Naar de inhoud

Wie Weet

bloggen om te leren
waaroemni-805px.png

Categorie: varia

The Walt Disney Company

The Walt Disney Company
achtergrondafbeelding 16 oktober
The Walt Disney Company

The Walt Disney Company (Disney en Disney Associates) is een van de grootste mediaconglomeraten ter wereld, de grootste wereldwijde exploitant van themaparken en een marktleidende producent en distributeur van animatiefilms.
Het concern heeft sinds 2 januari 1962 een beursnotering aan de New York Stock Exchange en maakt deel uit van een van de belangrijkste beursindices ter wereld, de Dow Jones Industrial Average-index.
Het hoofdkantoor is gelegen in de Walt Disney Studios in Burbank, Californië.

Disney is opgericht op 16 oktober 1923 door Walt Disney en zijn broer Roy Oliver Disney als de Disney Brothers Cartoon Studio en heeft de meeste jaren van zijn bestaan Walt Disney Productions geheten.
Pas op 6 februari 1986 kreeg het bedrijf de huidige bedrijfsnaam, die een neutraler beeld van het concern moest geven.

Disney heeft alle activiteiten ondergebracht onder vijf bedrijfsonderdelen: Walt Disney Studio Entertainment, dat voornamelijk films en muziek produceert; Walt Disney Parks and Resorts, dat de themaparken beheert; Media Networks, waarbinnen radio en televisie ontwikkeld worden, Consumer Products, dat de consumentenproducten van Disney overziet en Interactive Media, dat zich bezighoudt met het internet, games etc.

Disney wordt ook wel gezien als de grootste, onafhankelijke filmproducent ter wereld, aangezien het bedrijf nog nooit overgenomen is en geen onderdeel is (geweest) van een groter moederbedrijf.
Tot begin 2006 stond DreamWorks SKG echter officieel bekend als het enige, onafhankelijke top tien filmproductiebedrijf, omdat Disney door de jaren heen uitgegroeid is tot een mediaconglomeraat.
In het begin van 2006 werd DreamWorks overgenomen door Viacom (moederbedrijf van Paramount Pictures), waardoor Disney nog de enige is die de titel kan claimen.

Bron :     - wikipedia    CC 3.0
            Artikel overgenomen zonder nazicht op eventuele onjuistheden.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 07:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Station Amsterdam Centraal

Station Amsterdam Centraal
achtergrondafbeelding 15 oktober
Station Amsterdam Centraal

Station Amsterdam Centraal is het centraal station van de Nederlandse hoofdstad Amsterdam.
Het is gebouwd tussen 1881 en 1889 naar ontwerp van architect P.J.H. Cuypers, ingenieur/architect A.L. van Gendt (stationsgebouw) en ingenieur L.J. Eijmer (stationskap).
Het station telt zes perrons die via drie dwarsgangen onder de vijftien sporen (waarvan 11 reizigerssporen) bereikbaar zijn.

Dagelijks telt Amsterdam Centraal ongeveer 186.000 in- en uitstappers en overstappers, waarmee het na Station Utrecht Centraal het drukste station van Nederland is.
Passagiers kunnen gebruikmaken van bussen, trams, treinen, veren en metro's.
Het station is gelegen op het aangeplempte stationseiland in het IJ.

Het station (tot mei 2000 Amsterdam CS geheten) verving het in 1878 gesloten Station Amsterdam Willemspoort en het van 1878 tot 1889 gebruikte tijdelijke station Westerdok.
Het is gebouwd op drie aangeplempte eilanden in het IJ.
Hiervoor werd zand gebruikt uit de duinen bij Velsen, dat vrijkwam bij het graven van het Noordzeekanaal.
Net als veel andere gebouwen in Amsterdam werd het gebouwd op houten palen (8687 stuks).
Bij de bouw traden verzakkingen op, waardoor het werk enige jaren werd vertraagd.

Op 15 oktober 1889 werd het station onder enorme publieke belangstelling geopend.

Bron :     - wikipedia    CC 3.0
            Artikel overgenomen zonder nazicht op eventuele onjuistheden.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 07:02 Reageer op dit bericht

Bell X-1

Bell X-1
achtergrondafbeelding 14 oktober
Bell X-1

Op 14 oktober 1947 vloog kapitein Charles 'Chuck' Yeager van de US Air Force vliegtuig #46-062.
Het raketaangedreven vliegtuig werd gelanceerd vanaf de buik van een speciaal aangepaste B-29 en gleed naar een landing op een landingsbaan.
Tijdens de vlucht werd een snelheid van 1.078 km/h bereikt (dit is gelijk aan Mach 1,015 op 12.800 meter hoogte).

De Bell X-1, oorspronkelijk XS-1 was het eerste vliegtuig dat de geluidsbarrière doorbrak in een gecontroleerde horizontale vlucht.
Het was het eerste van de zogenaamde X-vliegtuigen of X-planes, een serie vliegtuigen voor het testen van nieuwe technologieën die vaak geheimgehouden werden.

Chalmers Goodlin was de oorspronkelijke testpiloot voor het tweede vliegtuig in het X-1 programma.
Hij maakte zesentwintig succesvolle vluchten in beide X-1 vliegtuigen vanaf september 1946 tot juni 1947.
Het contract van Bell Aircraft liep af en werd overgenomen door de Amerikaanse luchtmacht.

Met dit type toestel werden uiteindelijk 231 vluchten uitgevoerd, de eerste op 9 december 1946.
Op 12 december 1953 werd Mach 2,435 bereikt met de X-1A; datzelfde toestel bereikte in juni 1954 een hoogte van 27.430 meter.

Bron :     - wikipedia    CC 3.0
            Artikel overgenomen zonder nazicht op eventuele onjuistheden.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 05:38 1 reactie Reageer op dit bericht

Streepjescode

Streepjescode
achtergrondafbeelding 7 oktober
Streepjescode

Streepjescode of barcode is de benaming voor een opeenvolging van lijnen die een code representeren die door een scanner gelezen kan worden.
Afhankelijk van het coderingssysteem kan deze code uitsluitend uit cijfers bestaan, of uit een combinatie van cijfers, letters en leestekens.
De streepjescode werd gepatenteerd op 7 oktober 1952.

De term tweedimensionale streepjescode wordt wel gebruikt voor het tweedimensionale analogon van de streepjescode, hoewel deze meestal uit vierkantjes en niet uit streepjes bestaat.

Norman Woodland was samen met Bernard Silver uitvinder van de streepjescode.
Zij zagen het belang in van eenvoudige coderingen voor het slagen van de poging gegevens automatisch te verwerken.
De streepjescode kan als een opvolger van de ponskaart worden gezien.

In 1973 werd de Universal Product Code (UPC) samengesteld.
Naast een Amerikaanse is er ook een Europese, een Chinese en een Japanse standaard.
Oorspronkelijk werd de UPC-code ontworpen en toegepast in de Verenigde Staten en Canada.
Later werd de code uitgebreid met een impliciet gecodeerd regiocijfer, zodat de oude UPC-code behouden kon worden.

Streepjescodes worden voor verschillende toepassingen gebruikt, en voor veel toepassingen is een aparte codeermethode in gebruik.
Op veel plaatsen waar met een groot aantal producten of mensen wordt gewerkt, doen de reeksen streepjes, al dan niet vergezeld van cijfers, hun intrede. Bijvoorbeeld in de supermarkt op de producten.
In ziekenhuislaboratoria registreert men met streepjescodes de honderden buisjes bloed die dagelijks binnenkomen.
Parkeerautomaten gebruiken streepjescode om de prijs te berekenen en de slagboom te openen.
Bibliotheken gebruiken barcodes in boeken en op lenerskaarten om het uitlenen en terugbrengen te automatiseren.
Bij het inchecken van bagage in een luchthaven krijgt die een barcode met de bestemming (IATA-code).
De bagage wordt dan automatisch naar de juiste vliegtuigen gebracht, ook als de reiziger overstapt, tenzij hij reist via een vliegveld waar de barcode nog niet in gebruik is.

Standaarden

Er zijn vele standaarden op het gebied van streepjescodes. Ze steken ook niet allemaal eender in elkaar. Op basis van hun eigenschappen zijn een aantal klassen streepjescodes te onderscheiden:

  • Lineaire code (streepjescode in de strikte zin); dit is een code die in 1 dimensie wordt gelezen. Daarbinnen onderscheiden we:
    • Continue vs. discrete codes: een continue streepjescode codeert alle tekens als een ononderbroken reeks, terwijl in discrete codes ieder gecodeerd teken een begin- en eindmarkering heeft. De ruimte tussen twee tekens wordt bij discrete genegeerd, zo lang deze niet groot genoeg is om als het einde van de tekenreeks te worden gedecodeerd.
    • Codes met slechts 2 breedtes vs. codes met meer breedtes: In codes met slechts 2 breedtes bestaan slechts smalle en brede strepen, die niet meer dan 1 bit informatie bevatten. Codes met meerdere breedtes kennen meestal 4 breedtes, die veelvouden zijn van wat in jargon module heet.
    • Gestapelde (stacked) codes: deze codes bevatten meer dan 1 regel met in elke regel een lineaire code.
  • Tweedimensionale streepjescode, ook geschreven 2D-streepjescode, meestal een vierkante monochrome "afbeelding" bestaande uit vrij grote vierkante pixels die zwart of wit zijn. De belangrijkste standaarden zijn gemakkelijk zonder hulpmiddel van elkaar te onderscheiden:
    • de QR-code (met grote zwart-wit-zwarte vierkanten in drie van de hoeken, en een kleinere vierde in de buurt van de hoek rechtsonder, maar wat meer naar binnen)
    • de Aztec-code (met concentrische vierkanten in het midden)
    • de Data Matrix code (met links en onder een rij zwarte pixels en rechts en boven een rij pixels die afwisselend zwart en wit zijn)

Radio frequency identification of RFID is een alternatief van het barcodesysteem.
Het wordt door sommigen gezien als de opvolger.

Bron :     - wikipedia    CC 3.0
            Artikel overgenomen zonder nazicht op eventuele onjuistheden.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 07:29 Reageer op dit bericht

Moulin Rouge

Moulin Rouge
achtergrondafbeelding 6 oktober
Moulin Rouge

De Moulin Rouge (Frans voor "rode molen") is een cabaret in Parijs.
Het gebouw, ontworpen door de architecten Eduard Niermans en Adolphe Willette, ligt aan de Boulevard de Clichy in de rosse buurt van het quartier Pigalle, in het 18e arrondissement.

Het cabaret werd geopend op 6 oktober 1889.
Op het dak staat een grote rode imitatiewindmolen.
De Moulin Rouge is een symbool van het bohemienleven, trekt jaarlijks duizenden toeristen en is wereldwijd geïmiteerd.
De vroege jaren van de Moulin Rouge werden gekenmerkt door extravagante shows, geïnspireerd door het circus, en attracties die nog steeds bekend zijn, zoals Pétomane.
Verder zijn er de shows met sexy danseressen.

Het cabaret was de inspiratie voor veel schilderijen van Henri de Toulouse-Lautrec en affiche-ontwerpen door onder anderen Jules Chéret.
Veel boeken en films spelen zich af in en rond de nachtclub.
In 1940 kwam een speelfilm Moulin Rouge uit met Josephine Baker, en in 2001 Moulin Rouge!, met Ewan McGregor en Nicole Kidman in de hoofdrollen.

Parijs gonsde van geruchten over een nieuwe muziektempel die zou opengaan in oktober 1889.
De eigenaars van dit nieuwe etablissement, Joseph Oller en Charles Zidler, die hun zaak ‘Moulin Rouge’ (rode molen) hadden gedoopt, gaven het de bijnaam ‘Le Premier Palais des Femmes’ (het voornaamste paleis van de vrouwen) en beweerden dat de Moulin Rouge weldra een tempel van muziek en dans zou worden.

De Moulin Rouge kreeg al snel de naam de plaats te zijn waar men jonge Parijse dames aan het werk kon zien waarvan de dansbewegingen al even losjes waren als de zeden.
En ook al was de Can-Can dans reeds bekend bij de werkende klasse sinds de jaren 1830, het was de Moulin Rouge die de populariteit ervan bewerkstelligde.
In die tijd was de dans wel niet veel meer dan een wat schunnige dans uitgevoerd door courtisanes om hun mannelijk cliënteel te behagen.
Het was in die periode dat de kunstenaar Henri de Toulouse-Lautrec er een veelgeziene gast was.
Veel van zijn kunstwerken tonen scènes uit de befaamde Moulin Rouge.

Later werd de Moulin Rouge een stuk deftiger en raakte het de reputatie kwijt van een huis van lichte zeden te zijn.
Het werd daarentegen een muziektempel bekend vanwege de uitbundige cabaret shows waarmee het een publiek uit de hogere klasse aantrok.

De Moulin Rouge Bezoeken

Vandaag de dag staat een bezoek aan de Moulin Rouge nog steeds hoog op de agenda van volwassen bezoekers aan Parijs.
Je komt er regelmatig toeristen tegen die een foto nemen van de knalrode windmolen die bovenop het gebouw staat.

Tijdens de show zijn er meer dan 100 artiesten uitgedost in de meest extravagante kostuums die vaak bestaan uit vele veren en bergkristallen.
De set is al even spectaculair als de entertainers.
Een bezoek aan van de beroemde shows in de Moulin Rouge kan gepaard gaan met een extravagant diner bereid door een van de topchefs.

Denk er wel aan dat een avondje uit in de Moulin Rouge een volwassenenactiviteit is en dat de kinderen dus best thuisgelaten worden.

Bron :     - wikipedia    CC 3.0
            - Parijs stadsverkenner
            Artikel overgenomen zonder nazicht op eventuele onjuistheden.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 05:55 Reageer op dit bericht

Bullshitbingo

Bullshitbingo
Bul
B     b    B     b    21  l 16
Bullshitbingo

Bullshitbingo (ook bekend als Buzzword-bingo of Lulkoekbingo) is een spelletje waarmee de tijd kan worden gedood tijdens saaie (verplichte) vergaderingen of andere bijeenkomsten waarin naar het oordeel van de luisteraars te veel geleuterd wordt.
Het is gebaseerd op de normale bingospel.

Het idee is om voor een vergadering of een presentatie een lijstje te maken van 25 "buzzwoorden" die men verwacht tegen te komen.
Deze worden op een bingokaart of gewoon een snel gemaakt 5x5-tabelletje geschreven.
Degene die het eerste zijn kaart vol heeft (volgens de regels van normaal bingo) roept hard "Bullshit!" of afhankelijk van het gezelschap gewoon "Bingo!".

Het spel is in 1993 uitgevonden door Tom Davis, destijds werkzaam bij Silicon Graphics.
Het spel kreeg bekendheid toen het in 1994 in een strip van Dilbert werd gebruikt.

Engels : Buzzword bingo, bullshit bingo
Duits : Buzzword-Bingo, Bullshit-Bingo
Frans : Le business loto

1470542-c24f2830f6248b1c95406f0af556b577.jpg
Duits Bullshitbingo formulier
afbeelding op www.lebigmac.org

Bullshitbingo kan om verschillende redenen gespeeld worden.

  • Omdat de spreker ervan beschuldigd wordt met niet ter zake doende termen te strooien (zoals "Out of the box", "Lean", "Doelgericht" of "Incentives") om zo te verhullen dat hij eigenlijk niks te vertellen heeft.
  • Omdat een bepaalde spreker steeds weer dezelfde stopwoorden of citaten gebruikt. Zoals "Uh", "Nietwaar ?", "Laat ik het zo zeggen", "Prima" of "Zo kan ie wel weer".
  • Om (het plan van) een leidinggevende belachelijk te maken. In dit geval is het beter om de bingo stiekem met elkaar te spelen en dan zachtjes "Bingo" te mompelen of het woord bingo op zo'n manier te gebruiken dat de spreker niets in de gaten heeft.
  • De spreker kan ook zelf een bingoformulier uitdelen om zeker te stellen dat alle termen aan bod zullen komen en de luisteraars bij de les te houden.

1470542-cef7f206173fa22e994a96410b1f4200.jpg
Nederlandse Bullshitbingo formulier
afbeelding op www.kolesqueeste.nl

  • In 1996 hield Al Gore een toespraak bij het MIT. Voorafgaand aan de toespraak werden bingokaarten uitgedeeld met de gehypte termen die hij waarschijnlijk zou gaan gebruiken.
  • In 2007 kwam IBM met een reclamefilmpje waarin bullshitbingo werd gebruikt.
  • In de zomer van 2005 presenteerde de jongerenvereniging Ronduit van de Evangelische Omroep in haar tijdschrift Ronduit Insite de "Halleluja-bingo". Deze was bedoeld om tijdens de kerkdienst te spelen. De bingo, een christelijke parodie op de bullshitbingo, was weergegeven in twee versies: eentje met "gereformeerde" en eentje met "evangelische" woorden.
Bron :  - Wikipedia    CC 3.0
            - tinternet
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 13:36 3 reacties Reageer op dit bericht

Monty Python's

Monty Python's Flying Circus
achtergrondafbeelding 5 oktober
Monty Python's Flying Circus

Monty Python's Flying Circus was een Brits komisch-satirisch sketchprogramma, dat door de BBC werd uitgezonden in de periode 5 oktober 1969 - 5 december 1974.

Het programma werd geschreven en uitgevoerd door een groep van vijf Britse komieken en een Amerikaanse animator.
De groep staat bekend als Monty Python, of the Pythons.
Naast het televisieprogramma maakte de groep ook een aantal langspeelplaten en enkele films.

Monty Python's Flying Circus had in 1969 als werktitels Gwen Dibley's Flying Circus en Owl-Stretching Time.
In 1974, toen John Cleese de groep verliet, werd de naam gewijzigd in Monty Python.

Regelmatig terugkerende typetjes

  • De "It's"-man (Palin): een man met een gehavend kostuum en ongekamde baard, die vlak voor het begin van de leader "It's..." zegt. In het eerste seizoen doet hij dit vaak in één of andere vreselijke of in elk geval vermoeiende situatie.
  • Een omroeper (Cleese) in smoking, op een rare locatie, die in het tweede seizoen de "It's"-man voorgaat met de tekst "And now for something completely different". In het derde seizoen werd dit ingekort tot "And now..".
  • De Gumbies (alle Pythons met uitzondering van Gilliam): een stel rare mannetjes met tandenborstelsnorretjes, korte broeken, bretels, rubberen laarzen (gumboots, vandaar de naam) en zakdoekjes op het hoofd gebonden. Het zijn nogal domme personen die alles extreem traag schreeuwen met veel herhaling.
  • Een ridder die mensen in het eerste seizoen met een rubberen kip slaat (Gilliam)
  • Een naakte organist (de eerste twee keer Gilliam, daarna Jones) die tussen sketches door, of aan het begin van de uitzending een kort stukje speelt.
  • Eric Praline (Cleese), een excentriek persoon met een lange jas. Zijn bekendste sketch is de Dead Parrot, maar zijn naam komt enkel voor in de sketch Fish Licence.
  • Biggles (Chapman, en één keer Jones)
  • Luigi Vercotti (Palin), een maffiose ondernemer
  • De "Pepperpots": vrouwen uit de arbeidersklasse, gespeeld door de Pythons zelf, met een hoge krijsende stem.

De regels van komedie in 1969 kwamen op de Pythons over als een flauw cliché. Zij probeerden verscheidene regels overboord te gooien, zoals het weghalen van de clou. De Pythons vonden dat men vaak een prachtige sketch zag maar dat die soms geforceerd werd om naar een clou toe te werken. Voorbeelden hiervan zijn:

  • Halverwege een sketch zegt Cleese tegen Idle: "Dit is de domste sketch waar ik ooit in zat", waarop Idle antwoordt dat zijn rol als kelner ook niet echt opwindend is. Ze besluiten dan te stoppen, en stappen gewoon van de set.
  • In een andere sketch zegt Chapman tegen een BBC-ambtenaar (gespeeld door Cleese) dat hij de clou niet weet. Cleese leest de clou voor zichzelf, lacht en zegt: "Dat is een hele goede clou, tja. Laat maar."
  • Een komisch gewicht van 16 ton valt op een speler om een einde te maken aan de sketch.

De verschillende sketches werden dikwijls aan elkaar gekoppeld via de tekenfilmpjes van Terry Gilliam. Een andere techniek was de verschillende sketches door elkaar te laten lopen. Vaak spreekt John Cleese, zittend achter een bureau op een absurde locatie, de gevleugelde woorden: "And now for something completely different".

Ze brachten absurditeit in hun shows door bijvoorbeeld de aftiteling halverwege het programma al te laten beginnen, en door zich tot de camera te richten (het doorbreken van de vierde wand).

Dikwijls speelden ze zelf de vrouwenrollen, wat voor een extra komisch effect zorgde.

Pythons

  • Graham Chapman
  • John Cleese
  • Eric Idle
  • Terry Gilliam (verzorgde de animatiefilmpjes tussen de sketches, als persoon minder vaak dan de andere vijf in beeld)
  • Terry Jones
  • Michael Palin

Daarnaast speelde de actrice Carol Cleveland een vaste rol.

  • Gastrollen:
    • Connie Booth
    • Ian Davidson
    • Neil Innes
    • The Fred Tomlinson Singers

Van de tien beste scènes is later een versie voor het theater gemaakt, die in diverse landen is opgevoerd, onder andere in Engeland, Frankrijk en Nederland.
In de Nederlandse versie uit 2007 worden de rollen gespeeld door Arnoud Bos, Eva van der Gucht, Finn Poncin en Jeroen Spitzenberger.
De Nederlandse vertaling is gemaakt door Barbara van Kooten.

Bron :     - wikipedia    CC 3.0
            Artikel overgenomen zonder nazicht op eventuele onjuistheden.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 08:22 Reageer op dit bericht

Werelddierendag

Werelddierendag
achtergrondafbeelding 4 oktober
Werelddierendag

Dierendag (ook: Werelddierendag) is een dag die wereldwijd op de agenda staat als een moment waarop extra aandacht wordt besteed aan de dieren.
Dierendag valt jaarlijks op 4 oktober.
Met het vieren van deze dag wil men mensen laten weten dat dieren rechten hebben en dat zij beschermd moeten worden.

De datum van dierendag gaat terug naar de feestdag van Franciscus van Assisi
op 4 oktober.
Hij bekommerde zich om het lot van melaatsen, zwervers en andere armen, maar ook van planten en dieren.
Volgens de legende hield hij ooit een preek voor de dieren.

Eerste dierendag

Ilse Winter uit Brno in Tsjechië schreef in mei 1927 een brief aan Margaret Ford in Londen, waarin ze voorstelde om één dag per jaar speciaal aan de dieren te denken.
Ford was voorzitster van de wereldvereniging van de dierenbescherming.
Zij vond het een prachtig idee en de beide dames kwamen overeen dat de feestdag, waarop de Katholieke Kerk Franciscus steeds herdenkt, een goede datum voor zo'n dierendag zou zijn.
Tijdens een internationaal congres van verenigingen voor de bescherming van dieren in 1929 in Wenen werd 4 oktober uitgeroepen tot Werelddierendag.
De eerste dierendag was op 4 oktober 1930.
In Nederland werden er op die dag beschouwende artikelen geplaatst in kranten over de verhoudingen tussen mens en dier.

Publiciteit

Sinds de jaren zestig grijpt men deze datum steeds meer aan voor het dierenrechtenactivisme.
Ook werden meer activiteiten ontwikkeld om met name bij kinderen bij dit onderwerp te betrekken.

Ook de commercie rondom dierendag is aanzienlijk gegroeid.
Zo vestigde de CPNB in 2000 de aandacht op de Kinderboekenweek (met als thema "dier") door allerlei acties met dieren (zoals huisdierkeuringen en een gratis dierenartsspreekuur) in bibliotheken te organiseren.

Op basisscholen wordt op 4 oktober ook aandacht besteed aan dierendag.
Op sommige scholen nemen kinderen een huisdier of knuffel mee naar school.

Bron :     - wikipedia    CC 3.0
            Artikel overgenomen zonder nazicht op eventuele onjuistheden.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 06:21 4 reacties Reageer op dit bericht

Peanuts

Peanuts
achtergrondafbeelding 2 oktober
Peanuts

Peanuts was een Amerikaanse strip, geschreven en getekend door de Amerikaanse striptekenaar Charles M. Schulz.
De strip verscheen van 2 oktober 1950 tot 13 februari 2000, een dag na de dood van Schulz.

Peanuts was een van de populairste en invloedrijkste strips.
Op haar hoogtepunt verscheen de strip in 2600 kranten ter wereld en had ruim geschat 355 miljoen mensen dagelijkse lezers.
De strip wordt nog steeds veel herdrukt in kranten en afleveringen ervan worden gebundeld in stripalbums.
In Amerika verschijnt sinds 2004 het verzameld werk dat uit 25 delen zal gaan bestaan en dat alle ooit verschenen strips zal bevatten.

Peanuts vond zijn oorsprong in een eerdere strip van Schulz, Li'l Folks.
Deze strip verscheen van 1947 tot 1950 in de St. Paul Pioneer Press.
Hierin gebruikte Schulz voor het eerst de naam Charlie Brown, en introduceerde hij reeds een hond die sterk leek op de latere Snoopy.
Schulz stopte met deze strip nadat een poging de strip te verkopen aan de Newspaper Enterprise Association mislukte.

Schulz benaderde hierop het United Features Syndicate met een paar voorbeelden van zijn beste werk uit Li'l Folks.
Hier kreeg hij wel groen licht.
Omdat hij met Li'l Folks was gestopt, begon hij een nieuwe strip.
Daarin wilde hij een vaste groep personages hebben in plaats van een willekeurig aantal.
Omdat de naam Li'l Folks te veel leek op Al Capps Li'l Abner en een andere strip genaamd Little Folks, koos Schulz een andere: Peanuts.
Hij vond die naam zelf echter niet erg geschikt.

Zo debuteerde Peanuts op 2 oktober 1950 in zeven kranten: The Washington Post, The Chicago Tribune, The Minneapolis Tribune, The Allentown Call-Chronicle, The Bethlehem Globe-Times, The Denver Post en The Seattle Times, zes dagen in de week; de eerste zondagstrip verscheen op 6 januari 1952.
Algauw nam het succes toe en publiceerde meerdere kranten de reeks.
Schulz werkte volledig alleen en had totale creatieve controle.
Hieroor kon hij ook persoonlijker onderwerpen aansnijden.
Zo parodieërde hij in 1958 de lancering van de eerste Spoetnik met aan boord de hond Laika door Snoopy de eerste mens te laten “lanceren” (hij gooit in de betreffende strip Linus in de lucht); en in 1963 voerde hij een jongetje op dat "5" heette, waarmee hij aan wilde duiden hoe mensen soms als een nummer worden behandeld.
Later kwam ook de vietnamoorlog aan bod.
Peanuts schuwde ook geen cartoongeweld.
Een bekend voorbeeld hiervan is het scenario waarin Charlie Brown een voetbal probeert weg te schoppen, maar door toedoen van een ander personage altijd mist en hard op zijn rug valt.
Schulz behandelde zelfs een paar maal religieuze onderwerpen, zoals in de televisiespecial A Charlie Brown Christmas uit 1965.

De populariteit van Peanuts was het hoogst tussen 1965 en 1980.
In deze periode kende de stripreeks vele spin-offs in de vorm van televisiespecials en boeken.
Hoewel andere strips tijdens de jaren 80 en 90 eveneens een monstersucces kenden bleef "Peanuts" internationaal gezien immens geliefd.
Schulz tekende de strip in totaal bijna 50 jaar lang zonder enige assistentie.

Toen Schulz eind jaren 90 in het ziekenhuis werd opgenomen vanwege darmkanker, was hij gedwongen met pensioen te gaan.
De laatste dagelijkse Peanutsstrip verscheen op 3 januari 2000.
Er verschenen nadien nog enkele zondagstrips, waarvan hij er een aantal op voorhand had getekend.
De laatste hiervan verscheen op 13 februari 2000, een dag na Schulz’ dood.
Schulz had in zijn testament laten vastleggen dat niemand de strip mocht voortzetten na zijn dood.

De strip begon oorspronkelijk met een kleine cast bestaande uit Charlie Brown en zijn hond Snoopy (een Beagle).
Later kwam ook de pianospelende Schroeder erbij, evenals de dominante en vaak valse Lucy van Pelt en haar kleine broertje Linus, Charlie's beste vriend.
Aanvankelijk had de reeks geen hoofdpersonage, maar uiteindelijk kreeg Charlie Brown deze rol toebedeeld.
In de vijftig jaar dat de strip verschenen waren er nooit volwassenen te zien en verouderden de kinderen slechts een tweetal jaar.
Een geval apart zijn de personages Sally Brown en Rerun van Pelt.
Bij hun introductie in de strip waren beiden nog een baby, maar in de loop der jaren verouderden ze langzaam tot ze uiteindelijk net iets jonger waren dan de overige personages, die niet ouder werden.

Peanuts wordt vaak gezien als een van de invloedrijkste en best geschreven stripseries van zijn tijd.
Schulz kreeg de National Cartoonist Society Humor Comic Strip Award voor Peanuts in 1962, de Elzie Segar Award in 1980, de Reuben Award in 1955 en 1964, en de Milton Caniff Lifetime Achievement Award in 1999.
A Charlie Brown Christmas won een Peabody Award en een Emmy Award.
In totaal hebben de Peanuts tekenfilmspecials samen 2 Peabody Awards en 4 Emmys gewonnen.

Voor zijn werk kreeg Charles Schulz een ster op de Hollywood Walk of Fame en een plaats in de William Randolph Hearst Cartoon Hall of Fame.
Peanuts stond op de cover van Time Magazine op 9 april, 1965, met een bijbehorend artikel waarin de strip werd geprezen als "the leader of a refreshing new breed that takes an unprecedented interest in the basics of life."

Peanuts werd tweede op de lijst van grootste stripseries van de 20e eeuw, samengesteld door The Comics Journal in 1999.
Peanuts moest alleen George Herrimans Krazy Kat voor zich dulden.
In 2002 verklaarde TV Guide Snoopy en Charlie Brown samen 8e op zijn lijst van 50 grootste strip- en tekenfilmpersonages ooit.

In veel andere strips zijn eerbetonen en referenties aan Peanuts opgenomen, vooral sinds de dood van Schulz.
Veel hiervan zijn opgenomen in het Charles Schulz Museum.
In mei 2000 verwerkten veel striptekenaars een referentie aan Peanuts in hun eigen strip.
Op 30 oktober 2005 werd deze actie herhaald.

Bron :     - http://www.isgeschiedenis.nl/    CC 3.0
            Artikel overgenomen zonder nazicht op eventuele onjuistheden.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 13:41 Reageer op dit bericht

The Flintstones

The Flintstones
achtergrondafbeelding 30 september
The Flintstones

The Flintstones (Engels voor vuurstenen) is een Amerikaanse animatieserie, die wordt gezien als een van de succesvolste animatieseries aller tijden.
De serie is gecreëerd door het duo Hanna-Barbera en draaide zes seizoenen, van van 30 september 1960 tot tot 1 april 1966, op de Amerikaanse televisiezender ABC (American Broadcasting Company).
De meeste personages zijn bedacht door Ed Benedict.

The Flintstones was als een arbeidersklasse die met zijn familie leefde in de steentijd en zijn buurman als beste vriend.

De serie speelt zich af in de steentijd, in het fictieve plaatsje Bedrock.
Hierin leven uitgestorven dieren als mammoeten, dinosauriërs, pterosauriërs, sabeltandtijgers en dodo's samen met holbewoners.
Daarbij ging men eraan voorbij dat dinosauriërs en pterosauriërs allang uitgestorven waren toen de mens op aarde verscheen.

Het bijzondere van de serie en een vaste bron van de humor, is dat allerlei aspecten die normaal waren in het Amerika van de jaren 60, maar volledig onbekend zijn in de prehistorie (denk aan televisie, auto, platenspeler, bowlingbaan, buitenwijk), in de fictieve wereld van de Flintstones wél voorkomen, zij het in steentijdvorm.
Om de zaken een prehistorisch uiterlijk te geven, worden materialen als steen, hout en dierenvellen gebruikt.
Een auto wordt bijvoorbeeld aangedreven met de voeten, en de krant bestaat uit een stenen tablet waarop letters zijn uitgehakt.
Vaak maakt de technologie ook gebruik van dieren: een mammoet is door zijn slurf de waterkraan, de snavel van een vogel is de naald van een platenspeler, een Brontosaurus dient als bus of graafmachine en een pterodactylus als vliegtuig.

De steentijdomgeving dient in de serie ook geregeld als bron voor woordgrappen.
Zo zijn veel van de namen van personages gebaseerd op steennamen.

Centraal in de serie staan de familie Flintstone en hun buren de Rubbles.
De Flintstones wonen op 323 Cobblestone Lane in Bedrock.
De verhalen bevatten doorgaans typische situaties uit Amerikaanse sitcoms van de jaren 50 en 60.

De hoofdpersoon in de serie is Fred Flintstone.
Hij eet veel, schreeuwt vaak, is bot en arrogant, maar heeft een hart van goud.
Zijn vrouw is Wilma Flintstone.
Zij wonen samen met hun 'hond' Dino en hun 'kat' Baby Puss (die alleen in de begin- en eindleader is te zien) naast hun beste vrienden, Barney en Betty Rubble.
Fred werkt als 'bronto crane operator' (bronto-kraanwerker) in een steengroeve voor Mr. Slate.
In een later seizoen kregen de twee koppels kinderen, Pebbles Flintstone en Bamm Bamm Rubble.

Oorspronkelijk zou de serie The Flagstones gaan heten.
Er werd een korte pilotaflevering gemaakt onder deze titel in de hoop de serie te kunnen verkopen aan een netwerk en sponsors.
Toen de serie werd gekocht door ABC, werd de titel veranderd naar Flintstones, mogelijk om verwarring te voorkomen met de Flagstons; personages uit de strip Hi and Lois.
Een andere werktitel die tijdelijk werd gesuggereerd voor de serie was The Gladstones.
De serie sloeg aan, en werd de eerste Amerikaanse animatieserie die meer dan twee seizoenen liep.

Hoewel de meeste afleveringen van de Flintstones opzichzelfstaande verhalen zijn, had de serie wel een aantal verhaallijnen die meerdere afleveringen liepen.
De bekendste hiervan is de reeks afleveringen rondom de geboorte van Pebbles.
Deze verhaallijn begon met de aflevering "The Surprise", die halverwege het derde seizoen werd uitgezonden, en liep tot de aflevering "Dress Rehearsal".
Een tweede bekende verhaallijn draaide om de adoptie van Bamm-Bamm door de familie Rubble omdat de Rubbles zelf geen kinderen konden krijgen.
Daarmee was The Flintstones een van de eerste animatieseries die het concept van onvruchtbaarheid aansneed.

De serie was aanvankelijk gericht op een volwassen publiek.
De eerste twee seizoenen werden gesponsord door het sigarettenmerk Winston, waardoor de personages uit The Flintstones onder andere gebruikt werden voor reclamefilmpjes voor dit sigarettenmerk.

De serie maakte gebruik van een lachband om grappige situaties aan te duiden, zoals dat normaal standaard is bij veel live-action sitcoms.

In 2011 werd bekend dat Seth MacFarlane een nieuwe versie van The Flintstones zal gaan maken voor FOX.
Tevens zou hij de stem van Fred inspreken.
De plannen werden echter opgedoekt.

"The Flintstones" werd in 1961 genomineerd voor een Emmy Award in de categorie "Outstanding Program Achievement in the Field of Humor".
Deze verloor de serie aan "The Jack Benny Show".

In 2006 werd "The Flintstones" genomineerd voor een TV Land Awards in de categorie "Greatest TV Dance Craze: The Twitch".

Bron :     - Wikipedia    CC 3.0
            Artikel overgenomen zonder nazicht op eventuele onjuistheden.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door waaroemni om 07:20 3 reacties Reageer op dit bericht

Naar boven

Meer van Wie Weet

↑ Terug naar de berichten