Berichten van 1 oktober 2011 tot 31 oktober 2011

Den Khadaffi is dood en 't spelleke is voorbij: geen oorlogske meer spelen voor de bevoorrechte F-16 piloten die echte raketten hebben mogen afvuren, en voortaan mogen bogen op een hoop ervaring.

Zij waren de enigen niet, gelukkig, en zodra de Amerikanen, Britten en Fransen gedaan hadden met hun opdracht, mochten zij op veilige afstand
meevliegen.
Dan controleerden zij of het werk goed af was, en of de collega's ook in de hoekjes gekuist hebben.

Bovendien moesten ze bijhouden waar de vriendjes van Khadaffi nog kogels hadden en dat noteren op speciale formulieren.

Maar wat deden ze nadien ?
En al de tijd dat ze zaten te wachten op een opdracht?

Van de US-piloten kregen ze wat overbleef van de 'uitgelezen'   Playboys, die ze boven hun bed plakten, vooral de artikels.

Bij de levering van granaten was er de tweede week een vergissing gebeurd, en waren er 2 paletten   verfspuitbussen geleverd in allerlei flashy plezante kleuren.

Deze werden niet teruggestuurd, maar de Belgische piloten hebben hun
lokalen eerst wat versierd met graffiti. 


Toen verschenen de eerste slogans:

'Schietemaffi, die Khadaffi' , 'Maak triepen van Triepoli' en de Franstaligen spoten dingen als 'La Libye est pourrie', 'Faites pipi sur la Libye', en daartussen allemaal gekke tekeningetjes, voornamelijk karikaturen van Kadhaffi.
 
Ze vergaten daarbij wel dat ze zich in   Griekenland bevonden !
Dus konden ze niet rekenen op lokale arbeiders om de schade te herstellen. De Grieken moeten immers kunnen blijven beweren dat ze geen werk vinden.

Dus moesten onze mensen alle graffiti zelf overschilderen, en daarom keren ze pas naar België terug als dit werkje opgeknapt is.

Cadeautje voor Jan Hoet

 Jan Hoet, die vaak kunstpaus genoemd wordt, het Smak in Gent opgericht heeft, en nog veel meer succes haalde in de persoon van    Chris Van den Durpel, heeft van  Joyce De Troch een uniek geschenk gekregen.
Jan stelde dit gul gebaar echter niet op prijs.

Wat is er gebeurd ?
 Joyce De Troch heeft een   ijsemmer over  Jan zijn koppeke gegoten.

Met dit snikhete herfstweer was dit nochtans welkom, zou je denken.
Maar  Janneke dacht er anders over. Hij had het nochtans zelf gezocht. Hij had een pestartikel over haar geschreven in . Hoe durft hij, de onhoffelijke schoft !


Andere meisjes, met minder relativeringsvermogen (zo van: vergeef het hem, want hij weet niet wat hij zegt), plegen gewoon zelfmoord. Tragisch !

Niet zo met onze  Joyce: toen ze hem op het zelfde terrasje naast de Gentse opera ontwaarde, vroeg ze beleefd aan de caféhoudster of ze even een ijsemmer mocht gebruiken, en goot die dus leeg over   Hoet zonder hoed. Die diende prompt een klacht in bij de politie.

Nochtans is het heel verwonderlijk dat hij het kunstzinnige van de ijsemmer niet op prijs stelde !
Zoals over het schilderij   'mosselpot', waar hij miljoenen van ons geld voor betaalde, had hij er het volgende kunnen over zeggen:

  Wat mij frappeert in dit uniek exemplaar  is de driedimensionale expressie , gekenmerkt door haar functionaliteit en haar polyvalente toepassingsmogelijkheden. De vernuftige creativiteit waarmee deze ijsemmer soepel kan getransformeerd worden naar gelang van het standpunt en de visie waarmee men het object benadert is ongeëvenaard. Dergelijk kunstwerk is alleen al door het concept van een niet te schatten waarde voor ons patrimonium !
.

Dan gaat Jan Hoet nog voorbij aan het subjectief aspect van de vraag of  Joyce De Troch misschien zelf ook een kunstwerk is, al of niet !

Voor één keer zag het publiek van het halfrond er jong en aantrekkelijk uit