Categorie: sport

Een bunkerslag is een term uit de golfsport.

Als tijdens het golfspel de bal terecht is gekomen in een bunker bij de green, zal de speler de bal met een bunkerslag uit de bunker slaan.

Er zijn twee soorten bunkers: bunkers in de fairway en bunkers bij de tee of bij de green.

• Bunkers in de fairway zijn meestal ondiep; de bal komt daar regelmatig in terecht als de afslag niet op de fairway terecht is gekomen. De speler moet zijn tweede slag vanuit de fairwaybunker spelen, waarbij hij toch wil proberen zo dicht mogelijk bij de green te komen. Omdat de bunker niet diep is, kan vaak met een ijzer 7 of zelfs 5 worden geslagen, soms zelfs is het mogelijk met een hout te slaan, afhankelijk van de ligging van de bal.
• Bunkers bij de green zijn meestal dieper. Soms zijn ze zo diep of ligt de bal zo slecht dat de enige ambitie van de speler is om de bal eruit te krijgen. Als de bal redelijk ligt, zal hij willen proberen de bal zo dicht mogelijk bij de vlag te slaan. Voor deze bunkerslag gebruikt hij een sand iron of sand wedge. De bedoeling is om een paar centimeter vóór de bal in het zand te slaan, zodat de bal met het zand uit de bunker komt.

Er bestaan twee soorten regels bij golf, spelregels, die zijn internationaal, en etiquetteregels, die kunnen per club verschillen. Hierbij enkele regels die betrekking hebben op de bal in de bunker:

Spelregels

• Een speler mag in de bunker geen oefenswing maken en daarbij het zand aanraken.
• Een speler mag met zijn golfclub niet het zand aanraken voordat hij zijn swing maakt om de bal uit de bunker te slaan. Het mag zelfs niet door erop te leunen terwijl men wacht. Het mag ook niet terwijl hij de swing begint en de club naar boven beweegt. Doet hij dat wèl, dan krijgt hij een strafslag.
• Een speler mag niets natuurlijks uit de bunker verwijderen, dus geen takken of bladeren. Hij mag wèl onnatuurlijke dingen verwijderen zoals de hark. Als de bal daarbij beweegt, moet die zo correct mogelijk teruggeplaatst worden.
• Als er water in de bunker staat en de bal daarin ligt of de speler daardoor niet met droge voeten kan spelen, mag de bal ergens anders in de bunker gedropt worden, maar niet dichter bij de hole.

Etiquetteregel

• Een speler wordt verzocht de bunker netjes aangeharkt achter te laten. Een golfclub mag bepalen of de hark in of buiten de bunker moet worden achtergelaten.

De ATP World Tour Finals is een tennistoernooi voor mannen aan het eind van het seizoen.
Alleen de acht beste tennissers uit het enkelspel en teams uit het dubbelspel van het betreffende seizoen mogen deelnemen, en het toernooi staat dan ook bekend als het officieuze wereldkampioenschap van het tennis.

Recordhouder is de Zwitser Roger Federer met in totaal zes overwinningen.
De Amerikaan Pete Sampras en de Tsjechoslowaak Ivan Lendl wonnen allebei het enkelspeltoernooi vijf maal.
Daarna volgt de Roemeen Ilie Nastase met vier zeges.
In 1973 bereikte de Nederlander Tom Okker de finale, maar die verloor hij vervolgens van laatstgenoemde.

In het dubbelspel is het Amerikaanse duo Peter Fleming en John McEnroe recordhouder met zeven titels, nota bene op een rij.
In 1978 en 1979 klopten ze in de finale onder anderen voornoemde Tom Okker.
Zijn landgenoten Jacco Eltingh en Paul Haarhuis wonnen het toernooi in 1993 en 1998.

Het toernooi begon in 1970 onder de naam "The Masters".
Met de totstandkoming van de ATP werd de naam in 1990 veranderd in "ATP Tour World Championship".
Van 2000 tot en met 2008 heette het de "Tennis Masters Cup" en vanaf 2009 is de nieuwe naam "ATP World Tour Finals".
Vanaf 2009 is Londen de nieuwe toernooilocatie.

De tegenhanger bij de vrouwen is de WTA Tour Championships.

De Rode Duivels werken op woensdag 14 augustus (21u) in het Koning Boudewijnstadion een vriendschappelijke oefeninterland af tegen Frankrijk.

België en Frankrijk speelden al 51 interlands tegen elkaar, de laatste vond op 15 november 2011 in het Stade de France plaats.

Toen geraakten Les Bleus niet verder dan een scoreloos gelijkspel tegen de Rode Duivels (0-0).
Huidig nationaal nummer één Thibaut Courtois (Atlético Madrid) debuteerde toen tussen de palen.

Buksschieten is een schietsport waarbij naast het schieten ook traditie een rol speelt.
Er wordt met een geweer dat steunt op een aanlegpaal schuin omhoog geschoten naar 18 houten stopjes die gemonteerd zijn op een schietboom.
Dit gaat vaak gepaard met optochten in klederdracht.

Buksschutters proberen per ploeg van zes schutters (een zestal) reeksen van 18 houten stopjes af te schieten.
Die stopjes zijn aan een schietboom gemonteerd op een hoogte van 16 meter.
In het totaal zijn er 180 stopjes.
Als meerdere zestallen in hetzelfde aantal beurten evenveel stopjes hebben afgeschoten, wordt er gekaveld.
Dit wil zeggen dat wanneer één zestal er in slaagt om, dikwijls na een lange strijd, meer stopjes af te schieten dan de andere zestallen, dit zestal de winnaar is.

Een buks is een zwaar geweer.
Het is ongeveer twee meter lang en weegt ongeveer 15 kg.
Voor de schutters is op negen meter van de schietboom een speciale aanlegpaal opgesteld.
De schutter kan zijn buks op de paal laten steunen en zo een stabiele houding aannemen.
In die houding kan hij niet alleen de terugslag opvangen, maar is het ook mogelijk langdurig schuin opwaarts naar de stopjes te mikken.

Het belangrijkste jaarlijks evenement is het Oud Limburgs Schuttersfeest elke eerste zondag van juli.
Dit evenement lokt naast een massa toeschouwers ook circa 160 schutterijen uit Belgisch en Nederlands Limburg naar de schietweiden.

De meeste schutterijen bestaan al honderden jaren, oorspronkelijk als burgerwachten voor de bescherming van de gemeente of stad.
In de loop van de jaren nam die militaire functie af en werden de gilden meer en meer sociaal-culturele verenigingen.
Het buksschieten in competitie gaat vaak gepaard met optochten in traditionele kostuums.

Synchroonzwemmen is een watersport."Synchroon" betekent "gelijk".
De sport is tegenwoordig een vrij exclusief vrouwelijke aangelegenheid, hoewel het oorspronkelijk door mannen werd geïntroduceerd.

De sport wordt ook wel "kunstzwemmen" of "waterballet" genoemd, dat laatste vooral vanwege de overeenkomsten met ballet.
Het is een sierlijke, maar zware sport want men moet niet alleen de vier zwemslagen (vrije slag, vlinderslag, rugslag en schoolslag) beheersen, maar ook gevoel voor ritme hebben.
Een groot deel van de figuren wordt onder water uitgevoerd.

Sinds Los Angeles 1984 staat synchroonzwemmen op het Olympische programma.

In het synchroonzwemmen zijn 4 wedstrijddiploma's te behalen, oplopend in moeilijkheid van Age I tot Senior.
Tevens zijn er 5 aanloopdiploma's welke benodigd zijn om voor wedstrijddiploma's in aanmerking te komen.
Deze diploma's hebben namen gebaseerd op figuren uit het synchroonzwemmen.
Oplopend in moeilijkheidsgraad van Basishoudingsdiploma tot Barracudadiploma.
Synchroonzwemmen is ontstaan aan het einde van de negentiende eeuw.
Men noemde het toen 'trick' zwemmen.
In het water liet men trucjes, zoals salto's en rollen zien.
In een latere fase begon men met meerdere mensen patronen te vormen.
Toen werd het figuurzwemmen genoemd.
Een verschil tussen figuurzwemmen en trick zwemmen is dat het figuurzwemmen op muziek uitgevoerd werd.

Het synchroonzwemmen, zoals we dat nu kennen, begon tijdens de wereldtentoonstelling in 1934 in Chicago, toen Cay Curtiss haar meisjes op muziek liet zwemmen en figuren liet maken.
Na de Tweede Wereldoorlog werd de sport in Europa populair, vooral toen de Amerikaanse Hollywoodster Esther Williams in menige naoorlogse musicals als zwemmende ballerina optrad.
Van demonstratiesport tijdens de Londense Olympische Spelen in 1948, is waterballet stilaan geëvolueerd tot kunstzwemmen, een Olympische sporttak waarmee we tijdens de Olympische Spelen van Los Angeles kennis maakten.

In 1956 werd zij door de wereldzwembond FINA (Fédération Internationale de Natation) erkend, waarna met ingang van 1965 regionale kampioenschappen over de gehele wereld mogelijk waren.
De eerste officiële wereldkampioenschappen werden gehouden in Belgrado in 1973 en de eerste officiële Europese kampioenschappen vonden een jaar later plaats in Amsterdam.

Bij de 2e EK waar kunstzwemmen op het programma stond (1977 in Nassjo) behaalde de Nederlandse ploeg goud.
De groep bestond uit: Marijke Engelen, Judith van de Berg, Helma Gluvers, Catrien Eijken, Vera Verloop, Lida van Veen, Metty de Jong en Karin van Noort.

Enkele kenmerken die iemand dient te hebben wanneer men aan de sport wil beginnen, zijn:

• de lenigheid van een turnster
• de conditie van een zwemmer die de 400m crawl zwemt, maar met minder gelegenheid om te ademen
• de lichaamsbeheersing van een kunstschaatser die figuren, sprongen en draaien maakt, maar dan in het onstabiele water
• de kracht van een waterpolospeler om zo hoog mogelijk uit het water te komen
• de elegante houding, het gevoel voor muziek en aandacht voor choreografie van een danser

Een competitie bestaat uit twee delen: figuren en routines.
Bij figuren worden vier figuren uitgevoerd voor een jury van zes leden.
Hierbij zijn twee figuren verplicht op elke wedstrijd uit te voeren en twee figuren verschillen van wedstrijd tot wedstrijd.
Enkele voorbeelden van namen van figuren zijn: eiffeltower, swordfish, Heron en Ariana.
Per categorie verschillen de figuren.
Het is aangepast op moeilijkheidsgraad.

Bij routines zijn er verschillende disciplines: solo, duet en team.
Een team bestaat uit acht zwemmers.
De routine is op muziek en de duur van de routine hangt af van de categorie waarin men zit.

Bij een duet mag op voorhand een reserve worden aangewezen, bij het team twee.
Bij ziekte, op vertoon van een geldig doktersattest, neemt deze de plaats(en) over van de zieke(n).
Indien het team alsnog personen tekort komt, krijgt het een puntenaftrek.

Er zijn verschillende soorten uitvoeringen (uitvoering = kühr): solo, duet, team en combo/combi.
De masters hebben soms ook nog trio's maar dit is geen officiële uitvoering.
Het kan zijn dat dit in de toekomst wel wordt uitgebreid.
Solo doet iemand alleen, duet is met twee personen (met soms één reserve), team is met 4-8 personen,maar een echt team 8 (en eventueel tot 2 reserves).
De vrije combinatie bestaat uit maximaal 10 deelne(e)m(st)ers die een combinatie maken van de onderdelen (solo's, duetten, trio's en teams).
Ten minste 2 onderdelen moeten uit minder dan 3 deelnemers bestaan en ten minste 2 delen moeten uit 4 tot 10 deelnemers bestaan.
De start van het eerste gedeelte mag op de kant of in het water beginnen.
Alle verdere delen moeten in het water starten.
Een nieuw deel begint waar het vorige deel is geëindigd.

Tenzing Norgay (verm. in het klooster Ghang La (Tibet), °15 mei 1914 - †Darjeeling (India), 9 mei 1986) was een Nepalese sherpa, die samen met Edmund Hillary als eerste de top van de hoogste berg ter wereld, de Mount Everest, bereikte.

Volgens een memo van Edmund Hillary in het archief van de Royal Geographical Society was deze als eerste op de top, hoewel Norgay en Hillary later hadden afgesproken dit niet bekend te maken.

1953 was voor Norgay een belangrijk jaar. Tenzing Norgay was de sherpa-begeleider van Edmund Hillary.
Op 29 mei 1953 bereikten Hillary en Tenzing als eerste mensen het hoogste punt op aarde, de Mount Everest (8848m).

Tenzing Norgay was drager van een hoge Britse onderscheiding voor dapperheid; de George Medaille.

In 1996 trad zijn zoon Jamling Tenzing in de voetsporen van zijn vader.
Tijdens de klim, die ook wel de '1996 Everest disaster' wordt genoemd omdat er acht klimmers uit een ander team omkwamen, bereikte hij samen met twee medeklimmers de top van de Mount Everest.

Begin jaren 80 van de 20e eeuw kwam – vaak in combinatie met de stokloze stuntvlieger het buggyen of ook wel buggiën op, waarvan Peter Lynn de geestelijke vader is.
Met een karretje op drie wielen en een vlieger (de kite) bleek het mogelijk hoge snelheden te halen.
Men kon – net als bij het zeilen – tegen de wind inrijden en weer terugkomen op de plek waar men begon.
En snelheden van 80 km/h of meer waren niet onmogelijk.
Evenals andere vormen van de vliegersport gaf ook dit een enorme impuls, aangezien het veel sportieve mensen aansprak.
En ook hier zijn het de risico's die kennelijk het aantrekkelijke element vormden.

De belangrijkste materialen bij het buggyen zijn de buggy en de vlieger.
Er zijn nog een aantal andere dingen essentieël voor het buggyen zoals lijnen, handvatten en een helm.
Ook zijn er veel accessoires zoals GPS of kilometerteller, windmeter, grondpennen en een trapeze dit is een soort stevige onderbroek waar je je handvatten aan vast maakt zodat je armen de trekkracht van de vlieger niet hoeven te dragen.
Het belangrijkste onderdeel blijft de buggy er bestaan veel verschillende buggy's, ze vallen onder te verdelen in twee groepen: trickbuggies en racebuggies.

Trickbuggyen is het buggyen met een lichte en kleine buggy en een vlieger met veel opwaartse trekkracht.
Deze buggies zijn meestal gemaakt van aluminium en rijden op kruiwagenwielen of zogenaamde midi's dit zijn banden die iets vierkanter zijn.
De bedoeling is zo ver en hoog mogelijk te vliegen er kunnen met trickbuggy's afstanden van meer dan 20 meter worden overbrugt.
Trickbuggyen is nu vooral bekend in Engeland, maar de kans is groot dat deze rage ook naar Nederland komt overgewaait.

Racebuggyen is het buggyen met een grote en zware buggy met een vlieger met zo veel mogelijk voorwaartse trekkracht en zo min mogelijk opwaartse trekkracht.
De buggy's zijn meestal van roestvrijstaal gemaakt en hebben of bigfootbanden(dit zijn banden met ongeveer de grootte van een autoband) of schijfwielen(dit zijn hele smallen wielen waarmee erg hard gereden kan worden).
De buggy's hebben een brede achteras wat ervoor zorgt dat je niet makkelijk kan omklappen.
Een racebuggy heeft een breedte van ongeveer 180 cm.
De bedoeling van racebuggyen is het zo hard mogelijk over het strand heen rijden.
De buggy's kunnen snelheden halen van wel 120 km/h.

Een ander essentieel deel van de buggysport is de vlieger.
Vliegers zijn er in alle kleuren en maten.
Voor het buggyen zijn er drie soorten vliegers de beginners vliegers, de racevliegers, de springvliegers.

Beginners vliegers zijn vliegers met een lage kosten waardoor beginners makkelijk kennis kunnen maken met de vliegersport en de buggysport.
Een aantal voorbeelden zijn de: PKD Buster II, HQ beamer(tsr), Peter Lynn Pepper, Eolo Radsail, Rhombus Firebee.
De vliegers hebben niet uitmuntend veel opwaartse of voorwaartse trekkracht.
Deze vliegers zitten in de prijsklasse van €50 tot ongeveer €250 (prijzen van kites met een formaat van rond de 4m²).

Racevliegers zijn vliegers die speciaal gemaakt zijn om zo hard mogelijk mee te rijden in de buggy.
Een aantal bekende racevliegers zijn de: Ozone Yakuza, Libre Vampir race pro, Libre Bora II, JoJo RM+, U-Turn Nitro Evo II.
Het kenmerk van deze vlieger is een lage zijwaartse trekkracht en een lage opwaartse trekkracht de voorwaarste trekkracht is wel hoog bij deze vliegers.
Dit komt door de hoge aspect ratio dat houdt in dat de vlieger erg breed is en niet erg hoog.
Dit zijn de vliegers waar wedstrijden mee worden gereden.
Deze vliegers liggen in een prijsklasse van € 300 tot € 750.

Springvliegers zijn vliegers om mee te trickbuggyen.
De bekende springvliegers zijn de: Flexifoil Blade IV, Flexifoil Sabre 2, Ozone Frenzy.
De kenmerken van deze vliegers zijn een hoge opwaartse trekkracht en een normale voorwaartse trekkracht.
Deze vliegers liggen in een prijsklasse van € 400 tot € 600.

Een keerzijde van de medaille was dus ook dat vele gemeentes langs de kust overgingen tot een verbod van vliegeren, met name in de zomer op bepaalde (drukke) stukken strand.

Een variant op het buggieën is het bodysurfen: Men laat je eigen lichaam met behulp van een vlieger door het water of de golven sleuren.
Men moet hierbij wel met de vlieger teruglopen naar de plek waar je begon en dat is vaak geen gemakkelijke opgave.
Spierpijn is een veel voorkomende klacht.
Daarnaast is (in Nederland) het bodysurfen met oostenwind een soort zelfmoordactie (see you in England!).

De brug is een turntoestel.
De mannen turnen op een brug met twee leggers op gelijke hoogte, de vrouwen op een brug met twee leggers op verschillende hoogte.
De leggers die meestal tijdens de training worden gebruikt zijn van hout, soms versterkt met een stalen kern.
De nieuwste brugleggers worden gemaakt van fiberglas.

De herenbrug (of brug met gelijke leggers) bestaat uit twee parallelle, in hoogte verstelbare leggers.
In het herenturnen wordt de hoogte van de leggers zodanig gekozen dat ook bij verschillende zwaaivormen de voeten de grond niet kunnen raken.

De damesbrug (of brug met ongelijke leggers) heeft twee ongelijke, in hoogte verstelbare leggers.
De lage legger is 146 cm tot 196 cm hoog en de hoge legger is 226 cm tot 276 cm hoog.
De breedte kan ook nog versteld worden (traploos van 110 cm tot 180 cm, diagonaal gemeten), maar voor een goede zwaai is de breedste stand het meest ideaal (180 cm.).

Op de herenbrug kunnen verschillende soorten elementen worden geturnd, zoals :
• zwaaien (steunzwaai)
• kiepen
• statische elementen (handstand)
• lengte- en breedteasdraaien
• vluchtelementen
• afsprongen

Op de damesbrug kunnen verschillende soorten elementen worden geturnd, zoals :
• zwaaien (zoals reuzenzwaai)
• draaien (zoals buikdraai, zolendraai)
• kiepen
• beenzwaaibewegingen (zoals ophurken en tegenspreiden)
• vluchtelementen
• afsprongen

Op de lagere niveaus van het turnen worden vooral de draaien geturnd, zoals de buikdraai (het geheel gestrekt met de buik tegen de ligger ronddraaien).
Op de hoge niveaus worden steeds meer elementen zwaai- en vluchtelementen geturnd zoals heren ook aan rek turnen.
Een voorbeeld van een zwaaielement is de reuzenzwaai, waarbij de turnster geheel gestrekt rond de ligger draait.
Bij vluchtelementen 'vliegt' de turnster over de legger, zoals bij een paksalto, waarbij de turnster de legger loslaat, in de vluchtfase een salto maakt en de andere legger weer beetpakt.
Een veel voorkomende afsprong is de salto.

In de 19e eeuw begonnen enkele klimmers in te zien dat het ook leuk was om zo moeilijk mogelijke rotsblokken te beklimmen zonder te trainen voor het bergbeklimmen.
Het ging hierbij puur om de bewegingen. Het boulderen ontwikkelde zich in selecte groepjes al tot een aparte discipline.
Toch werd het boulderen en het beklimmen van korte rots routes met touwzekering door velen nog tot in de jaren ‘80 als ‘oefening voor het grotere werk’ gezien.
Pas in de jaren ‘90 ontwikkelde het routeklimmen en boulderen zich als de sportklimdisciplines zoals wij ze nu kennen.

De eerste wereldbekerwedstrijd in de discipline boulderen werd pas in 1999 gehouden, het eerste NK boulderen was in 2000.
Boulderen was voor het eerst onderdeel van het WK sportklimmen 2001.

In de klimsport is een boulder een korte, vaak erg moeilijke, route op een relatief kleine rots, steen of kunstmatig gebouwde muur.

Het bouldergebied bij uitstek is Fontainebleau in Frankrijk ten zuidoosten van Parijs.
Het gebied ligt vol rotsblokken met duizenden routes.
Indoorboulders zijn terug te vinden in de meeste klimzalen.

Bij boulderen wordt, net als bij routeklimmen, de Franse gradatie aangehouden.
Een bouldergradatie is echter anders dan die van een lange route.
Vaak wordt gezegd dat de waardering van een boulder (bv 6a) even moeilijk is als de crux (een korte overhangende passage) uit een route die drie gradaties hoger ligt (dus 7a).

Het spotten bij het boulderen bestaat uit het opvolgen van de klimmer om hem bij een mogelijke val zo te leiden dat hij veilig neer komt.
Het aantal ongevallen die zich bij het boulderen voordoen, toont aan dat dit een niet te onderschatten veiligheidsvoorzorg is bij het boulderen.

Een boulderwedstrijd bestaat uit een reeks boulders die klimmers moeten klimmen.
Per geklommen boulder krijgt de klimmer van de scheidsrechter punten toegekend.
De ranking wordt bepaald door volgende criteria (in dalende volgorde van belang):

• Het aantal keren dat een klimmer een boulder voltooide
• Het aantal pogingen dat een klimmer ondernam om deze boulders te voltooien
• Het aantal zonegrepen dat de klimmer behaalde
• Het aantal pogingen dat de klimmer nodig had om deze zonegrepen te behalen

Er wordt onderscheid gemaakt tussen twee soorten boulderwedstrijden:

• Après-travail: Klimmers krijgen een bepaalde periode (doorgaans meerdere uren) om zoveel mogelijk boulders te voltooien. Deze officiële tijd wordt soms voorafgegaan door een kleinere periode waarin de klimmers in de routes mogen werken. Dit houdt in dat ze met de boulders mogen kennismaken door ze te proberen zonder dat dit meetelt voor de ranking.
• A vue of On sight: De klimmers worden tussen de verschillende boulders in isolatie gehouden. Zij krijgen slechts een korte tijdsperiode (meestal 6 minuten) om de route te klimmen. Deze vorm verlangt van de klimmer meer creativiteit en verhoogt het wedstrijdelement.

Opbouw van een wedstrijdboulder:

De IFSC (International Federation for Sport Climbing) stelde voor wedstrijdboulders volgende richtlijnen:

• Een boulder bevat maximaal twaalf handgrepen
• De begingrepen voor de handen (soms ook voor voeten) zijn aangeduid met plakband in dezelfde kleur als die waarmee de eindgreep aangeduid wordt
• Iedere route bevat een zonegreep (gemarkeerd met plakband in een andere kleur dan de begin- en eindgrepen)
• Eventueel geldende grenzen voor de klimmer zijn aangeduid met rode of zwarte plakband

Een boulder is voltooid wanneer de klimmer de eindgreep met beide handen stabiel kan vasthouden en de scheidsrechter dit heeft erkend door "oké" te zeggen.
Een zonegreep (ook wel bonus) wordt toegekend wanneer de klimmer deze stabiel kan vasthouden.
Een voltooide boulder impliceert altijd het behalen van de zonegreep, ook wanneer deze niet gebruikt werd.

Bossaball is een balspel dat gespeeld wordt door twee teams.
Het combineert volleybal, voetbal, gymnastiek en capoeira.
Het speelveld bestaat uit luchtkussens en trampolines met een net in het midden.
Het spel is in Spanje uitgevonden door de Belg Filip Eyckmans, maar bestaat inmiddels ook in een aantal andere landen.

Bossaball bestaat sinds 2006 in Nederland.
Van 28 tot en met 30 augustus 2009 werd voor het eerst een Open Nederlands Kampioenschap Bossaball georganiseerd.
Het evenement vond plaats op het strand van Scheveningen.

Bossaball wordt gespeeld in teams van 3, 4 of 5 spelers.
De bedoeling is dat de bal de grond raakt in het speelveld van de tegenstander.
Elk team mag de bal tot zes keer toe passeren binnen het eigen speelveld terwijl de trampolinespringer naar de juiste hoogte veert voor een (spectaculaire) smash.
Om het even welk lichaamsdeel mag in contact komen met de bal.
De spelers mogen de bal slechts eenmaal met de hand en tot tweemaal toe met de voeten of met het hoofd aanraken.

Wanneer de bal op de luchtkussens van de tegenstander terecht komt, is dat 1 punt waard.
Scoren op de trampolines is goed voor 3 punten.
Contact tussen bal en bossawall (de rode ringen rond de trampoline) verandert niets aan de score, de rally gaat gewoon verder.

Bossaballscheidsrechters hebben een fluitje, een microfoon, percussie-instrumenten en een dj-uitrusting.
Ze leiden het spel en ze voegen er een extra dimensie aan toe.
De spelers spelen op muziek of de muziek volgt het spel.

Bossaball verenigt elementen van capoeira, samba, breakdance, voetbal, volleybal, acrobatie en circus op één enkel speelveld.

Elk jaar is een België - Nederland (de nummers 2 en 3 van het WK) een topevenement in het Bossaball.