Categorie: vissen

De bultkopvleermuisvis (Platax batavianus) is een straalvinnige vissensoort uit de familie van schopvissen (Ephippidae).

De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1831 door Cuvier (Georges Cuvier, Frans naturalist en zoöloog).

Er is weinig geweten van deze soort.
De bultkopvleermuisvis wordt aangetroffen van Madagascar tot Indonesië en Australië.

Er werd tot heden een max lengte vastgesteld van 65 cm.
Ze leven solitair of in paren, soms in kleine groepjes.

Ze komen meestal voor in de warme waters van Papoea en het Maleisisch schiereiland tot Noord-Australië.
Ze worden veel waargenomen op dieptes van 5 - 40m .

De bultkopvleermuisvis is zilvergrijs van kleur met verticale witgele strepen.
Hij heeft een typische bobbel van boven de mond tot hoog boven de ogen naar de rug.

De Bultkoppapegaaivis (Bolbometopon muricatum) is de grootste en meest behoedzame soort van papegaaivissen (Scaridae).
Het is de enige soort in het geslacht Bolbometopon.

Voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Valenciennes(Achille Valenciennes een Frans zoöloog) in 1840.

Men treft deze papegaaivis aan op de koraalriffen van de Indische Oceaan, Stille Oceaan en de Rode Zee.

Zij kunnen meer dan 1 meter lang worden en tot 50 kg wegen.

Deze soort wijkt af van de lipvissen door het verticale profiel van zijn kop.
De bultkoppapegaaivis beweegt zich meestal in grote scholen voort over het koraalrif.

Net als sommige andere soorten papegaaivissen bijten zij bij het verzamelen van voedsel (algen en koralen) soms stukken uit het koraal.
Soms gebruiken zij daarbij hun kop al stormram.

Zij zijn zeer voorzichtig, en moeilijk door duikers te benaderen.

Hun kleur is grijsachtig tot donkergroen met witte vlekken.

Jonge vissen bevinden zich vaak in ondiepe lagunes van het koraalrif.

De bruinvis (Phocoena phocoena) of het zeevarken (hoewel meerdere dieren die naam dragen) is een tandwalvis uit de familie bruinvissen (Phocoenidae).

De wetenschappelijke naam van deze soort is als voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Linnaeus in 1758.

De bruinvis komt verspreid voor in de kustwateren van het noordelijk halfrond.

De bruinvis wordt maximaal 1,80m lang met een max. gewicht van 60kg.

Bruinvissen hebben een stompe snuit, een lage, driehoekige rugvin en (zoals alle walvisachtigen) een platte staartvin.
De rug is donkergrijs, de buik helderwit.
Ze leven alleen of in kleine groepen van 2 à 10 dieren en incidenteel in grotere groepen tot enkele tientallen dieren.
De trekbewegingen van de bruinvis zijn onvoldoende bekend, maar er lijken verschillende populaties te bestaan die elk eigen zomer- en winterverblijven bezoeken.

De naam bruinvis is op het eerste gezicht vreemd, omdat deze dieren geen vissen zijn en ook geen bruine kleur hebben.
De verklaring hiervoor is dat vroeger, toen de mensen nog niet zo veel van dieren wisten, alles wat in de zee leefde vissen noemde, en grauwe kleuren, zoals bruin, grijs en zwart, werden allemaal bruin genoemd.

Bruinvissen eten kleine levende dieren zoals vissen, garnalen enz.
Deze vinden ze met behulp van echolocatie.
Ze zwemmen voornamelijk vlak onder het zeeoppervlak.
Ze kunnen net als een dolfijn uit het water springen, maar doen dit vrijwel nooit.

Ze komen voor in ondiep zeewater van maximaal 200 meter diep en met een temperatuur beneden de zeventien graden Celsius.
Ze zijn beslist niet zeldzaam : geschatte aantallen in de Noordzee lopen uiteen van 100.000 tot 500.000 exemplaren.

De soort komt ook veel in de Nederlandse kustwateren voor, vooral in de wintermaanden en het vroege voorjaar (november - april).
Tot ongeveer het einde van de jaren 50 was de bruinvis algemeen langs de Nederlandse kust, maar in de jaren 60 was de soort hier verdwenen.
Sinds 1985 werden weer af en toe kleine aantallen bruinvissen in de Nederlandse kustwateren gezien, en vanaf 2000 nam dat aantal snel toe.
Inmiddels is de soort alleen in juni werkelijk zeldzaam langs de kust, in alle andere maanden van het jaar kunnen ze nu worden waargenomen.

In de Oosterschelde leeft een kleine populatie bruinvissen die daar in alle maanden van het jaar lijkt te blijven.
Behalve dat de aantallen langs de Nederlandse kust snel zijn toegenomen is er ook sprake van een snelle toename van het aantal strandingen.
Veel van de in Nederland aanspoelende bruinvissen blijken door verdrinking om het leven te zijn gekomen.
Vermoedelijk verdrinken de dieren in vistuig dat in ondiep water wordt gebruikt.

Bruinvis wordt tegenwoordig nog nauwelijks gegeten.
In de middeleeuwen stond de bruinvis echter wel vaak op het menu.
Hij werd gekookt en vervolgens gevuld met veel kruiden zoals peper, saffraan en kaneel.

De Nederlandse geslachtsnaam "Varke(n)visser" herinnert aan de bruinvis.
Het dier werd ook wel "varkensvis" genoemd.
In Brabantse archieven vindt men wel eens "waterverken" als alternatieve benaming voor bruinvis.
Ondanks het feit dat hij een zoogdier en dus geen vis is, stond de rooms-katholieke Kerk het eten van bruinvis tijdens de vasten en op vrijdagen toe.

De bruine tandbaars (Epinephelus marginatus), uit het geslacht Epinephelus.
Hij wordt ook wel Epinephelus guaza of (in Frankrijk) Merou genoemd.

De wetenschappelijke naam van deze soort is beschreven door Lowe in 1834.

Komt vooral voor langs de rotsachtige kusten van de Middellandse Zee.

De bruine tandbaars heeft een lengte tussen de 50cm en 1m en een gewicht van 3 tot 10kg.
Exemplaren met een gewicht tot 40kg zijn geen uitzondering, er zijn exemplaren gekend van 150cm lengte en 60kg.

Deze baars kan maximaal 50 jaar oud worden en een gewicht van 60 kg bereiken.

In de juveniele stadia zijn ze groen van kleur en van het vrouwelijk geslacht, ze bereiken het man-stadium tussen 9-12 jaar.

Ze worden ook aangetroffen langs de West-Afrikaanse en de Braziliaanse kust en in zeldzame gevallen in de Indische Oceaan, langs Uruguay, Argentinië de Noord-Franse kust of langs de Britse eilanden.

De bruine zeebaars dreigde uit te sterven langs de kusten van de Middellandse Zee, mede door het feit dat hij makkelijk te vangen was door beroeps- en sportvissers.
Ook was zijn vlees een geliefd onderdeel van menukaarten.

Ze worden zelden waargenomen op diepten beneden de 60 meter

Door een verbod om op deze vis met een harpoen of vishaak te jagen is hun aantal in Frankrijk in de afgelopen 20 jaar weer flink toegenomen.

De bruine lipvis (Labrus merula) is een straalvinnige vissensoort uit de familie van lipvissen (Labridae).

Deze soort is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Linnaeus in 1758.

De bruine lipvis komt voor van Portugal tot Marokko en de Azoren.
Komt eveneens voor in de Middellandse Zee.

De bruine lipvis is een marien rifbewoner.
Volwassen exemplaren bevinden zich meestal nabij rotsen en zeewier.
Ze werden waargenomen tot 25m diepte.

Deze soort is gemiddeld 40cm lang, max waargenomen lengte is 50cm.
De max. waargenomen leeftijd is 17jaar.

Ze voeden zich voornamelijk met zee-egels, weekdieren, krabben en wormen.

Ze leven soms in scholen, oudere exemplaren leven meestal solitair.

De paaitijd is van februari tot mei in de westelijke Middellandse Zee.
De mannetjes bouwen schotelvormige nesten en bewaken de eieren.

De bruine kathaai (Apristurus brunneus) is een vis uit de familie van kathaaien (Scyliorhinidae) en behoort derhalve tot de orde van grondhaaien (Carcharhiniformes).

De wetenschappelijke naam van deze soort is voor het eerst beschreven door Gilbert (Charles Henry Gilbert, Amerikaans ichtyiologist en visserij bioloog) in 1892.

De vis prefereert een subtropisch klimaat en leeft hoofdzakelijk in de Grote Oceaan voor de kust van British Columbia tot Baja California staat in Mexico.

De bruine kathaai is een zoutwatervis.
In brakwater is de soort nog nooit aangetroffen.

De diepteverspreiding is 30 tot 650 meter.
Hij leeft het liefst op een zanderige of modderige bodem.

De vis kan een lengte bereiken van 68 centimeter.
Meestal varieert de lengte tussen de 30 en de 60cm.

Hij heeft een zacht en kwetsbaar vel.

Er is weinig geweten over het gedrag van deze soort, meestal leeft hij op de rand van het continentaal plat

De bruine kathaai voedt zich met kleine zeedieren zoals garnalen en krill.

De bruine kathaai is voor de visserij van geen belang.
In de hengelsport wordt er weinig op de vis gejaagd.

De bruine dwergmeerval (Ameiurus nebulosus) is een vis uit de familie van de Noord-Amerikaanse katvissen (Ictaluridae).

In Europa is hij in de 19e eeuw geïntroduceerd als consumptievis.

Voor het eerst beschreven door Lesueur in 1819.

De bruine dwergmeerval leeft meestal in het water.
Van oorsprong komt hij uit het oosten van de Verenigde Staten en Canada en zijn dus tweetalig engels/frans.

In Nederland zijn diverse oudere en recente waarnemingen van bruine dwergmeerval bekend.
De meeste recente waarnemingen van de soort zijn afkomstig uit Limburg en het oosten van Noord-Brabant waar bruine dwergmeerval stand lijkt te houden.

De bruine dwergmeerval kan 50 cm lang worden en weegt dan rond de 2,5 kg.

Bruine dwergmeerval verblijft bij voorkeur in stilstaand water met een hoge temperatuur.
Waarschijnlijk blijven de meeste wateren in Nederland te koud voor een geslaagde voortplanting en snelle groei.

De bruine dwergmeerval is goed bestand tegen een hoge zuurgraad, lage zuurstofgehaltes, waterverontreiniging en troebel water.

Bruine dwergmeerval lijkt sterk op zwarte dwergmeerval maar is algemener en doorgaans lichter van kleur.
Een onderscheidend kenmerk tussen de soorten is de achterzijde van de voorste borstvinstraal, deze is bij bruine dwergmeerval sterk getand en bij zwarte dwergmeerval niet.

De vissen paaien in het voorjaar als de watertemperatuur de 15°C bereikt.
De eieren en de jongen worden door beide ouders bewaakt totdat ze enkele weken oud zijn.

Hij verblijft graag in nauwe schuilplaatsen.
Zijn voedsel bestaat uit muggenlarven, watervlooien, waterkevers, pissebedden en vis.
Het zintuigenstelsel van de bruine dwergmeerval is bijzonder : zeer goed ontwikkelde smaak- en geurzintuigen, een gehoor met een bereik dat gelijk is aan dat van mensen, een zeer gevoelig zijlijnorgaan en lange bekdraden.
Daarnaast is bruine dwergmeerval erg gevoelig voor elektriciteit.

Bruine dwergmeerval staat als uitheemse soort niet op de Rode Lijst.
Hij heeft geen wettelijke beschermingsstatus.

De bruine anemoonvis (Premnas biaculeatus) is een tropische zoutwatervis die voorkomt bij koraalriffen en in lagunes van de Indo-Australische Archipel.

De wetenschappelijke naam werd voor het eerst gepubliceerd in 1790 door Bloch (Duits geneesheer en naturalist).

De Premnas biaculeatus wordt ook wel de stekelwanganemoonvis genoemd.

De lengte van de bruine anemoonvis is maximaal 17 centimeter.

De vis leeft in symbiose met de anemoonsoort Entacmaea quadricolor en leeft van kleine algen en kleine zeediertjes.

Bruine anemoonvissen komen, net als alle andere anemoonvissen, altijd als mannetje ter wereld.
Deze soort leeft meestal in koppeltjes.
Als het vrouwtje verdwijnt zal er zich een ander koppeltje vormen waarbij het dominante mannetje van geslacht veranderd.

Mannetjes zijn helder rood van kleur en worden donker bruin tot zwart als ze een vrouwtje worden.
Mannetjes zijn daarnaast ook veel kleiner dan de vrouwtjes.

De bruinbandbamboehaai (chiloscyllium punctatum) is een bamboehaai uit de familie van epaulethaaien en bamboehaaien (Hemiscylliidae).

Voor het eerst beschreven door Müller & Henle in 1838.

De bruinbandbamboehaai leeft in het oosten van de Indische Oceaan (in de buurt van India en Sri Lanka) en voor de kusten van Zuidoost-Azië en de noordkust van Australië.
Ze leven eveneens in de Chinese Zee, voor de kust van China, Korea en Japan.
Hij leeft voornamelijk in de buurt van koraalriffen dicht bij de kust, op het continentaal plat in de getijdenzone.

Deze tropische soort komt voor in de Westelijke Indische Oceaan en kan een lengte kan bereiken tot 105 cm groot en een gewicht tot 15 kg.

Ze voeden zich voornamelijk met garnalen, inktvissen en kleine vissoorten.

Na de bevruchting werpen ze twee keer een ei dat ze vastmaken aan steen of koraal.
Na drie maanden worden kleine bamboehaaien geboren.
De kleine bamboehaaien hebben wit-zwarte verticale banden zoals een zebra, naarmate ze groter worden vervagen deze kleuren naar bruin tot lichtbruin.

De soort wordt voornamelijk bedreigd door visvangst (zowel ambachtelijk als commercieel) voor consumptie.
Schade aan habitats. beschadiging en vernietiging van koraalriffen in hun leefgebied.
Dynamietvissen en andere destructieve vismethoden en vervuiling in het algemeen.

Wordt ook gevangen als aquariumvis, deze zal volop kweken in gevangenschap.

De soort is vooral beschermd aan de oostkust van Australië (Great Barrier Reef Marine Park) en het Moreton Bay Marine Park.

De bronzen pantsermeerval (Corydoras aeneus) is een vis uit de familie pantsermeervallen (Callichthyidae).

Ze zijn wijd verspreid in Zuid-Amerika aan de oostelijke kant van de Andes, van Colombia en Trinidad tot het Río de la Plata bassin.
Ze werden oorspronkelijk beschreven als Hoplosoma aeneum door Theodore Gill in 1858 en zijn ook wel aangeduid als Callichthys aeneus.

De lengte is ongeveer 6,5 centimeter voor de mannetjes, vrouwtjes worden ongeveer 7 cm en de gemiddelde levensverwachting is ongeveer 10 jaar.

Het heeft een geel of roze lichaam, witte buik, en is blauw-grijs over zijn hoofd en rug.
De vinnen zijn geel of roze en vlekkeloos.

Zoals bij de meeste Corydoras hebben de rug-, borst-en vetweefsel vinnen een extra scherpe weerhaak en geven een zwak gif af aan vissen die proberen om hen aan te vallen gestoken worden.
Een bruin-oranje patch is meestal aanwezig op het hoofd, net voor de rugvin, en is het meest onderscheidende kenmerk wanneer bekeken van boven.
Hun bovenzijde heeft vaak een groenachtige kleur, wat de reden is van de algemene naam van deze vissen, de groene Corydoras.

Hij voedt zich met wormen, schaaldieren, insecten en planten.

In de natuur is de voortplanting met het begin van het regenseizoen, waardoor de chemie van het water verandert.
Vrouwtjes paaien 10 tot 20 ei-koppelingen met meerdere mannen tegelijk, maar een hele ei koppeling wordt geïnsemineerd met sperma van één mannetje.

Omdat de T-positie ook wordt getoond bij andere soorten dan alleen C. aeneus , is het waarschijnlijk dat ze ook eenzelfde gedrag vertonen.
In het wild, worden de eitjes gelegd op waterplanten.

De bronzen pantsermeerval is waarschijnlijk de meest populaire onder de corydorassoorten bij aquariumliefhebbers.
Hij wordt jaarlijks in grote hoeveelheden gekweekt en vervoerd over de hele wereld.

Het zijn nuttige aquariumvissen die ondanks hun kleuring niet opvallend of ongewoon zijn.
Veel aquarianen zijn gefascineerd door de gewoonten van deze vissen.

Ze kammen onophoudelijk de bodem van het aquarium af naar voedsel en laten zich door niets storen, ze verwerken het afval dat losjes is neergedaald op de bodem.
Zij worden best gehouden in groepen van 5 of meer en zijn de ideale visjes voor een gezelschapsaquarium.

Andere Corydoras soorten kunnen worden geplaatst in dezelfde aquarium, ondanks de sterke gelijkenis die vele soorten vertonen met elkaar, de soorten hebben de neiging zich te scheiden en zich alleen bewegen onder hun eigen soort.

Een albino ras werd speciaal gekweekt voor aquaria.