Anglicanisme, Methodisme, Rooms-Katholicisme Volkslied : God Save the Queen Munteenheid : Bermuda-dollar (BMD) Tot 1970 werd het Pond sterling als betaalmiddel gebruikt. De waarde is sinds de invoering aan de Amerikaanse dollar gekoppeld: 1 US-$ is 1 BMD. De Bermuda-dollar wordt niet verhandeld buiten Bermuda. De Amerikaanse dollar wordt algemeen geaccepteerd als betaalmiddel in Bermuda. Internet TLD : .bm

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

landen / steden

gebeurtenissen

B  b B  b  5 r(69)

Bermpje

Het bermpje (Barbatula barbatula) is een in Europa inheemse bodemvis. Tot recentelijk werd het bermpje bij de familie van de Modderkruipers (Cobitidae) ingedeeld. Sinds enige tijd echter wordt hij ingedeeld in de familie van de Steenkruipers (Balitoridae). Engels : stone loach Duits : Schmerle of Bartgrundel Frans : loche franche

bermpje

Het bermpje wordt tot 15 cm lang. Hij heeft een onderstandige bek en een zestal tasters bij zijn bek. Het bermpje kan in beken op de zandgrond plaatselijk vrij talrijk voorkomen mits de omstandigheden gunstig zijn. Hij heeft een voorkeur voor relatief ondiep water (10-25cm) dat middelmatig snel stroomt. Hij verbergt zich hier overdag onder en tussen objecten zoals stenen en hout. Hij kan echter ook in de oeverzone van rivieren voorkomen, zij het dan minder talrijk.

Barbatula barbatula auteur : Michal Manas    CC 3.0

Het bermpje wordt 's nachts actief en jaagt dan op kleine waterinsecten en wormen. De soort is niet erg gevoelig voor vervuiling, maar wel voor normalisatie en kanalisatie van beeklopen en (kleine) rivieren.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

fauna

gebeurtenissen

B  b B  b  5 r(68)

Bermooievaarsbek

De bermooievaarsbek (Geranium pyrenaicum) is een vaste plant uit de ooievaarsbekfamilie (Geraniaceae). De plant komt van nature voor in West-Europa en Azië. In Nederland is de plant vrij zeldzaam. Engels : Mountain cranesbill Duits : Bergstorchschnabel Frans : Géranium des Pyrénées

bermooievaarsbek auteur : Kurt Stueber    CC 3.0

In België vrij algemeen in het Maasgebied en in de zuidelijke Ardennen. Elders vrij zeldzaam en zeer zeldzaam in de Kempen en de Hoge Ardennen. De bloemen staan met 2 bij elkaar in losse bloeiwijzen. Ze zijn paarsrood, roze of soms wit en 1,4 tot 2 cm groot. De kroonbladen zijn 2-spletig. De kelkbladen zijn 4 tot 5 mm lang en toegespitst.

Geranium pyrenaicum auteur : David Fenwick

De bloeitijd is van mei tot oktober. Ze komen voornamelijk voor op open, min of meer vochtige, voedselrijke grond aan wegbermen en rivier- en spoordijken. De plant wordt 20-60 cm hoog en heeft naar boven toe steeds meer klierharen.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

gebeurtenissen

B  b B  b  5 r(67)

Berkenzwam

De berkenzwam (Piptoporus betulinus) is een schimmel uit de familie Fomitopsidaceae. Deze gaatjeszwam is een typische zwakteparasiet gebonden aan één enkele houtsoort namelijk de berk. Wegens haar specialisatie op verzwakte of gekwetste berkenbomen wordt zij in de volksmond ook wel eens berkendoder genoemd. Berken die in moerassen of op een beschaduwde plaats staan lopen het meeste gevaar om door de schimmel te worden aangestast. Engels : birch polypore, birch bracket, of razor strop Duits : Birkenporling Frans : Polypore du bouleau

berkenzwam auteur : Jean-Pol Grandmont    CC 3.0

De nog levende zwam heeft een roestbruine kleur, de dode zwam is bedekt met een korzelig, wit vlies. De buisjes van de zwam staan altijd horizontaal, hoe de tak ook aan de boom zit of op de grond ligt. De sporen kunnen zich hierdoor altijd verspreiden. Bomen die besmet zijn met de berkenzwam, leggen vroeg of laat het loodje. In berkenbestanden kan deze parasiet grote schade aanrichten. De bomen sterven na infectie versneld af, waarna de zwam als saprofiet met de afbraak in staande of liggende stammen verder gaat. Opvallend is de bestendigheid van berkenschors tegen aantastingen, in vergelijking met het snel verterende hout. De schors bevat betuline die naast zwammen ook dierlijke organismen weerhoudt van vraat.

Piptoporus betulinus auteur : Túrelio    CC 2.5

Gedroogd zijn ze heel lang te bewaren. De droge zwam open snijden lukt nauwelijks. Het verdroogde mycelium is taai. Het vlees wordt verkocht onder de naam polyporus en wordt door entomologen gebruikt om gedroogde insecten op te prikken voor verzamelingen. In de natuur worden de droge zwammen opgevreten door larven van de zwamkever. Alleen het witte vlies is ook voor deze kevers onverteerbaar. Van de berkenzwam is bekend dat het stoffen bevat voor medicinale toepassingen. De 5300 jaar oude ijsmummie Ötzi had gedroogde berkenzwam bij zich, vermoedelijk om medicinale redenen. In de meer recente geschiedenis werd de berkenzwam aangewend als vloeikussen en om scheermessen te slijpen.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

flora

gebeurtenissen

B  b B  b  5 r(66)

Berkenwintervlinder

De berkenwintervlinder (Operophtera fagata) is een onopvallende kleine spanner. De vlinder lijkt op die van de herfstspanner en de kleine wintervlinder, maar is lichter van kleur en groter dan de kleine wintervlinder. De vrouwtjes van de berkenwintervlinder hebben gereduceerde vleugels met duidelijke zwarte bandjes. Engels : Northern Winter Moth Duits : Buchen-Frostspanner Frans : Cheimatobie du Hêtre

berkenwintervlinder mannetje auteur : Konrad Lackerbeck    CC 2.5

De spanwijdte van de vleugels van het mannetje is 32 tot 40 millimeter. Voorvleugellengte: 14-18 mm. Het mannetje heeft een vrij licht gekleurde voorvleugel met een enigszins zijdeachtige glans; de achtervleugel is witachtig. De vleugelstompjes van het vrouwtje reiken tot halverwege het achterlijf.

berkenwintervlinder wijfje foto : Hannes Lemme    CC 3.0

Een zeldzame soort die bij ons vooral voorkomt in Overijssel, Gelderland, Noord-Brabant en Limburg. De habitat is vooral bossen, heiden en struwelen. Waardplanten zijn vooral berk en beuk, maar ook andere loofbomen. De vliegtijd is van begin oktober-half december in één generatie. Het begin en het eind van de vliegtijd hangen af van de weersomstandigheden.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

insecten

gebeurtenissen

B  b B  b  5 r(65)

Berkenwants

De berkenwants (Elasmucha grisea) is een insect, een wants uit de familie Acanthosomatidae. Deze soort lijkt enigszins op de berkenschildwants (Elasmostethus interstinctus), maar is ervan te onderscheiden door de twee rijen zwarte vlekjes aan weerszijden van de rug, die de laatste soort niet heeft. Eigenlijk zijn het zwarte strepen die doorlopen onder de vleugels en slechts voor een deel te zien zijn. Engels : Parent bug Duits : Fleckige Brutwanze Frans : Punaise grise

berkenwants auteur :     Keith Edkins

De maximale lengte ligt meestal tussen 6 en 9 millimeter lang en het lichaam is enigszins driehoekig, en heeft zoals de meeste wantsen een duidelijk zichtbaar driehoekig 'schildje' op het midden van de rug, dit wordt ook wel scutellum genoemd. Bij een aantal soorten wantsen waaronder deze soort wijkt de kleur van het scutellum iets af en steekt het iets naar boven en is duidelijk zichtbaar. De kleuren van dit dier zijn soms prachtig rood met groen, maar ook meer bruine tot grijze exemplaren komen voor.

Elasmucha grisea met eitjes foto : Georg Slickers    CC 3.0 Les insectes

Zoals de naam al doet vermoeden leeft deze wants uitsluitend op berken en zuigt plantensappen op. De wants komt daarom in Nederland overal voor waar berken staan en is zeer algemeen. Ook de jonge dieren (nimfen) leven van plantensappen en lijken vlak na de geboorte nog niet op de ouderdieren omdat ze afwijkende kleuren hebben en nog geen vleugels. Net uit het ei zijn ze nog zwart met een geel lijf, later kleuren ze groen met een gele lijnentekening. Opmerkelijk is dat de moederwants haar eieren en de pas uitgekomen jongen een tijd bewaakt. Vlak nadat de nimfen een eigen weg gaan zit haar taak erop en sterft ze korte tijd later. Ook zoeken de vrouwtjes elkaar op en bewaken elkaars jongen waardoor grote hoeveelheden nimfen kunnen worden aangetroffen. Het komt wel meer voor dat insecten de eitjes en/of de jongen beschermen, maar dat diverse ouderdieren elkaars jongen bewaken gaat net iets verder. Bij deze soort heeft de aanwezigheid van roofdieren als mieren daar waarschijnlijk mee te maken; zonder bescherming van de moeder worden de nimfen binnen korte tijd allemaal opgegeten.

Bron :  Wikipedia    CC 3.0

insecten